prosze o pomoc

[harrypotter2]

Kochani mam prosbe. Jestem zupelnie lewa gdyz nigdy i nigdzie sie nie
leczylam. Dopiero po 30 latach mam odwage isc ze swoimi problemami do
fachowca. Mialam bardzo ciezkie dziecinstwo. Przezycia totalnie traumatyczne
po ktorych nie moge sie pozbierac do dzis. Jak radzicie czy mam isc do
psychologa czy do psychiatry? Co to jest psychoanaliza? Staram sie od kilku
lat o dziecko (nie moge doniesc ciazy mimo iz fizycznie jestem zdrowa).
Stosowalismy z mezem sztuczne zaplodnienia (3 razy). Staramy sie dalej wiec
kosztuje nas to fortune. Czy ktos moglby mi poradzic gdzie moglabym isc sie
leczyc w ramach kasy chorych bo nie mam pieniedzy. Jestem z Warszawy. Boje
sie, iz moje dziecinstwo ma duzy wplyw na moje poronienia i chce to jakos
pokonac. Czy jest mozliwa np. hipnoza, ktora by wykasowala moje wspomnienia
dzieki czemu moglabym normalnie funkcjonowac?
Prosze pomozcie.

[Gość: DIO]

Idz do psychologa. W ramach kasy chorych, jak dostaniesz skierowanie od lekarza
pierwszego kontaktu, nic nie zaplacisz. On Ci powinien pomoc. Ja tez zaczelam
chodzic. Owynikach bede Ci pisac
pozdrawiam

[harrypotter2]

A to trzeba miec skierowanie? Dzieki za info. Przegladalam stare watki na tym
forum i przeczytalam ciekawe rzeczy o elektrowstrzasach. Ja nie moge brac lekow
bo jestem ciagle w trakcie lub przed stymulacja farmakologiczna przygotowujaca
do InVitro. Jesli po takich elektro jest lepiej i do tego mozna pare spraw nie
pamietac to byloby super.
Pozdrawiam

[Gość: Qelter]

Elektrowstrząsy są zakazane prze światową organizację zdrowia WHO-jeśli ktoś ci
proponował, od razu zabieraj stamtąd swoje manatki. Elektr. niszczą znaczne
połacie mózgu. Podejrzewam, że masz raczej nerwicę -borderline i nadajesz się
na terapię niz tylkio na prochy.

[Gość: zosia]

Witaj, współczuję serdecznie. Ale daj sobie spokój z elektrowstrząsami i
hipnozą by zapomnieć. Oczywiście hipnoza może być elementem, ale tylko
elementem terapii.Bo chyba właśnie porządna, długotrwała terapia, na pewno nie
łatwa i przyjemna , lecz pełna bólu i wspomnień mogłaby Ci pomóc.
Może dasz sobie jakiś rok choćby na uporządkowanie wewnętrzne, a dopiero
później zaczniecie się starać o dziecko?(Może wtedy znalazłaby się forsa na
dobrego terapeutę?
Jestem przekonana, że ta odp. Ci się nie spodoba.Ale pomyśl choć o
niej,proszę.PozdrawiamZosia

[Gość: midm]

A moim zdaniem przejdz sie do psychologa i porozmawiaj o tym, jesli to tylko
kwestia jakiejs bariery, ktora urosla przez te doswiadczenia, o ktorych piszesz
i nic wiecej, to wlasciwie kto wie moze taka hipnoza bylaby na miejscu (choc ja
np bym sie bala, jakos wole bardziej klasyczne metody), ale jak to cos wiecej,
to uwazam jak Zosia, ze musisz przejsc klasyczna terapie i tyle, bo nawet jakby
jakos udalo Ci sie jednak urodzic to dziecko, to przeciez tez trzeba je
wychowac. Wystarczy, ze bedziesz nadopiekuncza (zeby mu sie nie stalo to, co
Tobie) i juz zrobisz mu krzywde.

[Gość: opopopop]

Idąc do prywatnego psychologa nie musisz nawet podawć swoich danych -wystarczy
samo imię.
Polecam terapię analityczną lub psychoanalizę -jest jeszcze Gestalt.
Najlepiej zadzwoń do Polskiego Tow. Psych. i dowiedz się o listę dyplowmowanych
terapeutów.
Najkważniekszy jest początek -jeśłi nie "przypasuje" ci psycholog szukaj
następnego dyplomowanego. Później czasem nie lubi się psychologa ze względu na
przeniesienie, dlatego idzź do tego, który wzbudza Twoje zaufanie. Nie polecam
interesowac się jak działa sama psychoanaliza, bo póżniej myśli się nie o
uczuciach , ale o tym co powinno się robić.

[Gość: aaaaaaaaaa]

Nie wiem, czy tego ostatnio nie zmienili, ale jesli nie, to z kasy chorych
idzie sie tak:

Najpierw znajdujesz w twoim miescie poradnie zdrowia psychicznego. Mowisz tam,
ze chcesz do psychologa. Potem musisz odbyc przynajmniej 1 rozmowe z
psychiatra, bo to psychiatra wydaje skierowanie do psychologa. Spyta mniej
wiecej, z czym problem, nie musisz sie wdawac w szczegoly. A pozniej idziesz do
psychologa, lub moga ci zalecic tez grupe terapeutyczna z psychologiem. Jak po
paru spotkaniach nie bedzie ci sie podobac, to postaraj sie o skierowanie do
kogo innego. U mnie tak bylo, ze trafilam za 2. razem, bo 1. psycholog byla
nieudana. Nie mozna bylo spokojnie z nia pogadac, bo ciagle przerywala i
odbierala telefony. Niepowazna. Potem trafilam do grupy terapeutycznej i bylo
OK.

[Gość: ghk]

Niestety z tego co wiem w Polsce autentycznych dyplomowanych terapeutów
(mających międzynarodowe papiery) jest chyba kilkuset z czego większość w
Krakowie Gdańsku i Warszawie. Państwowe poradnie zdrowia psych. z reguły
oferują pseudoterapię , za to szumnie nazywaną jako nie wiadomo co. Znam to z
własnego doświadczenia. Są co prawda wyjątki. Radzę szukać prywatnego fachowca
i sprawdzić go tak jak pisał opopop. Tak w ogóle na 100% to nie tylko ty miałaś
problemy w dzieciństwie, czy z uczuciami. Założę się że Twój mąż też, chociaż
jak to bywa w różnych układach wszystko może skupiać się na tobie.

[harrypotter2]

Dzieki za wszystkie posty. Czyli jednak psycholog... Boje bo nigdy u nikogo
takiego nie bylam. Boje sie tego, iz jak sie otworze to on zacznie odbierac te
telefony komorkowe albo mnie oleje i wtedy bedzie ze mna jeszcze gorzej.
Niestety musze sie leczyc. Jesli chodzi o mojego meza to tak sie "fajnie"
trafilo iz on tez ma klopoty. Od prawie 10 lat leczy sie na depresje. Chodzil
do roznych psychologow lacznie z terapiami grupowymi - niestety bez specjalnego
rezultatu. Dlatego pokladalam taka wielka nadzieje w elektrowstrzasach. Pogadam
z psychologiem, moze jednak bylaby to dla nas jakas szansa. Przynajmniej po to
by mnie jakos troszke uspokoic a potem terapiami i rozmowami dokonczyc calosc.
Zobaczymy. Dzieki jeszcze raz za info.

[Gość: midm]

Na Zachodzie ostatnio wraca sie do elektrowstrzasow (oczywiscie w innym wydaniu
niz kiedys) i slyszalam, ze stosuje tez miedzy innymi w depresji, ktora nie
poddaje sie zadnemu innemu leczeniu i czasem to daje efekt. No ale to cos dla
Twojego meza ewentualnie, nie Ciebie. W wypowiedzi do Ciebie pominelam to, bo
nie widzialam zwiazku.

[Gość: Qelter]

Tak jak pisałem wyżej -elektrowstrząsy dają ulge (lekarzom) na jakieś dwa
tygodnie, później wszystko wraca do złej normy a komórek nerwowych w mózgu
coraz mniej. Nie idź na takie świństwo -lepiej wydajcie pieniądze na terapię w
Laboratorium Psychoedukacji. Można na terapie dojeżdzać na pewno z innych miast
na 1 dzień czy jakoś tak. Podobno gestalt daje dobre rezultaty (z tego co tu
piszą). Myślę, że warto też spróbować przez jakiś czas -choć nie rozwiąze to
wszystkich problemów ale pomoże coś ustalić- terapii systemowej -małżeńskiej.
Nie jest ona przeznaczona tylko dla małżeństw rozpadających się.
Życzę powodzenia.

[harrypotter2]

:-) dzieki Bogu nasze malzenstwo sie nie rozpada. Wrecz przeciwnie bo w tych
wszystkich problemach jakos sie bardziej cementujemy. Zwarte z nas Miski tyle,
ze smutne. Z tymi komorkami ktorych jest mniej niezle mnie przestraszyles.
Chyba jednak zaryzykuje same rozmowy.

[Gość: Qelter]

Powodzenia! Pamiętaj jednak, że terapia trochę trwa i nie wszystko zmieni się
od razu. Za to przy odrbinie samozaparcia daje prawdziwe i najważniejsze , że
trwałe na resztę życia rezultay. Spytaj terapeutę o leki.

[dama_pik]

Witaj!
Elektrowstrzasy to paskudztwo, ktore w UE jest juz dawno zabronione. Zastanow
sie czy cos co wymazuje złe wspomnienia z pamieci moze byc dobre? A przeciez
Ty nie powinnas zapomniec dziecinstwa tylko powinnas umiec z dystansem
popatrzec na swoje przezycia. Tego nie zapewnią Ci ani elektrowstrzasy ani
leki.

Zle myslisz jezeli uwazasz, ze na terapie malzenska chodza tylko malzenstwa z
problemami "rozwodowymi". Ja sobie mysle, ze Wy macie bardzo powazny problem,
ktory nazywa sie DZIECKO. Wiec moze jednak warto pomyslec o takiej wspolnej
terapii?

Moze powinniscie< na pewien, czas zapomniec o dziecku i zajac sie wlasnym
zdrowiem. Zastanow sie czy tak zestresowani rodzice to dobrzy rodzice?

A tak w ogole to leki hormonalne, ktore z pewnoscia przyjmujesz, moga
powodowac bezsennosc, nerwice, depresje i wiele innych niekorzystnych stanow,
o czym lekarze nie informuja. Moze wiec warto na pewien czas odstawic hormony.

Zycz Ci powodzenia.

[harrypotter2]

dama_pik napisała:

> Witaj!
> Elektrowstrzasy to paskudztwo, ktore w UE jest juz dawno zabronione.

Ok. Poprzednie posty juz mnie do tego przekonaly.

A przeciez
> Ty nie powinnas zapomniec dziecinstwa tylko powinnas umiec z dystansem
> popatrzec na swoje przezycia. Tego nie zapewnią Ci ani elektrowstrzasy ani
> leki.
Uff. Wiem tylko ze ... troche mi straszno i trudno. Dopiero po dwudziestu paru
latach odwazylam sie powiedziec o swoich przejsciach otwarcie swojemu mezowi.

> Moze powinniscie< na pewien, czas zapomniec o dziecku i zajac sie wlasnym
> zdrowiem. Zastanow sie czy tak zestresowani rodzice to dobrzy rodzice?

Problem jest taki, iz maz jest prawie 40 latkiem a ja jestm 30 latka. Czas nam
nie sprzyja. Boje sie, iz takie terapie trwaja latami a po "pewnej granicy
wiekowej" nie zdecyduje sie na dziecko bo balabym sie o jego zdrowie. Dziecko
jest moich sensem zycia. Moim celem zycia. Mam prace, mieszkanie, przyjaciol i
co z tego ? Nic. Jedyne wyjsciem jest jednoczesne leczenie psychiczne
i "ciazowe"
>
> A tak w ogole to leki hormonalne, ktore z pewnoscia przyjmujesz, moga
> powodowac bezsennosc, nerwice, depresje i wiele innych niekorzystnych stanow,
> o czym lekarze nie informuja. Moze wiec warto na pewien czas odstawic hormony.

Po ostatnim poronieniu ( po In Vitro) odstawilam leki na prawie rok. Leczylam
sie homeopatycznie o odtruwalam nie pijac nawet cherbaty. Niestety bez
stymulacji hormonalnej nie mamy szans na dziecko. :-((( Dlatego musialabym
skonsulatowac z lekarzami czy leki na "glowke" nie przeszkadzalyby mi w planach.

> Zycz Ci powodzenia.
Dziekuje.

[Gość: Qelter]

Domyślam się, że zależy wam na dziecku. Pomyśl jednak o tym, że wasze problemy
na początku jego życia mogą mu bardzo zaszkodzić. Sami musicie podjąć decyzję,
czy mieć je teraz czy nieco później.
W mojej rodzinie na własnej skórze przekonałem się , że problemy rodziców
odcisnęły silne piętno na mojej psychice.

[harrypotter2]

Gość portalu: Qelter napisał(a):

> Domyślam się, że zależy wam na dziecku. Pomyśl jednak o tym, że wasze
problemy
> na początku jego życia mogą mu bardzo zaszkodzić.

Czy ja napisalam kiedykolwiek iz nie chce sie leczyc? Moj maz robi to od prawie
10 lat. czy myslisz, ze ja bym nie miala problemow z posiadaniem potomstwa to
nie poszlabym do psychologa? Niestety mam pecha iz dwie choroby nalozyly sie na
siebie.

Sami musicie podjąć decyzję,
> czy mieć je teraz czy nieco później.

Konkretnie kiedy? Ile mam czekac? tydzien? rok? 5 lat? Wiem, ze nie musisz
wiedziec na czym polega leczenie bezplodnosci ale zapewniam cie, ze to nie jest
hop siup. "Wiesz kochanie jutro zrobimy sobie dziecko". Tysiace badan od
ktorych chce sie czlowiekowi rzygac. Potem, branie hormonow do ustnie,
podskornie i do miesniowo. Potem jest zabieg w ktorym wyciagaja ci "jajeczka".
Potem czekasz na wiadomosci czy doszlo do zaplodnienia czy nie. Jak sie
okazuje, ze doszlo to idziesz na transfer embrionow. Po transferze bierzesz
hormony tylko do miesniowo i do pochwowo. Boisz sie mocniej pierdnac by nie
poronic. Potem tracisz ciaze. Potem placzesz razem z mezem, cierpisz bol i
rozczarowanie. Musisz czekac kilka miesiecy az organizm znowu zacznie pracowac
normalnie. A nie pracuje normalnie. Po takiej ilosci hormonow organizm tak
swiruje, iz masz obiawy jak przy klimakterium (napady zimna i goraca, zawroty
glowy, oslabniecia, skoki nastrojow). Dzieki temu wszystkiemu masz ochote
rozerwac swoje cholerne cialo na strzepy i stanac obok. Jak juz pisalam to
dochodzenie do siebie trwa pol roku. Nie daj Boze przez ten czas zrobi ci sie
jakis stan zapalny bo nikt z lekarzy nie dotknie cie nawet patykiem do czasu az
sie nie wyleczysz. Musze uwazac co na siebie zakladam i gdzie siadam i czym sie
podmywam. czuje sie jak przedmiot wydzielajacy z siebie, mocz i krew do badan.
Zegar TYKA !! czas leci . Ja mam 30-tke, maz dochodzi do 40-tki. Pytam jeszcze
raz ile mam poczekac? Ile mam sobie dac wolnego czasu? Tylko dlatego bo kilku
kutafonow mnie w dziecinstwie skrzywdzilo. Co ja mam twoim zdaniem zrobic ? W
przyszlym tygodniu ide na ul.Sobieskiego. Zobaczymy co dalej.
> W mojej rodzinie na własnej skórze przekonałem się , że problemy rodziców
> odcisnęły silne piętno na mojej psychice.
>
Moi rodzice tez mnie "napietnowali" wiem cos o tym ale czy mam z tego powodu
walnac to wszystko i wyniesc sie na jakas wyspe. Nie. Ja chce walczyc. I
wierze, iz bede matka i to do tego dobra. Niestety bez psychologa moze byc
ciezko.

Pozdrawiam

[Gość: Qelter]

Faktycznie masz rację.
Mam nadzieję, że terapia ułatwi zapłodnienie.

[harrypotter2]

Dzieki, tez mam taka nadzieje :-)
Udanego weekendu.

[Gość: Qelter]

Elektrowstrząsy nie wymazują pamięci, one tylko powodują pewne zmiany w chemii
komórek nerwowych, albo zabijają niektóre neurony.