Psychoanaliza w depresji

[blue_a]

Jakie jest wasze zdanie? Ma sens?

[kierowca.autobusu]

zależy jakie są przyczyny depresji. czasem ma, czasem nie ma. ale generalnie
nie uważam, aby "rozgrzebywanie powiększało doły". W każdej terapii trzeba coś
rozgrzebać, a przynajmniej skonfrontować się z czymś nieprzyjemnym.

[blue_a]

ja poniewczasie mam żal, że nie skojarzyłam leków z analizą. Leki są "po". Ale
to co "przed" nimi (analiza) było niezmiernie ważne.

[kierowca.autobusu]

To znaczy, że po leki sięgnęłaś dopiero po zakończeniu terapii? Wybacz, ale to
nie za dobrze świadczy o jej skuteczności.

[smolineczka]

<<Nie uważam, aby "rozgrzebywanie powiększało doły".>>
Może nie powiększa doły, ale zdarza się tak, że pacjent po kilku seansach
rezygnuje. Tak było w moim przypadku. Nie przyszłam do psychoterapeuty po
następną porcję "wyciągania moich brudów i grzechów", uważając, że i tak jest
mi wystarczająco źle. Oczywiście, nie uważam, że gorzkie tabletki są mniej
skuteczne, niż słodkie, ale tak bardzo chciałam, żeby lekarz dał mi do
zrozumienia, że depresja jest moją chorobą, a nie winą.

[blue_a]

Trafiłaś na...daruję sobie epitet...lekarza.

Depresja nie jest Twoją winą.

[euforyk]

blue_a napisała:

> Trafiłaś na...daruję sobie epitet...lekarza.
>
> Depresja nie jest Twoją winą.

depresji nie jest sie winnym, problem tylko pojawia sie tam gdzie wynika ona z
charakteru. celem terapii jest wziecie odpowiedzialnosci za wlasne zachowania i
ich zmiana. ta odpowiedzialnosc na poczatku moze zlewac sie z poczuciem winy, u
mnie tak bylo przynajmniej. inna sprawa jak ten terapeuta poprowadzil terapie,
bo jesli tylko doprowadzil do tego ze smolineczka czuje sie winna to chyba
nienajlepiej.

[blue_a]

Nie bezpośrednio "po" analizie. Dwa lata po.

Nie czuję się przegrana.

Raczej mam poczucie, że dano mi dwa narzędzia. Analiza - rozumiem, co się ze
mną dzieje i farmakologia (tu już sama sobie nie pomogę - wpływanie na nazwijmy
ją chemię organizmu). Mało? Dorzucam makrobiotykę, bo uznaję, że...to ważne, co
i jak jem. I jogę.

Wcześniej brałam (tylko miesiąc) Pramolan jako 16-latka. Było mi lżej, ale nie
wiedziałam kompletnie, dlaczego.

Ani p-analiza, ani farmakologia nie są (jedynym) remedium.

[hasanet]

Strzel piwko, pośmiej się z ludźmi, zatańcz coś i zaśpiewaj. Będzie dobrze.

Się robi :)

[blue_a]

Kupiłam dziś dwa Heinekeny i się uwalę jeszcze z kimś :)
Mało mi potrzeba - po jednym piwie jestem "dobra" ;)

[hasanet]

blue_a napisała:

> Kupiłam dziś dwa Heinekeny i się uwalę jeszcze z kimś :)
> Mało mi potrzeba - po jednym piwie jestem "dobra" ;)
Dwoma, i do tego jeszcze z kimś? To chyba z krasnoludkiem.
Ludzie bywają _dobrzy_ i bez piwa.

[kret24]

To strata pieniędzy i czasu. Oprócz tego prawdziwych psychoanalityków jest
bardzo mało (bo trzeba mieć 6 lat własnej analizy i certyfikat)
Wcale też nie jest lepasza niż inne podejścia terapeutyczne, a za to droga i
długotrwała i bardzo wygodna dla terapeuty.
nie polecam!

[mskaiq]

Poczucie winy Smolineczko pojawia sie wtedy kiedy robimy cos czego nie
akceptujemy u Siebie. Najlepszym sposobem pozbycia sie poczucia winy to zmienic
to czego nie akceptujesz. Najczesciej nie zmieniamy tego co robimy zle a
staramy sie zapomiec lub nie myslec o problemie. Nierozwiazane problemy zawsze
wracaja.
Dlaczego chcesz uslyszec ze jestes chora? Czy swiadomosc tego ze mozna pozbyc
sie depresji przez zmiane tego co ja wywoluje nie jest o wiele bardziej
optymisyczne?
Serdeczne pozdrowienia.

[euforyk]

mskaiq napisał:

> Poczucie winy Smolineczko pojawia sie wtedy kiedy robimy cos czego nie
> akceptujemy u Siebie. Najlepszym sposobem pozbycia sie poczucia winy to zmienic
>
> to czego nie akceptujesz.

ta "zmiane" to nerwica robi sama

powiedz mask co wedlug ciebie znaczy zaakceptowac siebie( czasami tak piszesz,
tylko z rozpedu?), skoro jak przyjdzie co do czego to kazesz siebie zmienic?

[euforyk]

nie wszyscy mask maja poczucie winy dlatego ze zrobili cos zlego, u mnie na
przyklad bylo tozsame z pocuciem ze jestem gorszy od innych i nie mam prawa do
niczego.

[smolineczka]

Mskaiq! Oczywiście, wcale nie pragnę mieć depresji, ale jeśli psychiatra, do
którego przyszłam stwierdza u mnie chorobę, to powinien ją leczyć. W moim
przypadku było tak, że po pierwszym spotkaniu z nim (które trwało godzinę)
wyszłam pełna wiary w to, że trafiłam na odpowiedniego lekarza, i na drugą
wizytę szłam w przekonaniu, że będzie co raz lepej. Tak się akurat złożyło, że
mój mąż poszedł razem ze mną; lekarz przypadkiem zobaczył go w poczekalni i
zaskoczył mnie pytaniem: "Czy Pani przyszła z mężem po to, żeby pokazać mu, że
ktoś się Panią interesuje?" Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że wcale nie, że
nie widzę nic wyjątkowego w tym, że mąż towarzyszy mi w takiej sytuacji. Chyba
nie udało mi się przekonać pana doktora... Mniej więcej tak samo było, kiedy
rozmawialiśmy o moim dzieciństwie, relacjach z rodzicami i siostrą. Dlatego
zrezygnowałam z wizyt do pana doktora. Co do poczucia winy, to dość
samokrytycznie podchodzę do własnych błędów; popełniłam ich w życiu kilka. Jak
i we wszystkim, dobry jest umiar: nie wolno się zadręczać, ale też nie wypada
udawać, że się jest aniołem. Niestety, trudno jest utrzymać harmonię.

[mskaiq]

Ja Smolineczko popelnilem bardzo wiele bledow w moim zyciu, ale nie chce czuc
sie z tego powodu winny. Poczucie winy niczego nie zmienia, bardzo czesto
sankcjonuje bledy. Nie krytykuje siebie bo po co? Nie udaje ze jestem aniolem
bo oszukiwalbym siebie ale zmieniam to czego nie lubie i nie akceptuje.
W ten sposob pozbylem sie wielu bledow i poczucia winy. Poczucie winy jest
bardzo czesto przyczyna depresji.
Jesli chodzi o depresje to uwazam ze kazda depresja ma swoja przyczyne,
usuniecie przyczyny oznacza pozbycie sie depresji.
Akceptujac depresje jako chorobe poddajemy sie jej, bo na to ze jestesmy chorzy
nie mozemy nic poradzic. Kiedy nie patrzysz w taki sposob, kiedy wierzysz ze
mozesz pokonac depresje to ja pokonasz, wystarczy zmienic to co wywoluje ja u
Ciebie.
Serdeczne pozdrowienia.

[looserka]

mskaiq napisał:
> Akceptujac depresje jako chorobe poddajemy sie jej, bo na to ze jestesmy
chorzy
>
> nie mozemy nic poradzic

Przestań siać ten fatalizm. Nie jesteśmy w stanie nic poradzić na to, że
jesteśmy chorzy? Możemy się leczyć. Jeśli mam chore nerki, serce, oczy, to
szukam pomocy u odpowiedzniego specjalisty,to chyba proste do zrozumienia w XXI
wieku? Choroby psychiczne, nerwice, leczy psychiatra, a nie np.okulista czy
laryngolog. I medycyna o dziwo jest w stanie skutecznie leczyć większość
znanych chorób, depresję też. Nieuleczalna jest tylko głupota i na nią
lekarstwa chyba ludzkość nie wynajdzie, a w każdym razie nie zanosi się na to.

[euforyk]

> Nieuleczalna jest tylko głupota i na nią
> lekarstwa chyba ludzkość nie wynajdzie, a w każdym razie nie zanosi się na to.

jesli to glupota endogenna to niepredko, ale w innym przypadku terapia poznawcza
moze pomoc.

[smolineczka]

Zmieniasz w sobie to, czego nie lubisz i nie akceptujesz? Mskaiq, to jest
bardzo trudna sztuka... Gdyby każdy z nas umiał zmienić charakter i nawyki, w
ten sposób pozbywając się przyczyn depresji, nie potrzebowalibyśmy lekarzy,
leczenia, tego całego Forum. Masz rację, trzeba uwierzyć w to, że potrafimy
wyjść z dołka. Ale wówczas musimy uświadomić sobie, że przyczyna depresji leży
w nas, w naszym zachowaniu. I właśnie w tym tkwi problem, bo jeśli coś
robiliśmy nie tak, to mamy prawo czuć się winni tego. Dochodzimy do wniosku, że
inni są bardziej szczęśliwi od nas, bo lepej zrozumieli zasady gry, która
nazywa się życie. A przed nami długa droga, jak to określileś, "zmiany tego, co
wywołało depresje". Na początek wystarczy wiara w siebie, ale później przydały
by się pozytywne wyniki. A jeśli wyników brak?

[euforyk]

>Nierozwiazane problemy zawsze
> wracaja.

cos o tym wiesz, nieprawda?

[sylwia_a_s]

ma sens, bo tak przykladowo: sa tematy przy ktorych kiedys plakalam, nie moglam
mowic, myslec, a teraz o wiele lzej i nawet lzy nie leca :)

i tak jak ktos wczesniej napisal, zalezy jakie podloze ma depresja.