Znów brać leki??

[nasiek79]

Właściwie to musiałabym opisać połowę swojego życia, żebyście mogli zrozumieć
powody i objawy moich-jak to nazywam-histerii... Nie chce nikogo zanudzać,
ale wczoraj miałam kolejny napad i -prawdę powiedziawszy- zaczyna mi to już
przeszkadzać w pracy i życiu codziennym... Krótko mówiąc dostaję histerii za
każdym razem, gdy dzwoni mój "eks". Od razu zaznaczam, nie jest to żadna
sytuacja w stylu: " jaka ja nieszczęśliwa, jak ja go kocham, a on mnie
porzucił"..Chodzi o to, że bez wzgledu na etap na jakim są nasze stosunki ja
reaguję zupełnie irracjonalnie na jakikolwiek kontakt z tym człowiekiem.
Lekarka stwierdziła depresję jakąś-tam (wybaczcie, byłam zbyt pochłonięta
histeryzowaniem, by do mnie calkowicie dotarły słowa pani dr)i przepisała
leki... To było rok temu. Teraz już na lekach nie jestem (a może powinnam
ciągle je brać??), mam wspaniałego chłopaka, a i tak czasem dopadają
mnie "trzęsawki" i stany lękowe.. Nie wspomnę już o tym co się dzieje, kiedy
dzwoni mój były.. No i co ja mam robić? Znów na prochy?

[looserka]

Na początek, zmaiast leków może zmienić numer telefonu?

[o-ren_ishi]

Mysle, ze jest to jak najbardziej do przezwyciezenia... Moze najlepsza bylaby
terapia malych krokow. Wpierw ogladasz zdjecie kogos kto jest podobny do twego
eks,potem przegladasz fotografie swojego bylego, nastepnie rozmawiasz z nim
przez telefon, az w koncu starasz sie z nim spotkac i wyjasnic mu, ze Cie juz
nie interesuje. To jest skuteczne w przypadku agorafobii (az 80% przypadkow w
ten sposob uleczono), ale jak to dziala jesli chodzi o natretnych bylych to nie
wiem. Najlepiej jesli znowu skontaktujesz sie z lekarzem.. Prawdopodobnie twoja
histeria moze miec jakies glebsze podloze (wiec dobrze troche poszperac we
wlasnej pamieci, czy juz kiedys wczesniej podobnie na cos reagowalac).

[nasiek79]

Hmm... oczywiście, macie rację, z tym że:

Zmieniłam nr telefonu...ba! zmieniłam też mieszkanie, bo stare lokum było pełne
wspomnień... Co do stopniowego "oswajania się", to tego też już próbowałam..
Chyba jednak będę musiała tu ciut opowiedzieć mojej historii,żeby łatwiej Wam
było zrozumieć. Byłam z moim "eks" ponad 4 lata, praktycznie caly okres
dorastania. Właściwie to mieliśmy już brać ślub, robiliśmy projekty domu. I
nagle bum! Zwrot o 180 stopni: nagle zaczął się przy mnie nudzić
(zacytuję:"jesteś za poważna"), znalazł sobie jakąś dziewczynę (łatwą, lekką i
przyjemną jak ją określił były przyjaciel mojego eks). POtem wszystkie jego
dziewczyny były takie.. hmm.. powiedzmy "proste". Ogólnie rzecz biorąc człowiek
ten zerwał kontakty z wszystkimi znajomymi w imię "nowych kolesi".A ja? Przez
okres kiedy byliśmy razem uzależniłam się od niego. Po prostu życia bez niego
nie widziałam, cały mój świat się w okół niego kręcił. Po zerwaniu straciłam
ten świat.Obecnie cały problem polega na tym, że w momencie kiedy sie nie
kontaktujemy, ja potrafię normalnie żyć, cieszyć się, ale kiedy on po dłuższym
okresie milczenia dzwoni ja dostaję histerii, bo wszystko do mnie
wraca..Paradoksalnie kiedy te jego nawroty "przyjacielskich uczuć" są bardziej
intensywne, częściej dzwoni,ja się uodparniam i nie reaguję już tak
gwałtownie.. No, ale potem znów cisza (która też czasem powoduję
histerię:"czemu on nie dzwoni????"), potem znowu jakiś telefon i znów
histeria.. i tak w kółko. I co ja mam zrobić???
Ps.Przepraszam, że sie tak rozpisałam, ale chciałam sprecyzować sytuację.

[sabeena]

Moze po prostu powiedz mu, ze nie masz ochoty sie z nim wiecej kontaktowac i za
kazdym razem jak bedzie dzwonil mow mu, ze nie jest mile widziany, ani
slyszany. Jak dzwoni na komorke to odbierz raz i powiedz mu dokladnie to samo,
a potem nie odbieraj wiecej telefonow. Na poczatku na pewno bedziesz to robic z
nerwowa trzesionka, ale potem bedzie coraz latwiej. Chyba ze jakkolwiek Ci na
tym czlowieku i tej znajomosci zalezy, to wtedy nie jest to dobra metoda. Ale
jesli Ci nie zalezy, to najlepiej w drastyczny sposob zamknac ten rozdzial w
swoim zyciu. Jak napisalas, masz juz wlasne, fajne zycie - po co taki balast z
przeszlosci?
A poza tym, to nie wiem, czy zaraz leki, ale do lekarza na pewno warto sie
przejsc i powiedziec, jak reagujesz na telefony swojego eks, moze jakas terapie
Ci zaleci, albo cos...
Pozdro
S.

[nasiek79]

Dzięki za odpowiedz, ale widzisz..Ja sama nie wiem czego chcę i to jest
problem... Alkoholik zawsze będzie alkoholikiem, a ja byłam od niego
uzależniona, więc sytuacja jest trochę podobna.. ale jak juz wczesniej
napisałam: właściwie to nie wiem, czemu miałabym komus zawracać głowę swoimi
głupotami. Ludzie mają gorsze problemy ode mnie. Ja w najgorszym wypadku nie
jem, nie śpię, trzęsę się i ryczę-z tego co mi mówiła koleżanka bywają gorsze
reakcje.

Pozdr.

[nasiek79]

A tak w ogóle to po co ja się tak uzewnętrzniam??????? Jestem godna
pożałowania. Przepraszam wszystkich.

[looserka]

Przede wszystkim nie przepraszaj, bo nie ma za co, to jest forum i słuzy takim
właśnie sprawom. I nie oceniaj się jak wyżej - moja śptearpeutka sprzed lat
mawiała do mnie w takich sytuacjach :"nie kokietuj w ten sposób".

A do rzeczy - zastanów się spokojnie, czego Ty właściwie oczekujesz: od
siebie,o swego "eks" i od was Obojga;):

- co sądzisz o motywach ,które nim powoduja gdy do Ciebie dzwoni, a jakie Ty
bys chciała aby to były motywy
- czy naprawdę chcesz, aby zniknął z twojego życia raz na zawsze - jesli byś
tego chciała, to daję Ci słowo, nie jest to trudne
- czy w skrytości ducha nie pragniesz "powrotu do przeszlości",czyli
wskrzeszenia tego związku

A jesli samej Ci się nie uda odpowiedzieć sobie szczerze na powyzsze
zagadnienia, to możesz poszukać terapeuty, który potrafi pomóc Ci w tym.
Uzależnienie emocjonalne kobiety od pierwszego z jej życiu faceta jest czasem
gorsze niz uzaleznienie od heroiny.

[sabeena]

Dokladnie tak, jak napisala Looserka - wszyscy tutaj cierpimy na rozne
dolegliwosci, i szczesciem jest to forum, na ktorym ludzie sie uzewnetrzniaja i
(czasem) jest im potem lepiej. I nikt sie nie smieje z takiego uzewnetrzniania
(chyba ze czasem komus sie raczka po klawiaturze soczysta ironia omsknie ;). I
wcale nie jest tak, ze Twoje problemy sa niewazne, bo jacys ludzie maja gorzej.
Zawsze znajdzie sie ktos, kto ma gorzej, co nie znaczy, ze nasze problemy nie
sa godne tego, zeby sie nimi zajmowac. Skoro sa to PROBLEMY, to znaczy ze sa
wazne, wcale nie glupie i nie smieszne. Jak bedziemy tak po kolei szukac, kto
ma jeszcze gorzej i jeszcze gorzej i jeszcze gorzej, to gdzie dojdziemy? Do
Hioba? Do kogos innego? Nie ma tak, ze sie swoimi sprawami nie zajmujesz.
Musisz sie nimi zajmowac, i zajmowac nimi innych, ktorzy moga Ci pomoc, i juz.
Pozdrawiam
S.

[mskaiq]

To ze nie chcesz rozmawiac o Swoich problemach bedzie Ci przeszkadzal Ci sie
ich pozbyc. Trzeba o nich rozmawiac, sa wazne, niszcza Twoje zycie.
Jest w Tobie wiele strachu, te Twoje histerie biora sie wlasnie z niego. W
pewnym momecie przestraszylas sie ze piszesz tutaj. Sprobuj sie przelamac i
pisac o Swoich problemach tutaj. Mozesz to zrobic.
Jesli chodzi o telefony czy ich brak to juz nie ma zadnego znaczenia dla
Ciebie, chyba ze nie wybaczylas Swojemu bylemu Chlopakowi. Jesli wybaczylas to
nie powinno nic zapalac w Tobie emocji.
Serdeczne pozdrowienia.

[nasiek79]

Witam wszystkich.
Przeczytałam Wasze wypowiedzi i wiem, ze macie rację. Ja ciągle się boję, że
ludzie pomyślą, że "zdziwiam". Ciagle słyszę:" co wyprawiasz? przecież do był
kretyn! kim sie przejmujesz?? użalasz się nad soba! "itp...... Więc już nic
nikomu nie mówię..Robię dobrą minę i udaję, że wszystko w porządku. Tak
naprawde jest tylko kilka osób które wiedzą, że tak naprawdę to mnie się już
żyć nie chce. Bo niby po co? Jestem zbyt dużą egoistką żeby żyć i się męczyć
dla kogoś (poza tym i tak niewiele osób by zauważyło moje zniknięcie) a dla
mnie samej mi się żyć nie chce. Tylko mnie zle nie zrozumcie-nie mam myśli
samobójczych.. po prostu nie chce mi się żyć. Nic mnie nie bawi a każdy dzień
to katorga. Najgorsze jest to, że wiem, że tak naprawdę to nie bardzo mam na co
narzekać i że wiele osób chciałoby być na moim miejscu:mam wielu znajomych na
całym świecie, dwie przyjaciólki od serca (to właśnie one mnie "reanimują" w
sytuacjach kryzysowych), fajnego faceta który zrobiłby dla mnie wszystko, mam
świetną pracę w jednej z największych firm w Polsce,podobno jestem atrakcyjną
kobietą (tak przynajmniej twierdzi męska część moich znajomych), nie mam
żadnych kompleksów (mam opinię "twardej sztuki") i CO Z TEGO?????? JA SIĘ PYTAM
CO Z TEGO, SKORO NIC MNIE NIE CIESZY I SKORO NIE POTRAFIĘ TEGO DOCENIĆ NAWET
JEŚLI ZDAJĘ SOBIE SPRAWE Z TEGO, ŻE MAM CO DOCENIAĆ???? Moj Pan i Władca (;P )
dziś wieczorem wybył na wieczór kawalerski i zostawił mnie samą w mieszkaniu i
wiecie co robię???? Pożarłam już 4 tabletki hydro (hydroxyzinum) i na siłe
staram się czymś zająć, żeby tylko nie mieć za duzó czasu na myślenie, bo jak
zacznę myśleć, to automatycznie zacznie się histeria... Teraz nawet boję się
przestać pisać...
hmmm... może jednak skończę, bo inaczej ten post przemieni się w powieść w
odcinkach..
Pozdrawiam