beze mnie

[canoine]

nie wiem kim/czym jestem. nie jestem. zaledwie bywam. dziś jestem zerem. wczoraj byłam kimś/czymś innym. tydzień temu jeszcze innym. jutro być może obudzę się kimś/czymś innym. albo za parę dni. albo zaraz. albo przed chwilą. żyję na huśtawce. góra-dół-góra-dół. nie ma mnie w żadnym punkcie. bywam od czasu do czasu w niektórych. czasem dopada mnie poczucie rozmycia własnej tożsamości. brak określoności własnych granic, kształtów, formy, postaci. mogę być bogiem. mogę być zerem. mogę być zdobywcą. nieustraszoną guliwerką. mogę być błaznem. mogę być idiotką. mogę być kwiatem. mogę być.. ale mnie nie ma. bycie - to zdolność do zachowania ciągłości. zdolna jestem jedynie bywać. czasami. chociaż trudno mi być czasem czegokolwiek pewną. to nie depresja. to sentyment do miejsca. sprowokowany niewzruszonym tykaniem ściennego zegara w cichej pustce 4 ścian.

[lucyna_n]

za młoda duchem jesteś, czy nie dałoby rady jakoś Cię psychicznie postarzeć żeby
Ci zobojętniało i dylematy natury ulotnej odeszły Cię jak ręką odjął?

[canoine]

wystarczyłby mi w zupełności w miarę stabilny obraz samej siebie. którego nie
rozmywałaby byle pierdoła na każdym kroku. a tymczasem nie potrafię się
określić, nie umiem jednoznacznie przypisać sobie jakichś cech, opisać siebie,
nie wiem czego chcę, dokąd idę i co ja w ogóle tutaj robię. czasy dojrzewania
minęły. teraz to już zaczyna być powoli żenujące.

[czartownica]

droga Pani Nev. mam prawie 33 lata i można o mnie powiedzieć jedynie to, że mam przerośnięty apetyt. pustka nie ma kształtu, ani wieku. można ją sobie oswajać, czepiać się małych zamierzeń, czy większych planów. tylko najpierw trzeba ich trochę mieć. ostatnio coś tam Pani miała. może wrócą.

[canoine]

z tymi planami to też tak prosto nie ma. a pustka.. pustka to brak czegoś tam z
kiedyś tam. podobno można ją jakoś w dogrywce zapełnić. tylko cholera wie jak.

[czartownica]

w innym wątku jedna pani radzi sobie zoperować nos
zrób sobie Pani Droga garbaty
będziesz miała namacalny problem
i bardziej zrozumiałe dla otoczenia rozterki

[canoine]

momentami mam ochotę wywiercić sobie w nim takie dyskretne dziurki wiertarką.
zwłaszcza jak zatoki-terrorystki grożą detonacją mózgu uszami. zamiast tego mogę
powiedzieć zawsze, że mam np. grube nogi czy tłusty brzuch. myślisz, że zyskam
wówczas szersze społecznie zrozumienie?

[czartownica]

nie u mnie. a wpisuję się w definicję słowa "szersze".

[canoine]

to przerąbane.

[mskaiq]

To tylko bardzo ciezki i trudny atak. On minie, ale wroci
bo zawsze wraca az wygrasz z nim.
Wygrac z nim to znaczy nie oceniac siebie jako zero, cokolwiek
by sie nie wydarzylo.
Niewazne ze popelnilas blad, nie wazne ze czujesz sie glupia,
winna, do niczego.
Nie jestes taka, jestes madra, na bledzie sie nauczylas, mozesz
nie byc winna a nawet jesli jestes to na tym nauczylas sie
czegos waznego.
Nigdy nie akceptuj tego ze mozesz byc Bogiem, bo nie mozesz,
musisz byc zawsze soba.
Unikaj pustki 4 scian, wyjdz chocby polazic po sklepach, do
kina, wystawe, gdziekolwiek. Cztery sciany to najtrudnierejsze
rozwiazanie.
Wygrasz Canoine, wiem o tym, nie mam cienia watpliwosci.
Serdeczne pozdrowienia.

[canoine]

że niby co mnie zaatakowało? nic z tych rzeczy, Panie Mask, to nie atak - to
pomieszanie z poplątaniem na wszelkich etapach rozwoju osobniczego. nie
wstrzeliłam się ze sobą chyba w żaden czas w mym życiu. całe życie u mnie stoi
na głowie i radośnie macha uszami, nic na swoim miejscu. w jednym masz Pan rację
- sztuka nie uzależniać postrzegania siebie od czynników zewnętrznych, opinii,
zdarzeń itd. ale ku temu to chyba podstawą jest wiedzieć: kim jestem? a ja
wczoraj byłam zerem totalnym. dziś natomiast subtelną dziewczynką. a jutro?
diabli wiedzą czym będę jutro. albo nawet i oni nie. brak mi ciągłości.
niewykluczone, że zupełnie subiektywnie, ale ostatecznie tylko to ma jakieś
znaczenie.

[lucyna_n]

kilka lat się na depę zeszło to teraz musisz nadrabiać poszukiwania tożsamości,
problem tylko w tym że Ty dużo myślisz a sztuka dobrego samopoczucia polega na
tym żeby wcale o tym nie myśleć.
Inni są tak samo nikim, niczym , tak samo nie wiedzą właściwie po co to wszystko
robią co robią, po co wogóle z łóżka wstają, tylko że wogóle się nad tym nei
zastanawiają, działają automatycznie ot taki sukces ewolucyjny.

[czartownica]

ja tam jestem najlepsza w teorii
myśl o posiadaniu tożsamości zarzuciłam
siedzę sobie i wymyślam, że wcale mnie tu nie ma
a pomiędzy staram się zarobić na życie i..
nic więcej.

[canoine]

dużo więcej mi w życiu umknęło niż na samą depę zeszło.
widać minęłam się też nieco z Panną Ewolucją.

[czartownica]

bardziej straszy, że nawet to
czego niby się chce -
tego też wcale się nie chce
nigdzie nie ma domu

[canoine]

coś w tym jest, że fascynuje to, co kusi potencjalnością. zabawka jest
megaekstra dopóki ogląda się ją ślinią wystawę sklepową - kupiona, nudzi w kilka
chwil. dobrze powiedziane - "nigdzie nie ma domu".

[mskaiq]

To atakuje tak czesto jak na to pozwalasz. A jestes kims
kogo jestes gotowa zaakceptowac.
Nie jestes Bogiem wiec nie akceptuj, nie jestes zerem wiec
nie akceptuj.
Beda sie pojawialy sie niezwykle silne emocje ktore beda to
wymuszac. Mysli biegna za uczuciami, nie pozwol aby tak sie
dzialo. Jesli emocje staja sie negatywne Twoje myslenie
bedzie rowniez i wtedy jestes zerem, jesli euforyczne wtedy
jestes Bogiem.
Mysli potrafia zmieniac emocje, bo emocje biegna za myslami.
Jesli Twoje mysli beda pozytywne to beda zmieniac emocje,
zaczniesz je kontrolowac.
Trzeba oddac umyslowi kontrole nad soba, nie mozna pozwolic aby
uczucia kontrolowaly Ciebie.
Serdeczne pozdrowienia.

[czartownica]

więc berek?

[canoine]

czyli panowanie nad emocjami? achtung, Kontrolle! w tym kłopot jeno, że od
zaciskania emocjonalnego kagańca pokaleczyłam sobie tak dotkliwie pysk. i chyba
nie ma takiego na świecie kagańca, który by w jakimś momencie nie pękł. ot,
zmęczenie materiału. podobno i tak za bardzo wszystko racjonalizuję.

[wyjdeztego]

a moze by tak pozbyc sie tego tykajacego sciennego zegara? ;)

a powaznie, to ja tez tak sie czuje czesto, ale to bardziej egzystencjalne niz
depresyjne chyba.

zauwazylam, ze jak zjem normalne sniadanie i biore witaminy do sniadania, to mam
wiecej energii wtedy (ale nie chce dawac rad w stylu forumowicza mskiqa:), a jak
mam wiecej energii, to cos tam robie i nie skupiam sie tak bardzo na dylematach
egzystencjalnych. A w ogole jakiekolwiek zajecie w moim przypadku jakos mnie
aktywizuje na zapas jakby. Tzn. jak ide piechota do pracy, to nastepnego dnia
tez mam wiecej energii i tez moge isc piechota. Albo jak ide na silownie, to mam
wiecej energii do zycia, jakos pozytywniej mi sie mysli wtedy, ale jak przestane
chodzic, to dol wraca i ciezko mi sie znow pozbierac, zeby wybrac sie na
silownie ponownie i robic cos.

Sorry za rozpisywanie sie o sobie w Twoim watku:)

[czartownica]

o ja pie.... ja chcę mieć taki napęd
siłownia, śniadanie, bezmyślność

czystota zdrowia
wymarzona, cudowna, kochana kobieta

[wyjdeztego]

no a ja bardzo bym sie chciala tego ' napedu' - jak to okreslasz - pozbyc...
wiec wez go sobie i poczuj sie tak super jak ja sie czuje!

nie wiem, co ty wyczytalas o mnie z tego mojego postu i co to ma znaczyc
'czystota zdrowia'?

a to ze jestem cudowna, to i owszem, jestem, ale nic ci do tego.

[canoine]

zegar jest ok., to nie jego wina, że ma wątpliwą przyjemność być świadkiem mych
odpałów.
o odżywianie dbam nie najgorzej, odkąd postanowiłam zreformować swą dietę -
nawet bardziej. sportowo ogranicza mnie czasem zdrowie, które sobie wielce
pracowicie niegdyś popsułam i teraz mi to chyba wszystkimi bokami wychodzi. ale
i tego mi nie braknie.
jednak choćbym i triatlonowy maraton zaliczyła - nijak nie rozwiązuje to istoty
rzeczy. a istotą ową nie jest depresja - to napisałam od razu na wejściu, że
jeno przez sentyment z dawnych czasów się tu produkuję - ale tzw. chwiejność
emocjonalna, tzw. niestabilny obraz siebie i świata i ogólnie pomieszanie małego
dziecka ze zbuntowanym nastolatkiem, którzy razem próbują udawać, że są dorośli.
zapewniam, że rozkoszna to mieszanka, zwłaszcza jak się zacięcie przekrzykują
przez siebie, a mi pęka od tego głowa.

[thathalassa]

Obraz, nie obraz...Niektórzy praktykują całe życie w lotosie żeby dojść do
wniosku że ich nie ma. I o to chodzi.Możesz się czuć wyróżniona.

[koniczyna7]

chyba rozumiem,co piszesz, bo podobne teksty słyszałam od mojego
20letniego Syna; ale to jest balansowanie na dwóch przeciwległych
biegunach, czyli te wzloty i upadki; tylko, czy zawsze będziesz mieć
siłę na powstanie
życzę Ci tego z całego serca
anka

[lucyna_n]

Co zrobiłaś synowi że miał tak przejebane już na starcie?

[czartownica]

nie bądź sucz.

[tlenoterapia]

Nie ma winnych są tylko ofiary.

[lucyna_n]

gó... prawda

[tlenoterapia]

Zaakceptuj ze są trzy rodzaje prawdy :
1-PRAWDA
2- TYŻ PRAWDA
3-Gó...PRAWDA

[lucyna_n]

w tym przypadku tak jak napisałam, punkt trzeci.

[tlenoterapia]

Bo zawsze muszą być winni i szukanie winnych ma sens?

[lucyna_n]

to też jest gó... prawda:)

[tlenoterapia]

Nie kumam po kiego przyrabalas koniczynie7 jak by umyślnie doprowadziła
dzieciaka do problemów psychicznych.

[canoine]

zróbcie coś dla mnie obie i idźcie sobie z tym gdzieś indziej, ok?

[czartownica]

canoine napisała:

> zróbcie coś dla mnie obie i idźcie sobie z tym gdzieś indziej, ok?

to znaczy gdzie?
to jakiś ekskluzywny wątek?

[lucyna_n]

raz na rok wątek i od razu foch?

[canoine]

raczej próba przerwania Waszych uroczych prze-kopywanek, na które nieszczególną
mam ochotę. moje prawo tej ochoty nie mieć.

[lucyna_n]

konflikt interesow, nam się podobało Tobie nie, i co teraz?

snaaajper, snaaaajper!
tnij chłopie bo się dziewczyna wybije z nastroju.

[canoine]

nic teraz. możecie się dalej nieskrępowanie przecież walić łopatkami po głowach,
aczkolwiek nie rozumiem po co była Twoja uwaga do koniczyny - gdyż podejrzewam,
że wcale Cię jej odpowiedź tak naprawdę nie obchodzi - tym samym nie pojmuję
celu dalszego dialogu na ten temat w - ekhm - moim wątku, który tak jakby
bezsensownie zaśmiecacie. niemniej mam nadzieję, iż wybaczysz mi, że nie będę
drzeć szat z tego powodu. z całą sympatią Lucy.

[tlenoterapia]

Loj canoine wszyscy ci piszą i odpowiadają nie marudź ,ze to twój watek .To tak
jak z gośćmi w kawiarni nie wszyscy tylko o tobie gadają,czasem miedzy sobą cos
maja do wyjaśnienia.
A temat czy mamusie sa przyczyna fisiow u swych dzieci jak najbardziej jest
poruszający niezależnie w jakim wątku sie pojawi ta myśl.

[czartownica]

canoine napisała:

> nic teraz. możecie się dalej nieskrępowanie przecież walić łopatkami po głowach

nic lepszego niż walenie po głowie własnej

> aczkolwiek nie rozumiem po co była Twoja uwaga do koniczyny - gdyż podejrzewam,
> że wcale Cię jej odpowiedź tak naprawdę nie obchodzi -

są pewne idee - na przykład zmartwione macierzyństwo
z którymi należy walczyć, bo to pomaga kręgosłupowi walczyć z grawitacją

> tym samym nie pojmuję
> celu dalszego dialogu na ten temat w - ekhm - moim wątku, który tak jakby
> bezsensownie zaśmiecacie. niemniej mam nadzieję, iż wybaczysz mi, że nie będę
> drzeć szat z tego powodu. z całą sympatią Lucy.

jak zaśmiecać można wątek z serii: oj, boli?
jak załapiesz pion, to radzić będziesz sobie z bezimieniem sama
nawet jeśli będzie nieprzyjemnie i smutno

to nie wątek - raczej skowyt

[lucyna_n]

szczerze mowiąc wydawalo mi się że ma dla Ciebie znaczenie raczej to co Ty
piszesz a nie co Tobei piszą, masz na swoje życie bardzo mocno sprecyzowane
własne spostrzeżenia i nie wydaje mis ie żeby jakakolwiek uwaga tutaj mogła
cokolwiek w tym zmienić, być może i słusznie.

Zmartwione matki działają na mnie natomiast jak płachta na byka, (tu każdy ma
jakiegoś pie...a, ja właśnei mam takiego) bo moi rodzice też potrafią skarżyć
się obcym ludziom jak ich córka cierpi i nikt nei wie dlaczego taka choroba, a
do cholery nie byli postaciami neutralnymi i jest to nie tyle martwienie się ile
postawa samoobronna i chęć wmowienia sobie i innym że wszystko wzięło się z
powietrza, a się nei wzięło, ostatnio mają teorię że jest to winą jedynej osoby
na świecie ktora jest mi przyjacielem na dobre i złe i ta kalumnia już dobija
mnie ostatecznie.

Co do wypowiedzi Tlenoterapii to po prostu się nei zgadzałam z tym co napisała,
że są TYLKO ofiary, a potem że ZAWSZE trzeba szukać winnego.
Ja mam zdanie takie że często jest winny ale też nie ZAWSZE. Stąd może nazbyt
lakonicznie ale dać chciałam wyraz sprzeciwowi.

[tlenoterapia]

Czyli zamiast swojej "przejmujacej" sie mamusi walisz wszystkim "przejmujacym
"sie mamusiom- niech zaczna walic sie w piersi mowiac jak bardzo zawiodlam jak
glupio postępowałam,,jestem za wszystko odpowiedzialna -wynagrodze dziecko ci to
wszystko.

A moze to babcia tak mamusi pomieszała ze zle wychowała swa pocieche moze to
babcia powinna sie bic w piersi .A z skąd babcia taka toksyczna byla? Moze to
jednak prababcia tu namieszala w glowie babci...

Dla tego pisze ze sa ofiary a nie winni - o umyslnosc nie podejrzewam
nikogo.Zamiast winy wole zauwazyc przyczyne.

Z tym co sie stalo nie da sie juz nic zrobic ,mozna tylko zrobic cos z tym co
teraz jest i nie zrobi tego juz żadna mamusia ,ani zla ciocia,nie ma co sie
zafiksowywac w zalu , pretensjach i agresjach na mamusie.

A swoja droga to nie znam nikogo kto by byl zadowolony ze swoich rodzicow -z
definicji rodzice sa toksyczni trzeba sie z tym oswoić.

[lucyna_n]

chciałabym zauważyć że nieudolnie próbuję Ci przekazać tylko moje stanowisko że
nie zgadzam się jakoby były same ofiary i że zawsze trzeba szukać winnego, ale
widzę że Ty wiesz lepiej i zaparłaś się na psychoterapeutyzowanie mnie tu i
teraz oraz wciskanie kolejnych definicji, więc odmeldowuję się. Canoine miała
rację że to bez sensu.

[tlenoterapia]

Nie można się określić bez życia wśród ludzi i doświadczeń życiowych ,tożsamość
rozmemłuje sie w tedy kiedy jej nie sprawdzamy w relacji z ludźmi ze światem.
Kontakt z życiem nie musi być bolesnym procesem żeby zranionym chować się w
czterech ścianach.

[canoine]

miewam wrażenia całkiem przeciwne - rozmywam się i tracę granice w kontakcie z
resztą świata właśnie. bez punktów odniesienia wydaję się być wyraźniej
zarysowana. zderzenie z otoczeniem wydaje się odbierać mi kształt i wykrzywiać
formę. choć być może to z nikłości doświadczeń, kto wie. podobno praktyka czyni
przecież mistrza.

[tlenoterapia]

To tak możne działać ,ze ini przkraczaja nasze granice i tracimy rozeznanie w
sobie ,możne to byc z braku poczucia pewności siebie ,akceptacji co do własnych
uczuć tego czego sie chce ,lubi ,potrzebuje -braku takiej pozytywnej agresii
zeby siebie i swoje potrzeby mocniej akcentowac wyrazac je głośno - uznać je za
bardziej wazne od innych.

Baz doswiadczen zyciowych trudno jednak nabyć rozeznanie jacy jesteśmy,dla tego
to czesto problem mlodych ludzi ale nie tylko ....

Nie wiem jak rozgryźć temat jaki poruszyłaś mimo ze sama podobne odczucia mialam.
W normalnym zyciu tez tak jest ,ze z roznymi ludzmi inaczej sie czujemy
,zachowujemy ,nie tracac jednak poczucia wlasnego ja,albo je rozszerzajac.Bywa
ze nie potrzebujemy takiej jak inni bliskości zeby az do fuzji doprowadzać relacje.

Rowniez nastruj jak sie zmienia ,wywołać moze dezorietacje tego co czujemy i
myslimy o swiecie.

Moze trzeba zaakceptować po Hindusku ze "Ja to zmieniający sie wzór ciała i
umysłu w czasie i przestrzeni"
Albo po polsku iść coś łyknąć na stabilizacje nastroju czy do innych psy
chodzić i czekać az coś zaskoczy.

[canoine]

moje granice są przepuszczalne tylko w jedną stronę. mogłabym to porównać do
błony komórkowej. to nie inni przenikają moje granice - w tę stronę działa to
bardzo selektywnie. to ja wyciekam z siebie w zderzeniu z ludzkością. być może
mówimy o czymś podobnym, ale zupełnie od dwóch różnych stron. nie wykluczam
jednak, że to ja mam mydlane na ten temat pojęcie.

[tlenoterapia]

Tak czy siak to dziala - w jedna czy druga strone to wyczerpujace i chyba to
dwie strony tego samego medalu.

Moze z takich odczuć wzięło sie przekonanie o wampiryzmie energetycznym ,ze
niektórzy ludzie wysysają energie i jak zombi się zostaje -zamknąć sie w
czterech ścianach i reanimować przez tydzień.

[canoine]

po namyślne zgłaszam wątpliwości. możliwe, że jest całkiem inaczej z tymi
stronami i że powyższe to bardziej moje życzenie niż opis stanu faktycznego. nie
wiem. pogubiłam się.

[bazoooka]

o, to u mnie dokłądnie na odwrót.
to inni przenikają, wżerają się we mnie, a ja jestem bezbronna.
ale w drugą stronę to raczej nie działa. nie lubię wżerać się w innych.

[tlenoterapia]

A to wżeranie sie w innych nie ma związku z tym ze niektórzy tak koncentrują na
sobie uwagę ze nie ma miejsca na nas samych ?

[bazoooka]

albo na tym, że nie wykształciliśmy dostatecznie silnych granic i chłoniemy
wszystko, nawet to, co po innych by spłynęło.

[evee1]

Bardzo to ciekawe, ale ja tego nie rozumiem, bo ta dyskusja to dla
mnie w jakims innym wymiarze sie toczy.
To trzeba byc kims/czyms, czy trzeba sie jakos definiowac? Zaczelam
sie zastanawiac nad jakims samookresleniem, ale nic mi z tego nie
wychodzi. Czy to nie wystarczy po prostu byc?
No, chyba, ze akurat Ciebie nie ma i w tym problem. Czy to nie osoby
z borderline tak czuja? Ze itsnieja tylko poprzez swoje
doswiadczenia z innymi?

[canoine]

> To trzeba byc kims/czyms, czy trzeba sie jakos definiowac? Zaczelam
> sie zastanawiac nad jakims samookresleniem, ale nic mi z tego nie
> wychodzi. Czy to nie wystarczy po prostu byc?

jak się to ma z urzędu, to być może nie trzeba.

[tlenoterapia]

evee1
Definiowanie siebie to faktycznie jest trudne zadanie i nie ma takiej
potrzeby jesli wszystko jest ok.Problem zaczyna sie w tedy kiedy traci sie
poczucie tozsamosci punktu odniesienia czasem w samym sobie ,nie wiem jak maja
osoby z borderline i nie wiem czy etykietka mozna wytlumaczyc czemu ma sie takie
odczucia ze inni przenikaja granice-rownie dobrze mozna to wiazac z
niedojzaloscia z rozpadem osobowosci schizoidalnoscia, chwiejnoscia nastroju,tak
wiec mozna cos nazwac a problem dalej pozostaje .

[mskaiq]

Canoine napisała:
>czyli panowanie nad emocjami? achtung, Kontrolle! w tym kłopot
>jeno, że od zaciskania emocjonalnego kagańca pokaleczyłam sobie tak
>dotkliwie pysk. i chyba nie ma takiego na świecie kagańca, który by
>w jakimś momencie nie pękł. ot, zmęczenie materiału. podobno i tak
>za bardzo wszystko racjonalizuję.
Nie daje sie zyc bez kontrolowania emocji. To nieustannie
zmieniajace sie emocje wywoluja poczucie braku ciaglosci bo
emocje moga sie znieniac nieustannie i bez powodu.
U mnie zmienialy sie rowniez, ale ja ich nie przezywalem, nie
utzsamialem sie z nimi, obserwowalem je.
Kiedy sie je przezywa wtedy pojawia sie zmeczenie materialu,
nie daje sie wytrzymac emocji, ale kiedy nie utozsamiasz sie
z nimi to inna sprawa. Dzieje sie one w Tobie, moga wywolac
rozne reakcje somatyczne, lzy, rozmaite odczucie somatyczne
zlosci czy strachu ale nie nalezy sie z tym utozsamiac.
Tego trzeba sie nauczyc. Dobrze ze racjonalizujesz ale nie
utozsamiaj sie z emocjami.
Czuje ze jestem Bogiem, ze moge wszystko, ale to tylko uczucie,
to nie ja. Ono za moment albo czasem po dluzszej chwili sie zmieni.
Jestem zerem to tylko uczucie, to nie ja, to uczucie po krotszej
albo dluzszej chwili sie zmieni na cos zupelnie innego i to bez
zadnego powodu.
Nie utozsamiaj sie z uczuciem ze jestes zerem, to nie Ty to tylko
uczucie, emocja. To uczucie zmieni sie za chwile rowniez, nie
mozna tego przezywac.
Serdeczne pozdrowienia.

[canoine]

wybacz, poniekąd mogłabym Ci przyznać trochę racji, gdybyś bardziej potrafił
pojąć o czym tutaj piszę. a trochę się z tym mijasz.

[mskaiq]

Mysle ze piszesz o nieustannej hustawce nastrojow ktore
moga wywolywac rozmaite uczucia takie jak rozmycie wlasnej
tozsamosci, brak okreslonych granic, ksztaltow, formy czy
postaci.
Ta zmiana nastroj zalezy od emocji ktore sie pojawiaja, jesli
pojawia sie emocje typu euforycznego wtedy idealizujesz i wtedy
jestes Bogiem, zdobywca kiedy negatywne wtedy dewalujesz i
jestes nikim, idiotka, blaznem, itp.
Emocje nie maja ciaglosci. Za kazdym razem sa inne i nie wynikaja
z niczego.
To co opisujesz to typowa dynamika borderline, ja i emocje to
jedno, utozsamiasz sie z nimi i razem z ich zmiana zmienia sie
Twoj nastroj.
Wiem ze potrafisz kontrolowac wiele emocji, nie utozsamiac
sie z nimi, potrafisz np zrobic liste na zakupy i bez problemu
je zrobic.
Kiedy przegrywasz, kiedy emocje sa gora kiedy nie potrafisz
od nich odroznic wtedy pojawia sie u Ciebie epizod depresyjny.
Jestes wtedy zniechecona, masz dosyc tej beznadziejnej walki.
Ona nie jest beznadziejna, Ty ta walke wygrywasz i wierze ze
wygrasz.
Epizod depresyjny zniknie i jeszcze nie raz wroci ale Ty
zakonczysz proces separacji Siebie od emocji.
Serdeczne pozdrowienia.

[canoine]

otóż stwierdzam, że jestem masakrycznie rozlazła życiowo. jeszcze wczoraj miałam
fazę na zorganizowanie pewnej ogólnopolskiej akcji, potem sprowadzono mnie nieco
na ziemię, a efekt tego taki, że mam zajawkę na książki o kampanii wrześniowej.
może nawet jakąś przeczytam, choć na ile się znam, to nie takie pewne. potrafię
codziennie konstruować nowe plany na życie i nic z tym nie robić. a codzienność
mnie nudzi, męczy i nuży. marzy mi się coś wielkiego, większego przynajmniej,
jakieś zdobycie czegoś, zmierzenie się z czymś, jakaś adrenalina. cokolwiek, co
by budziło jakieś emocje. bo bez tego staję się istotą ameboidalną. emocjonalna
galareta. nudna, pusta i nijaka. och, od jutra zacznę znów regularnie ćwiczyć,
przestanę się spóźniać do pracy, ogarnę się, wykreślę nowe ścieżki, nowe plany,
wytyczę nowe cele albo odświeżę stare. i będzie pięknie. we wrześniu znów
przejadę stopem pół kraju. byle do września. potem sobie może palnę w łeb.

[czartownica]

znajomo zabrzmiało o spóźnianiu się do pracy
i gotowości do palnięcia sobie w łeb