dupa

[lamazz]

wszystko mnie boli,nie wiem co z sobą zrobic,rządzi mną lęk,emocje nie daja mi
spokoju,nie moge zyc jak inni.po prostu zajebiscie

[lamazz]

do czasu analizy psych.wykituje

[lamazz]

pół zycia męczarni,drugie tyle leczenia

[lamazz]

a Ci co sa zdrowi niech nie wlaża tu nie wymądrzaja się bo psu na bude to
potrzebne jest

[dorcia1974]

nie jestem zdrowa i nie mam zamiaru się wymądzrzac.Wiem co czujesz,mam to
samo,na dodatek męża,dziecko ,obowiązki itd. i jakos musze trwac...a trudno jak
cholera! ale się nie poddam,jakis głupi lęk nie będzie panem nade mną!

[keisha85]

ja nie biore lekow i mysle ze sie na to nie zdecyduje bo jestem zrazona bardzo
do trucia sie lekami, w dziecinstwie bralam mase lekow z powodu alergii i o malo
sie nie uzaleznilam...a ja nie chce byc zalezna od niczego..chce sie dobrze
czuc, normalnie zyc ale nie truc sie swinstwem..mozna tak?

[dorcia1974]

spróbuj,zależy tez jak się czujesz,bi gdybyś czuła sie jak ja bez leków nie
dałabyś rady. Powodzenia życzę :)

[beno_2]

Jeszcze nie próbowałaś?

[trombki]

ej weź leki, leki ci nie zaszkodzą(mskaiq kłamie!!!), wzmocnią organizm,
poczujesz sie szczesliwsza, nabierzesz pewnosci siebie, problemy beda latwiejsze
a zycie nabierze kolorow, nie badz glupia, jak nie wezmiesz to sie sfrajerzysz.

[beno_2]

Postaw na siebie. Po lekach plastykowe szczęście, tandetne kolory.

[trombki]

Dyskretny urok lat 70

[bambomurzynzafryko]

beno_2 napisała:

> Postaw na siebie. Po lekach plastykowe szczęście, tandetne kolory.

Mądrala jesteś beno!
Co znaczy "plastykowe szczęście, tandetne kolory". Bierze sie po to, aby się
pozbierać,a szczęścia to się z tego za wiele nie ma!
Ideałem jest życie bez leków. Ale czasem bez leków w ogóle nie ma życia. Pozdr.
dla bena

[keisha85]

niektorzy twierdza ze branie lekow to pojscie na latwizne...mam pytanie...czy
jak sie zacznie brac leki to jak dlugo sie je bierze?no bo chyba nie do konca
zycia...i czy po ich odstawieniu jest jeszcze gorzej?na ile one pomagaja? no bo
jesli ludzie je biora to czemu wciaz maja depresje? bo ze mna jest naprawde
fatalnie i nie umiem sie wygrzebac..

[bambomurzynzafryko]

Depresja to często choroba na całe życie, nawroty itd. istnieje tez
pojęcie "rozniecania depresji" - czyli nawroty z reguły są coraz częstsze i
gęstsze. Dlatego trzeba sie z nią zżyć, zaakceptować ją, ale nie dawać się. W
tym b. pomaga psychoterapia.
Do leków częstosię wraca. Niektórzy mówią, że to świadcy o tym, że gdy raz
weźmiesz leki, to potem nie potrafisz sobie bez nich poradzić. Wg mnie to
świadczy o tym,że jak raz weźmiesz to widzisz, ze to nic strasznego, a nie ma
się co z koniem kopać.
Marek Belka

[lamazz]

ale przecież nie znająć mechanizmów tej choroby tych lękow nie wie się jak z tym
walczyć.czyz nie mam racji? bo w sumie one niby się biora z niskiej samooceny i
mysli roznych.więc psychoterapeuta odpowiedni moze by zdzialac cos posiadajac
jakies obeznanie w temacie.

[lamazz]

przynajmniej mi tak powiedziano,ze to moze wynikac z niskiej samooceny
wlasnie,to jak siebie widzimy ma wplyw na taki stan.to,ze w podswiadomosci sie
karam za kazdy bład,chce byc lepszy od innych,wrazenie,ze wszyscy inni sa lepsi
ode mnie,a ja jestem jak sierota.napewno niektorzy z was tak mają :)jak
perfekcjonizm co jest w sumie niemozliwe i glupie.teraz pytanie jak obalic te
schematy myslowe i zlosc ktore wplywaja na taki stan ,a nie inny tzw
mechanizmy.czlowiek to skomplikowana istota

[bambomurzynzafryko]

Nie chcę sie wymądrzać,ale moje zdanie jest takie, że czynniki takie jak
sytuacja w której sie znaleźliśmy itd, grają w schorzeniach psych. rolę
drugorzędną. Owszem, myślimy w ten sposób: nie ma skutku bez przyczyny. Ale to
mechanizm racjonalizacji. Zwykle przyczyna jest ukryta - sa nią zmiany
fizjologiczne. A my szukamy jej tam, gdzie nasz wzrok sięga, tzn. w
wydarzeniach, które są naszym udziałem.
Dlatego psychoterapia głównie sprawdza sie jako pomoc w leczeniu, a nie jako
strategia samoistna.Mowa tu rzecz jasna o przypadkach ciężkich, powiedzmy
powyżej 20 w skali Hamiltona.