Stosunek innych do Waszej depresji.

[karolinak12]

Jaki jest stosunek innych ( bliskich,niekoniecznie bliskich ) do Waszej
depresji? Zastanawiam sie czy nie mialam tego paskudztwa juz od dziecinstwa
(smutna,ospala,malo energiczna),jako nastolatka,choc nie bylam u lekarza
mialam ja juz na pewno.Reakcja mojej rodziny: leniwa,nie ma co robic to
lezy,nawet nie imprezujesz,nie pracujesz,a sie nie uczysz,dodatkowo jeszcze z
toba mamy problemy ( matka tez miala depresje endogenna) itp. Na praktykach
(chodzilam do zawodowki ) tez slyszalam,ze jestem leniwa.Kolezanka wziela
mnie na impreze, a ja caly czas siedzilam przy stoliku nie majach ochoty
zatanczyc: Nie rob mi obciachu itp.A jak u Was?

[karolinak12]

Aha.Jeszcze jedno:czy inni nie traktuja was jak osoby ,,dziwne,,? Niestety mam
wrazenie,ze tak jestem traktowana,ostatnio kolezanka powiedziala,ze nasza
wspolna kosmetyczka skarzyla jej sie,ze jestem jakas dziwna,zamknieta w
sobie,nie pogadam itp. Na uczelni( oprocz jednej mojej kolezanki ) nikt do mnie
nie podejdzie,nie zagada,nawet zauwazylam,ze jak sa 4 -osobowe lawki i ja w
niej siedze,dopiero osoby,ktore przyszly jako ostatnie i nie ma miejsca nigdzie
indziej dopiero wtedy sie przysiadaja(jestem potwornie niesmiala,sama od siebie
raczej nie zagadam) Ostatnio na zajeciach z psychologii spolecznej robiono w
8osobowych grupach socjogram (osoby,krore sie lubia i chca byc z soba w roznych
sytuacjach lacza sie strzalkami ) Chyba nie musze mowic jak wypadlam:(

[bialeoko]

przede wszystkim, zmień kosmetyczkę na profesjonalną; reszta, jeśli jest tak,
jak piszesz - cóż, IMHO nic nie znaczy. Tzn nie warta jest przejmowania się

[insignificant]

miej to gdzieś w końcu żyjesz dla siebie,popracuj nad sobą,see ya :)

[karolinak12]

Owszem-zyje dla siebie,ale niestety tez wsrod innych,ktorzy mnie nie
akceptuja,uwazaja za dziwadlo.Ograniczam kontakty z innymi ( nie mam
pracy ,studia zaoczne,rzadko sama od siebie gdzies wychodze ),ale to i tak nic
nie daje.Na uczelni,chociaz sama na wlasne uszy nie slyszalam,wiem,ze uwazaja
mnie za ,,inna,,,znajomi mojego faceta:,,dzikus,,,tesciowa siostry,ktora i tak
rzadko widuje,,jakas dziwna,,, kosmtyczka,ktora widuje max.2 w miesiacu to
samo.Co mam zrobic aby tak nie bylo?Dla mnie najgorsze wyzwisko to wlasnie
okreslenie:,,dziwna,,:(

[insignificant]

i zapewniam Cie,ze wiem jak to jest.nie wiem jak bardzo w tej chwili ta depresja
Ci przeszkadza ale najwazniejsze jest to ,ze mimo wszystko starasz sie z tym
walczyc,czym predzej cos zrobisz z tym tym wieksza pewnoscs ,ze te problemy nie
będa narastaly.

[pokii]

karolinko, leczysz sie? .... wygladasz mi na przypadek fobii społecznej a nie depresjii, a moze depresja+fobia bo one czesta chodzą parami. "praca nad soba" w takich przypadkach niewiele pomoże.

wiem doskonale jak się czujesz, niestety. ba! nawet rozwiazalem swój problem - ograniczylem kontakty z ludzmi do 0 :) ... mniej boli.

3ym sie

[insignificant]

pokii ograniczenie nic nie daje,a co pracy nad soba to mialem na mysli leki na
poczatku leczenia jesli objawy depresji przeszkadzaja oraz ewentualnie terapie
dla rozwiazania pewnych kwesti.

[insignificant]

a to ze depresja sie laczy z lękami czyli np fobiami to wiem od dawna

[karolinak12]

Witam!
Dopiero teraz moglam odpisac.Niestety jest to i depresja i w dodatku polaczona
z fobia (plus jeszcze bardzo ciezkie przezycia z dziecinstwa i wczesnej
mlodosci,chyba nawet nadawalaby sie na film ) Bylam calkiem niedawno po raz
pierwszy u psychiatry,leki mam zamiar brac od dzis (lekarka najpierw zapisala
jedne,po kolejnej wizycie zdecydowala sie na inne )Teraz mam skontaktowac sie
jeszcze z psychologiem dodatkowo ( tak zadecydowala pani psychiatra ) Szkoda,ze
moj facet nie uwaza,ze praca nad soba niewiele pomoze-on uwaza,ze jestem zbyt
leniwa i za bardzo lubie uzalac sie nad soba-jemu samemu w zyciu sie powiodlo
(zdrowy,bogaty,szczesliwe dziecinstwo) wiec nie rozumie innych

Karolino, ile masz lat?

[laworder]

Ja mam córke z podobnym zestawem objawów, jak U ciebie. Ona ma 19 lat i jak ja
mam z nią rozmawiać? Sama nie wiem, bo co nie powiem to źle, i warczy wćiąz na
mnie. A leki nie wiem, sama, czy nie słabe, bo sa dni bardzo różne. Dobre i
okropne, jak dziś rano.

[insignificant]

karolina ,a poza tym co to opisalas wszystko to tak jak u mnie heh

[pokii]

wiem ze izolacja nic nie daje... wprost przeciwnie, spycha w jeszcze wieksze bagienko - utrwala wszyskie chore nawyki, pogłębia fobie itd. itp. ... próbuje cos z tym robić u siebie, na początek wybieram sie do psychiatry.... od 2-3 lat :)

... a tekst o pracy nad sobą zabrzmiał troche jak sławetne "wez sie w garść" :P

pozdro

[insignificant]

nie miał tak zabrzmieć naprawdę,oczywiscie wlasnie tak jest i czym dluzej sie z
zwleka z leczeniem tych objawow tym pozniej trudniej jest wyjsc do ludzi,ze tak
powiem :P

[ry-bka]

Ja to się od cgyba 4 lat do psychiatry wybieram. JAk jest bardzo źle to nie ma
szans żeby pójść, jak jest lepiej to po co. I tak na huśtawce od paru lat.
Zresztą jakoś nie wierzę że mi lekarz pomoże...

[bary14]

Ja też nie wierzę żeby pomógł mi lekarz albo ktokolwiek inny.

[ry-bka]

Lekarzom to wogóle nie wierzę - żadnym, dają tylko jakieś piguły na odczepnego a
i tak mają człowieka gdzieś - "kolejny przypadek" i tyle

[anatemka]

lekarze to szarlatani, nie idź! lepiej zapatrzeć się w ścianę na śmierć niż iść
i się wyleczyć!!!

[ry-bka]

Byłam chyba dwa razy -bo więcej mi się nie udało - lekarz niespecjalnie chciał
mnie słuchać i dał tabletki po których czułam się podle. Ja po prostu nie mam
siły tłumaczyć lekarzowi swoich odczuć, a poza tym nie umiem ich ubrać w słowa.
Może po prostu trafiam nie trafiam na dobrych medyków?

[pokii]

ry-bka napisała:

> Ja to się od cgyba 4 lat do psychiatry wybieram. JAk jest bardzo źle to nie ma
> szans żeby pójść, jak jest lepiej to po co. I tak na huśtawce od paru lat.
> Zresztą jakoś nie wierzę że mi lekarz pomoże...


Heh, mam dokladnie taki sam tok myślenia.

Mój problem to także skrzywione postrzeganie siebie samego,
a na to żadne pigłuki nie pomogą? Prawda?

Zapewne trzeba by skorzystać z jakiejś terapii, pewnie ze 2 razy w
tygodniu biegać, a czasem do osiedlowego sklepu ciężko się wybrać
.... hmmm ponad moje siły ;)

pzdr

[ry-bka]

Ja do sklepu to jeszcze chodzę, ale np na imprezę do znajomych czy nawet kawę to
już często wymyślam cokolwiek żeby nie iść.
Doszłam już do etapu, że tylko chodzę do pracy. Mieszkam sama - więc przychodzę
i siedzę w pustym mieszkaniu. W pracy też siedzę sama. Czasem pojadę do rodziny.
Czasem ze znajomymi w góry. I tyle - wiem że trzeba by coś z tym zrobić ale nie
mam siły. Do dupy to wszystko....

[pokii]

Ehhh, nie jest tak zle, w końcu widujesz jeszcze ludzi ;)

>Do dupy to wszystko....

pełna zgoda, trzeba by coś z tym zrobić.
BTW
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=23191
nie wiem czy znasz? ja znalazlem dosc niedawno
mimo że lurkuje po gazeta.pl juz ładnych kilka lat ;)

pzdr

[ry-bka]

> pełna zgoda, trzeba by coś z tym zrobić
tylko co? Masz jakąś koncepcję?

> nie wiem czy znasz?
nie znałam - a też siedzę to już trochę...
poczytam :)

Ja dopiero sobie uświadomiłam, że to "coś" to może być fobia. Nazwanie problemu
to już chyba jakiś sukces.

dzięki pokii!
pzdr

[insignificant]

bo masz depresje to nie Twoja wina przeciez.czseto tak jest ,ze inni nie
potrafai tego zrozumiec,przez to moze byc Ci trudniej ale nei jest tak,ze jestes
dziwna albo inna bo co w tym takeigo dziwnego.to wszystko to tylko kwestia
zrozumienia pewnych rzeczy.ale tak bywa,ze czesto osoby ktore nigdy nie mialy z
czyms stycznosci tego nie rozumieją.na takim forum jak to znajdziesz zrozumienie
jakies napewno,pozdr.

[anatemka]

nikt nie wie, że mam depresję, pewnie myslą, że jestem zbyt złośliwa, zbyt
zarozumiała i leniwa. Ale mam to daleko gdzieś.

[kamila305]

Ja pamietam tylko,ze inni patrzac na mnie w tym okresie powtarzali w kolko te
same slogany ,czyli musisz wziac sie w garsc , co sie z toba dzieje
dziewczyno.Jak to mozliwe,ze nic cie nie interesuje,ze boisz sie i nie wiesz
czego.Powinnas wyjsc do ludzi,nie mozesz ciagle patrzec w dal i nic nie jesc to
bylo haslo moich rodzicow z kolei,ktorzy nie mogli uwierzyc,ze cos takiego
dopadlo ich corke.Do konca probowali abym jednak sie nie poddawala i sila woli
oraz wyjazdami w gosci zwalczyla depresje.Dopiero kiedy sila pojechalam do
znajomych i zobaczyli,ze ja rozmowna osobka siedzialam skulona w kacie i
ostatkiem sil opanowywalam lek chyba troszke zmienili zdanie.

[karolinak12]

Moim zdaniem lepiej nie wychodzic do ludzi przed zakonczeniem leczenia( moze
ewentualnie jeszcze zaczac wychodzic tuz przed zakonczeniem leczenia ) A jak
Wy myslicie? Kiedy do ludzi? Nie chodzi mi tu o spotkanie np. z najlepsza
przyjaciolka,ale bardziej oficjalne ( np.impreza rodzinna lub firmowa Waszego
narzeczonego/meza )itp. On ma do mnie pretensje,ze nie chce do nich
wychodzic,zapewnia,ze te osoby sa mile,zyczliwe lub ze na spotkaniu bedzie
np.tylko 6 osob,ze wszyscy z jego otoczenia chca mnie poznac (ludzie z firmy
itp.,taka branza,ze wypada co jakis czas pojawic sie z ona),ma pretensje,ze nie
chce spotkac sie w towarzystwie jego corek i ich chlopakow.Nie rozumie,ze to
mnie przerasta.Kiedy zdecydowac sie na takie spotkanie?Chyba lepiej po
zakonczeniu jakiejs terapii-leczenia.Dodam,ze raz mialam faceta z ktorym
pokazywalam sie u jego znajomych,ale czulam sie tak podle(chociaz mili
ludzie),ze wszyscy to widzieli i potem on byl bardzo zly na mnie o to.

[pokii]

...zmień faceta

[karolinak12]

Poki co nie moge,poza tym nie chce.

[kamila305]

Nie mozesz sie zmuszac do takich spotkan teraz kiedy jestes chora i nie czujesz
sie na silach,aby przebywac w towarzystwie.Ja pare razy bylam bo uleglam
namowom i czulam sie koszmarnie.To tylko pogorszylo moj stan.Jesli chodzi o
twojego chlopaka moze nie wiedziec na czym polega ta choroba i myslec ,ze
wlasnie takie wyjscia cie z niej wyciagna i pomoga ci.Jesli go kochasz i ufasz
mu popros ,aby wysluchal co to za choroba i jak moze ci pomoc.Na ogol
komus ,kto nie przeszedl depresji trudno zrozumieci wczuc sie w to co czuje
osoba chora.

IMHO. +My tragic story.

[bialeoko]

karolinak12 napisała:

> Kiedy do ludzi?
Sama poczujesz, że MOŻESZ. Nie 'możesz bo wypada', ale 'możesz bo chcesz, bo
dobrze się tam poczujesz'

> On ma do mnie pretensje,ze nie chce do nich
> wychodzic,
to bardzo... nieładnie z jego strony. Chyba, że jest półgłówkiem, to
rzeczywiście można mu wybaczyć... ale chodzić z półgłówkiem? 'Noo, sorry...'

>Nie rozumie,ze to
> mnie przerasta.
aha, czyli jest inteligentny inaczej. Może się obrazisz, ale nie chce mi się
owijać w bawełnę.
> Dodam,ze raz mialam faceta z ktorym
> pokazywalam sie u jego znajomych,ale czulam sie tak podle(chociaz mili
> ludzie),ze wszyscy to widzieli i potem on byl bardzo zly na mnie o to.
no wiesz, a ja bym mu powiedziała, żeby pocałował mnie w rowek.

Sama kiedyś tak poszłam 'z wymuszenia' a raczej - choć facet wiedział, jakie
mam jazdy ' żeby 'nie zawieść' znów, i łyknęłam sobie troszkę uspokajaczy.
No i łyknęłam winka wernisażowego...
Przez kwadrans było bardzo lajtowo, śmichu chichu, potem rano obudziłam się w
domu - zapakowano mnie do taryfy z przyjaciółką, gdyż sądzono, że schlałam
się albo naćpałam. Faktycznie, urwał mi się film. Pamiętam zawrót głowy,
zachłyśnięcie się 'niebaniem' a potem podłoga jeb.nęła mnie w pysk.
Podsumowując, niezwykle męczące to było party, bo najpierw parę dni
przygotowań ('tak, na pewno tym razem pójdę'), potem rozterek ('znów nie dam
rady'), potem płaczu ('jaka jestem beznadziejna, żałosna, nie mogę wyjść z
domu jak człowiek...'), następnie ten krótki epizod 'pokazania się', no i
opinia niezrównoważonej rozwydrzonej panny wśród 'licznie tam zgromadzonych'
(pół biedy, że to w końcu artystyczny światek, więc i tak nie to, co na jakimś
firmowym koktajlu)

Nie wiem co Ty zrobisz, ale wydaje mi się, że masz powody, by siebie bardziej
szanować.

[karolinak12]

Odnosnie mojego narzeczonego-nie jest polglowkiem,po prostu jak znaczna czesc
spoleczenstwa nie mial do tej pory kontkatu z takimi problemami
(depresja,socjofobia) To on mnie wyciagnal w koncu do psychiatry (pierwszy
raz,wczesniej nie chodzilam) Zajal sie wyszukaniem dobrego
specjalisty,sfinansowaniem go,za kazdym razem mnie tam podwozil tam,nawet
wczesniej wychodzil z pracy,aby mnie tam podwiezc-potem jeszcze czekal na mnie(
a do tej pani doktor do ktorej chodze przewaznie sa kolejki,wiec nieraz sie
sporo naczekal,ale nigdy mi nie wypominal),niekiedy nawet gdy nie chcialam isc
i tak mnie zawozil.Ma prawo tez sie ze mna pokazywac,za okolo 3 miesiace
bierzemy slub,a za wyjatkiem jego Mamy nie znam nikogo z jego otoczenia,nawet
jego corek(doroslych juz),wlasnie glownie z powodu mojego leku i socjofobii.A
co do spotkam towarzyskich z moich eks do ktorych sie zmuszalam-nie dziwie sie
jego znajomym,ze brali mnie za zle wychowana,niemila itp.Gdybyscie nie mieli
takich klopotow jak macie co pomyslelibyscie o osobie ktora w towarzystwie sama
od siebie kompletnie nic sie nie odzywa,na pytania odpowiada polglebkiem i
golym okiem widac,ze towarzystwo ja drazni(nie jestem w stanie tego ukryc)Wiec
nie zawsze mam pretensje do otoczenia

[mskaiq]

Nigdy nie rozmowialem z moimi bliskimi o mojej depresji ani schizofreni.
Widzieli ze cos jest zle, moj Syn podejrzewal schizofrenie, podobnie moja Zona.
Pozniej wynioslem sie z domu, moje kontakty rodzinne zaczely wracac kiedy
zaczalem odzyskiwac kontrole nad moja depresja i schizofrenia.
Dzisiaj potrafimy sobie pozartowac z tego co bylo, do dnia dzisiejszego nie
wiedza co dzialo sie ze mna, jak blisko byl koniec.
Serdeczne pozdrowienia.

[ry-bka]

To w sumie straszne, że można być blisko osoby strasznie cierpiącej i właściwie
o tym nie wiedzieć. Ale czy ktoś zdrowy może sobie wyobrazić co czuje chory?

[anatemka]

ry-bka napisała:

> To w sumie straszne, że można być blisko osoby strasznie cierpiącej i
właściwie
> o tym nie wiedzieć. Ale czy ktoś zdrowy może sobie wyobrazić co czuje chory?



nie

[pokii]

karolinko, mam podobne zdanie do kamilii...
postaraj się wytłumaczyć swojemu partnerowi na czym
polega Twoja choroba i uświadom mu jak bardzo cierpisz
kiedy nalega/zmusza Cie do przebywania w sytłacjach
w których czujesz się podle.

Posadz go przed kompem i niech poczyta sobie forum.depresja
a najlepiej jakieś zwiazane z fobią społeczną...
powienien go to zmiękczyć. :)

W każdym razie nie poprawiaj jego samopoczucia (pewnie głupio
pokazywac mu sie samemu na jakichś imprezach) swoim kosztem.


pzdr

[pokii]

> W każdym razie nie poprawiaj jego samopoczucia (pewnie głupio
> pokazywac mu sie samemu na jakichś imprezach) swoim kosztem.
>
>

... no chyba że jesteś masochistką ;)

dokladnie

[kontika82]

Nie umie. i dlatego czasem nie warto sie uzewnetrzniac za bardzo..

[magddiora]

u mnie to jest tak: nikt w rodzinie nie wie o mojej depresji oprocz
siostry,mamy,taty,ciotki i wujka przez ktorego zalatwilam pobyt w
psychiatryku.Poprostu wielkie tabu .Żaden z moich znajomych nie wie ze bylam w
psychiatryku i ze chodze do psychologa oraz psychiatry.Ogolnie w Polsce ( nie
wiem jak to jest w innych krajach)jest brak tolerancji wobec osob , ktore maja
problemy z psychika i byly w psychiatryku, trudniej im o prace.