Idę do szpitala..

[aree1987]

W ostatnim moim poście rozważałem za i przeciw, teraz się zdecydowałem- nie
daję rady z depresją i fobią społeczna, lękiem przed ludźmi, matura za pare
miesięcy. Stwierdziłem, że nie ma się co męczyć. Co sądzicie o leczeniu na
oddziale psychiatrycznym? Jak takie lecznie wygląda? Jest się czego bać?

Pozdrawiam.

[smuti]

sluszna decyzja,
w szpitalu na pewno jest super,
swietni ludzi, nowe przyjaznie,
zapomnisz o swoich problemach, a jak juz wyjdziesz ze szpitala, to one
wszystkie znikną..
szpital jest naprawde ok..
nie zwlekaj!

[aree1987]

smuti napisał:

> sluszna decyzja,
> w szpitalu na pewno jest super,
> swietni ludzi, nowe przyjaznie,
> zapomnisz o swoich problemach, a jak juz wyjdziesz ze szpitala, to one
> wszystkie znikną..
> szpital jest naprawde ok..
> nie zwlekaj!


Mam cichą nadzieję, że to nie było napisane z ironią.

Pozdrawiam.

[smuti]

prczeczytaj jeszcze raz i sie zastanow..

[anatemka]

dobrze, że idziesz do szpitala, ludzie zazwyczaj sobie takie pobyty bardzo
chwalą.

[smuti]

i są szczęsliwsi po nich..

[aree1987]

smuti napisał:

> i są szczęsliwsi po nich..

A jednak ironia...

[aree1987]

anatemka napisała:

> dobrze, że idziesz do szpitala, ludzie zazwyczaj sobie takie pobyty bardzo
> chwalą.

Dzięki za opinie, ja też właśnie słyszałem, ze nie jest najgorzej, ale chcę to
jeszcze skonfrontować z opiniami na forum.

Pozdrawiam.

[oskar53]

Jeżeli naprawdę czujesz, że samemu nie podołasz, to decyzja jest jak
najbardziej słuszna :)
Zawsze przecież, jeżeli uznasz, że pomysł był głupkowaty możesz wrocić do domu.
Życzę powodzenia i głowa go gory :)

[ixelka]

Ja bylam w Klinice Psychiatrii przez 3 miesiace.
Moje doświadczenia są raczej nieciekawe. Po pierwsze nic mi nie pomogli.
Leczyli mnie starymi badziewiastymi lekami. Najtańszymi ( podobno nie bylo
sensu leczyc drozszymi bo tak samo dzialają tansze). Psychoterapii nie mialam
wcale, Pani psycholog byla wiecznie na urlopie.Dwa razy tylko spotkalam sie z
psychologiem ktory przyszedl w zastepstwie tamtej pod koniec mojego pobytu w
tym szpitalu, mieliśmy jakies pol godziny na tydzien.Wiec to bardzo malo. Po
trzech zmianach lekow, lekarze zaproponowali mi elektrowstrząsy. Nie zgodzilam
sie wiec oburzenie zasugerowali ze juz nie ma dla mnie lekow, ze zabiegi to
jedyna mozliwosc w moim przypadku. Ale Ty sie aree nie boj, bo nie slyszalam
zeby gdzies jeszcze w Polsce elektrowstrząsy byly tak czesto uskuteczniane jak
w tym szpitalu (woj lubelskie). Tak wiec wypisalam sie.
Ale zeby powiedziec cos na pocieszenie. Duzo daje przebywanie z osobami w
podobnej sytuacji, podobnym stanie. Ja lezalam na sali z siedmioma dziewczynami
(ktore sie zmienialy co jakis czas), bylo nam lżej kiedy razem narzekałyśmy, w
takich szzpitalach leżą czasem naprawde wartoswiowe fajne wrazliwe osoby. Z
niektorymi mam kontakt tel caly czas.
Trzeba tez dodac ze czesc ludzi wychodzi z takich placowek podleczona. W tym
szpitalu w ktorym ja bylam, nie umieli za bardzo leczyc typowych depresji,
bardziej juz manie, czasem depresje z urojeniami, przewidzeniami czy cos
takiego, albo ciezkie zalamania.
Trzeba sie conieco dowiedziec takze o takim szpitalu. Ja bylam w takiej klinice
porzadniejszej bym powiedziala pod tym wzgledem ze pilnowali tam porzadku i
wogole, natomiast w innych oddzialach szpitalnych (nie nalezacych juz do
mojego) nie mozna bylo miec nic wartosciowego bo ukradli, o komorce nawet sie
nie mowi. Poprostu-zalezy jakie to miejsce.
Pozdrawiam i zycze powodzenia.
Agnieszka.

[aree1987]

Bardzo dziękuję za ten post Agnieszko! Bardzo mnie podniesłaś na duchu, dziękuję
jescze raz! Mój szpital znajduję sie w województwie podkarpackim (Straszęcin),
mam nadzieję, ze po sąsiedzku nie upodobali sobie tych elektrowstrząsów ;)

Pozdrawiam.

[martyna2525]

Oddzial psychiatryczny to ludzie którzy tam pracują, więc jeśli w zespole
terapeutycznym ponują przyjazne stosunki, odbija sie to pozytywnie na
pacjentach.
Po wyjściu pewnie problemy nie znikną, ale nauczysz sie radzić sobie z nimi.
Poznasz mechanizmy działania i poznasz siebie.
Świat też, nie stanie sie piekniejszy, łatwiejszy po powrocie, ale myśle że
dostrzeżesz pozytywy hospitalizacji.
Trzymam kciuki i pozdrawiam.
Martyna

[jako_70856]

też bym wpadł do szpitala, zrobilibyśmy takie ostatki, że Lot nad kukółczym
gniazdem wysiada

[szpilkaaa]

ja kilka miesięcy temu (maj i czerwiec) bylam w szpitalu psychiatrycznym.
mnóstwo zmian leków, dawek i ciągle jakieś badania
z moim psychiatrą widzialam się praktycznie codziennie, ale moj stan tak
szybciuteńko się nie poprawial o czym może świadczyć ten okres czasu jaki
spędzilam w szpitalu.ogólnie chwalę sobie pobyt w szpitalu, aczkolwiek moglo
się obyć i bez niego.

jak bys chciala coś jeszcze dodatkowego to pisz
6861436

pozdrawiam
Justyna

droga aree, co ci forumowicze wypisują..

[smuti]

owszem moje posty byly ironiczne, ale zatrwazają mnie "dobre rady" innych
forumowiczów..(prawa im oczywiscie do nich nie odbieram)
mowicie sobie co chcecie, ale szpital jest ostatecznością i na pewno nie zadnym
wybawieniem- to ucieczka jedynie..
aree, nie znam twoich wczesniejszcyh postów i twojej historii choroby, ale
odpowiedz sobie na kilka pytan:
próbowałaś popelnic samobojstwo? lub często juz sie za to niemal zabierasz?
innymi slowy: jestes krok od przejscia na tamtą stronę?
nie jesteś w stanie rano wstać z łozka, umyc się, zjesc cokolwiek?
(ale tak na powaznie)
nie jestes w stanie zrobic cokolwiek, wyjsc z domu, ubrać sie itd?

Jesli odpowiedzi na te pytania są negatywne, to zastanów sie dobrze nim
pojdziesz do szpitala..
wiem, pokusa jest duza: problemy "znikną", ktos sie toba zajmie, jestes chora,
wiec nikt nie będzie niczego od ciebie wymagał itd...
to tak jak male dzieci czasem, chorują, zeby zwrócici na siebie uwagę..
ja nie bagatelizuję twoich problemów, ale wydaje mi sie, że szpital to w twoim
wypadku ucieczka (matura itd), a nie ratunek..
a moim zdaniem szpital winien byc tylko ratunkiem (byc moze nawet ostatnią
deską)..
mozesz również chorować w domu i odłożyć na razie maturę..
ale samo to, ze sie tam znajdziesz, nie pomoże tobie nic a nic w zwalczaniu
problemów..
wierz mi: mialem w pewnym sensie analogiczna sytuację, również rozważałem tą
opcję, ale na szczęście dobrzy ludzi mi to odradzili..
teraz jak juz czuje sie dzięki lekom nieco lepiej, to wiem, ze to bylo jedynie
podyktowane moją chorobliwą oceną sytuacji..
ucieczka i nic więcej...
pomyśl o tym
pozdrawiam serdecznie
i zyczę powrotu do zdrowia

[aree1987]

Smuti, bardzo dobrze wczułeś się w moją sytuację. Miom największym problemem
jest jednak fobia społeczna, lęk przed ludźmi, to bardzo mi uniemożliwia życie w
szkole, np dochodzi do takich sytuacji, ze sie boję nauczycilowi w oczy spojrzeć
nie mówiąc już o nauce. Boję sie funkcjonowania między ludźmi, nie lubie spotkań
rodzinnych, ale największy problem stanowi obecnie szkoła nie mogę w niej czuć
sie normalnie, boję sie każdego gestu, słowa, mam wrażenie wszystko jest
skierowane przeciw mnie i wtedy pojawiają sie stany depresyjne- lęk i depresja.
Ja dodatkowo sięgałęm po środki psychoaktywne m. in. efedryna, kodeina,
dekstrometrofan. Uważam, że szpital byłby jednak takim odcięciem się od dawnego,
życia od lęków stresów i w szpitalu zacząć wszystko od nowa ja tak to widzę.

Pozdrawiam.

[normaalka]

aree1987 napisał:

> Uważam, że szpital byłby jednak takim odcięciem się od dawnego
> ,
> życia od lęków stresów i w szpitalu zacząć wszystko od nowa ja tak to widzę.
Pomyśl o jakichś wczasach, wycieczce, w ostateczności sanatorium. Moim zdaniem
to efektywniejsze formy dochodzenia do siebie.

[martyna2525]

Smuti, a co wtedy jak na pytanie jest 4 razy tak?
Tylko w takich sytuacjach musi ktoś decydować sie na szpital??

martyna2525

[smuti]

nie jestem lekarzem, ale sądzę, że wlasnie lub analogiczne sytuacje powinny
prowadzic do szpitala..
a nie ucieczka, strach przed tym co nadejdzie i chęc zmainy otoczenia, zaczęcia
wszystkiego na nowo itd..
takie podejscie to błąd..

[hasanet]

smuti napisał:

> takie podejscie to błąd..
Powiem więcej: głupota.

[bero_bero]

smuti napisał:

> owszem moje posty byly ironiczne, ale zatrwazają mnie "dobre rady" innych
> forumowiczów..(prawa im oczywiscie do nich nie odbieram)

roznica miedzy nimi a toba jest taka ze oni tam byli

> mowicie sobie co chcecie, ale szpital jest ostatecznością i na pewno nie zadnym
>
> wybawieniem- to ucieczka jedynie.

jesli ma fobie spoleczna to na odzial nerwic ja skieruja, a nie do szpiatala
takiego gdzie sie tylko siedzi i leki dostaje. na wlasne zyczenie do szpitala
nikogo nie biora to nie jest hotel.

smuti

[martyna2525]

Czasem, to jedyne wyjście by zostawić toksyczne otoczenie , to nie jest
ucieczka a ratunek, tam gdzie otoczenie samo w sobie jest przyczyną problemów.

[beno_2]

Z tego wlaśnie powodu wrócilam do kraju. Jest mi bardzo trudno: kłopoty z
jezykiem, pracą i mieszkaniem, ale nie wrócę już do północnego mroku. Nauczę
się, czego potrzebuję, zresztą i w tej chwili wiem już całkiem sporo.

[martyna2525]

Cieszę sie że radzisz sobie , :) powoli ale stale do przodu - ponoc skutkuje.
Trzymam kciuki
pozdrawiam
Martyna

[ixelka]

Owszem szpital to czasem jest ucieczka, dla dlaczego nie moze nią byc skoro
czlowiek jest juz tak zmeczony wszystkim bo znikąd ratunku nie ma, nic nie
pomaga, to szpital jest taką nadzieją. Przeciez warto sprobowac.
Poza tym tam ratunku szukają nie tylko ludzie ktorzy chcą sie wieszac, ale tacy
ktorzy chcą żyć tylko ze przeszkadza im ich stan.
CZy trzeba juz nie moc chodzic i mowic zeby tam pojsc? nie uwazam Drogi Smuti...
W domu mozna sie leczyc, nawet bym powiedziala lepiej jest leczyc sie
ambulatoryjnie z jednej strony, bo przeciez dom to zawsze dom i najpierw tego
trzeba sprobowac, ale jesli takie leczenie nie pomaga, to moim skromnym zdaniem
mozna sprobowac szpitala.

[normaalka]

ixelka napisała:

> W domu mozna sie leczyc, nawet bym powiedziala lepiej jest leczyc sie
> ambulatoryjnie z jednej strony, bo przeciez dom to zawsze dom i najpierw tego
> trzeba sprobowac, ale jesli takie leczenie nie pomaga, to moim skromnym
zdaniem
>
> mozna sprobowac szpitala.
Psychiatrzy wiedzą, że część pacjentów w szpitalach szuka schronienia przed
domem. W klinikach rezyduje spora liczba bywalców, którzy lepiej się czują na
szpitalnym łóżeczku niż we własnym łożu. Takiemu pacjentowi medycyna nic
pomoże, pozostaje powierzyć ich los Chrystusowi.

[ixelka]

"W klinikach rezyduje spora liczba bywalców, którzy lepiej się czują na
szpitalnym łóżeczku niż we własnym łożu."
Droga normaalka---> Przeraza mnie Twoje myslenie. Myslisz ze do szpitala ida
ludzie ktorym jest zle w domu,nudzi im sie, albo szukają towarzystwa???? .....
Jesli ktos juz trafia do szpitala, idzie tam wlasciwie w akcie desperacji,
mając tą świadomosc ze w takim miejscu leczenie moze odbywac sie SZYBCIEJ.
Podają tam końskie dawki lekow ktore stracają czlowieka z nog ale to jedyny
sposob by sprawdzic czy lek na dany organizm dziala. Osobiście widzialam
przypadki gdzie niektore osoby wysztywnialo od lekow doslownie. Dajmy na to te
elektrowstrząsy po ktorych jednemu chlopakowi w czasie mojego pobytu odbilo na
jakies dwa tygodnie ma maxa tak, ze musial w pasach lezec. Myslisz ze wszystkim
chce sie tak na to patrzec???
Mysle ze kazdy idąc do takiego szpitala ma świadomosc roznych rzeczy, ale to
jest jakas NADZIEJA, ze są lekarze ktorzy caly czas czuwają, ze jesli np,. ktos
bedzie mial powazniejsze skutki uboczne po lekach, sa pielegniarki, lekarze
dyżurni ktorzy wiedza o co chodzi i moga pomoc. Ja np nie moglam sie wysikac
przez dwa dni po Anafranilu, dostalam zastrzyk i przeszlo.
Kazdy kogo "tam" spotkalam myslal o domu, i marzyl zeby jak najszybciej wrocic,
ale ZDROWY. Niektorym sie to udawalo.

[aree1987]

I to chodzi Ixelka.. ja tam nie chcę dla przyjemności, mam nadzieję, ze pobyt w
szpitalu wyleczy mnie z moich lęków i depresji- stanowi dla mnie szansę na
normalność.

Pozdrawiam.

aree

[smuti]

pogadaj lepiej z psychiatra, psychologiem, przyjaciolmi- czy to naprawde
konieczne..
no i sie zastanów sama jeszcze..
hasa (nie, to ze sie podlizuje:):) ma racje, to glupota..
a jeszcze wieksza glupotą jest doradzanie komuś szpitala, bo biedny, cierpi i
chce sie wyleczyc szybko...
a kto nie chce?

[beroo_bero]

smuti napisał:

> pogadaj lepiej z psychiatra, psychologiem,

a w szpitalu to pewnie ze sprzataczka pogada, tak?

a jeszcze wieksza glupotą jest doradzanie komuś szpitala, bo biedny, cierpi i
> chce sie wyleczyc szybko...

ty masz jakas fobie szpitalna?

> a kto nie chce?

zapal sobie jointa

beroo

[smuti]

coz za agresja...
ojej..
wez gleboki oddech to przejdzie...
kolega (kolezanka?) czyli nalezy do tak zwanych "szpitalowców z wyboru"?
coz, gratuluje...
uwaga z jointem jest chyba nie na miejscu i nie na temat
aha: i napij sie meliski, nic nie pomoze, ale warto w to wierzyc

[o-0]

smuti napisał:

> coz za agresja...
> ojej..
> wez gleboki oddech to przejdzie...
> kolega (kolezanka?) czyli nalezy do tak zwanych "szpitalowców z wyboru"?
> coz, gratuluje...
> uwaga z jointem jest chyba nie na miejscu i nie na temat
> aha: i napij sie meliski, nic nie pomoze, ale warto w to wierzyc

Nie kompromituj sie smuti

[hasanet]

beroo_bero napisał:

> smuti napisał:
>
> > pogadaj lepiej z psychiatra, psychologiem,
>
> a w szpitalu to pewnie ze sprzataczka pogada, tak?
A dlaczego nie? Czasem sprzątaczka ma więcej mądrości niż niejeden profesor.
Nie zaprzeczysz.

smuti

[aree1987]

smuti napisał:

> pogadaj lepiej z psychiatra, psychologiem, przyjaciolmi- czy to naprawde
> konieczne..

Przyjaciół to ja niestety nie mam, a rodzina poleca mi jednak szpital, podobnie
psychiatra która wypisała mi dzisiaj skierowanie na oddział psychiatryczny,
kwitując to tym, żeby już sie nie męczyć bo szkoła w takim stanie to męczarnia-
ja też tak uważam.

Pozdrawiam.

[normaalka]

Trafność Twojego postu potwierdzi każdy psychiatra.

[bero_bero]

psychiatrzy zawsze przytakuja i cos notuja w notesiku.

[niunka24]

To nie takie proste. Jeden psychiatra może Cię skierować, żeby mieć Cię 'z
głowy" - tak byłio w przypadku mojego znajomego... jednak kiedy poszedł do
innego, ten mu zdecydowanie odradził. potem znajomy poszedł obejrzec oddział i
już wiedział,że do szpitala nie pójdzie... nie mam dobrych doświadczeń z
szpitalami psychiatrycznimi. sama w nich nie byłam i nigdy żaden lekarz mi tego
nie zaproponował, ale namawiano mnie na sanatorium, są takie sanatoria dla
cierpiących na nerwice i depresje. Może warto tam spróbować? Szpital nie wydaje
mi się dobrym rozwiązaniem. Oczywiście, być może są takie oddziały w Polsce,
gdzie wszystko jest super, gdzie dba się o pacjenta, zapewnia mu psychoterapię,
itp. Ja widziałam inne oddziały.... Moje obydwie babcie leczyły się, jedna na
nerwicę, druga na depresję. jednej to odpowiadało, bo miala tam przyjaciółki,
dla niej ważne było, że nie jest sama, że raz dziennie zajrzy do niej lekarz,
że miała z kim pogadać... dpstawała leki na uspokojenie i git, ale np.
psyuchoterapia polegała na tym,że raz dziennie pacjenci opowiadali sobie o
swoich problemach, to trwało pół godziny, to było chore... Druga babcia
natomiast wróciła ze szpitala w owiele gorszym stanie. Miała depresję i szpital
ją według mnie pogłębił. Leżeli z nią ludzie w różnym stanie, z różnymi
chorobami... W takich szpitalach nie zawsze znajdzie się osoby w podobnym
stanie, w podobnym wieku, z podobnymi problemami. Lekarze są do 15, a potem...
idą leczyć swoich prywatnych pacjentów... nie są na pewno na każde zawołanie,
najwyżej dadzą mocniejsze leki... Takie są moje obserwacje ze szpitali... Ja
mam nieodparte wrażenie, że Ty już zdecydowałeś. Że chcesz tam iść i koniec.
Ale dlaczego? Uważam,że powinieneś się skontaktować z jeszcze przynajmniej
jednym psychiatrą i na pewno z dobrym psychologiem... Nie każdy stan wymaga
leczenia szpitalnego...
Pomyśl o tym... W takich szpitalach w Polsce naprawdę różnie bywa.
A byłeś już w swoim?? widziałeś pacjentów, miałeś okazję z którymś pogadać?
pozdrawiam! powodzenia,

niunka24

[smuti]

nic dodać, nic ująć..
niunka ma rację: skonsultuj to z innymi specami
pozdrawiam

[o-0-o]

Jeśli ona ma nerwice, to pewnie ja skierowano na odzial nerwic. Moga byc lepsze
badz gorsze odzialy, ale zasadniczo odbywa sie na nich terapia grupowa w ciagu
dnia, a nie lezy sie i gapi w sufit nacpany lekami. Ja w jej wieku tez mialem
fobie spoleczna i wogole o tym nie wiedzialem. Alkochol narkotyki,uciekanie ze
szkloly, zawalenie matury to bylo moje zycie i zludne przekonanie ze w
przyszlosci jakos sie zmienie. Na odzial dzienny trafilem ladnych kilka lat
pozniej, jak juz zawalilem kilka innych spraw w moim zyciu, a po serii przykrych
wydarzen balem sie nawet na ulice wyjsc z powodu fobii spolecznej. Jak bym tam
trafil w wieku lat 18 to nie musialbym prostowac swojego zycia, a tak musze i
mam pod gorke, przez glupie zaburzenie ktore jest calkowicie wyleczalne.

[zomiren]

Powinnas sie skonsultowac przynajmniej jeszcze z jednym psychiatra,bo szpital
to jest ostatecznosc.Pozdrawiam

Jestem mężczyzną!!!

[aree1987]

Troszkę się pomyliliście a nawet bardzo coniektórzy! Jestem mężczyzną chciałbym
sprostować. ;)

Pozdrawiam.

[niunka24]

ja to zauważyłam:D
Jaka jest Twoja decyzja?
byłes u innego lekarza??

niunka 2

[aree1987]

niunka24 napisała:

> ja to zauważyłam:D

Dzięki wielkie! :D

> Jaka jest Twoja decyzja?
> byłes u innego lekarza??
>

Mam skonsultować się z jeszczę jednym psychiatrą. Do szkoły na razie nie wrócę,
a myślę, że chyba pójdę do tego szpitala. Będe wiedział czy na 100% po tej
konsultacji.

Pozdrawiam.

[aree1987]

Jeszcze jedno: z tą szkołą moją jest tak, ze chyba na razie do niej nie wrócę bo
już sie tam boję chodzić,czyli pozstaje jedynie szpital, bo fobii społecznej to
ja w domu raczej nie wyleczę. Nie uważacie?

Pozdrawiam.

[niunka24]

W szpitalu też możesz jej nie wyleczyć. Idź do dopbrego psychoterapeuty. Nie
masz wrażenia,że uciekasz przed problemem? Skąd wiesz,że masz fobię
społeczną,zostałą stwierdzona przez psychiatrę? Ja też kiedyś bardzo bałam się
ludzi,do dziś mi to zostało. Też nie chciałam chodzić do szkoły,uciekałam w
choroby... Ale poszłam na terapię, spróbowałam stanąć z problemem twarzą w
twarz i udało się. Było ciężko, trudno,ale dałam radę. Czemu Ty masz nie dać?
Nie uciekaj przed tym. Czego się tak naprawdę bosiz? Co to według Ciebie znaczy
fobia społeczna? Co przeraża Cię najbardziej? Może wystarczy popracować nad
tym zdobrym terapeutą! Szpital nie musi być dobrym rozwiazaniem, ale Ty już i
tak podjąłeś chyba decyzję.

[aree1987]

niunka24 napisała:

> W szpitalu też możesz jej nie wyleczyć. Idź do dopbrego psychoterapeuty. Nie
> masz wrażenia,że uciekasz przed problemem?

Wydaje mi się, ze nie uciekam przed problemem ale szukam rozwiązania,co jest
powiązane z moją decyzją o pójściu do szpitala. W szkole nie jestem już 3
tydzień i boję sie tam wrócić, gdyż wrócą wszystkie lęki spowortem, nie wiem czy
to będzie dobre środowisko do stawienia czoła problemowi. Wydaję mi się, ze
czlowiek aby sie zmienić potrzebuje innego środowiska. A w szpitalu oprócz
leczenia farmakologicznego powinna być terapia tak już napisałaś, jestem właśnie
nastawiony głownie na tą terapię.

Pozdrawiam.

[niunka24]

skoro jesteś przekonany o szpitalu,to po co pytasz na forum?;)

[aree1987]

niunka24 napisała:

> skoro jesteś przekonany o szpitalu,to po co pytasz na forum?;)

Wcale nie jestem, powiem szczerze, ze wcale mi się tam nie śpieszy! :)

Pozdrawiam.

[insignificant]

musisz sie dopasowac do zwyczajow tam panujacych,pobudka
rano,cwiczenia,terapia..jakies leki dobiorą napewno,personel moze byc zyczliwy
zaleznie od tego ajk trafisz,powinni sie starac Ci pomoc.