Zycie lumpa

[lizavieta1]

Nie wiem czy to dołek. Od kilku tygodni pedze żywot kogoś jak z serialu Swiat
wg Bundych czy Kiepskich. Pobudka ok.12, spacer z psem, net, głownie Allegro,
wydaję wszystko co zarobię, a zarabiam ostatnio niewiele, bo olewam robotę.
Nie chce mi się nawet iść do sklepu po jedzonko, poscielić łożka, zmuyć
naczyń, ubrać się.
O 16 mój ulubiony serial, potem wieczór jakoś mija, potem przejrzę
Allegro.
Kończę studia, mam zaległosci z egzaminami z 2 lat, robotę, która wymaga
przygogtowania się, kiedyś miałam hobby. Przede mna praktyki obowiązkowe,
nawet się na nie zapisałam. Mam tysiące stron do pochłonięcia, tony wiedzy,
nic nie robię. Nie mam siły podjąć decyzji, zeby iść do psychiatry załatwić
świstek, aby nie wyrzucili mnie z uczelni tuż przed końcem.
Jestem (byłam) zdolną osobą, ambitną, pracowita i energiczną. Kilka tygodni
zyję jak ktoś kto od 15 lat jest bezrobotny. mam jakieś plany, ale wiem, że
nie dam rady sie zmobilizować w takim stanie. mija czas, a ja nic nei robię w
tym kierunku, a samo sie nei nauczy, nie załatwi, nie zrobi.
Nie potrafię zrealizować najdrobniejszego zadania, jakis paraliż uż na etapie
podejmowania decyzji. Chodze na terapię, ale tam nic się nie dzieje, bo nie
umiem podjąć żadnej decyzji np czy zacząć brać leki czy nie.
Mieliście tak kiedyś?

[beekeeper]

teraz, dość podobnie (zwłaszcza rozczuliło mnie to o pościeli i ubieraniu ;)
staczam się.

i co robić w ogóle, doktoraty jakieś, perswaduje mi się to, i dlaczego nie,
ale - dlaczego tak?... po co? nie wiem... no, człowiek bez świadomości, jak
meursault właśnie, a jednocześnie, niby, człowiek z nadświadomością, jak
raskolnikow - to jest sprzeczne a więc w nerwicy mile widziane...

dzisiaj już miałem wyjść rano, na całodniową rzecz, umyłem się ładnie, ubrałem,
już byłem przy drzwiach... i położyłem się spać jednak.

[ria2]

No nie, mam to samo. Siedzę w domu, nie wychodzę, nie ubieram się (tzn. jest
piżama). Prawie nic nie jem, bo ani mi się nie chce iść coś kupić, ani sobie
coś zrobić, no i w ogóle głodu nie czuję.

Fakt pracuję, czas szybko leci. Czuję się zmęczona, ale spać też nie mogę, tzn.
udaję, że śpię albo czytam.

Nie potrafię, mimo starań, tego zmienić.
Ria

[lizavieta1]

Tak, to nie jest taka tootalna deprecha. coś tam robimy jak musimy, ale nie
wszystko. Kiedyś zaspałam na spotkanie z klientem, więcej się nie odezwał.
Gdyby ktoś mi powiedział, że to potrwa nawet 3 lata, powiedziałabym ok, prześpie
w tym letargu, przeczekam. ale boję się, że to się będzie pogłębiało i zostnę w
takim bagnie. znam kilkoro ludzi, którzy spędzają tak wiele lat. Boję się.

[ria2]

Też się boję, ale jeszcze się staram.
Ria

[spastykoojaca]

najlepiej jeszcze bez światopoglądu-jak u choromańskiego. posnobiliśmy sie na
nic nierobieniu heh
a propos "umyl sie wymalował i poszedł spać" - znam to - niedlugo napiszę
poradnik, w jaki sposób uskuteczniać tą metodę niezależnie od okoliczności,
np. "paliło się, ale może lepiej było to przeczekać" :P

[barrakuda1]

masz totalną depresję, może spróbuj tak jak ja - na kartce piszę co mam zrobić w
najbliższym czasie i staram się to zrobić. Nie dopuszczam do takiej mozliwości
żeby czegoś nie zrobić, ale głównym moim problemem jest nadmiar wolnego czasu.
może w Twoim przypadku o to chodzi, a okres zawalania wszystkiego co się da
minie. Ja to już wiem. Trzymaj się. Będzie lepiej, Bo musi być lepiej.

[barrakuda1]

też miałam taki okres, że się nie ubierałam, nie myłam, ale po kilku dniach
zaczęło mnie wszysko swędzieć. jedzenia w domu też nie było, moje dziecko mnie
karmiło, namawiało do wstania , zajmowało się drugim dzieckiem. Uwież mi To mija.

[marenta]

> może spróbuj tak jak ja - na kartce piszę co mam zrobić
> w > najbliższym czasie

to tak jak ja, mi tez to pomaga:)
prowadzenie "dziennika", nazwanie tego co się w środku kotłuje również
oczyszcza i motywuje
pozdrawiam

[spastykoojaca]

taa...ja też stosuję metodę zapisu i tonę w kartkach, które potem ze
zdziwieniem (lub czym innym) odczytuję po dniach tygodniach a nawet latach
"życiowej spacji" nawet skrupulatne i optymalne planowanie nie pomoże
eh aktywizacja, precz abnegacjo!
i idziem spać ;]

[marenta]

A może spróbuj wejść w tę depresję głębiej, tzn "rozmyślnie" i z aktorską
przesadą spróbuj się trochę "popogrążać"
Powiedzmy jutro. Po serialu o 16stej do godziny 18.30 masz być w depresji, masz
być maksymalnie pasywna, zmuszać się do negatywnego myślenia, jak ktoś
zadzwoni to mu jęcz i narzekaj itd.
w podobny sposób zaczęłam wybijać z głowy rolę kozła ofiarnego, że celowo za
bardzo przepraszałam niektórych
pozdrawiam

[lizavieta1]

Też miałam pomysły z dziennikiem i ograniczaniem się w czasie. Ale ja nic nie
muszę, czasu wolnego nie powinnam mieć, bo mam mnóstwo rzeczy do zrobienia.
Wszystko jest dla mnie - gospodarowanie czasem, nawet pójście do lekarza. A po
co mi to? Nie zalezy mi na niczym. Oby czas szybciej płynął, już popołudnie.
Poprosiłam o pomoc matkę, zacIĄGNIE MNIE DO LEKARZA.bo mnie średnio zależy.

[lizavieta1]

Tzw prochy tak się źle kojarzą. Ale lepsze zycie na nich niż wegetowanie bez
nich, kiedy nic nei idzie do przodu, a wszystko co mam - studia, zarobek,
kontakt z ludźmi, mogę niebawem stracić. Skoro w sobie motywacji nie znajduję
ani nie umiem sma nad sobą stanąć z batem, to co mi zostaje? Okresy, w których
brałam leki były przynajmniej czasem keidy coś robiłam. Być może jestem na nei
skazana może na ileś lat, a może na całe zycie? Jestem na terapii, ale w tym
stanie zupełnei nieefektywnie pracuję na terapii. Nie chce mi się gadać z
terapeutką, nie chce mi się mysleć aby odpowiedziec na jej pytania, nie mam
żadnych pomysłów aby odpowiadać na jej trudne czy ciekawe pytania. dokąd ona ma
mnei zaprowadzić, skor ja nei idę tylko kręćę się w kółko.
Kiedyś już założyłam wątek na temat walki ze sobą i zaburzeniami, za wszelką
cenę bez leków. Czasem to jest bezsensowne, sztuka dla sztuki, tylko, że efektu
nie ma albo są tragiczne.

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:

> Tzw prochy tak się źle kojarzą. Ale lepsze zycie na nich niż wegetowanie bez
> nich, kiedy nic nei idzie do przodu, a wszystko co mam - studia, zarobek,
> kontakt z ludźmi, mogę niebawem stracić. Skoro w sobie motywacji nie znajduję
> ani nie umiem sma nad sobą stanąć z batem, to co mi zostaje?

najlepiej byłoby w twojej sytuacji "zamknąć się" na jakiś czas w jakimś miejscu
odosobnienia (klasztor?) i przekonać się samej za czym zatęsknisz.
no i w tym "zamknięciu" znaleźć bardzo dobrego psychoterapeutę.
drugi sposób to znaleźć kogoś kto stanie nad tobą z batem jeśli sama nad sobą z
batem nie umiesz stanąć.
a może połączyć "bat" z psychoterapią?
chyba dla ciebie byłoby to najkorzystniejszy sposób wyjścia z życia lumpa,
które ma przecież tyle aspolecznych zalet.

[lizavieta1]

Ale każdy ma swoje życie. terapeuta też. jak ja czegoś nie zrobię, to nikt za
mnie życia nie przeżyje. W odosobnieniu juz jestem, chyba nawet od półtora roku
nie utrzymuję kontaktu z ludźmi, znajomymi, poza tym, co konieczne, jacyś
klienci, ci,którzy jeszcze pozostali.

[marenta]

taki stan to dla mnie rodzaj autoagresji, teraz powinna nadejść qrwica, tylko
czemu nie nadchodzi?
nie masz poczucia, że to co jest to już jest ch..nia, że gorzej już nie będzie?
może to ukryty perfekcjonizm?
czy może być jeszcze gorzej niż jest?
czy warto poświęcać "coś" na co było by Cię ewentualnie stać dla "niczego"?
zrób porządek wokół siebie, z sobą, zrób "ZEN"
pozdrawiam

[aspolecznie]

marenta napisała:

>
> może to ukryty perfekcjonizm?

niewykluczone
a nawet bardzo prawdopodobne

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:

> Kiedyś już założyłam wątek na temat walki ze sobą i zaburzeniami, za wszelką
> cenę bez leków. Czasem to jest bezsensowne, sztuka dla sztuki, tylko, że
efektu
> nie ma albo są tragiczne.

nie ma leku farmaceutycznego na znalezienie w sobie sensu swojego działania
"sztuka dla sztuki".
powinnaś w sobie odnaleźć odpowiedź na hamletowskie pytanie "być albo ...."
i jaka chcesz być
i z kim chcesz być
i po co chcesz być
i za ile chcesz być
i...

[lizavieta1]

Nie wiem czy w ogóle chcę. No nie chce umierać, bo się boję ale czy to znaczy
już że chcę być? Chyba to za mało, być to żyć czyli myśleć, czuc, planowac,
działać przede wszystkim.

[marenta]

czytałaś Opowieść wigilijną?

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:

> Nie wiem czy w ogóle chcę. No nie chce umierać, bo się boję ale czy to znaczy
> już że chcę być? Chyba to za mało, być to żyć czyli myśleć, czuc, planowac,
> działać przede wszystkim.

przecież myślisz (czytam twoje posty i widzę, że myślisz)
przecież czujesz (przede wszystkim niewygodę tego co czujesz)
a planowanie i działanie?
jak uporasz się z obecnymi teraz w tobie myślami i odczuciami to plany i
dzialanie powinny przyjść i jak przyjdą to powinny być już bardziej przemyślane
(plany) a działania skuteczniejsze.

[aneta10ta]

lizavieta1 napisała:

> być to żyć czyli myśleć, czuc, planowac,
> działać przede wszystkim.
Różnie się na ten temat mówi.
Aneta

[aneta10ta]

aspolecznie napisała:

> nie ma leku farmaceutycznego na znalezienie w sobie sensu swojego działania
> "sztuka dla sztuki".
> powinnaś w sobie odnaleźć odpowiedź na hamletowskie pytanie "być albo ...."
> i jaka chcesz być
> i z kim chcesz być
> i po co chcesz być
> i za ile chcesz być
> i...
A co z tego wyniknie, jeśli odpowie na wszystkie pytania, pominąwszy oczywiście
ostatnie?
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> aspolecznie napisała:
>
> > nie ma leku farmaceutycznego na znalezienie w sobie sensu swojego działan
> ia
> > "sztuka dla sztuki".
> > powinnaś w sobie odnaleźć odpowiedź na hamletowskie pytanie "być albo ...
> ."
> > i jaka chcesz być
> > i z kim chcesz być
> > i po co chcesz być
> > i za ile chcesz być
> > i...
> A co z tego wyniknie, jeśli odpowie na wszystkie pytania, pominąwszy
oczywiście
>
> ostatnie?
> Aneta

Aneto
a nie wpadłaś na to, ze prawidłowe odpowiedzi na te pytania mogą jej zająć całe
długie życie i na odpowiedź na ostatnie pytanie może jej już czasu zabraknie?

[euforyk]

> Aneto
> a nie wpadłaś na to, ze prawidłowe odpowiedzi na te pytania mogą jej zająć całe
>
> długie życie i na odpowiedź na ostatnie pytanie może jej już czasu zabraknie?

niejeden miłośnik opasłych annałów zapłakał nad swym losem, gdy broda jego siwa
sie stała.

[aneta10ta]

euforyk napisał:

> niejeden miłośnik opasłych annałów zapłakał nad swym losem, gdy broda jego
siwa
> sie stała.
A pozostali?
Aneta

[aneta10ta]

aspolecznie napisała:

> a nie wpadłaś na to, ze prawidłowe odpowiedzi na te pytania mogą jej zająć
całe
>
> długie życie i na odpowiedź na ostatnie pytanie może jej już czasu zabraknie?
Nie zauważyłaś, że absolutnie się ze mną zgadzasz?
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> Nie zauważyłaś, że absolutnie się ze mną zgadzasz?
> Aneta

zauważyłam,że się zgadzam ale nie zauważyłam, że absolutnie

[aneta10ta]

aspolecznie napisała:

> zauważyłam,że się zgadzam ale nie zauważyłam, że absolutnie
Widać Cię z kimś pomyliłam.
aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> aspolecznie napisała:
>
> > zauważyłam,że się zgadzam ale nie zauważyłam, że absolutnie
> Widać Cię z kimś pomyliłam.
> aneta

pomyłka raczej niemożliwa, ale czemu się złościsz, że nie zgadzam się
absolutnie?
niezły byłby nick z tego absolutnie
coś podobnego do aspolecznie

[aneta10ta]

aspolecznie napisała:

> aneta10ta napisała:
>
> > aspolecznie napisała:
> >
> > > zauważyłam,że się zgadzam ale nie zauważyłam, że absolutnie
> > Widać Cię z kimś pomyliłam.
> > aneta
>
> czemu się złościsz, że nie zgadzam się
> absolutnie?
Nie wiem, dlaczego przyszywasz do mnie złoszczenie w związku z brakiem Twojej
absolutności?
> niezły byłby nick z tego absolutnie
Już był w użyciu.
> coś podobnego do aspolecznie
wręcz synonim
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> Nie wiem, dlaczego przyszywasz do mnie złoszczenie w związku z brakiem Twojej
> absolutności?
> Aneta

to ja się zezłościłam i swoje zezłoszczenie "zaprojektowałam" na Ciebie.
teraz dobrze?

[aneta10ta]

Nie lepiej to siebie zapytać?
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> Nie lepiej to siebie zapytać?
> Aneta

do ilu ja umiem liczyć?
przyjmuję,że prawidłowo potrafię policzyć 0.5+0.5

[aneta10ta]

lizavieta1 napisała:

> Nie chce mi się gadać z
> terapeutką, nie chce mi się mysleć aby odpowiedziec na jej pytania, nie mam
> żadnych pomysłów aby odpowiadać na jej trudne czy ciekawe pytania.
Podejdź do rzeczy zabawowo.
> dokąd ona ma
> mnei zaprowadzić, skor ja nei idę tylko kręćę się w kółko.
Na karuzeli jedni się śmieją, drudzy rzygają.
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> Na karuzeli jedni się śmieją, drudzy rzygają.
> Aneta
>

ja należę do tych drugich i może dlatego na karuzeli życia...etam znowu wpadlam
w dolek

[euforyk]

> ja należę do tych drugich i może dlatego na karuzeli życia...etam znowu wpadlam
>
> w dolek

może przesiadź sie z mlynskiego koła, na koniki

[aneta10ta]

Przeto nie pytaj, komu bije dzwon .. Na koniku..z godnością.
Aneta

[aneta10ta]

Huśtawka! A szybko!
Aneta

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:

> Nie wiem czy to dołek.

na taki 'dołek' to chyba rady Marenty są najlepsze
powinnaś raczej sama stwierdzić czy masz 'dołka' egzystencjalnego czy depresję
jednak, bo to nie to samo

[suchyxxx]

Dziewczyno zajmij się czymś i to ostro bo to nie musi być wcale deprecha czy
nerwica.Lepiej zadbaj na siłę o życie bo inaczej czekają cie prochy i
psychoterapia a to pierwsze zwłaszcza nie jest takie cool i trendy jak się mówi
o prozaku:)

[sneeper]

granice ludzkich możliwości i granice skrupułów
rozbijającym naprawic rozbite
niszczącym odnowić zniszczone

10gr :(

[polonezka]

Pamiętasz,jak byłaś mała, i ktoś chciał Ci coś zabrać(np. w piaskownicy) to
walczyłaś o to....Walcz teraz o "dobre" życie!
Wbrew pozorom to nie jest takie trudne - wiem co mówię.

[euforyk]

niektóre dzieci przegrały walke

[polonezka]

no tak, ale są teraz duże i wiedzą, że przegrały,bo nie walczyły.
Nie filozofujcie tyle,starajcie się wszystko jak najbardziej uprościć - może
wtedy się uda.

[aspolecznie]

polonezka napisała:

> no tak, ale są teraz duże i wiedzą, że przegrały,bo nie walczyły.

ja walczyłam aż do "krwi pierwszej"
i nie uchroniła mnie moja aktywna walka przed ....przegraną
widać przeciwnik okazał się silniejszy

> Nie filozofujcie tyle,starajcie się wszystko jak najbardziej uprościć - może
> wtedy się uda.

kiedy już dotarło do mnie, że przegrałam wszystkie swoje "bitwy" to pozostała
mi już tylko filozofia i pytanie-dlaczego przegrałam?
błąd tkwi we mnie?-depresja
a może...no i filozofii nie da się odrzucić

[lucyna_n]

Jak ktos chcial mi cos zabrac to po prostu mi zabieral, z czasem nauczylam sie godzic z tym ze kazdy
moze podejsc i cos mi zabrac, a jak sie prosi to przewaznie nikt nie slyszy. W dziecinstwie wogole
staralam sie byc niewidoczna, nieslyszalna i najlepiej bezwonna, tak zeby nie skupiac na sobie niczyjej
uwagi, czapka niewidka, wtedy to byloby cos.

Walka o dobre życie... to takie ogolnikowe stwierdzenie ktore jakos nijak do mnie nie przemawia.
Ile mozna walczyc z samym soba niczym ze smokiem. bez sensu.

Lucyna

[polonezka]

jak znajdziesz sens to zachce Ci się żyć.Na kopa "wrogowi" zawsze jest czas-
zapisz się na np.karate.

[lucyna_n]

Ja wiem że Ty chcesz dobrze, ale wiesz, no jakby Ci to powiedziec
ta rada jest kiepska..

Nie mam wewnetrznej potrzeby dawania komus kopa, musialabym sama siebie kopnac w tylek.
Sens zycia, nie wiem czy ma sens, czy nie ma, nie drecza mnie problemy niecheci do zycia, tylko lęk
napadowy i nerrrwica. Zyc tobym sobie chetnie pozyla ale bez tych dodatkowych atrakcji.
Nie wydaje mi sie zebys wiedziala o czym mowie.

[polonezka]

moje rady są z mojego życia.Każdy z nas jest inny, a Ty - doskonale wiem o czym
mówisz Lucy- możesz poszukać innego wyjścia,ale spróbuj!

[lucyna_n]

W mojej wsi nie ma kursow karate, i bardzo dobrze, po co mialby mi jakis wsiun skopac tyłek, lub
zrecznie przerzucic przez plecy.

[aneta10ta]

lucyna_n napisała:

> W
> dziecinstwie wogole
> staralam sie byc niewidoczna, nieslyszalna i najlepiej bezwonna, tak zeby nie
s
> kupiac na sobie niczyjej
> uwagi, czapka niewidka, wtedy to byloby cos.
Do dzisiaj bez trudu to realizuję. Ptysiu z śmietanką!
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> Ptysiu z śmietanką!
> Aneta
>

może jednak struś na plaży?
jakoś twój wypięty tyłeczek zauważyłam

[lynnl]

dzięki. Ale mnie się po prostu nie chce. Po co mi to dobre zycie? W tej
objętności mi jakoś tak...obojętnie. jestem wyłączona.

[kuba_halford]

lizavieta1 napisała:

> Nie wiem czy to dołek. Od kilku tygodni pedze żywot kogoś jak z serialu Swiat
> wg Bundych czy Kiepskich. Pobudka ok.12, spacer z psem, net, głownie Allegro,
> wydaję wszystko co zarobię, a zarabiam ostatnio niewiele, bo olewam robotę.
> Nie chce mi się nawet iść do sklepu po jedzonko, poscielić łożka, zmuyć
> naczyń, ubrać się.
> O 16 mój ulubiony serial, potem wieczór jakoś mija, potem przejrzę
> Allegro.
> Kończę studia, mam zaległosci z egzaminami z 2 lat, robotę, która wymaga
> przygogtowania się, kiedyś miałam hobby. Przede mna praktyki obowiązkowe,
> nawet się na nie zapisałam. Mam tysiące stron do pochłonięcia, tony wiedzy,
> nic nie robię. Nie mam siły podjąć decyzji, zeby iść do psychiatry załatwić
> świstek, aby nie wyrzucili mnie z uczelni tuż przed końcem.
> Jestem (byłam) zdolną osobą, ambitną, pracowita i energiczną. Kilka tygodni
> zyję jak ktoś kto od 15 lat jest bezrobotny. mam jakieś plany, ale wiem, że
> nie dam rady sie zmobilizować w takim stanie. mija czas, a ja nic nei robię w
> tym kierunku, a samo sie nei nauczy, nie załatwi, nie zrobi.
> Nie potrafię zrealizować najdrobniejszego zadania, jakis paraliż uż na etapie
> podejmowania decyzji. Chodze na terapię, ale tam nic się nie dzieje, bo nie
> umiem podjąć żadnej decyzji np czy zacząć brać leki czy nie.
> Mieliście tak kiedyś?

Kiedys na studiach rok kiblowalem mialem dokladnie to samo co ty jak przyszlo
do poprawienia tych zaleglych zaliczen i egazaminow przez ktore to sie stalo
(po roku) to je znowu wszytskie oblalem bo bylo dokladnie tak jak napiales.
Cale szczescie bylem na utrzymaniu rodzicow bo nie wiem co by bylo caly rok
spedzilem jak ty na zawieszeniu w czasie i przestrzeni. Nie wiem co sie stalo
ze sie zebralem i jak to sie stalo ze wyprostowalem potem w krotkim czasie.
Poprostu do niczego lacznie z nauka (a na to tamten rok mialem przeznaczony)
sie nie bylem w stanie zmusic. Wstawalem po poludniu i zanim sie wygdzebalem do
mycia i zebralem do zrobienia czegos byl juz wieczor i bylem zmeczony. ) celu w
zyciu.
pzdr.

[marenta]

a nie masz czegoś takiego, że zazwyczaj nakręcasz się myślami? jak wszystko
idzie w miarę OK, to te myśli są pozytywne, przynoszą energię, żyje się po coś
(nowa rokująca znajomość, wyprawa po nowe ciuchy, oczekiwanie na
jakieś "gratisy" od losu)
a jak się widzi marność tego co przynosi ten dobry nastrój, albo nagle tego
czegoś już nie ma to nagle nadchodzi pustka i beznadzieja, bo nic nie ma
zamiast tych nakręcających myśli i trudno z tym sobie poradzić, bo to zupełnie
odmienny stan
ja to zawsze czuję jak nagle urywa mi się taki "psychodeliczny ciag myślowy" a
motywacja, żeby zrobić z sobą coś lepszego niż dotychczas nie nadchodzi
rozumiem, że skoro zastanawiasz się nad braniem leków to jest to coś bardziej
poważnego, ale interesuje mnie czy jakoś się starasz sobie pomóc? czy to
kompletna inercja? nawet bez woli zmiany?
pościelenie łóżka to prosta czynność, dwa ruchy... przypomina mi się ten
Indianin z "Lotu nad kukułczym gniazdem" jak na końcu wyrywa tą kamienną
umywalkę i ciska nią w okno
pozdrawiam