fobia społeczna

[magddiora]

Odrazu jak wracam z pracy jadędoomu i tam spedzam reszte dnia.Siedze ciagle w
domu co zreszta odzwierciedla sie na moim zdrowiu.Strasznie cięzko wyjsc mi z
domu , jak juz wychodze to czuje sie jakby caly swiat na mnie patrzyl.Jak
widze ludzi przeszywa mnnie fala strachu, jestem jakas spieta i nie moge na
nich patrzec.Dziwne jest to wszystko nie rozumiem tego zachowania. Podzielcie
sie podobnymi odczuciami i jak myślicie skąd to się bierze

[tarja30]

magddiora napisała:

> Odrazu jak wracam z pracy jadędoomu i tam spedzam reszte dnia.Siedze ciagle w
> domu co zreszta odzwierciedla sie na moim zdrowiu.Strasznie cięzko wyjsc mi z
> domu , jak juz wychodze to czuje sie jakby caly swiat na mnie patrzyl.Jak
> widze ludzi przeszywa mnnie fala strachu, jestem jakas spieta i nie moge na
> nich patrzec.Dziwne jest to wszystko nie rozumiem tego zachowania. Podzielcie
> sie podobnymi odczuciami i jak myślicie skąd to się bierze


a w pracy jak sie czujesz?

[apples]

No wlasnie :( Mam to samo :(

[magddiora]

hmm w pracy czyli w szkole strasznie sie mecze czekam tylko na dzwonek.Tam jest
podobnie, trudno jest mi patrzec na nauczycieli , rowiesnikow , usmiechac
sie.Chodze po korytarzu i kontroluje kazdy moj ruch(czy dobrze stawiam
nogiitd.).

[zoltanek]

masz fobie społeczną. ot co. na szczęście z reguły z tego się wyrasta. ja
wyrastam, a jeszcze 2 lata temu odczuwałem to co ty, a może i o wiele gorzej.
Może nigdy nie będziesz duszą towarzystwa, a wystąpienia publiczne będą dla
ciebie wiązały się z ogromną tremą. Można jednak to zaakceptować i zorganizować
swoje życie tak, by nie stawiać się w podobnych sytuacjach. Do stanu używalności
publicznej doprowadzi Cię samo życie. Jesteś młodą osobą. Jeszcze się rozwijasz.
Przyjdzie dystans, a za nią samoakceptacja wypleniająca lęk. Serio, serio.
podobno leki pomagają, podobno pomaga terapia. ale tylko podobno.

[euforyk]

> a może i o wiele gorzej.

każdy z nas miał o wiele gorzej od innych.

Do stanu używalnośc
> i
> publicznej doprowadzi Cię samo życie.

albo dokładnie w przeciwnym kierunku. na dwoje babka wrozyla.

[zoltanek]

fifti fifti
i tak lepiej niż w kasynie

[euforyk]

biorąc pod uwagę, że fobia społeczna wiąze sie z osobowoscia ktora unika
wszystkiego, to raczej szansa mniejsza ze zycie wyprostuje samo.

[zoltanek]

z drugiej strony według medycyny przewlekła fobia społeczna to rzadkie zjawisko.

często początkiem zdrowienia może stać się jedno małe wydarzenia np. gdy zakocha
się w Tobie super zajebista laska, tak jak było w moim przypadku. Potem już leci
z górki.

[euforyk]

fajnie zoltanek, gratuluje, ale nie wszscy tak mają i wejdz na fora z fobia
spoleczna to zobaczysz ze tak z gorki nie jest zawsze.

[zoltanek]

no wiem, że nie jest zawsze. staram się jednak podbudowywać fobików, a nie ich
zniechęcać. z drugiej strony wiem, że na niewiele im się to zda. pamiętam, jak
kiedyś inni bylifobicy społeczni pocieszali mnie. nie mart się, jesteś młody,
wyrośniesz z tego, a ja nie dawałem wiary ich słowom.
wierze jednak w wyrastanie z fobii społecznej(w pewnym stopniu). w miarę upływu
lat człowiek nabiera do siebie dystansu i mimowolnie przyjmuje filozofie
zamkniętą w słowach "czego nie możesz się pozbyć, musisz polubić". Wówczas fobia
przemienia się tylko w nieśmiałość, jedynie jedną z cech charakterystycznych
człowieka, nie nienacechowaną ani negatywnmie, ani pozytywnie. To się nazywa
samowyzwalająca się terapia Wiśniewskiego JJJ (jestem jaki jestem)

[zoltanek]

a tak na marginesie. masz fobie społeczną?

[apples]

Ok, ale mnie już to męczy 8 lat i jak na razie raz jest gorzej raz lepiej :(
Ale nigdy nie minęło zupełnie, a kocha mnie zajebisty facet i mam naprawdę
zajefajne ( ;) ) dziecko, jak to się teraz mówi ;)) Już to zaakceptowałam,
wiem, że muszę nauczyć się z tym żyć, jestem pogodzone ( wczesniej się bardzo
wsciekałam na ten stan ) już nawet tego specjalnie nie leczę. Nigdy nie miałam
terapii, bo czułam przed nią strach tak paniczny, ze wykluczał on nawet próbę
podejscia do takiego spotkania. NIE umiem się przełamać. I co? Mam w ogóle
unikać ludzi? Tak też czuję się bardzo zle. A kiedy staram się do nich wyjść,
to tak jak napisała autorka wątku ' bezustanku kontroluję każdy swoj gest bojąc
się śmieszności, bojąc się jakby jadu ludzkich oczu. Kiedy ktoś się śmieje, jak
już wiem, że to ze mnie, już się w sobie kurczę, najlepiej bym uciekała,
zniknąła, zapadłą się pod ziemię. I jak z tym żyć, kiedy ( jak już napisałam,
nie jest akurat ;epiej, a gorzej ?

Pozdrawiam !

[euforyk]

Wlasnie w tym sęk, że fobii spolecznej samo życie nie uleczy, bo sie od zycia
ucieka i ona sie poglebia, potrzebna jest najczesciej pomoc z zewnatrz. Nie
twierdze ze psychologowie maja jakas specjalistyczna wiedze, ze sa niezbedni do
leczenia jak chirurdzy do przeprowadzenia operacji, ale w wiekszosci wypadkow
trudno natrafic na takie okolicznosci w zyciu fobikowi, ktore mu pozwola
przelamac lęk. Dlatego apples przelam sie i pojdz do lekarza, może leki ci
pomogą na początek i jakaś terapia, (tylko nie psychoanaliza), z fobii
spolecznej mozna wyjsc.

[apples]

Ale euforyk, ja się boję psychoterapii tak bardzo, ze nie dam razy. Kilka razy
już tak zle się czułąm, że umówiłam się na nią z lekarzem, na taką w grupie,
ale nie miałam siły iść ze strachu, ze sobie tam nie poradzę.

[euforyk]

jak kazdy fobiak, ale wlasnie po to sie tam idzie zeby lęk przelamać. tam sa
dokladnie tacy sami ludzie z podobnymi problemami. a lekow ci nie proponowal na
poczatek?

[apples]

Biore. Od 7 lat łykam, brałam Bioxetin, Seroxat, Efectin, Velafax, Aurex,
Asentre, Pramolan, to chyba wszystko. Teraz mam Velafax, silny jest skurczybyk,
nerwy mnie już męczą mniej, za to fobii już chyba nic nie zaradZi :P

[apples]

nIE WSZYSTKIE NA RAZ ;) kAŻDY Z OSOBNA ŁYKALAM, ALE TAK TO NAPISAŁAM DZIWNIE ;)

[euforyk]

leki sa w sumie dobre na takie juz paniczne, rozwiniete postacie lęku, pod tym
wzgledem mi sporo pomogły, ale psychoterapia i otworzenie sie wiecej moze pomoc,
choc tego wlasnie fobiak sie boi. wszystko do przelamania leku sie sprowadza.

[vernis]

Ale na takich zajeciach grupowych tylko otwarci i wygadani zwracaja na siebie
uwage. Ci z najwiekszymi problemami sa niezauwazalni przez nikogo. Do czego
zreszta sami daza. Nie sadze zeby terapia grupowa byla dobra dla wszystkich.

[euforyk]

troche pewnie zalezy od grupy jaka sie komu trafii, ale mysle ze osoba juz w
miare dorosla swiadoma problemu, moze wykrzesac z siebie determinacje zeby z
terapii skorzystac i sie przelamywac.

[vernis]

No dzieki, swietna rada. Naprawde. Wez sie w garsc i sie przelam. Zyc nie
umierac.

[euforyk]

niestety ciezkie jest zycie fobika :-)

[vernis]

Wiec mozna miec taka fobie i w ogole wyjsc za maz. A ja myslalam, ze to sie
wyklucza. Poznanie kogos a juz zainteresowanie soba graniczy przeciez z cudem.

[euforyk]

kobiety mogą, z facetami gorzej :-)

[rhixy]

dlaczego widzisz same przeszkody?

[euforyk]

no co ty, przecież optymistycznie sie wypowiadam

[rhixy]

zwracam Ci tylko uwagę, że za mąż też możesz iść
na razie nie u nas - ale to tylko kwestia czasu

[apples]

;)

[euforyk]

rhixy napisała:

> zwracam Ci tylko uwagę, że za mąż też możesz iść
> na razie nie u nas - ale to tylko kwestia czasu

a kolega chętny?

[rhixy]

aż mu sie serce rwie

[apples]

No i prosze - forum połączyło dwóch panów :) Życzę szczęścia na nowej drodze
życia :)

[suchyxxx]

Fobia toż to dla mnie taka nerwicowa sprawa.Kontrolujesz swoje kroki i ciągle
wydaje ci się że patrzą na ciebie ludzie.To takie natręctwo co męczy.U mnie leki
pomogły i wyciągneły z tego bagna.Bez nich mam obsesje,jestem agresywny,mam
huśtawki nastroju,mam nerwicę,mam depresję,mam lęki,czuję się nienormalnie i mam
paranoję że każdy mnie atakuje,śnią mi się koszmary a do tego jeszcze tylko
silna migrena:/

[apples]

Można. Bardzo pragnęłam kogoś mieć. I udało się, chociaż na ślubie i weselu też
czułąm się ' fobicznie '.

[vernis]

Dzieki, wiadomo, ze tylko kobieta zrozumie kobiete.

[apples]

:)

[karolinak12]

Ja też mam fobie spoleczna i niestety przewlekla(od dziecka,a teraz mam prawie
24 lata) W odroznieniu od Ciebie nie moge nawet podjac pracy z ludzmi,tak,ze
dziwie sie,ze jestes w stanie pracowac i to (jezeli dobrze zrozumialam) w
dodatku w szkole. Ja przez swoja pieprzona fobie wiele szans na lepsze zycie
sobie odmowilam(czy chocby nawet drobne przyjemnosci) Mam nadzieje,ze to kiedys
minie,ale kiedy? Co do terapii to moze na poczatku ze swoja fobia podejmij
terapie indywidualna,a potem ( gdy nastapi juz jako taka poprawa) grupowa? Ja
tak zrobie.