mój tata ma depresję...

[Gość: Iza]

... a ja nie wiem jak postępować.
Ponieważ moi rodzice nie utrzymywali kontaktów z rodziną, nie mieli znajomych,
po śmierci mamy tata ma tylko mnie.
Mojemu tacie nic się nie chce robić, co dla mnie zdrowej osoby jest zwykłym
lenistwem (tym bardziej, że obraz nic nie robiącego ojca pozostał mi z
dzieciństwa). Poza tym cierpi na brak apetytu. Lekarze dobierają jakieś
lekarstwa, ale jak na razie bez powodzenia.
Czy ktoś może mi poradzić jak powinnam rozmawiać z tatą, który wciąż powtarza,
że nie widzi sensu życia (tata jest na rencie i nie pracuje). Jak powinnam się
zachowywać. Nie dam rady poświęcić się całkowicie tacie. Zresztą nie wiem czy
jest to dobre rozwiązanie, żebym za niego wszystko robiła.

[Gość: Oicug]

Ile lat ma tato ? Moze to byc dziedziczna sklonnosc do
depresji. Jesli zawsze tak sie zachowywal to sprawa
moze byc trudna . Jesli tylko po owdowieniu to juz
lepiej . A moze posadz go przy komputerze i niech sobie
poharcuje ? Niektorych to wciaga .

[Gość: Iza]

Mój tata ma dopiero 54 lata. Kiedyś dużo czytał, grał
w gry komputerowe, oglądał telewizję. Dzisiaj
twierdzi, że na nic kompletnie nie ma ochoty.

[Gość: Oicug]

To jeszcze zupelnie mlody mezczyzna . Powinien sie
koniecznie czyms zajac : uprawa dzialki . sportem ,
fotografia albo i kobietami . W ostatnim przypadku
zalecam jednak ostroznosc , ale skoro ma corke , to
mozesz mu tutaj sluzyc rada w wyborze stosownego
obiektu uczuc. Nowa milosc w tym wieku dziala ozywczo
niczym kuracja hormonalna.

[Gość: Iza]

Żeby tylko chciał... Już tyle razy namawiałam tatę, żeby kogoś poznał, ale on
wciąż powtarza, że nie da rady, bo będzie porównywał z mamą. Tłumaczę mu, że
nie musi się od razu żenić, że chodzi o to, by miał z kim miło spędzać czas.
Niestety bez efektów.

[Gość: Oicug]

A gdyby tak zajal sie wnukami ? Mam nadzieje , ze majac
corke moze miec i wnuki . Male dzieci i koniecznosc
zajmowania sie nimi nadaja zyciu duzo uroku , daja
nadzieje i tez moga postawic na nogi .

[Gość: Iza]

Wyobraź sobie, że też o tym pomyślałam :-).
Dlatego postanowiłam wziąć się do roboty :-)))

[Gość: Oicug]

Zycze powodzenia !

[Gość: zofia]

jezeli chcesz to napisze do ciebie jak sklonilam mojego meza do pojscia do
psychiatry i na terapie. jest teraz innym czlowiekiem. jezeli chcesz mozesz
pokazac ten list ojcu. jezeli ty chcesz go uszczesliwic na sile to mozesz
wyladowac ze siebie unieszczesliwisz. nie tedy droga... co jest dobre dla
ciebie jest rowniez dobre dla niego - tak to juz Bozia wymyslila. nie jest to
wcale egoistyczne podejscie -wierz mi. jezeli zaczniesz prowadzic bardziej
niezalezne zycie / niezalezne od niego- to on przestanie wisiec na twoich
barkach i bedzie zmuszony cos z tym zyciem zrobic. ty za niego nie mozesz zyc
jego zyciem... i co jak jedno dziecko nie wyrwie go z depresjii? jestes gotowa
rodzic 6 aby sprawdzic czy moze nastepne bedzie dawalo wiecej nadziei? tanczyc
na stole a on ci powie ze noge podnosisz za nisko?
z tego co mowisz to mial depresje juz wczesniej. kluczem do jego wyzdrowienia
niewatpliwie mozesz byc ty ale nie kosztem poswiecenia zycia.. to nei bedzie
dobre ani dla ciebie ani dla niego. jego uzalezni jeszcze bardziej od ciebie-
zrobisz z niego niemowlaka.. daj mu dorosnac..
proponuje ksiazki na temat depresji i rozmowe z lekarzem , poradnia i szukac
podpowiedzi od fachowcow ze szpitala psychiatrycznego- wcale nie
zartuje..inaczej twoje zycie bedzie wiecznym winieniem siebie ze czegos nie
zrobilas zeby uszczesliwic tatusia...to jest choroba a nie cyrk

[Gość: Artur]

Moze dobrze by bylo porozmawiac z lekarzem ojca (pewnie najlepiej za jego
zgoda). Ale, z drugiej strony, moze bierzesz na siebie zbyt duzo. Jako corka
masz obowiazek zapewnic ojcu podstawawa opieke tzn wikt i opierunek, nie jest
twoim obowiazkiem uszczesliwianie go, choc jezeli to zrobisz to liczy sie to
jako extra plus dla ciebie.

[Gość: Iza]

Dziękuję za rady. Generalnie staram się jak najmniej ingerować w życie taty,
właśnie w tym celu by dać mu szansę dorosnąć i usamodzielnić się. Staram się
ignorować narzekanie taty, że nie chce mu się nawet kurzu zetrzeć, ale ile
można? A już zupełnie czuję się bezradna, jak mówi, że nie widzi sensu życia.
Co ja mam wtedy odpowiadać??? Właśnie dlatego pomyślałam, że dziecko mogłoby
wprowadzić do jego życia iskierkę. Chociaż może to tylko mnie się tak
wydaje...

[Gość: Ada]

Izo oczywiście każdy przypadek jest indywidualny ale z własnego doświadczenia
wiem, że dzieciątko nic nie zalatwi a wręcz nie powinniśmy tego oczekiwać. To
jest nowe życie, które zasługuje na indywidualną historię.
Ja mam podobną sytuację z mamą ale do tego jeszcze dochodzi agresja z jej
strony i permanentne ponizanie bliskich. Jej zdaniem takie zachowanie jest
usprawiedliwione ponieważ ona jest w depresji, miała nieudane życie, teraz też
jej się nieukłada itd. itp.
Pojawienie się wnuka w sumie tylko zaogniło sytuację. Była chwilowa radość ze
strony Babci ale później zaczęły się awantury, sceny zazdrości, knucie intryg w
mojej nowej rodzinie i wsystkie te straszne rzeczy, które okradają nawet
dorosłe dziecko z sił i poczucia własnej wartości. Wtedy zrozumiałam, że nie
jestem w stanie nic zrobić ponieważ nie mam na sytuację żadnego wpływu.
Pozdrawiam gorąco . Trzymaj się i nie daj się.

[Gość: zofia]

ta iskierke to on musi sam znalesc tak jak inni przedmowcy to podwierdzaja
przykladami z wlasnego zycia. jak? jak on mowi ze zycie nie ma sensu to spytaj:
hm naprawde? odwroc odpowiedzialnosc za takei stwierdzenie do niego . jak nie
zaczniesz dyskusji na ten temat to zostawisz go z tym . jak sama mowisz jestes
bezradna a wiec twoje rozmowy nie przynosza skutku tak? a wiec poco je
kontynuowac? moze zmienic postepowanie aby zwrocic uwage taty na to co mowisz?
czyli przestac dyskutowac.
a jezeli masz watpliwosci czy dziecko pomoze to ich sluchaj i mysl nad tym. ktos
do ciebie mowi wewnatrz moze warto tego kogos posluchac. wlasnego siebie a nie
ojca?
a kurz na meblach - czy za 5 lat on bedzie wazny czy twoja ilosc dzieci ktore
splodzisz aby uszczesliwic tate?
zawsze sobie zadaje pytanie czy to jest wazne w danym momencie- jak nie to
odpuszczam- a wtym momencie sa inne sprawy wazne- zaloba na zona . moze mu pomoc
w zalobie? dowiedziec sie preofesjonalistow jak? pozdrawiam
Gość portalu: Iza napisał(a):

> Dziękuję za rady. Generalnie staram się jak najmniej ingerować w życie taty,
> właśnie w tym celu by dać mu szansę dorosnąć i usamodzielnić się. Staram się
> ignorować narzekanie taty, że nie chce mu się nawet kurzu zetrzeć, ale ile
> można? A już zupełnie czuję się bezradna, jak mówi, że nie widzi sensu życia.
> Co ja mam wtedy odpowiadać??? Właśnie dlatego pomyślałam, że dziecko mogłoby
> wprowadzić do jego życia iskierkę. Chociaż może to tylko mnie się tak
> wydaje...

[Gość: zofia]

nie zapominaj kto jest dzieckiem a kto ojcem. jezeli ty bedziesz od niego
oczekiwala spelnienia roli ojca to on w nia powoli wskoczy. jak ty bedziesz
jego rodzicem to on ci na to pozwoli- bedziesz mu gotowala i prala itd.. moze
nawet 30 lat .bo przeciez moze zyc do 80 lat prawda? podoba ci sie ta
perspektywa? bo przeciez to jest mlody mezszczyzna i znam takich ktorzy
zaczynaja nowe zycie w tym wieku. niekoniecznie z nowa zona - kto powiedzial ze
nowe zycie musi byc z nowym partnerem? daj mu na te zmiany troche czasu -
jezeli go pamietasz takim to znaczy ze twoja mama utrwalila jego zaleznosc i to
sie nie zmieni w ciagu nocy. tylko w JEGO CZASIE A NIE W TWOIM. DUZO
CIERPLIWOSCI I ZAAKCEPTOWANIA . TO JEST CI POTRZEBNE A NIE JEMU . BO TO JEST
DLUGI PROCES. MOWIMY O TYM ZE ON MUSI SIE NAUCZYC INACZEJ ZYC. CIERPLIWOSCI.
POZDRAWIAM ZOFIA

[Gość: Iza]

Jeszcze raz dziękuję wszystkim za cenne rady. Chyba moim największym problemem
są własne wyrzuty sumienia (bo nie odwiedziłam taty, bo nie zadzwoniłam, bo nie
pocieszyłam, bo... możnaby mnożyć w nieskończoność).
Muszę rzeczywiście posłuchać Zofii i nauczyć się odbijać piłeczkę.

[mariposa]

Izo, podziwiam Cie za sile i wytrwalosc - przeciez to nie tylko Twoj Tata
stracil zone, ale Ty stracilas MATKE, a takze w pewien sposob takze ojca,
ktorym sie opiekujesz.
Ja mam jednak inne pytanie.
CZY OSOBA CIERPIACA NA DEPRESJE MA PRAWO OBARCZAC SWOIM PRZYGNEBIENIEM INNYCH,
NAJCZESCIEJ BLISKIE IM OSOBY?

I JAK POMOC TAKIEJ OSOBIE? PRZECIEZ I TAK NIE UWIERZY, ZE ZYCIE JEST PIEKNE,
SKORO WIDZI WSZYSTKO W CZARNYCH BARWACH.

ZOSTAWIC JA SAMEJ SOBIE?

zycze Ci duzo sily i pogody

[Gość: zofia]

czy osoba chora na grype ma prawo prosic o pomoc rodzine? jezeli tak- to
dlaczego nie jezeli jest w depresji? przeciez wtedy rodzina jest bardzo
potrzebna aby pomogla zauwazyc nadchodzoce epizody i dala wsparcie odpowiednie
do tej choroby. chyba nie pomoze jak rodzina bedzie wykrzykiwac rzeczy typu :
no ty to wszystko masz i sie nie usmiechasz , jaka z ciebie krolewna
wymagajaca ... cos w tym rodzaju..

[Gość: Ada]

Myslę,że problemem nie jest pytanie "czy pomagać?" ale "do jakiego stpnia
pomagać?". Mam własne przykre doświadczenia i właśnie taki dylemat do
rozwiązania. Postaram się w skrócie przedstawić problem.
Moja mama od zawsze twierdziła ,że ma depresję. Wychowaliśmy się z braćmy w
przeświadczeniu, że Mamusia jest biedna i ma do wszystkiego prawo. Wyroslismy w
przkonaniu, że nasz ojciec jest zły i byliśmy używani do walki przeciwko niemu.
Wiesz Zosiu, dziecko wierzy we wszystko co powie rodzic. Wiecznie słyszałam, że
moja matka nie lubi dziewczynek a poza tym to w jej życiu zaczęło się
szczególnie źle dziać od momentu jak ja się urodziłam. Byłam obarczana winą za
jej zle humory, za to że jej wlosy ściemniały ( "zabralam jej kolor blond" )
itd. itp. Nie obce jej były rękoczyny i wieczne straszenie nas samobójstwem.
Całe moje dzieciństwo to było poczucie winy. Po 30 latach takiej męczarni
powiedziałam dość w momencie jak matka doszła do wniosku, że ma prawa niszczyć
moją nową rodzinę, którą założyłam , i ktora jest dla mnie jedyną przystanią na
świecie. Dopiero teraz odzyskuję spokój ducha i doświadczam bezinteresownej
miłości. Moja matka nie może patrzyć na moje szczęście (chociaż oficjalna
wersja jest, że się cieszy) ponieważ zawsze twierdziła, że bedę miała
męża "który będzie mnie lał bo na to zasługuję". W momencie jak matka próbowala
uświadomić mojemu mężowi z "kim się ożenił" jak również dokładała wszelkich
starań aby mi uświadomić, że na pewno nie uda mi się być dobrą matką dla mojego
synka powiedziałam dość. Myślę, że mam do tego prawo ponieważ teraz jestem
odpowiedzialna nie tylko za siebie ale także za moje dziecko, któremu mam
nadzieję dać szczęśliwe dzieciństwo i akceptację, na które ja nie miałam szansy.

DO ADY

[Gość: zofia]

oczywiscie. mam taka zasade : CO JEST DOBRE DLA MNIE TO JEST DOBRE DLA NIEGO
( NIEJ) na poczatku walczylam z ta zasada bo wydawala mi sie bardzo
egoistyczna. ale po pewnym czasie i wielu roznych sytuacjach gdzie zastosowalam
ja , stwierdzilam ze TO JEST TO!! ta zasada pomogla mi zbudowac granice mojej
osobowosci - gdzie ja sie zaczynam i koncze gdzie jest NIE a gdzie jest TAK.
moja poprzednia wypowiedz byla skierowana do Mariposy - nie podpisalam sorry.
uwazam ze trzeba wciagnac rodzine jak czlowiek ma juz kontakt z lekarzem i jest
w terapii aby otrzymac wsparcie. zakladam ze rodzina wezmie jakas literature
do reki a nie bedzie opierac swojego postepowania z chorym na bazie opowiadan
prababki.. bo przeciez na pewno by to zrobili gdyby to byla choroba zaladka i
musieli sie nauczyc czego chora nie moze jesc.
bardzo Cie podziwiam i ciesze sie Ada ze znalazlas droge aby wyrwac sie z tego
piekla ktore stworzyli ci rodzice. OBRAZ KTORY SIE WLACZA JAK UZYWAMY SLOWA
RODZICE jest nadal typu KOCHAJACY RODZICE. niestety prawda jest inna. znecanie
slowne , emocjonalne , fizyczne jest bardzo czeste. liczby sa zastraszajace.
nie wszystkie dzieci sa tak silne emocjonalnie aby przerwac i powiedziec NIE do
znecajacego sie . bo najczesciej jest to rodzic lub wspolmalzonek..
ja nie jestem zbyt popularna na grupach wspierajacych gdyz mowie to co ty:
ofiary sa niebezpieczne. jest to rola ktora ktora pozwala im kontrolowac zycie
innych i oniewaz wygaldaja lub brzmia tak "biednie " nikt sie najczesciej na
tym nie poznaja. uzurpuja sobie prawo to kontrolowania zycia swoich
najblizszych za pomoca nedznych metod wzbudzania w nich wspolczucia lub winy..
jak juz traca kontrole bo to juz nie dziala na dzieci ( bo dzieci sie orientuja
szybko ze musza zaczac wlasne zycie a nie zycie pod dyktando mamusi lub
tatusia.) to zamieniaja sie w monstra. czy pytalas kiedykowiek jakie twoja
mama miala dziecinstwo? moze takie samo jak zgotowala tobie ? dlatego nie
umiala inaczej? moze nia tez ktos manipulowal podobnymi metodami? taki wywiad w
rodzinie pomaga odpuscic wszystkie zale i niespelnione marzenia i oczekiwania w
stosunku do rodzicow, bo czlowiek nagle dokonuje odkrycia ze oni nie byli w
stanie wychowywac nas lepiej. bo przeciez takie uczucia nas zatruwaja i sa
przeszkoda do wlasnego spokoju ducha i do budowania ciszy i pokoju we wlasnej
rodzinie. zrozumienie takich mechanizmow przenioslo mnie do nastepnego etapu .
uwolnienia sie od szkieletow przeszlosci i zawarcia pokoju z przeszloscia.
blizej do wolnosci.

[Gość: Ada]

Zosiu. To dokładnie jest tak jak piszesz. Dzięki za uznanie ale myślę,że przede
mną jest jescze długa droga do osiągnięcia spokoju o którym mówisz. Wiesz,
czasem zastanawiam się czy to wogóle możliwe. Czy jest możliwe aby dziecko,
które zostało w ten sposób wychowane, ze przejmuje na siebie odpowiedzialność
za wszystkie nieszczęścia w otoczeniu osiągnęło spokój. Myślę, ze to bardzo
trudne bo przecież poza zdroworozsądkowym podejściem do życia kierują nami
podświadome reakcje a te mają niewiele do czynienia ze zrozumieniem sprawy.
Bardzo trafnie ujęłaś problem, ze rodzice, którzy znęcają się nad dziećmi
bardzo często zmieniają się w potwory jak dzieci chcą się wydostać spod
ich "troskliwej opieki". Moja sytuacja jest o tyle ciężka , że ja pochodzę z
tzw."dobrej rodziny", moja matka dla wielu ludzi z otoczenia jest autorytetem i
jej poza w rodzaju"patrzcie jakie mam niedobre dzieci a ja jestem taka
nieszczęśliwa" często znajduje wsparcie u zupełnie obcych ludzi. Poza tym moja
matka uczyniła sensem swojego życia przekonanie wszystkich jakie ma niedobre
dzieci i poświęca temu tyle czasu i energii, że nikt nie byłby w stanie jej
dorównać. Każdy nasz sukces oficjalnie jest jej sukcesem natomiast w praktyce
szaleje z zazdrości, że mam kochanego męża nawet, ze karmiłam swoje dziecko
piersią (potrafiła do mnie dzwonić trzy razy dziennie jak mój synek byla maly i
twierdzić, ze już niedlugo zabraknie mi mleka lub moje mleko jest zatrute i
podobne brednie). My jako dzieci oczywiście wszystko rozumiemy ale do czasu .
Do momentu jak widzisz, że taka osoba niszczy Ci życie i nie chce nic robic ze
swoimi zaburzeniami. W chwili obecnej jest dla mnie głównym problemem mój 17-
letni brat, który zostaje pod opieką mojej matki i na którym są testowane te
same metody a my jesteśmy bezsilni i nie wiemy co mozemy zrobić oprócz rozmowy
i cichego wsparcia.
Zosiu bardzo mi się podobają Twoje posty i będę wdzięczna jak napiszesz jeszcze
coś mądrego. Pozdrawiam

[Gość: zofia]

dzieki za list. osiagniecie pokoju . to jest bardzo dlugi i bolesny proces.
ktos kto ma odwage aby konfrontowac wszystkie bolesne sprawy przeszlosci i
terazniejszosci tak jak ty , to kiedys go zazna. wiec glowa do gory!wiekszosc
ludzi unika konfrontacji tego co jest bolesne i zaznaje neurotycznego
deluzyjnego spokoju w ktory wierzy. jak sie mialo tak nieracjonalna mame to sie
szuka faktow i rzeczywistosci prawda? to co myslisz ze jest niemozliwe jest
mozliwe Ada . wszystko zalezy od ciebie i od twojego nastawienia. od sily
twojej woli do zycia w spokoju . jezeli bedziesz sobie mowila ze to jest
niemozliwe to nic na ten temat nie zrobisz. jezeli sobie powiesz - ok, koniec z
przeszloscia , zamykam drzwi za nia i staram sie zbudowac cos co bedzie dla
mnie dobre. bylam ofiara nie z wlasnego wyboru ale juz nie musza nie byc bo
jestem dorosla. mam wybor. moge powiedziec jestem nadal albo moge powiedziec :
nie ,juz nia nie bede.
jezeli zdecydujesz nie byc ofiara to zaczniesz w tym kierunku dizalac. jak?
stawiac granice wokol siebie ktore beda cie bronic przed zranieniem, jezeli
twoja mama dzwoni do ciebie 3 razy dziennie i to ci przeszkadza bo jej telefony
sa negatywne, raniace, i niszcza cie to zastanow sie czy musisz z nia
rozmawiac? czy jak by byla obca osoba to bys rozmawiala z nia? widzisz wszystko
ma dwie strony. jak ty z nia rozmawiasz to jej sie wydaje ze ona jest ok- ze
jej styl rozmowy i krytykowanie ciebie ci nie przeszkadza i kontynuuje to.
kiedy ona ma szanse zmienic styl rozmowy i postepowanie ? jak myslisz ? jak nie
znajdze partnera do tych rozmow. oczywiste prawda? czyli powtarza sie moje
powiedzenie: CO JEST DOBRE DLA CIEBIE TO JEST DOBRE DLA NIEJ. ty jej nie
zmienisz ale mozesz zmienic swoje zachowanie wobec niej ktore moze miec(
a moze nie miec nie wiemy tego ) pozytywne skutki . pomysl ona dzwoni i
zaczyna swoje wciskanie nosa w nie swoje sprawy a co ty mowisz? przepraszam cie
mamo ale jestem zajeta musze odlozyc sluchawke. i grzecznie - do widzenia.
widzisz ona dzwonila 3 razy do ciebie bo ty 3 razy odbieralas telefon . co by
sie stalo jak bys nie odebrala? moze bys miala sokojna glowe prawda? nie
musialabys myslec nad tym co ona do ciebie powiedziala prawda? albo jaka jest
okrutna i cie niszczy prawda?
powiedzialas "Do momentu jak widzisz, że taka osoba niszczy Ci życie i nie chce
nic robic ze swoimi zaburzeniami". w zyciu jest tak ze nikt nas nie niszczy
tylko my pozwalamy ludziom sie niszczyc. do tanga trzeba zawsze dwojga. jezeli
ci sie wydaje ze to jest dziwne nie rozmawiac z mama lub nie odebrac telefonu
jak ona dzwoni to moze wychodzisz z tego stygmatycznego zalozenia ze rodzicow
trzeba szanowac . ale wiesz jakich rodzicow ? rodzicow ktorzy zasluzyli na
szacunek. a tacy ktorzy sa chorzy , lub znecaja sie nad nami to trzeba od nich
uciekac jak najdalej. ty ich nie wybieralas . ale teraz masz wybor i mozesz sie
chronic. i tylko od ciebie bedzie zalezec czy dasz sie zranic. czy ona cie
utrzymuje? czy daje cie jesc? czy daje ci wsparcie? chyba nie, wiec dlaczego
jej jeszcze sluchasz? dlaczego jej pozwalasz na oblewanie siebie pomyjami over
and over? twoja mama ma sadystyczne sklonnosci i niestety wychowuje masochistow
czyli to jest ta gra ktora ona gra z toba. jezeli nie bedziesz uczestniczyla w
tej grze to bedzie musiala grac w nia z kims innym.
to ze ma wspanialy image to jest naturalne dla manipulantek takich jak ona. dla
niej jest wazne abystworzyc taki obraz siebie zeby wszyscy uwierzyli jak ona
duzo dla ciebie robi i jak jest wspaniala. co sie stanie jak ty sie od niej
odwrocisz i twoj 17 brat ? moze ten obraz nie bedzie juz taki swietny?
jeszcze jedno- czy cie obchodzi to co ona wygaduje do ludzi czy wlasny spokoj?
we wlasnym domu? czy jestes w stanie stworzyc zupelnie inny system wsparcia
niezalezny od niej? kolezanki, rodzina meza itp? i dopuszczac ja tylko wtedy
kiedy sie zachowa dobrze a jak zle to byc szczera? przepraszam mamo ale bardzo
mnie zranilo to co powiedzialas .. mysle ze naleza mi sie przeprosiny.
jezeli zaczniesz od niej wymagac aby sie zachowywala z respektem do ciebie to
bedzie musiala albo ciebie straci. dignity - powtarzaj sobie szacunek,
szacunek . i wedlug tego dzialaj . wierz mi ze NIE czasem jest bardziej
efektywne niz- tak.
nie obawiaj sie powiedziec NIE i bronic siebie bo to jest twoj obowiazek byc
odpowiedzialnym wobec siebie. bo jak ty bedziesz zdrowa to rowniez twoja
rodzina. sciskam cie .
staram sie abys stworzyla zupelnie nowa postawe w stosunku do swojej mamay.
wyobraz sobie ze jest obca osoba i zstanow sie co bys powiedziala obcej
osobie. to ze jest twoja mama to nie daje jej zadnych szczegolnych wzgledow aby
byc dla ciebie okrutna- odwrotnie niech sie nauczy bo moze sie nauczyc byc
kochajaca i dobra. i to wszsytko mozesz jej powiedziec jak bedziesz gotowa.

[Gość: Ada]

Dzięki za mądre slowa. Myślę, ze jestem na dobrej drodze chociaz czeka mnie
jeszcze dużo wysiłków i lęku. Na całe szczęście mam wspaniałego męża, cudownego
synka, braci i nielicznych ale mądrych przyjaciół . Także myślę, że i tak
jestem w dobrej sytuacji. Tak napradę największą siłę muszę znaleźć w sobie i o
tym wiem. Staram się i czuję, że coraz lepiej mi to wychodzi.
Jeszcze raz dziękuję Ci za wspaniałe wypowiedzi i mam nadzieję, że się jeszcze
usłyszymy.
Pozdrawiam gorąco