fairy.land
07.10.10, 00:20
Chyba mam depresję...
Wydawało mi się, że mogę poradzić sobie sama, że nie potrzebuję antydepresantów, że wystarczy świadomość tego i chęć..., ale to jednak chyba jest niewystarczające...
Wszystko wraca, jeszcze bardziej silne i trudniejsze do przeskoczenia. Kiedyś to były tygodnie kiedy było dobrze, może nawet miesiące teraz dni... i codzienna walka by robić to co muszę, bo obowiązki codzienne są dla mnie tym co robić muszę a czuję, że robię to już resztkami sił, czuję jak niewiele brakuje bym "pękła" i rozpadła się na kawałki i boje się tego. Coś we mnie jest, momentami taka wielka niemoc mnie ogarnia, że mam wrażenie, że zaraz pęknę i będę krzyczeć i walić rękoma w ścianę. Dzisiaj to mnie już tak złapało, że aż miałam nudności, zwracać mi się chciało, drżały mi ręce a czasami nawet i nogi. Głowę mało mi nie rozsadziło, ale nie ból, nie wiem co.., to coś. Zaciskam żeby i robie to co musze, bo nie jestem sama, jest dziecko... i marzę o tym by był wieczór i by córka poszla spac i nic ode mnie nie chciała. Nie potrafię z nią rozmawiać, może nawet nie chcę, nie potrafię się bawić, śmiać, biegać za piłka po parku, opowiadać, żartować i wygłupiać, jeździć na wycieczki..., a wszystko to robiłam, jeszcze stać mnie było na to wszystko rok temu. Teraz, może nawet jestem zla, że jest..., bo muszę wstać rano z łóżka, wyprawić i zaprowadzić do szkoły, ugotować obiad itp. itd. Świadomość tego jaką jestem okropna matką jeszcze bardziej mnie dobija, jak mogło się tak stać, jak matka może tak czuć???? Kiedy patrze sie na nią a ona mówi "mamusi ja Cię bardzo kocham" a ja czuję pustkę w środku, to zaczynam sobie myśleć, że może byłoby jej lepiej beze mnie. Wstydzę się..., jak bardzo sie tego wstydzę.... To moje upragnione dziecko, bardzo się cieszyłam kiedy się pojawiła, to była moja radość i być powinna i jej miłość powinna dać mi siłę.., ale tak nie jest, dlaczego? Może właśnie dlatego, że jestem jednak złą matką, bo matka nie powinna czuć nigdy czegoś takiego.
Kiedy wychodzę z domu "zakładam maskę". Spotkam znajomych, uśmiecham się, wszystko jest ok..., za zewnątrz, bo w środku wszystko we mnie krzyczy. Często płaczę, potrafię siedzieć bez celu, myslec nie wiadomo o czym..., wiem, że mam coś do zrobienia, ale nie mogę się za to zabrać, ciągle mówię sobie, od jutro się za to wezmę, albo od poniedziałku wszystko się zmieni..., ale mijają dni, kolejne poniedziałki i nic sie nie zmienia.
Jestem sama z córką, ma tylko siedem latek..., sama z dala od reszty rodziny i od Polski..., wśród obcych..., kilkoro znajomych..., przyjechałam bo chciałam lepszej przyszłości dla córki, ale nie przyjechałam tutaj 4,5 roku temu sama.
Trzy lata temu moje życie w ciągu niemal jednego dnia przewrociło się do góry nogami i zamieniło w koszmar, którego nigdy bym się nie spodziewała. Wydawało mi się, że takie rzeczy można oglądać tylko na filmach...
Dzięki mojemu ex poznałam UK od strony policji, prawników, sądu, pracowników socjalnych itd.. musiałam walczyć o swoje dziecko by mi nie odebrano a o tatusiu dziecka mogłam przeczytać w gazecie. Z dnia na dzień musiałam zerwać z nim kontakty i zostać sama.
Kiedy ktoś zrobi coś źle, to później za to ponosi konsekwencje i wie za co, ale kiedy ponosi się konsekwencje i to poważne nie za swoje czyny, to bardzo to daje po głowie. Kotłują się myśli: "przecież ja nic nie zrobiłam, czego wy ode mnie chcecie, przecież nic nie zrobiłam...".
Było bardzo ciężko, miałam depresje i myslę, że byłam na pograniczu anoreksji. Dobrze pamiętam jak jedzenie rosło mi w ustach a ja nie mogłam tego przełknąć, obiady, które jadłam godzinę by i tak później lądowały w koszu. Pustą lodówkę..., oby tylko dziecko miało co jeść. Walczyłam z tym. Płakałam i jadłam na siłę, bo wiedziałam, że muszę. Przechodziłam przez to sama, balam sie iśc z tym do lekarza, bo bałam się, jak to zostanie odebrane..., że samotna matka bez wsparcia rodziny z depresja nie jest w stanie opiekować się dzieckiem i dla JEGO DOBRA tym bardziej zostanie umieszczone w rodzinie zastępczej. Pracownik socjalny wiedział o wszystkim, o każdej wizycie u lekarza o tym kiedy i dlaczego byłam na emergency w szpitalu z dzieckiem, wszystko z detalami. A to wszystko dlatego, że corka zostala objeta prawną ochroną a ja jako matka wyznaczonym opiekunem.
Wówczas przez to wszystko przeszłam sama, ...wydawało mi się że przeszłam. Nawet przez długi okres czasu było dobrze, tylko momentami depresja wracała, ale zbierałam się i dawałam dalej radę. Ale to chyba oszukiwanie samego siebie, bo to wszystko wraca, z każdym razem jest silniejsze i głębsze.
Teraz kiedy wszystko w zasadzie się poukładało, kontakt z socjalem sporadyczny (ale nadal jest ze względu na córkę i jej kontakt z ojcem) i wszystko zmierza ku jeszcze lepszemu ja się rozpadam. Teraz kiedy powinnam sie tylko cieszy, że najgorsze mam za sobą i czerpać z życia to co dobre i cieszyć się tym co w życiu ważne, czerpac radość z bycia mamą i z czasu spędzonego z córką, ja nie daje rady, ja się rozpadam..., grunt osuwa mi sie spod nóg i codziennie rano walczę by wstać z łózka. Dlaczego wówczas sobie poradziłam a teraz nie mogę?
Chciałabym bym byc znowu taka jak dawniej..., chciałabym by moje normalne życie wróciło, chce biegać z córką po parku, śmiać się razem z nią...
Czy samą psychoterapią można przezwyciężyć depresję, czy antydepresanty są nieuniknione?
Kiedyś miałam już depresję, to było około 9 lat temu. Miałam wówczas efectin i lerivon. Leczyłam się 3,5 miesiąca, pamiętam, że pomogło, ale od tamtej pory mam problemy z nauką, ciężko mi coś zapamiętać, wszystko mi z głowy ucieka. Odebrałam to jako skutki uboczne leków psychotropowych. Czy też zauważyliście u siebie coś takiego po leczeniu?
Przepraszam, że takie długie wyszło.
Pozdrawiam