Nerwica lękowa

[Gość: Ja]

Nie myślałam, że mnie to kiedyś spotka...wizyta u psychiatry.
Boje się, że się uduszę, że nie będę mogła oddychać. Czasami mam wrażenie że
moje gardło się zaciska. Serce mi wtedy wali jak oszalałe robi mi się słabo
pocą się dłonie i boje się, że umrę. Boje się być daleko od szpitali i od
ludzi. Bywało tak, że jechałam w konkretne misjsce i w konkretnym celu i
musiałam zboczyć np: pod szpital lub pod pogotowie aby poczuć się trochę
lepiej. Przeważnie tam nie wchodzę tylko siedzę w samochodzie aż się lepiej
poczuje. Czy znacie dobrego psychiatre. Potrzebuje pomocy.
Pozdrawiam

[Gość: verte]

Gość portalu: Ja napisał(a):


> Czy znacie dobrego psychiatre.


Antoni Kępiński ;-)

[beata.a]

to jakiś żarcik?

[Gość: Ja]

Miałam nadzieję spotkać tu poważnych ludzi.
Jeżeli jest na tym forum osoba która może polecić mi dobrego i niedrogiego
lekarza w Warszawie to bardzo proszę o namiary.

[beata.a]

Ale moje pytanie o żart był do pana Antoniego ktory poslal jakis dziwny
usmiech,jesli chcial przez to zadrwic to chyba zle trafil...
Ja Cie rozumiem,sama to przechodzilam i chyba jeszcze sie to nie skonczylo.
Niestety nie znam zadnego dobrego lekarza bo sama jeszcze nie mialam okazji
skorzystac z takiego lekarza,chyba brakuje mi wiary
ale mimo wszystko zycze wszystkiego dobrego no i powrotu do "zdrowia"
Pozdrawiam...

[Gość: Ewa]

Na nerwice lękową cierpię wiele lat.Od 6 miesięcy chodze na psychoterapię i
wierzę ze sie wylecze.Moim drugim problemem jest agorafobia.Jeszcze do niedawna
myślałam że jestem sama z tym problemem, dopóki nie poznałam kilku osób w
necie.Powstała pewna grupa osób cierpiących na nerwice i agorafobie, wzajemnie
sie wspieramy.Ta grupa jest super.Jeżeli jest ktoś kto chciałby do nas dołączyć
to zapraszam.Proszę o meila a grupa po 3 dniowym głosowaniu przyjmuje lub
nie.Jeżeli ktoś jest zainteresowany proszę opisać swoją hisorię(nerwicy lub
agorafobii)i przesłać na mój meil: [e-mail]

[Gość: verte]

beata.a napisała:

> to jakiś żarcik?


Tak,dla kumatych.

[beata.a]

no to gratuluje :)

[Gość: incognito]

Na tym forum na następnej stronie jest pytanie -szukam profesjonalisty w
Warszawie.Tam znajdziesz dokładne namiary (Znam osobiście Doktora)
Ja sam walcze z tym od 10 lat.Jeżeli chcesz pogadać to proszę zostaw jakiś
adresik e-mail.
Cześć

[nusia10]

Gość portalu: incognito napisał(a):

> Na tym forum na następnej stronie jest pytanie -szukam profesjonalisty w
> Warszawie.Tam znajdziesz dokładne namiary (Znam osobiście Doktora)
> Ja sam walcze z tym od 10 lat.Jeżeli chcesz pogadać to proszę zostaw jakiś
> adresik e-mail.
> Cześć
Dzięki za miłe słowa mój adres [e-mail]

[Gość: Peja]

Pragne ciebie uspokoić,nie jesteś sama !!!!!Też to przechodze na początku
postaraj się o skierowanie na psychoterapie grupową. Jeśli chodzi o leki to
polecam Seroxat na różne fobie. Pomaga uwierz!!!!!!!!!!!!!! W naszym przypadku
potrzebny jest tylko czas!!!!!!!! wiem jak sie czujesz,ale dzisiaj nerwica
zbiera coraz większe żniwa :( Ja mam już od 7 miesięcy!!!!!!!czasami jest
bardzo trudno ,ale żyje dalej :)

[Gość: akrusz]

dr Agata Wysocka w poradni , której nazwy nie pamiętam (zaczyna się na literę
"A"), ale wejście znajduje się na przeciwko Teatru Współczesnego.
Mozno pozdrawiam, Agniecha

[Gość: zyga]

P. Ewa Wolak, tel [phone] w. 331.

[bratka30]

Gość portalu: zyga napisał(a):

> P. Ewa Wolak, tel [phone] w. 331.
Jeśli to reklama, to na zrobię antyreklamę. Jeśli pani Wolak przyjmuje w
Warszawie na Sobieskiego, to "zaliczyłam ją" kilka lat temu. Była pierwszym
psychiatrą z którym się spotkałam. Chodziłam do niej 2 lata. Oczywiście do
państwowego szpitala i oczywiście nie za darmo. I co? Nie polecam. Owszem, miła
pani, ale to wszystko co mogę powiedzieć.

[Gość: hanka]

Zbadaj sobie jeszcze inne rzeczy. Tarczycę, też daje takie objawy. Serce,
żołądek (wrzody). Przechodzę aktualnie to samo, tyle, że po badaniach. I nic.
Nerwica prawdopodobnie, bo czekam w kolejce do psychiatry. Brałam (niestety)
lek na depresję, bo tak stwierdził lekarz ogólny. Być może ją mam ale lek
pogłebił stany lękowe poprzez nowe straszne doznania.
Pozdrawiam
Powodzenia

[Gość: vvv]

Gość portalu: hanka napisał(a):

> Zbadaj sobie jeszcze inne rzeczy. Tarczycę, też daje takie objawy. Serce,
> żołądek (wrzody).

A po co serce? od srca mozna miec nerwice, a nie nerwice serca od nerwicy, a
wrzody powodują rowniez nerwice? mozesz rozwinąć temat

[Gość: hanka]

Nie jest nerwicą lęk, który jest objawem chorób somatycznych, np.: chorób
krążenia, nadczynności tarczycy i innych chorób endokrynologicznych. Dlatego
właśnie poradziłam się zbadać dokładniej.
Pozdarwiam

[Gość: Tina]

Od wielu lat zmagam się z nerwicą.
Kilkakrotnie odwiedziłam psychiatrę .
Pierwszym którego byłam stwierdził depresję i przepisał mi Mianserynę.
Czułam się poniej bardzo źle, w mniej więcej w dwie godziny po zażyciu leku
odczuwałam silny lęk i nadwrażliwość na na odgłosy np: ktoś zapukał , coś
spadło a się czułam jak by mnie ktoś przestraszył w ciemnej ulicy.
Towarzyszyło temu uczucie ciągłego zmęczenia.
Bardzo się wtedy martwiłam że to początek poważnej choroby psychicznej.
Odwiedziłam drugiego lekarza który stwierdził że moje dolegliwości to nerwica.
Zalecił mi psychoterapię.Uczęszczałam na nią przez pewien czas, pomogła mi ona
zrozumieć przyczyny moich problemów ale nerwicy nie wyleczyła.
Jeżeli ktoś ma sprawdzonego w leczeniu nerwic lekarza bardzo proszę o namiary.

[Gość: Ania]

Witaj,
kiedy przeczytałam Twojego posta, stwierdziłam, że jeszcze 6 miesięcy temu
mogłabym się pod nim podpisać. Miałam takie same objawy jak Ty: zaciskało mi
się gardło, szczęki, sztywniały szyja i policzki, bałam się że nie będę mogła
oddychać, że się uduszę, serce mi waliło, robiło mi się słabo, wiele razy
prawie straciłam przytomność. Do tego non stop zawroty głowy. Miałam zrobione
wszystkie badania - tomografię głowy, prześwietlenie przełyku, EKG, USG
tarczycy, hormony tarczycy, bronchoskopię - i nic. Żadnych organicznych
przyczyn. Ja coraz bardziej nakręcona, spanikowana, myśli o śmierci, bałam się
wychodzić, wyprowadziłam się do mamy, bo bałam się być w nocy sama... Gdybym
noie trafiła na mądrego lekarza, który kazał iść do psychiatry, chybabym
oszalała. Przez 4 miesiące powoli wychodziłam z brania Signopamu, który łykałam
co 4 godziny, bo tylko wtedy mogłam funkcjonować - przy pomocy pani psychiatry.
Ona też przepisała mi lek stosowany w depresjach i zaburzeniach lękowych -
Cipramil. Mniej więcej po 2 miesiącach zaczęła się stopniowa, choć wolna
poprawa, tzn. zdarzały się okresy, że czułam się dobrze, była taka huśtawka,
np. dwa tygodnie ok., potem znowu źle, i tak w kółko przez ok. 4 miesiące. Pani
doktor pocieszała, że tak musi być. Oprócz tego chodziłam do swietnego
fizjoterapeuty, który rozluźnił mi mięśnie, m.in. szyi, twarzy szczęk, bo
okazało się, że one mi się faktycznie napinały bez udziału mojej woli.
Obecnie mija rok od czasu, kiedy mi się to zaczęło, odpukać czuję się dobrze.
Cipramil na razzi enadal biorę - zachowawczo.
Piszę Ci to wszystko, żebyś wiedziała, że to się zdarza, i że z tego się
wychodzi, choć gdy ten koszmar trwa, trudno w to uwierzyć... Znajdź dobrego
lekarza i trzymaj się. Pamiętaj, z tego się wychodzi.

[Gość: hanka]

Cieszę się, że ktoś może mnie pocieszyć poisząc o sobie i swoich zmaganiach.
Moja historia nerwicy chyba dopiero się zaczyna ale im więcej wiem o
innych "przypadkach" jest mi trochę łatwiej, bo najgorsze jest nieznane. Jestem
po badaniach i przyczyny somatyczne również zostały wykluczone, co też pomaga,
bo myślenie, że się umrze prawie nie występuje. Psychiatra zapisał xanax
doraźnie (mam napady lęku ogólnego) no i czekam na terapię grupową. Ale to
dopiero za 2 miesiące. Tyle muszę czekać na miejsce w grupie, niestety dobry
ośrodek i nie można szybciej. Z tego co się naczytałam to upraszczając nerwicę
powodują nieuświadomione i nierozwiązane problemy. Czyli, że coś cię nurtuje
ale podświadomie, mogą to być przeżycia z dzieciństwa, konflikty wynikłe ze
schematów zachowań itp. Patrząc na siebie, myślałam, że nie ma czegoś takiego u
mnie wydawało mi się, że jestem pogodzona z dzieciństwem ze sobą wogóle i
zadowoloną z życia. A tu proszę chyba nie do końca. Najbardziej przeszkadza mi
brak kontroli nad tym co się ze mną dzieje. Często jestem całkiem spokojna, nic
mnie nie denerwowuje ale i tak atak lęku z dusznościami, waleniem serca,
trudnościam w przełyku może przyjść. Staram sie żyć normalnie, tabletki biorę
rzeczywiście doraźnie wtedy kiedy jest bardzo źle. Poza tym dużo ziół
uspokajających, validolu, deprimu, magnezu, witamin. No i brak alkoholu bo po
nim straszna depresja i większy lęk niż zwykle. Dzielę się spostrzeżeniam może
komuś też będzie łatwiej...

[Gość: Ania]

Kurcze, niestety jestem z Poznania. Ale mogę zapytać moją p. doktor, może ma
jakieś namiary na stolicę.

[Gość: NaKrawędzi]

Gość portalu: Ja napisał(a):

> Nie myślałam, że mnie to kiedyś spotka...wizyta u psychiatry.

ZAnim pujdziesz do psychiatry to sprawdz innych lekarzy. Sa lekarze, ktorzy sie
dobrze na tym znaja, a nie zapaskudza Ci papierow. Ja skorzystalem z lek.
Frasunkiewicza. Relefonu nie mam, ale go znajdziesz na stronie
www.activmed.pl
Mi pomogl. Zreszta nie wiem... Mowil, ze mialem szczescie, bo zglosilem sie
szybko. Depresja to jednak nie jest tania choroba do leczenia. MNie to kosztuje
z 200 zlotych miesiecznie (wizyty + leki). Moze mozna gdzies taniej. Moze gdy
odstawie czesc lekow.

[Gość: starasara]

zyje z tym - moge powiedzeiec od zawsze. Z pomoca psychologa poznalam zrodla i
mechanizmy tego stanu. Od bardzo dawna nie mialam takich ostrych stanow o
ktorych tu napisalas - ale bylo to czasami straszne. Wiem,iz nie umre,ze to
minie,wiem co moze taki stan wywolac - zyje sobie latwiej - ale naturalnie z
bliznami z przeszlosci i troche tym wszystkim oslabiona zyciowo.

[Gość: JA]

Gość portalu: starasara napisał(a):

> zyje z tym - moge powiedzeiec od zawsze. Z pomoca psychologa poznalam zrodla
i
> mechanizmy tego stanu. Od bardzo dawna nie mialam takich ostrych stanow o
> ktorych tu napisalas - ale bylo to czasami straszne. Wiem,iz nie umre,ze to
> minie,wiem co moze taki stan wywolac - zyje sobie latwiej - ale naturalnie z
> bliznami z przeszlosci i troche tym wszystkim oslabiona zyciowo.

Co wywołuje takie stany ???
Jakieś koszmary z przeszłości? Ja nić złego z dzieciństwa nie mogę sobie
przypomnieć.. Może tam jednak coś siedzi.
Prześladują mnie strachy i lęki, a tu jeszcze mąż stracił pracę....Ja się o
swoją też boję. Nie moogę sprzedać mieszkania... ciągłe problemy z kredytami
itd. Pewnie się z tego z czasem wykaraskam ale to co jest w tej chwili sprawia
mi taki ciężar......
Dobrze, że mój mąż mnie rozmumie i wspiera i kocha i przytula. Bez niego by
mnie nie było...

[Gość: Obawa]

Rok temu po omdleniu trafiłam na ostry dyżór. Nieprzyjemna pani doktor po
rozmowie ze mną zdiagnozowała: nerwica depresyjno-lękowa. Pół roku brałam leki
antydepresyjne i regularnie odwiedzałam psychiatrę i psychologa. Leki i te
wizyty pomogły mi na tyle że sama uznałam się za zdrową i więcej nie poszłam
ale czuję że to wraca. Z jednej strony się cieszę bo schudnę z drugiej boję się
tego lęku. Najgorsze jest to że naprawdę drobne zdarzenia na które zdrowy
człowiek nie zwraca uwagi wpędzają mnie w straszne przygnębienie.
Jak jest szansa że będę z tym żyć normalnie. Czy zwarjuję za 5 lat?
Zadałam to pytanie pod innym tematem ale zostało bez odpowiedzi. Dacie nadzieje
czy prawdę?

[Gość: nie wariatka]

Gość portalu: Obawa napisał(a):

> Rok temu po omdleniu trafiłam na ostry dyżór. Nieprzyjemna pani doktor po
> rozmowie ze mną zdiagnozowała: nerwica depresyjno-lękowa. Pół roku brałam
leki
> antydepresyjne i regularnie odwiedzałam psychiatrę i psychologa. Leki i te
> wizyty pomogły mi na tyle że sama uznałam się za zdrową i więcej nie poszłam
> ale czuję że to wraca. Z jednej strony się cieszę bo schudnę z drugiej boję
się
>
> tego lęku. Najgorsze jest to że naprawdę drobne zdarzenia na które zdrowy
> człowiek nie zwraca uwagi wpędzają mnie w straszne przygnębienie.
> Jak jest szansa że będę z tym żyć normalnie. Czy zwarjuję za 5 lat?
> Zadałam to pytanie pod innym tematem ale zostało bez odpowiedzi. Dacie
nadzieje
>
> czy prawdę?
>
>
>
Nie zwariujesz kochana.
To jest męczące i ciężko z tym żyć dlatego polecam branie leków. Ja mam to od
15 lat. Biore leki jest o.k. odstawiam leki po pół roku wraca... biorę leki
jest o.k. odstawiam leki itd.
Nie uważam się za wariatkę a tylko za osobę nadwarażliwą
dużo zdrowia i idż do lekarza

[Gość: Obawa]

Gość portalu: nie wariatka napisał(a):

> Nie zwariujesz kochana.
> To jest męczące i ciężko z tym żyć dlatego polecam branie leków. Ja mam to od
> 15 lat. Biore leki jest o.k. odstawiam leki po pół roku wraca... biorę leki
> jest o.k. odstawiam leki itd.
> Nie uważam się za wariatkę a tylko za osobę nadwarażliwą
> dużo zdrowia i idż do lekarza


Bardzo dziękuję za te kilka słów otuchy. Zwlekam z pojściem do lekarza ponieważ
moje najblizsze otoczenie (mąż, mama) nie rozumieją tego. Uważają że jeżeli
jestem zdrowa to po co biorę leki i chodzę do psychiatry (to przecież lekarz
dla wriatów). A jeżeli potrzebuję chodzić do lekarza to jestem wariatką.
Upraszczając tak to właśnie odbierają. Mąż uważa że powinnam sama sobie z tym
poradzić. Ale czy można sobie samemu z tym poradzić? Zwłaszcza że ma to swoje
źródło w dzieciństwie.
Mapiszcie co o tym myślicie i jakie są Wasze doświadczenia w walce z nerwicą.
pozdrawaim :)

[Gość: hanka]

Nie mam za wiele doświadczenia w walce z nerwicą. Dopiero się uczę jak sobie z
nią radzić. Z tego co ty napisałaś to masz trochę doświadczeń za sobą. Razi
mnie trochę stwierdzenie, że fajnie, że schudniesz, bo ja nigdy bym za taką
cenę nie chciała chudnąć. W chwili obecnej czekam na terapie grupową i wiążę z
nią wielkie nadzieje. Sama dużo myślę o przyczynach mojej nerwicy ale nie
jestem w stanie prawie nic wydedukować, dlatego czekam, może terapia coś
wyjaśni. Poza tym uczę się kontrolować napady lęku i jeszcze parę miesięcy temu
uznałabym to za niemożliwe tak teraz czasem sie udaje. Nie byłoby pozytywnych
aspektów gdyby nie wsparcie męża. Trudno mu to wszystko zrozumieć ale wspiera
jak może, a mnie to daje dużo siły. Na pewno by mi jej brakło gdybym musiała
walczyć także z nim.

[Gość: Obawa]

Napisałaś:
Razi
> mnie trochę stwierdzenie, że fajnie, że schudniesz, bo ja nigdy bym za taką
> cenę nie chciała chudnąć.

Dla mnie to jest jedyny pozytywny aspekt choroby, przynajmniej tak próbuję to
widzieć. Pozatym napisałam że zaczeło się od nerwicy depresyjno lękowej.
Nerwice mam od zawsze od kąd pamiętam i przyzwyczaiłam się do tego, i dopiero
kiedy depresjają zaostrzyła objawy dowiedziałam się że to chorba i że nie
wzyscy tak mają.
Cieszę się że macie takich wsapniałych mężów, partnerów któży Was wspierają.
Naprwdę mnie tym zdołowałyście bo mój w takim razie jest
do "niczego" . "Dziękuję" za wsparcie jakiego udzielacie!:(

[Gość: hanka]

Nie chciałam zdołować moim wspaniałym partnerem. Nie wyobrażam sobie walki z
chorobą i z bliskimi jednocześnie. Może potrafisz coś zrobić żeby to zmienić.
Największe konflikty podobno powstają z braku lub błędach w komunikacji. Może
potrzeba rozmowy. Poza tym postaw się w roli partnera może nie jest "do dupy"
tylko nie wie. Ja czasem myślę o tym czy ja wspierałabym w chorobie partnera i
mam nadzieję, że tak. Cokolwiek by to nie było starałabym się go zrozumieć.
Nie bierz wszystkiego do siebie tak bardzo.
Pozdrawiam

Mija

[Gość: Kaja]

Ja kiedys mialam taka fobie przed pociagami. W drodze na dworzec robilo mi sie
niedobrze, budzilam sie rano z walacym sercem, a najgorsze bylo to, ze mialam
wrazenie, ze musze natychmiast isc do lazienki (i jedno i drugie). To bylo
bardzoz enujace i klopotoliwe. Najgorzej bylo w dordze na dworzec i czekanie na
pociag. Bardzo mocne wrazenie, ze trzeba na sedes (sorry), drzace rece, walace
serce, nerwowosc, do tego wszystko wydawalo mi sie jakies obrzydliwe, nie do
zniesienia, meczace. To uczucie przechodzilo w momencie przyjazdu pociagu. U
mnie rzeczywiscie moglo to miec zwiazek z jednym takim motywem z dziecinstwa:
kiedy mialam kilka lat, czesto jezdzialam z mama pociagiem. Mama wsadzala mnie
do przedzialu na dworcu, gdzie pociag byl podstawiany, a sama szla do kiosku po
gazete. Przez te kilka minut do jej powrotu umieralam ze strachu, ze pociag
ruszy, zostane bez mamy itepe. Do odjazdu czesto bylo np. pol godziny, ale male
dziecko tego przeciez nie rozumie. Wiec moze stad wziela sie ta fobia
pociagowa. Potem pare razy bylo nawet tak, ze te nieprzyjemne uczucia pojawialy
sie w kazdej sytuacji czekania na cos, np. w pcozeklani u lekarza albo kiedy
umowilam sie z kolezanka - nagle biegunka, trzesace sie rece, slabosc w cialym
ciele. Albo czesto kiedy bylam z kims w restauracji.
Ale nigdy nie zawrocilam sprzed pociagu, bo wiedzialam, ze to nic nie da, w
koncu wyjechac czy dojechac dokads tam musze, wiec najlepiej przejsc przez to
teraz.
To cos znikneloa ladnych kilka lat temu i nigdy sie juz nie pojawilo. Ale
wiem, ze gdybym sie skupila i zaczela to sobie dokladnie przypominac, to pojawi
sie natychmiast.

[Gość: nie wariatka]

Moje ataki kończyły się w szpitalu aczkolwiek nie było to regółą. Tak było w 50
% przypadków. Gdy poznałam mojego przyszłego męża bardzo się starałam aby moje
lęki mnie nie dopadły. Nie udało się. Po pół roku znajomości zamieszkaliśmy
razem i pewnej nocy stało się.......... wybiegłam na balkon aby się uspokoić.
Nie dało rady i czułam się coraz gorzej. Mąż się przestraszył i wezwał
pogotowie. Wtedy musiałam mu o wszystkim powiedzieć. Okazał się kochany i
wyrozumiały. Zaopiekował się mną i dba o moje zdrowie. Pilnuje czy boire leki i
czy systematycznie chodzę do lekarza. Nie uważa mnie za wariatkę tylko za
bardzo wrażliwą, swoją kochaną kobietkę którą musi się opiekować. Dopytuje się
jak się czuje i dba o to abym się nie przemęczała i nie denerwowała
niepotrzebnie. To dzięki niemu i jego miłości czuje się teraz zupełnie nieżle.
Jesteśmy małżeństwem od dwuch miesięcy i to pewnie dlatego, że mój mąż okazał
się dojrzałym i odpowiedzialnym mężczyzną i nie wystraszyła go moja choroba.
Życzę wszystkim aby otaczali Was tylko tacy kochani i mądrzy ludzie

pozdrawiam

[Gość: Obawa]

Jestem sama ze swoją chorobą i dlatego zajżałam tutaj szukając wsparcia i
zrozumienia. Niestety pomyliłam się. Pozdrawiam i życzę Wam z całego serca
abyście nigdy nie znalazły się w takiej sytuacji jak ja. :)

do obawy

[donjuan]

Nie obwiniaj uczestnikow forum z powodu wyrozumialych
mezow . Raczej zachec swoich bliskich do poczytania
chocby wypowiedzi osob , ktore przeszly juz przez to
pieklo lub sie borykaja nadal z trudnosciami . Nerwica
czy depresja to taka sama choroba jak kazda inna i
najblizszej rodzinie przydalaby sie porcja takiej edukacji.