NIE DAM RADY

[dobranoc74]

Od kilku miesiecy mieszkam w miescie ktore jest mi obce, w ktorym nie mam
przyjaciol, raczej kilkoro milych, ale ciagle zajetych znajomych.
Mimo "atrakcyjnego towarzysko" wyksztalcenia utknelam w pracy ktora mnie
meczy, z marna nadzieja na zamiane ( brak popytu na humanistów).
Nie mam wsparcia ze strony rodziny (trudna relacja z matka, ojciec popelnil
samobojstwo kilka lat temu, co zreszta jest dla mnie ciagle ogromnym
obicazeniem).
Nie mam zadnych oszczednosci,sama wynajmuje mieszkanie na odleglym osiedlu
(bo taniej).
3 lata zwiazku z mezczyzna mojego zycia, zakonczyly sie smutno: 2 miesiace
temu kazalam mu sie wyprowadzic i zglosic na leczenie( naduzywal alkoholu).
Probowal, z coraz wiekszym powodzeniem, ciagle zabiegal o odnowienie relacji,
bylam twarda i dumna z siebie, ze powoli zaczyna cos rozumiec i pracowac nad
soba. I ze mimo wielkiej do niego slabosci umiem byc tak konsekwentna.
Ostanio celowo zamilklam na kilka tygodni...
Przedwczoraj na wspolnej imprezie u naszych znajomych (wlasciwie jego
znajomych)niespodziewanie pojawil sie z nową atrakcyjną partnerką. To byl
cios. Musialam zaakceptowac ze juz nigdy nie bedziemy razem, ze wszystkie
moje wysilki poszly na marne i zostalam sama,bez czegokolwiek co daloby mi
poczucie bezpieczenstwa lub chociazby wsparcie.
Mam 30 lat, niczego nie osiagnelam, nie mam swojego miejsca na ziemi, nie mam
kogo prosic o pomoc. Od 3 dni bezustannie placze , prawie nie jem, nie spie,
z trudnoscia wykonuje codzienne czynnosci,zmuszam sie tylko do mycia...
Nie dam rady. Codziennie mam ochote to wreszcie zakonczyc, zawsze ja mialam
ale nigdy tak intensywnie. Ratunku.

[szyrek2]

Witaj
z tego co piszesz wynika, ze twoja sytuacja nie jest najlepsza i masz
psychicznego doła.
Jesli chcesz to napisz do mnie na [e-mail]
Moze pogadamy i jakos poprawie Twój nastrój
Trzymaj sie
P

[dobranoc74]

to cos znacznie bedziej obezwladniajacego niz psychiczny dól.ja juz po prostu
nie mogę. nie sadze ze ktokolwiek moze mi pomoc. porady moich znajomych
typu "wez sie w garsc, to minie" powoduja ze przestaje wierzyc w skutecznosc
miedzyludzkiego wsparcia...

[szyrek2]

prosze napisz do mnie porozmawiamy, trzeba probowac, czekam

[tinu]

jeśli to coś nie daje żyć - doktorek...

może masz mocno z górki bo pojawiła się inna ona i trzeba czasu żeby się
otrząsnąć (ale to: 1. żadna pociecha 2. z pewnością nie wypowiedź eksperta - ze
mnie nieczułe stworzenie)

samotność to dobra używka dla znielubienia siebie i życia

trudne wspomnienia - co tu dodać...

ja przećwiczyłam taki wzór:

- nikt nie potrafił mi pomóc
- zaczęło mi się wszystko walić na głowę
- nie podobało mi się to
- zacisnęłam zęby i przymknęłam oczy i poszłam do lekarza

jeśli masz siłę - zrób to - i poczekaj
ściskam

[pobieda]

Hmm, nie wiem, czy Cie to pociesz, ale ja też jestem w totalnym dołku. Nic mi
się nie podoba, chciałabym usnąć i to zakończyć. Mam ciągłe nawrotuy histerii,
tak że płacze całe dni, chce mi się wyć tak naprawdę z tego wszystkiego. I
wiesz - u mnie co najgorsza niby wsio ok. tzn. jestem z kimś, mam prace - s
łabo płatną, ale zawsze jest, a życie mi sie nie podoba, Nie umiem podhjąc
zadnej decyzji, bo każda mnie przeratsa. I wszystko w mouich oczach jest takie
czarne../ Więc jedyne co ci mogę powiedzieć - to trzymaj sie, nie jesteś sama.
Bryknij do lekarza, ja już tę dycyjkę podjęcłam, i wierzę że może prochyu
pomogą. Bo w coś do cholery trzeba wierzyc :) Ciepłe pozdrowionka Ci przesyłam,
i trzymaj w kontakcie, jak Ci idzie z tą deprechą

[roman.giertych]

Może i dobrze się stało że nie jesteście juz razem. Twoje problemy z
narkotykami, jego z alkoholem to nie jest najlepsze połączenie. I tak byście
nic razem w życiu nie osiągnęli.
Teraz powinnaś skupić się na swoim leczeniu, udaj się do poradni dla ludzi
uzależnionych od narkotyków albo bezpośrednio do Monaru jeśli jest w twoim
mieście. Tak się mówi że jeden skręt to nic złego ale zapewniam cię że nie ma
nic bardziej mylnego. Trzymamy za Ciebie kciuki. !

[dobranoc74]

roman.giertych napisał:

> Może i dobrze się stało że nie jesteście juz razem. Twoje problemy z
> narkotykami, jego z alkoholem to nie jest najlepsze połączenie. I tak byście
> nic razem w życiu nie osiągnęli.
> Teraz powinnaś skupić się na swoim leczeniu, udaj się do poradni dla ludzi
> uzależnionych od narkotyków albo bezpośrednio do Monaru jeśli jest w twoim
> mieście. Tak się mówi że jeden skręt to nic złego ale zapewniam cię że nie
ma
> nic bardziej mylnego. Trzymamy za Ciebie kciuki. !


Nigdy nie mialam problemow z narkotykami , skad ci to przyszlo do glowy? czasem
zapale skreta, ale przez ostatnie 3 miesiace nawet nie mialam do nich dostepu...
Moj pan dzieki mojej konsekwencji byl juz o krok od zgloszenia sie do poradni,
chociaz musze przyznac ze moja konsekwencja nigdy nie wynikala z poczucia
wlasnej wartosci (bardziej z obawy przed tym co bedzie) i kosztowala mnie
naprawde bardzo bardzo wiele.
Teraz budze sie o 4 nad ranem i juz po kilku sekundach, kiedy przypominam sobie
w jakiej jestem sytuacji, zaczyna mi walic serce. Zero spania. wspomagam sie
hydroksyzina w syropie ale pomaga tylko na 2 /3 godziny...To koszmar. Caly
dzien jak w spiaczce. Ogarnia mnie przekonanie ze nawet wizyta u psychiatry i
leczenie tylko odwloką to co juz w sobie nieodwolalnie mam.

[mskaiq]

Nic w Twoim zyciu nie jest skonczone. W tej chwili masz wiele czarnych mysli
ktore Cie obezwladniaja. One przejda ale nie zwielokrotniaj ich przez ciagle
myslenie o tym. Zmus sie tak jak do mycia i zjedz cos, nastepnie idz na dlugi
spacer. Wrocisz mocniejsza.
Masz Swoje miejsce tutaj a takze wszedzie gdzie jestes. To nieprawda ze jestes
samotna, czasem sie nam tak zdaje. Wszedzie jest wiele ludzi ktorzy sa otwarci
i gotowi pomoc. Swiat nie jest taki zly, rowniez Twoje wyksztalcenie sie mu
bardzo przyda.
Serdeczne pozdrowienia.

[dobranoc74]

to wszystko wazne i madre. pewnie prawdziwe. tylko ze ja wciaz pamietam jak moj
ojciec po stracie pracy przez pol roku jezdzil na rowerze, rozwiazywal
krzyzowki,wypozyczal ksiazki z biblioteki, robil sobie energetyczne
sniadania...w koncu w sloneczny i zielony wielkanocny wielki piatek, wyrzucil
do kosza swoja proteze zebow, wyszedl z pustmi rekoma i przepadl.
po kilku miesiacach znalazlam w moim pokoju,wetkniety w podstawke kalendarza
jego samobojczy list pozegnalny.
przeraza mnie to ze jestem do niego tak bardzo podobna.

[mskaiq]

Nie jestes podobna do Ojca, kazdy z nas ma swoje zrozumienie tego kim jest i co
robi i kazdy podejmuje wlasne decyzje. Z tego co piszesz podejrzewam ze Twoj
Ojciec walczyl z depresja samotnie. Ruch i swieze powietrze to bardzo pomaga
ale w ten sposob nie pokona sie negatywnych mysli. To pomaga w pozbyciu sie
emocji ktore nie daja zyc, kreuja bol i strach trudny do zniesienia. Dlatego
napisalem abys poszla na bardzo dlugi spacer, pomoze Ci to pozbyc sie emocji.
To wazne bo bedziesz mogla wrocic do normalnego zycia tzn bedziesz jadla, spala.
Nastepna sprawa to Twoje myslenie jest obecnie bardzo niebezpieczne, patrzysz
bardzo negatywnie. Piszesz ze nic nie osiagnelas w zyciu. To nie prawda,
skonczylas studia o to bardzo duzo. Masz prace a to bardzo wazne. Piszesz ze
jej nie lubisz, czy mozesz napisac co robisz. Jest bardzo wazne akceptowac to
cos sie robi, zapewniam Cie mozna polubic kazda rzecz, wszedzie mozna pomagac
innym a to przynosi satysfakcje.
Jesli chodzi o milosc, to wszystko jest otwarte, mozesz znalesc kogos nowego, a
moze wroci Twoj chlopak. To sie wyjasni w przyszlosci.
Trzeba byc pozytywnym i wierzyc ze wszystko zmieni sie w taki sposob jak bysmy
chcieli. Inaczej akceptujesz depresje, strach ze jestes do niczego. Masz wiele
do zaoferowania temu swiatu trzeba tylko w to wierzyc i zaczac dzialac.
Serdeczne pozdrowienia.

[dobranoc74]

mskaiq napisał:

> Nie jestes podobna do Ojca, kazdy z nas ma swoje zrozumienie tego kim jest i
co
>
> robi i kazdy podejmuje wlasne decyzje. Z tego co piszesz podejrzewam ze Twoj
> Ojciec walczyl z depresja samotnie. Ruch i swieze powietrze to bardzo pomaga
> ale w ten sposob nie pokona sie negatywnych mysli. To pomaga w pozbyciu sie
> emocji ktore nie daja zyc, kreuja bol i strach trudny do zniesienia. Dlatego
> napisalem abys poszla na bardzo dlugi spacer, pomoze Ci to pozbyc sie emocji.
> To wazne bo bedziesz mogla wrocic do normalnego zycia tzn bedziesz jadla,
spala
> .
> Nastepna sprawa to Twoje myslenie jest obecnie bardzo niebezpieczne, patrzysz
> bardzo negatywnie. Piszesz ze nic nie osiagnelas w zyciu. To nie prawda,
> skonczylas studia o to bardzo duzo. Masz prace a to bardzo wazne. Piszesz ze
> jej nie lubisz, czy mozesz napisac co robisz. Jest bardzo wazne akceptowac to
> cos sie robi, zapewniam Cie mozna polubic kazda rzecz, wszedzie mozna pomagac
> innym a to przynosi satysfakcje.
> Jesli chodzi o milosc, to wszystko jest otwarte, mozesz znalesc kogos nowego,
a
>
> moze wroci Twoj chlopak. To sie wyjasni w przyszlosci.
> Trzeba byc pozytywnym i wierzyc ze wszystko zmieni sie w taki sposob jak
bysmy
> chcieli. Inaczej akceptujesz depresje, strach ze jestes do niczego. Masz
wiele
> do zaoferowania temu swiatu trzeba tylko w to wierzyc i zaczac dzialac.
> Serdeczne pozdrowienia.
>
>
Nie moge polubic pracy bo jest calkowicie niezgodna z moimi predyzspozycjami
psycho-umyslowymi ( wykorzystuje jedynie znajomosc jez obcego), daje mi
natomiast pensje za ktora moge sie SAMA utrzymac. Pracuje wlasciwie sama,przy
kompie i telefonie, jedyny czlowiek ktory przebywa ze mna w biurze jest mi
calkowicie obcy mentalnie i męczacy( chociaz sie lubimy). Warunki pracy b.złe.

Moj chlopak nie wroci (chlopak to zle slowo, raczej mezczyzna ktory mial byc
ojcem moich dzieci);nigdy nie ineresowal sie innymi kobietami wiec jezeli tak
sie stalo- nie jest to przelotna znajomosc.
Nie wiem jak to jest "byc pozytywnym" i "wierzyc ze wszystko sie zmieni". Nie
umiem. Probuje, ale sama sobie nie wierze, jak kiepskiemu spowiednikowi. Jak to
sie robi? Jak mam zaczac dzialac kiedy wszystko ciagnie mnie w dol?

[lilith8]

Moja droga nawet login "dobranoc" powinnas zmienić na "dzień dobry". Pamiętaj,
że w każdym cierpieniu jest duzo mądrości, każde cierpienie uczy nas pokory. W
moim 30 letnim życiu miałam wiele takich momentów jak Ty obecnie może i nawet
dużo gorszych - ale nie poddałam się, bo wiedziałam że nic nie trwa wiecznie -
moge sie męczyć pół roku ale wiem nie w 100 ale 200%, że po tym pół roku będzie
rok szczęścia (warto to przeczekać - wiem, że jest trudno ale warto). Każdy
dzień jest inny choc tak podobny do poprzedniego i choćbyśmy chcieli to i tak
nie jesteśmy w stanie przewidzieć co nastepnego dnia się stanie. Czy z
ciekawości co się jutro wydarzy nie warto żyć......i wierzyć?. Mi się to udało.
I Tobie napewno też się uda. Jak chcesz pogawędzić pisz: [e-mail].

[fuzzystone]

Witaj, pzreczytalam uwaznie Twoja wiadomosc i mysle ze Cie rozumiem. Jestem
wprawdzie od Ciebie mloda (mam 24 lata) ale.. Depresje znam bardzo dobrze.
Mysle ze tak naprawde zawsze mialam do niej sklonnosci tylko ze sie odbrze
maskowalam - izolowalam sie, oimimo pozornej otwartosci zamykalam sie w sobie,
mozna powiedziec ze zylam za szyba. Moj zwiazek z ukochanym dla mnie
czlowiekiem zakonczyl sie fatalnie. Nie bede tu opisywac w jakim bylam stanie.
Teraz moje zycie to jedna wielka rozsypka - nie mam stalej pracy ( dorywczo
tlumacze)praca magisterska lezy od roku i plesniej w kacie, krag znajomych to
kilka osob. Nic nie osiagnelam, nie mam walsnego miejsca na tym swiecie. Na
wsparcie morlane rodzicow nie ma co liczyc - deprsja to lenistwo i slabosc albo
po protsu fanaberie mlodej panny. Chce mi sie rzygac od tego wyszystkiego.
bardzo sie staram jakos trzymac ale przychodzi mi to z coraz wiekszym trudem.
bylam u psychologa lae niezbyt doebrze moglismy sie porozumiec, drugi
powiedzial ze mam derpesje i tyle. mysle nad pojsciem do jakiegos dobrego
psychiatry - ale gdzie znalezc kogos kto podchodzi normalnie do chorego ?
Jestem tak strasznie zmeczona mam wrazenie ze jak tak dalej pojdzie to skoncze
ze soba. Dodam ze sie naprawde staram ale juz nie moge. A od gadania o wzieciu
sie w grasc pojsciu na smieszny film albo wyjsciu do ludzi hcce mi sie wyc
pozdrawiam
Ania

[dobranoc74]

Aniu,
widzisz jak mialam 24 lata czulam sie tak samo, minelo 5 nastepnych
lepszych/gorszych i co? dlatego nie bede ci mowic ze to minie i ze "znajdziesz
swoje miejsce w zyciu"...sama tez takiej quasi buddyjskiej argumentacji nie
przyjmuje, z tej prostej przyczyny ze nie zgadza sie ona z moim tzw "zyciowym
doswiadczeniem". Moze nalezalo by sie leczyc...Czytam,szukam informacji i
przestaje chciec. Czy mozna sie wyleczyc z 20 nieszczesliwych lat? To nie to
samo co kliniczna depresja, chociaz granice sa chyba plynne.
Oprocz wewnetrznego poczucia pustki i smutku prztlacza mnie coraz wiecej
okolicznosci zewnetrznych; praca-płaca, presje towarzyskie i spoleczne (trudne
zwlaszcza dla kobiety w okolicach 30stki)...Zapetlilam sie w to, i mimo ze tak
samo jak ty swiadomie czy nieswiadomie cale zycie udawalam ze jestem kims innym,
teraz kiedy wszystkie pióra i cekiny odpadły, zostalam sama ze soba. Nie
pododba mi sie to kim jestem i co czuje. I nie umiem znalezc w sobie tego kogos
kto "chcialby chciec" to zmienic.

[lilith8]

Ale po co leczyc się z 20 nieudanych lat? Te lata na szczęście masz za soba,
nie nakręcaj się myśląc w kołko, że nastepne 20 tez beda porażką, bo będą.
Pozytywne myslenie przyciąga pozytywne zdarzenia, to trudna sztuka ale
opłacalna. Ja też mam 30 lat, kiepską pensję, kupe kredytów, ani jednego
dziecka, ani jednego męża....... od 6 miesięcy pierwszego chłopaka i nerwice
lękową, od tygodnia biorę tabletki, jestem po wizycie u psychiatry.......czekam
na psychoterapię i mam nadzieję, wręcz jestem pewna, że wyzdrowieję. Uwierz w
siebie, wiedz, że Bóg dając Ci życie miał w tym jakiś cel, jesli masz cierpieć -
trudno - widocznie taka jego wola - ale żyjesz i wierz mi nie chciałabys
umrzeć, bo za rok, dwa albo trzy lata możesz być szczęśliwą matką i żoną. Tego
wszystkiego i jeszcze więcej Ci życzę.

[dobranoc74]

nie nakrecam sie, wierz mi. nie mysle o tym, ta obawa siedzi we mnie , nie daje
mi spac. pozytywne myslenie- nie przekonuje mnie ta technika, nie umiem jej
zastosowac. probuje co jakis czas, co kolejne wydarzenie, ale na dluzsza mete
nie pomaga. jest taka stara prawde ze jak cos sie wydzarzylo raz to jest berdzo
mozliwe ze juz nigdy sie wnie wydarzy, ale jak cos sie wydzarzylo dwa razy jest
prawie pewne ze wydarzy sie po raz trzeci. moja depresja to nie tylko emocje
wynikajace z utraty bliskiej osoby, to takze czysto racjonalne przeswiadczenie
o moich uwarunkowaniach psychicznych rodzinnych i spolecznych, ktore mne w
takim a nie innym miejscu sytuuja i daja mi takie a nie inne mozliwosci
dzialania.
upowszechniona przez amerykanska pop-psychologie bajka o tym ze kazdy moze
osiagnac to co chce i kazdy ma swoja "droge" jest dla mnie naiwna i przez to
nieskuteczna. nie moge leczyc sie czyms w co nie wierze. naprawde nie wiem w
ktora strone sie obrocic...

[lilith8]

A powiedz mi czy bierzesz jakieś leki? byłas u psychiatry? Widzisz u mnie jest
bardzo podobnie, 2 razy postawa stojąca, 60 razy upadek, pustka, życie bez
celu, rutyna, bezsens........ale do diabła mamy do cholery tylko to jedno
jedyne życie, później będzie tylko nicosc. Nie wiem jak Ciebie ale mnie (na
pewno jest to egoistyczne) pociesza odrobinę fakt, że takich ludzi jak my jest
jak widac z forum tysiące. Ja teraz zaczęłam brać SEROXAT - i powiem Ci, że
zaczynam patrzec na życie z wieksym optymizmem. Nie wiem jak długo to potrwa
ale udowodnie sobie, że dam radę. Też nie mam z kim porozmawiać, bo wszystkie
moje koleżanki powychodziły za mąż i mają swoje własne problemy, popołudnia
mnie dołują, bo nie mam co ze soba zrobić, siedzę w pustym domu i gadam do
ścian i zlewu (to żart oczywiście) ale pewnie niedługo tak będzie. No istna
tragedia. Tak więc od czasu do czasu powiedz co u Ciebie, bo wierzę że z każdym
dniem będzie coraz lepiej - skoro ja wierzę to do diabła Ty też w to uwierz.

[dobranoc74]

wczoraj pierwszy raz wzielam lerivon 10tke i przynajmniej spalam cala
noc...mialam trzy pelne opakowania w ktore wyposazyla mnie mama kiedy
wyjezdzalam z nieznanym jej facetem do obcego miasta (mama stale sie boi ze
skoncze jak moj ojciec):)
wszystko o czym piszesz jest mi dobrze znane...innym plciom przedzialom
wiekowym i konstrukcjom psychicznym (:-)) ciezko to zrozumiec...
wybiore sie do poradni bo nie dam rady sama, nawet z lerivonem...
dziekuje za wsparcie.

[lilith8]

Czy ten Lerivon to lek antydepresyjny? Moja pani doktor powiedziała, że
działanie takich leków antydepresyjnych ma działanie dopiero po jakichś 2
tygodniach, ja biore dopiero ponad tydzień i albo to jakas autosugestia (raczej
na pewno) jest mi trochę lepiej. A do poradni idź koniecznie, bo przypuszczam
że faktycznie nie dasz sobie rady. Czasami zastanawiam się czy lepsze jest
kalectwo fizyczne czy psychiczne i dochodzę do wniosku, że amputowana noga nie
odronie, a sponiewieraną psychike można uzdrowić. A jak ojciec nie skończysz,
bo samobójstw sie nie dziedziczy, zresztą nie miałabyś odwagi i nie chcesz tego
prawda?.

[dobranoc74]

tak ale dziala wybitnie nasennie, nie odwazylabym sie brac go w zalecanej dawce
(60) bo w dzien w pracy musze normalnie funkcjonowac...i tak ledwo wstalam...
Z tego co wyczytalam na tym forum czesto przepisywana kombinacja jest Efectin
na dzien i Lerivon na noc...nie jestem zwolenniczka lekow, ale jak juz nie ma
innej rady...o samobojstwie myslalam czesto i zawsze wydawalo mi sie to kwestia
czasu...patrzac na wszystkich moich i nie moich bliskich, nauczylam sie ze
zycie jest cierpieniem ktore w miare uplywu lat nie maleje a rosnie...

[lilith8]

Nie no naprawde nie moge tego słuchac, moze poprostu masz źle dobrane leki, po
co brać kilka rodzajów leków na noc i na dzien jak mozna jedna tabletkę rano do
sniadania i po zawodach. Przez pierwsze dni też usypiałam w pracy ale po tych
kilku dniach objawy uboczne typu nudności i sennosc ustały. Tak bardzo bym
chciała, żebyś pewnego dnia napisała, że jest lepiej, coraz lepiej, że jest
inaczej i żądam tego, bo inaczej osobiście się z Tobą rozprawię (żart
oczywiście). Poproś lekarza o zmiane leku.

[lilith8]

Depresja to taka sama choroba jak wrzody i alergia - trzeba ją leczyć.

Gdzie ci obiecani specjalisci?

[dobranoc74]

[mskaiq]

Mysle ze nie mozna leczyc proszkami czegos co jest problemem psychologicznym a
nie fizjologicznym.
Jest bardzo wiele filozofi w Tobie ktora prowadzi do samoniszczenia Siebie.
Chcialabys byc szczesliwa ale nie akceptujesz bycia pozytywnym. Bardzo trudno
byc wtedy szczesliwym bo wszystko na co napotykasz bedzie odrzucane przez
Ciebie. Rozumiesz ze praca jest Ci potrzebna ale rownoczesnie odrzucasz ja. W
takiej sytuacji trudno widziec sens. Automatycznie zakladasz ze nic dobrego nie
moze Cie spotkac w zyciu bo masz juz trzydziesci lat. Ja mam wiecej ale wierze
ze moje zycie przyniesie mi jeszcze wiele pieknych rzeczy i ze bede z osoba z
ktora chce byc.
To wszystko sa moje decyzje, szukam pozytywnych rozwiazan. Moglbym wybierac tak
jak Ty ale wtedy wszystko byloby dla mnie bez sensu.
Ty musisz zmienic sposob patrzenia jest to na wage odnalezienia szczescia a
takze przetrwania.
Serdeczne pozdrowienia.

[dobranoc74]

mskaiq napisał:

> Mysle ze nie mozna leczyc proszkami czegos co jest problemem psychologicznym
a
> nie fizjologicznym.
> Jest bardzo wiele filozofi w Tobie ktora prowadzi do samoniszczenia Siebie.
> Chcialabys byc szczesliwa ale nie akceptujesz bycia pozytywnym. Bardzo trudno
> byc wtedy szczesliwym bo wszystko na co napotykasz bedzie odrzucane przez
> Ciebie. Rozumiesz ze praca jest Ci potrzebna ale rownoczesnie odrzucasz ja. W
> takiej sytuacji trudno widziec sens. Automatycznie zakladasz ze nic dobrego
nie
>
> moze Cie spotkac w zyciu bo masz juz trzydziesci lat. Ja mam wiecej ale
wierze
> ze moje zycie przyniesie mi jeszcze wiele pieknych rzeczy i ze bede z osoba z
> ktora chce byc.
> To wszystko sa moje decyzje, szukam pozytywnych rozwiazan. Moglbym wybierac
tak
>
> jak Ty ale wtedy wszystko byloby dla mnie bez sensu.
> Ty musisz zmienic sposob patrzenia jest to na wage odnalezienia szczescia a
> takze przetrwania.
> Serdeczne pozdrowienia.

ja tez tak mysle , dlatego nie lecze sie proszkami, chociaz ostatni coraz
czesciej waham sie czy wreszcie nie nalezaloby sprobowac. nigdy nie bylam u
psychiatry , psychologa....wlasciwie u psychologa raz i dawno temu(zaciagnieta
przez mame), ale natychmiast wyczulam ze pani psycholog jest tematem znudzona i
wiecej nie poszlam.
widzisz, ja nie mam zadnej programowej "filozofii", to wewnetrzne przekonanie
ktorego nie moge zwalczyc , "zagadac". nie probuje nikogo do niej przekonywac,
raczej szukam pomocy, nowej "filozofii", na tyle silnej i przekonywujacej zeby
wyprzec te starą. tzw pozytywne myslenie juz przerabialam. wiele razy. i co?
i to.
oczywiscie to ze mam 30 lat nie jest przyczyna mojego samopoczucia, bo tak samo
czuje sie od bardzo bardzo dawna. ale jest to okolicznosc ktora w tej sytuacji
niewatpliwie troche mnie przytlacza.

[lilith8]

Cześć ! Fajnie, że znowu jesteś. Ja dotąd też nigdy nie byłam u psychiatry ani
psychologa. Spróbuj proszę może tabletki w Twojej sytuacji są niezbędne. Próba
nic nie kosztuje za wyjątkiem ewentualnych leków, chociaz niektóre
antydesperanty są darmowe. Moja kolezanka przez 10 lat cierpiała, jest prawie
Twoim ksero i odrodziła się na nowo. Niedawno powiedziała mi: " słuchaj tysiące
razy miałam mysli samobójcze, a dzisiaj mojemu psychiatrze zawdzięczam życie i
dziękuję Bogu za każdy nowy dzień, czuję się ważna mimo, że jestem po wielu
porażkach życiowych, żyję z przyjemności dla siebie, nie rozpamietuje juz
każdego problemu po tysiąckroć, znam swoja wartosc i chce mi się żyć". Ale to
nie stało się od razu, zaczeła leczyć się w styczniu - teraz jest maj więc
trzeba duzo cierpliwości i samozaparcia. Pozdrawiam wrząco-gorąco- parząco

[dobranoc74]

dziekuję:) potrzebuje takich przykladow bo w realu nie znam ich zbyt wiele:)
wczoraj czulam sie juz troche lepiej, jeszcze w pracy zadzwonilam do poradni a
potem odnalazlam siedzibe polecanej pani doktor i chce sie tam wybrac jak
najszybciej. zasnelam o dziwo bez pomocy lerivonu, dzisiaj rano wprawdzie
uronilam lze, ale teraz czuje sie prawie normalnie....zdaje sobie sprawe ze to
moze chwilowa góra, po ktorej nastapi niejeden dół ,ale ciesze sie ze ten
potworny smutek i lęk pierwszych dni juz mnie nie meczą. musze sie przygotowac
na nadchodzace niepowodzenia, zeby tak mnie bezlitosnie nie tłukły.i zadbac o
to zeby jak najmniej czasu spedzac samotnie. troche sie ludze ze to jeszcze nie
koniec mojej historii z wyzej wspomnianym panem, ludze sie swiadomie, zeby
sobie dawkowac rozczarowanie:)tak jest chyba latwiej...moze za jakis czas to
zludzenie nie bedzie mi juz potrzebne? bede tu zagladac.
musze przyznac ze istnienie tego forum ma gleboki sens (chociaz poczatkowo
bylam sceptyczna) zwlaszcza ze na terapie trzeba czekac wiele
tygodni...pozdrawiam:)

[lilith8]

Niezmiernie ciesze się, że kolejny parszywy dzień minął i w każdy nowy jak
zaczynam zauważać wkrada sie odrobina (mam nadzieję, że narazie odrobina a
potem tona)optymizmu. Oczywiście, że idź do lekarza modląc sie o to by był to
mądry lekarz, w moim malutkim mieście jest niestety niewielki "wybór" ale
akurat jeden sposród czterech psychiatrów okazał się zupełnie miłym i spokojnym
człowiekiem. Reszta bardziej zwichrowana ode mnie cytuję tekst do pacjentki
(nie do mnie na szczęście i nie ten psychiatra):
- Pani doktor potwornie wykańcza mnie myśl i lęk o to, że najprawdopodobniej
mam guza pod pachą, a Pani doktor na to: na ch...u ma Pani guza, a nie pod
pachą. Zaiste żałosne!!!!

[aneta10ta]

lilith8 napisała:

> - Pani doktor potwornie wykańcza mnie myśl i lęk o to, że najprawdopodobniej
> mam guza pod pachą, a Pani doktor na to: na ch...u ma Pani guza, a nie pod
> pachą. Zaiste żałosne!!!!
Normalka, pewnie psychia penetrowała jakiś obszar Twojej podświadomości.
O co tu grać larum?
Aneta

[mskaiq]

Mysle ze nie wystarczy przerobic pozytywne myslenie. Trzeba probowac dotad
dopoki przezwyciezysz swoje negatywne myslenie. Mysle ze nasze problemu biora
sie ze sposobu naszego myslenia a nie sa powodowane choroba. To wszystko mozna
zmienic ale trzeba zmienic patrzenie na to co jest wokol nas. W tym zaden lek
Ci nie pomoze bo takiego nie ma. My bardzo szybko potrafimy obnizac wartosc
rzeczy i wtedy pojawia sie kryzys wartosci, wszystko nie ma sensu. Tutaj znow
to tylko Twoja decyzja jak chcesz widziec Swoje zycie. Wszyscy chcielibysmy aby
bylo szczesliwe, ciekawe i piekne. Problem jest w tym ze degraduje wartosci i
nie zostaje zaden sens.
Nasze dzialanie, otwartosc na ludzi zmienia zycie ale trzeba sie na to
zdecydowac, zaakceptowac zmiany bez ktorych wszystko w zyciu gasnie.
Serdeczne pozdrowienia.

[o0oo]

Ty chyba jestes grzeczna maską Romana G. Prawdopodobnie , zamiast do lekarza i
psychologa wedle twych slow do ksiedza powinnismy chodzic zeby wyleczyl nas z
urojen nihilistycznych. pozdrawiam Zastanowiles sie dlaczego dla jednych nic
nie ma wartosci a dla innych ma? dlaczego jedni sa szczesliwi a inni czuja
pustke? Pewnie dlatego ze se wmowili to bo lepiej miec pustke niz byc
szczesliwym.

[mskaiq]

Ja tez kiedys mialem pustke ale ja wypelnilem. Niestety ta pustke trzeba
wypelnic samemu. Byl taki czas ze probowalem ja zapelnic kosciolem i nie ma w
tym nic zlego. Wiele osob zapelnia ja w taki sposob, dziala, pomaga innym.
Zwykle wtedy odchodzi sie z depresji bo zmieniaja sie wartosci i jest silna
wiara. Kazdy sposob jest dobry.
Serdeczne pozdrowienia.

[dobranoc74]

juz bylo lepiej, normalny sen,sprawdzalam grafik szkól jogi (:-)), planowalam
terapie...
A wczoraj wieczorem kiedy tylko zostalam sama wszystko wrocilo. Nie mam sily
nigdzie isc. W pracy gapie sie w komputer, czytam wypowiedzi na forum, nie
obchodzi mnie czy ktos to widzi czy nie. Mogą nie zwolnic i tez mam to gdzies.
Podswiadomie czekam na jakas katastrofe ktora mnie uwolni.

[lucyna_n]

Trzeba przyznac ze zycie Ci dokopalo i nie ma sie co dziwic ze w koncu dopadla
Cie zmora. Zgadzam sie z tym co pisze Lillith , i chociaz tez uwazam ze
lekarstwa to nie cukierki mysle ze jezeli nie chcesz sie z bliska przyjrzec jak
wyglada dno to nie czekaj. Teraz jest duzo lekow ktore nie daja za bardzo
skutkow ubocznych i nie spi sie po nich 24h na dobe. Co do psychoterapii pewnie
jest pomocna ale trzeba miec chyba wyjatkowe szczescie zeby trafic na kogos
sensownego, ja takowego nie mialam i zrezygnowalam jak mi pani kazala ulepic
moj strach z plasteliny :))(miedzy innymi mam cos co sie nazywa zespol leku
napadowego jak ktos wie cos na ten temat, jak sobie z tym radzic bylabym
wdzieczna za maila [e-mail])
Pozytywne myslenie no fajne i pozyteczne ale jak juz sie z depresji wyjdzie i
czlowiek zaczyna na nowo te klocki ustawiac. Tekst "wez sie w garsc" no jest
wrecz okrucienstwem w takim momencie. Blagam nie kombinuj z samoleczeniem a
bedzie dobrze, dasz rade z pewnoscia i ze swiadomoscia ze (uwaga teraz bedzie
banal ale z serca plynacy) nie jestes sama. pozdrawiam serdecznie

ostroznie z ta praca

[lucyna_n]

dobranoc74 napisała:


> A wczoraj wieczorem kiedy tylko zostalam sama wszystko wrocilo. Nie mam sily
> nigdzie isc. W pracy gapie sie w komputer, czytam wypowiedzi na forum, nie
> obchodzi mnie czy ktos to widzi czy nie. Mogą nie zwolnic i tez mam to
gdzies.
> Podswiadomie czekam na jakas katastrofe ktora mnie uwolni.

Wiesz z ta praca to juz tak jest, praktycznie nie znam nikogo kto robilby to co
naprawde lubi i jeszcze dostawal za to sensowne pieniadze. Nie rezygnuj z pracy
nawet jesli wydaje ci sie nudna jak "niewiemco" bez tego jest jeszcze trudniej.
pozdrawiam

[eulogete]

Cześć
Po pierwsze - są ludzie zadowoleni z pracy, mój znajomy napisał mi ostatnio, że
trafił idealnie i nie wyobraza sobie zajęcia, które mogłoby mu bajdziej
odpowiadać, praca zgodna z jego zainteresowaniami, charakterem itd. Zgadzam się
że przeważnie wyglada to zupełnie inaczej, forum "praca"pełne jest negatywnych
przykładów, ale jednak możliwa jest fajna praca za rozsądne pieniądze.
A po drugie: jażeli żyć się odechciewa albo nie można sobie z samym sobą
poradzić, to czas najwyższy podreptać do lekarza. Można próbować do psychologa,
a jeśli chce sie skorzystać z naszej rozkosznej służby zdrowia (zawsze to
trochę taniej), trzeba zacząć od psychiatry. Pierwszy raz wystartowałam dwa
lata temu - namyślałam się i przeżywałam że ide do TAKIEGO lekarza, a okazało
się że byłbardzo miły i ysmpatyczny... wtedy nie pomógł mi za bardzo, bo
karmiłam dziecko piersią więc nie mogłam dostać leków, ale sama wizyta -Ok, nic
strasznego. Ostatnio znów zawitałam u lekarza, tym razem miła pani, łykam
moklar i sama się sobie dziwie że tak długo zwlekałam - gdybym się prełamała
wcześniej, skończyłabym studia w terminie i z lepszymi wynikami , żyłabym przez
pare ostatnich lat jak człowiek zamiast wegetować i zasypiac z nadzieją że się
już nie obudzę i nie będę musiała przetrwać kolejnego dnia.
Dobranocko, samobójstwo Ojca to tragedia z która ciężko sie samemu uporać,
psycholog i /lub psychiatra mogą Ci pomóc. Leki potrafią przywrócić chęć do
życia i działania, psychoterapia może "poukładac " emocje i wartości tak ,żeby
Twoje życie w Twoich oczach było sensowne. Zasługujesz na to, żeby życie dawało
Ci satysfakcję i w zaden sposób nie jesteś zdeterminowana charakterem czy
postępowaniem swojego Ojca.
Wierzę, że ći się uda.
Pozdrawiam.

[tanika]

Dobranocko,
współczuje, dokładnie znam ten stan
budzisz sie rano i pierwsze co dociera do twojej swiadomości to strach,
nicość i poczucie ze nigdy nie będzie lepiej
mam to od 2 miesięcy
kazdy dzien to walka z sobą zeby wstac, isc do pracy
i starac sie "normalnie" przezyc kolejny koszmarny dzien
ale trzeba, musisz walczyc
wiesz co mnie mobilizuje,
cholerny bunt przeciwko tej zasranej rzeczywistosc
mam ochote krzyczec:
ile jeszcze musze wycierpiec zanim bedzie lepiej ?!!!!
O moim dzieciństwie nie chce nawet pamiętać,
młodość to pasmo walki i upokorzeń,
a dorołość (jesteśmy z tego samego rocznika, chyba)
jeszcze dwa miesiące temu myślałam ze moze wreszcie
znalazłam spokój i szczęście o którym marzyłam
do czasu gdy mój M nie poszedł w tango z dziwkami na słuzbowym wyjeździe
świat zawalił mi się na głowe...
i chyba tylko iskierka buntu przeciwko tej niesprawiedliwości
powstrzymała mnie przed opuszczeniem
mieszkania oknem (a jest wysoooooko)
Ale staram się walczyć, nie wiem
na jak długo mi jeszcze starczy sił i teo buntu
który trzyma mnie przy zyciu
i malutkiej ale jeszcze gdzieś tam tlącej się iskierki
nadzieji, ze przeciez wreszcie kiedyś musi być lepiej.......
ściskam Cie mocno
i pamiętaj nie jestes sama :)

NIE DAM RADY

[dobranoc74]

znowu tu jestem...
dwa tyg temu moj pan przyszedl mi cos wyjasniac, przy okazji wyjasnien tak
mnie "poranil" ze ledwo powstrzymalam lzy, zmitygowal sie troche, zorientowal
ze potrzebuje pomocy...jako ze on tez, ustalilismy ze bedziemy sie towarzysko
spotykac i wspierac...tak tez bylo przez cale dwa tygodnie; dlugie rozmowy,
wspolnie obejrzane filmy, intymnie (chociaz platonicznie ) i przyjaznie.
Poczulam ze jednak mu zalezy i odrazu zaczelam inaczej funkcjonowac, chcialo mi
sie chciec, po prostu...Coraz blizej, coraz blizej, w koncu spedzilismy razem
fantastyczne dwie, pelne pasji i czulosci (!) noce, po ktorych, w ten weekend,
pojechal do swojej nowej dziewczyny (mieszka w innym miescie)...
jestem zdezorientowana, jestem zrozpaczona, nie umiem sobie dac rady z ta
sytuacja, nie potrafie sobie odmowic jego obecnosci, jego ciepla i zostac sama
ze soba...
wszystko na nic, za chwile zrobi sie niesmacznie, a ja kompletnie sie
pogubilam...moje cierpienie nie ma w sobie niczego szlachetnego, jestem slaba
glupia, niekonsekwentna, samotna.

[shell_6]

moje cierpienie nie ma w sobie niczego szlachetnego, jestem slaba
> glupia, niekonsekwentna, samotna.
Chyba nikt z nas nie twierdzi ze jego cierpienie jest szlachetne. Wiekszosc
czuje sie ponizona, odarta z godnosci i pelna wstydu. Z roznych powodow, w
roznym stopniu.
Jezeli pragnienie milosci jest oznaka glupoty, to same glupki chodza po tym
swiecie, nie jestes sama :)

[shell_6]

Mysle ze konsekwencji brakuje Twemu panu. Ty dązyłas do celu, chcialas mu
pomoc. Trzymalas dystans. Konsekwentnie.