Dodaj do ulubionych

chyba mam depresje :(

07.10.10, 00:20
Chyba mam depresję...
Wydawało mi się, że mogę poradzić sobie sama, że nie potrzebuję antydepresantów, że wystarczy świadomość tego i chęć..., ale to jednak chyba jest niewystarczające...
Wszystko wraca, jeszcze bardziej silne i trudniejsze do przeskoczenia. Kiedyś to były tygodnie kiedy było dobrze, może nawet miesiące teraz dni... i codzienna walka by robić to co muszę, bo obowiązki codzienne są dla mnie tym co robić muszę a czuję, że robię to już resztkami sił, czuję jak niewiele brakuje bym "pękła" i rozpadła się na kawałki i boje się tego. Coś we mnie jest, momentami taka wielka niemoc mnie ogarnia, że mam wrażenie, że zaraz pęknę i będę krzyczeć i walić rękoma w ścianę. Dzisiaj to mnie już tak złapało, że aż miałam nudności, zwracać mi się chciało, drżały mi ręce a czasami nawet i nogi. Głowę mało mi nie rozsadziło, ale nie ból, nie wiem co.., to coś. Zaciskam żeby i robie to co musze, bo nie jestem sama, jest dziecko... i marzę o tym by był wieczór i by córka poszla spac i nic ode mnie nie chciała. Nie potrafię z nią rozmawiać, może nawet nie chcę, nie potrafię się bawić, śmiać, biegać za piłka po parku, opowiadać, żartować i wygłupiać, jeździć na wycieczki..., a wszystko to robiłam, jeszcze stać mnie było na to wszystko rok temu. Teraz, może nawet jestem zla, że jest..., bo muszę wstać rano z łóżka, wyprawić i zaprowadzić do szkoły, ugotować obiad itp. itd. Świadomość tego jaką jestem okropna matką jeszcze bardziej mnie dobija, jak mogło się tak stać, jak matka może tak czuć???? Kiedy patrze sie na nią a ona mówi "mamusi ja Cię bardzo kocham" a ja czuję pustkę w środku, to zaczynam sobie myśleć, że może byłoby jej lepiej beze mnie. Wstydzę się..., jak bardzo sie tego wstydzę.... To moje upragnione dziecko, bardzo się cieszyłam kiedy się pojawiła, to była moja radość i być powinna i jej miłość powinna dać mi siłę.., ale tak nie jest, dlaczego? Może właśnie dlatego, że jestem jednak złą matką, bo matka nie powinna czuć nigdy czegoś takiego.

Kiedy wychodzę z domu "zakładam maskę". Spotkam znajomych, uśmiecham się, wszystko jest ok..., za zewnątrz, bo w środku wszystko we mnie krzyczy. Często płaczę, potrafię siedzieć bez celu, myslec nie wiadomo o czym..., wiem, że mam coś do zrobienia, ale nie mogę się za to zabrać, ciągle mówię sobie, od jutro się za to wezmę, albo od poniedziałku wszystko się zmieni..., ale mijają dni, kolejne poniedziałki i nic sie nie zmienia.

Jestem sama z córką, ma tylko siedem latek..., sama z dala od reszty rodziny i od Polski..., wśród obcych..., kilkoro znajomych..., przyjechałam bo chciałam lepszej przyszłości dla córki, ale nie przyjechałam tutaj 4,5 roku temu sama.
Trzy lata temu moje życie w ciągu niemal jednego dnia przewrociło się do góry nogami i zamieniło w koszmar, którego nigdy bym się nie spodziewała. Wydawało mi się, że takie rzeczy można oglądać tylko na filmach...
Dzięki mojemu ex poznałam UK od strony policji, prawników, sądu, pracowników socjalnych itd.. musiałam walczyć o swoje dziecko by mi nie odebrano a o tatusiu dziecka mogłam przeczytać w gazecie. Z dnia na dzień musiałam zerwać z nim kontakty i zostać sama.
Kiedy ktoś zrobi coś źle, to później za to ponosi konsekwencje i wie za co, ale kiedy ponosi się konsekwencje i to poważne nie za swoje czyny, to bardzo to daje po głowie. Kotłują się myśli: "przecież ja nic nie zrobiłam, czego wy ode mnie chcecie, przecież nic nie zrobiłam...".
Było bardzo ciężko, miałam depresje i myslę, że byłam na pograniczu anoreksji. Dobrze pamiętam jak jedzenie rosło mi w ustach a ja nie mogłam tego przełknąć, obiady, które jadłam godzinę by i tak później lądowały w koszu. Pustą lodówkę..., oby tylko dziecko miało co jeść. Walczyłam z tym. Płakałam i jadłam na siłę, bo wiedziałam, że muszę. Przechodziłam przez to sama, balam sie iśc z tym do lekarza, bo bałam się, jak to zostanie odebrane..., że samotna matka bez wsparcia rodziny z depresja nie jest w stanie opiekować się dzieckiem i dla JEGO DOBRA tym bardziej zostanie umieszczone w rodzinie zastępczej. Pracownik socjalny wiedział o wszystkim, o każdej wizycie u lekarza o tym kiedy i dlaczego byłam na emergency w szpitalu z dzieckiem, wszystko z detalami. A to wszystko dlatego, że corka zostala objeta prawną ochroną a ja jako matka wyznaczonym opiekunem.
Wówczas przez to wszystko przeszłam sama, ...wydawało mi się że przeszłam. Nawet przez długi okres czasu było dobrze, tylko momentami depresja wracała, ale zbierałam się i dawałam dalej radę. Ale to chyba oszukiwanie samego siebie, bo to wszystko wraca, z każdym razem jest silniejsze i głębsze.

Teraz kiedy wszystko w zasadzie się poukładało, kontakt z socjalem sporadyczny (ale nadal jest ze względu na córkę i jej kontakt z ojcem) i wszystko zmierza ku jeszcze lepszemu ja się rozpadam. Teraz kiedy powinnam sie tylko cieszy, że najgorsze mam za sobą i czerpać z życia to co dobre i cieszyć się tym co w życiu ważne, czerpac radość z bycia mamą i z czasu spędzonego z córką, ja nie daje rady, ja się rozpadam..., grunt osuwa mi sie spod nóg i codziennie rano walczę by wstać z łózka. Dlaczego wówczas sobie poradziłam a teraz nie mogę?

Chciałabym bym byc znowu taka jak dawniej..., chciałabym by moje normalne życie wróciło, chce biegać z córką po parku, śmiać się razem z nią...

Czy samą psychoterapią można przezwyciężyć depresję, czy antydepresanty są nieuniknione?
Kiedyś miałam już depresję, to było około 9 lat temu. Miałam wówczas efectin i lerivon. Leczyłam się 3,5 miesiąca, pamiętam, że pomogło, ale od tamtej pory mam problemy z nauką, ciężko mi coś zapamiętać, wszystko mi z głowy ucieka. Odebrałam to jako skutki uboczne leków psychotropowych. Czy też zauważyliście u siebie coś takiego po leczeniu?

Przepraszam, że takie długie wyszło.
Pozdrawiam
Obserwuj wątek
    • kara.mija Re: chyba mam depresje :( 07.10.10, 07:47
      Słyszałam kiedyś od jednego lekarza, że depresja często atakuje "po fakcie" czyli po jakiś ciężkich przeżyciach. W trakcie jesteś zmobilizowana bo musisz walczyć - dopiero potem się rozpadasz. Objawy rzeczywiście wskazują na depresję u Ciebie. Ja proponuję najpierw lekarz i leki a potem terapia tym bardziej, że jak sama piszesz nie jest to pierwszy epizod w Twoim życiu.
      • lucyna_n Re: chyba mam depresje :( 07.10.10, 13:01
        może wcale niekoniecznie leki, ale lepiej zapytać lekarza co się święci.
        po 3,5 miesiąca leczenia tymi lekami to mało prawdopodobne żebyś miała potem długotrwale problemy z koncentracją, w trakcie leczenia tak, ale potem to już pewnei sama depresja była temu winna, bo w trzy meisiące to Ty jej na pewno nie wyleczyłaś, tylko subiektywnie poczulaś się trochę lepiej i dlatego odstawilaś leki.
        • melania.po2 Re: chyba mam depresje :( 07.10.10, 19:02
          To fakt, w 3 miesiace, maloprawdopodobne wyleczyc depresje.To nie grypa.
      • asia-1991 Re: chyba mam depresje :( 16.11.10, 11:38
        Witam ja też u siebie podejrzewam depresję...No ale zacznę od początku. Wszystko zaczęło się w sobotę 2.10. tego roku .Mój dziadek tamtego dnia dostał wylew...Potem ten pobyt w szpitalu( 3 tygodnie) i jeszcze niepewność czy przeżyje. Przeżył ale stan był ciężki... w końcu wypisali go do domu niby radość ale i też niepewność i zaczęło się piekło które do dzisiaj niestety trwa. Noce są najgorsze bo nie śpi - cały czas chce aby ktoś przy nim był w dzień niewiele lepiej a właściwie to gorzej bo cały czas się rozbiera. Odbija się to niestety na mojej nauce a jestem na 1 roku farmakologii same kolokwia nauka i nauka... nie mogę się skoncentrować, ciągle chce mi się płakać, dużo częściej choruje , nie śpię w nocy , coraz częściej miewam naprawdę straszne myśli....no a w teście Becka uzyskałam 45 punktów. Nie daję już rady nic nie skutkuje:(:(:(:(
        • lucyna_n Re: chyba mam depresje :( 16.11.10, 13:01
          Jesteś przemęczona fizycznie i psychicznie i masz ku temu racjonalny powód, więc to nie depresja a reakcja organizmu , zupełnei normalna zresztą.
          Musisz znaleźć jakieś coś co pozwoli Ci odpocząć, odstresować się, złapać tzw oddech.
          Czy nie ma nikgo oprócz Ciebie do opieki nad dziadkiem? bo opieka nad obłożnie chorym to cholernie ciężka sprawa.

          test olej, nie ma sensu się nim sugerować.
          • asia-1991 Re: chyba mam depresje :( 16.11.10, 19:56
            Opiekuje się z rodzicami no ale oni pracują więc tak naprawdę to ja w wolnych chwilach od zajęć pomagam mojej babci w opiece nad dziadkiem....no cóż relaks już nawet nie pamiętam kiedy ostatni raz byłam w kinie czy na imprezie. Pomyślę nad tym i zobaczymy jak sobie rozplanuje czas
            • lucyna_n Re: chyba mam depresje :( 17.11.10, 02:28
              No tak, chcesz pomóc jak najlepiej umiesz i z całych sił, ale żeby pomagać samemu też trzeba trzymać formę. Relaks w takiej sytuacji to nie egoizm, to konieczność. Jak Ty się posypiesz to przecież rodzinie problemow nie ubędzie, a wytrzymałość fizyczna i psychiczna ma swoje granice. Ty też masz prawo do swoich własnych spraw i też masz swoje zmartwienia, z ktorymi pewnie nie masz teraz do kogo iść bo nie chcesz zawracać dodatkowo głowy, a to może bląd, powinnaś myślę porozmawiać szczerze z rodzicami że nie dajesz rady, żeby jakoś może wspólnie ustalić harmonogram tak żebyś miała czas na naukę i swoje życie towarzyskie, wiadomo że pewnie mocno okrojone ale jednak powinnaś żyć jak najbardziej normalnym życiem, dla dobra całej rodziny. To bardzo ważne.
              • asia-1991 Re: chyba mam depresje :( 17.11.10, 11:07
                Tak zrobię aby było wszystko dobrze to prawda jestem cholernie zmęczona tym wszystkim...Dzisiaj postaram się to jakoś zmienić:)
    • mskaiq Re: chyba mam depresje :( 08.10.10, 12:08
      Nie jestes okropna matka, zrobilas bardzo wiele dla corki. Musisz to sobie uswiadomic
      nie mozesz czuc sie winna z tego powodu ze jestes zmeczona corka, ze nie potrafisz
      sie z nia bawic, wyjechac na wycieczke, itp.
      Poczucie winy to jedena z glownych przyczyn depresji.
      Napisalas ze sie wstydzisz, a czego sie wstydzisz? Tego ze masz problemy. To zaden
      wstyd. Wiekszosc ludzi po tym co przeszlas w UK mialoby stany depresyjne rowniez.

      Jesli mozesz, nie placz to bardzo obniza nastroj, wywoluje silne stany depresyjne.
      Sprobuj zapisac sie nam gym, cwiczenia fizyczne pomoglyby Ci sie oderwac od
      problemow ktorymi zyjesz.
      Mialabys okazje spotkac tam innych ludzi bo mam wrazenie ze jestes bardzo samotna.
      Ta samotnosc moze byc przyczyna stanow depresyjnych rowniez.
      Mysle ze dobry psychoterapeuta wiele moglby pomoc.
      Serdeczne pozdrowienia.

    • melania.po2 Re: chyba mam depresje :( 08.10.10, 17:46
      Kobieto , to co ty przezylas, moglabys obdzielic pare osob.Tylko jakas osoba bez uczuc, wytrzmalaby to bez" skutku ubocznego".Sam wyjazd za granice niesie stresa, a do tego jeszcze takie przejscia.Inna aosoba wyladowalaby w szpitalu psychiatrycznym.Mysle ze nie masz czego sie wstydzic.A jak ze snem u ciebie?
      Mysle ze psycholog moze i wystrczylby u ciebie.
    • 2kondzik Re: chyba mam depresje :( 21.04.15, 10:20
      Też mi się wydawało, że z depresją mogę poradzić sobie sam. Niby taki silny jestem, niby taki męski i nie boje się komuś spuścić łomot, a jednak gdy pojawiły się problemy emocjonalne zrozumiałem jak bardzo słaby jestem. Depresja mnie chłonęła i chłonęła choć nie wiedziałem, czym tak naprawdę jest. Z tekstów można się wiele dowiedzieć: www.psychiczne.objawy.net/Objawy+depresji jednak to tylko tekst, psychika człowieka to ogromny mini wszechświat, skonstruowany tak, że do końca życia uczymy się samych siebie. Nie odważyłem się pójść do psychologa, nie odważyłem się rozmawiać o tych problemach z bliskimi, nie odważyłem się powiedzieć tego samemu sobie, stojąc przed lustrem. Gdyby nie dziewczyna, którą poznałem, dziś byłbym już całkowicie odizolowanym od społeczeństwa marudnym snobem, którego życie przepłynęło w dużej mierze przed oczami. Według mnie, radość daje druga osoba. Gdy ją znajdziemy, a ta osoba będzie czystego serca, to nic więcej nam nie potrzeba! To mój lek na depresje, miłość. Jednak gdzie jej szukać w obecnych czasach? Tego nie wiem, ale wiem - że to trudne. Trzymam za wszystkich kciuki!
      • lucyna_n Re: chyba mam depresje :( 21.04.15, 10:45
        ojej ojej, jaki pienkny tekst reklamowy.
    • ekspert_gabclinic Re: chyba mam depresje :( 25.04.15, 13:13
      Szanowna Pani,
      Pani stan psychiczny jest bardzo niepokojący , jest prawdopodobne ,że cierpi Pani na zaburzenia depresyjne. Nasilenie objawów , które Pani opisuje kwalifikuje się do rozpoczęcia leczenia farmakologicznego. Proszę jak najszybciej udać się do lekarza psychiatry. Tylko poprzez bezpośrednie badanie lekarskie -ogólne i psychiatryczne , można postawić rzetelnie właściwą diagnozę i dobrać odpowiednie leczenie farmakologiczne. Wsparcie psychoterapeutyczne również może Pani pomóc , jednak nasilenie objawów wskazuje na konieczność leczenia farmakologicznego.

      Serdecznie pozdrawiam,
      dr Bogdan Stefanowski
      lekarz psychiatra Gabclinic.com
      • lucyna_n Re: chyba mam depresje :( 25.04.15, 16:07
        Drogi ekspercie, zwróć uwagę na daty, odpisujesz na post sprzed 5 lat.
        • nativeau Re: chyba mam depresje :( 26.04.15, 19:23
          ale nigdy nie wiadomo kto kiedy moze miec podobny problem, wiec wart miec juz gotowa odpowiedz. To jest bardzo interesujace zagadnienie wirtualnosci i ponadczasowosci rozmowy i w ogole problemow ludzkich. To tak jakby archellog wsppolczesny mogl komentowac (albo nawet tylko czytac wpisy faraona na jakims papirusie. Wyobrazam sobie ze za pare lat wszystkie posty ze wszystkich forumow swiata zostana skatalogowane tak jak encyklopedia. A moze zostana zniszczone zeby nie bylo po nich sladu b staly sie niewygodne czy wrecz niebezpieczne? Cieszmy sie wiec ze poki co mamy TUTAJ wolnosc wpisow, jesli nawet z tendencja inkryminacji nas samych.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka