myśli samobójcze

[maciej00000]

od 13 roku zycia choruje na przewlekłą depresje. Obecnie mam 23 lata i już wcale nie widze sensu aby dalej żyć. Też tak macie? Od pewnego czasu rozważam dwie opcje 1-samobójstwo, 2-zostawienie wszystkiego i zniknięcie bez śladu tak jak niektórzy ludzie nagle telefon nie działa, nie ma z nimi kontaktu i nie wiadomo co sie z nimi stało...

[ditta12]

Choruję już 44lata i uwierz mi że czasem myślałam podobnie jak Ty ale żyję i jestem i warto było bo nie tylko złe chwile są w życiu.Warto dla tych kilku dobrych.
Wczoraj odbyła się ostatnia rozprawa o ubezwłasnowolnienie mnie.Sąd odrzucił wniosek,jestem wolna.
Jestem nadal chora na chad gdzie mania przeplata się z depresją ale staram się i udało mi się tyle lat to dlaczego Tobie ma się nie udać?Człowiek po wielu latach uczy się coraz więcej i więcej i choroba traci swoją siłę.
Jest, ale jakby obok.Trzeba tylko ją tak sobie ustawić.Postaraj się a na pewno Ci się uda.

[lucyna_n]

Z wiekiem na szczęście te emocje się wypłaszczają. Podroż czemu nie, ale po co od razu znikać bez śladu, może najpierw po prostu wyjedź, zmień otoczenie, klimat. Kto wie, może Ci się w głowie coś wtedy odblokuje.

[lelum3]

maciej00000 napisał(a):

> Od pewnego czasu rozważam dwie
> opcje 1-samobójstwo, 2-zostawienie wszystkiego i zniknięcie bez śladu tak jak n
> iektórzy ludzie nagle telefon nie działa, nie ma z nimi kontaktu i nie wiadomo
> co sie z nimi stało...
Czy przypuszczasz, że powodem depresji są czynniki zewnętrzne? Gdybyś ich mógł uniknąć, Twoje życie stałoby się lepsze?

[iso_1]

maciej00000 napisał(a):

> od 13 roku zycia choruje na przewlekłą depresje. Obecnie mam 23 lata i już wcal
> e nie widze sensu aby dalej żyć. Też tak macie? Od pewnego czasu rozważam dwie
> opcje 1-samobójstwo, 2-zostawienie wszystkiego i zniknięcie bez śladu tak jak n
> iektórzy ludzie nagle telefon nie działa, nie ma z nimi kontaktu i nie wiadomo
> co sie z nimi stało...

Leczysz się ?

[ekspert_gabclinic]

Przewlekły stan depresyjny nie jest może tak krytyczny jak ciężkie epizody, ale w dłuższym okresie jest równie niebezpieczny. Pozbawia nas on sił do życia, odbiera jego radość i co może najgorsze, przez poczucie beznadziei i nieodwracalności uniemożliwia zauważenie jakichkolwiek rozwiązań.
Tymczasem rozwiązania istnieją, skojarzone leczenie farmakologiczne i terapeutyczne umożliwia wyjście z większości stanów depresyjnych. Owszem, może to być proces długotrwały, ale przeważnie kończy się sukcesem. I nawet, jeśli nie stanie się pan w 100% optymistą, który cieszy się z każdej sekundy swojego życia, to może pan znacząco poprawić, jakość swojego życia. W aktualnym stanie może trudno zauważyć światełko w tunelu. Ale ono tam jest, nawet, jeśli go pan nie zauważa. To jest dobra chwila, żeby poszukać pomocy z zewnątrz, u specjalistów, którzy zauważą w panu miejsca stanowiące punkt zaczepienia umożliwiający wyjście z depresji, a następnie je panu wskażą i będą towarzyszyć w procesie terapeutycznym. Pierwszy krok w przód jest bardzo trudny i bez pomocy drugiej osoby bywa wręcz niemożliwy, ale pod opieką psychiatry i psychoterapeuty można go będzie zrobić.
Wspomina pan, że stany depresyjne występują u pana już od 13 roku życia. Może to świadczyć, o tym, że nie oswoił pan sposobów i umiejętności radzenia sobie ż problemami dnia codziennego, które w ten sposób się kumulują i uniemożliwiają ładowanie wewnętrznych baterii.
Depresja jest chorobą, którą można wyleczyć. Nie oznacza to, że z pesymistów staniemy się optymistami, bo takie całkowite przemodelowanie osobowości człowieka niebezpieczne zatrąca o pranie mózgu. Wystarczy, że oprócz stanów obniżonego nastoju zaczniemy zauważać i przeżywać również mieć chwile radości. I to właśnie będzie prawdziwe życie ? nie różowo hollywoodzkie, ale to rzeczywiste, z jego z różnymi odcieniami?

Renata Pająkowska psycholog
Kierownik Zespołu Psychoterapeutów w Gabclinic.com