Pytania o leczenie???

[elmone]

Cześć!!! Minął 4 tydzień nawrotu natręctw i tak jakby troszke ustępowały. Ma
ktoś pomysł jakby tu się zabezpieczyć aby nie mieć tak silnych nawrotów w
przyszłości, które sprawiają, że nie jest się w stanie funkcjonować. Czy
psychoterapia ma sens, co wam najlepiej pomaga, czy są w Polsce jakieś
sanatoria gdzie prowadzą taki profil leczenia. Jednym słowem co zrobić aby
pozbyć sie tego guwna z siebie i zminimalizować szansę nawrotu??? Może ktoś
ma jakieś doświadczenia z psychoterapeutą ze śląska i mógby mi udzielić
takich namiarów.
Pozdrawiam

[wiktor81]

Oprócz tego, co juz pisałem wcześniej,moge powiedzieć,że jak na razie leki mi
nie pomagają,a wręcz odwrotnie. Brałem przez dwa tygodnie Anafranil - w moim
przypadku kompletną pomyłką jest nazwanie tego gówna lekiem. Teraz biore od
półtora miesiąca Rexetin - chcę mi się spać, jestem zamulony, a natręctwa jak
były, tak są, czyli w sumie gorzej.

[elmone]

Drogi Wiktorze81. Jeśli o mnie chodzi to wiesz ja już mam za sobą 3 ataki
choroby, które mi uniemożliwiały jakotakie funkcjonowanie. Teraz jest czwarty.
Ja jestem leczony Seroxatem w dawce 40mg na dobe. Czy leki tego typu co Seroxat
się u Ciebie nie sprawdziły? Są nieliczne skutki uboczne, przynajmniej u mnie.
Tzn. te natręctwa u mnie są, ale przesuwaja mi się w głowie, a ja staram się na
nie nie zwracać uwagi ale nie chcę się ich pozbyć na siłe. One same znikają a
tego typu zabiegi(myślenie że nie będe o tym myślał) tylko pogłębiaja stres.
Więc po co. Jest mi z tym ciężko ale cóż... Poza tym leki w przypadku NN
niestety działają z opóźnionym zapłonem. Ta choroba wymaga cierpliwości, nie
przejdzie w ciągu 2 dni. To nie grypa niestety:(
Pozdrawiam.

[wiktor81]

Przepraszam, że dopiero teraz odpowiadam. W moim przypadku wygląda to tak:
Leczę się dopiero od niecałych trzech miesięcy, chociaż pierwszy powazny atak
choroby miałem 4 lata temu. Pierwszym moim lekiem, jak juz pisałem był
Anafranil (1 tabletka na dobę). Brałem go przez dwa tygodnie, potem lekarz
zdecydował o odstawieniu leku, ponieważ rano zawsze mocno mi biło serce,
codziennie po obudzeniu miałem silne lęki, ze zaraz mnie zacznie coś męczyć i
po chwili następował silny atak natręnych myśli. Ogólnie uważam te dwa tygodnie
za "przerwę w życiorysie". Potem przeszedłem na Rexetin, który brałem ok. 2
miesięcy (1 tabletkę) (nie biorę od trzech dni). Natręctwa były nadal, chociaż
serce już mi tak nie biło,to zostało to, że rano miałem czasem te lęki (kiedys
tego nie było). Ostatnio zmniejszyły się u mnie natrętne myśli kosztem
kompulsji,chociaz są dni ze natrętne mysli są bardzo silne. Wolę juz te
kompulsje niż myśli (obsesje). Teraz mam brac Stimuloton,a jezeli sie nie
sprawdzi, mam przejsc na Seroxat. Jednak przez ostatnie 3 dni nie biorę leków i
zauważyłem, że czuję się dużo lepiej niż w okresie brania tabletek. Zamierzam
poczekać, co będzie dalej. Na razie odstawiam leki.
Pozdro

[elmone]

Hej:) Rexetin to praktycznie to samo co seroxat. Dlaczego go odstawiłeś?
dlaczego twój lekarz nie zwiększy Ci dawki? Zalecana dawka przy NN to 40 mg na
dobę. Tych leków nie powinno się odstawiać nagle i tylko po 2 miesiacach
stosowania tym bardziej że chyba nie sa bardzo upierdlliwe jak np anafranil?
Zachęcam Cię do kontynuowania leczenia i bardzo ostrożnego odstawiania leków.
Nie można po nich tak skakać. Pozdrawiam.

[wiktor81]

Czytałem w ulotce, że zalecana dawka rexetinu w przypadku NN to dwie tabletki;
czytałem też,że się nie odstawia od razu,ale jestem pod opieka lekarza,więc
robiłem,jak mówił. Odstawienie leków w ogóle, to moja własna decyzja,lekarz na
razie nie wie o tym. Dzis jest dzien czwarty i umiarkowanie dobry stan się
utrzymuje. Zobacze, co bedzie dalej,mam wizyte za tydzien i skonsultuje jeszcze
to wszystko. Pozdrawiam

[ipresume]

Według mnie psychoterapia to podstawa, niemniej zdaję sobie sprawę że nie
każdemu jest w stanie pomóc. Zależy to od wielu czynników, ale zawsze warto
spróbować. Praca nad sobą jest niezbędna, wymaga czasu, wytrwałości,
poświęcenia, ale wierz mi że warto. Na początku dużo niepewności, ślepych
zaułków, ale jak będziesz solidnie pracował to wszystko zacznie się klarować.
Będą też trudne chwile, nawroty objawów i wszystko to jest naturalną
konsekwencją tego procesu. W końcu wszystko zacznie się normować i zaczniesz
łapać się na tym że jest OK. Zrozumiesz też że należy zmienić swoje podejście
do wielu spraw, należy zacząć inaczej reagować, może należy zacząć inaczej żyć.
Gotowej recepty nie otrzymasz, terapeuta pomoże prawidłowo ukierunkowac
myślenie, ale najważniejszą pracę musisz wykonać Ty sam. Pozdrawiam

z tego sie wychodzi

[fallowa]

nie wiem kim jesteś, i czy jesteś młodym człowiekiem, ale proponuje Ci siegnąć w
przeszłość, kiedy poraz pierwszy cierpiałeś na natrętne myśli, jaką miały treść,
czy doprowadzały Cie do depresji. Ja zaliczyłam chyba większość z możliwych
lęków występujących u ludzi cierpiących na to i rozumiem je w pełni ale znam
tylko jeden główny powód ich występowania u mnie. Dojście do tego było żmudną
drogą, przewartościowaniem swoich autorytetów, było trudno ale wiem ze to
niewłaściwe wychowanie moich rodziców jest winne wszystkiemu, ciągłe moje
poczucie winy w dzieciństwie, obwinianie mnie o wszystko, wyśmiewanie i drwiny,
krytyka, straszenie ze źle skończe(np. pod mostem lub na śmietniku) gdy ich nie
posłucham, szantaż emocjonalny. Zmieniłam moje życie, trzymam ich na dystans od
siebie, wyszłam za mąż wbrew ich woli, zaczęłam terapię u psnymychologa i powoli
zaczynam wierzyć ze jestem normalnym człowiekiem a nie z zaburzeniami jak dotąd
myślałam, ze ja też mam prawo do szczęścia i szczęśliwego życia, ze nie ma
przesłanek ku temu zeby cos złego mnie spotało, żebym źle skończyła. Jedyne co
mogę poradzić to przypomnij sobie przeszłość, dzieciństwo, ewentualnie
skonfrontuj swoje wspomienia z przyjacielem, jeśłi twoje opowiesci dotyczące
zachowania twoich rodziców jego zszokuja to znaczy ze nerwice wyniosłeś z domu,
i koniecznie wybierz się do psychologa.

[elmone]

Hej:) chyba jestem młody (mam 25 lat). Pierwsze moje myśli zaczeły się pojawiać
w wieku 13lat. Tak doprowadzały mnie do depresji i dalej doprowadzają. Moja
rodzina była "normalna" jezeli takie pojęcie istnieje;) ale bez przesady znam
osoby, które miały i maja naprawde dziwne układy a jednak nie chorują. Wiesz
przemyślałem powody, dla których choruję i szczerze dochodzę do wniosku, że to
jest troche tak, że skłaniam się ku hipotezie, że jest to w gruncie rzeczy
uwarunkowane biologicznie. Tylko zdrowe umysły sobie z nimi radzą a chore nie.
Jedyne co wiem na pewno to, że wszyscy moji krewni są w jakiś sposób nerwowi i
miewaja z tym problemy, nie jest to NN ale jednak. A ja od dziecka byłem
nerwowy i obiawiało się to na różne sposoby. Ale walcze o normalność:) życzę
zdrowia.

[fallowa]

Chyba Cie nie przekonałam ale mimo wszystko podrąże ten temat. Ja też mam 25 lat
wiec jestem raczej młoda, nn pojawiło sie u mnie w wieku 12lat. Chcę Ci
powiedzieć że bardzo cięzko stwierdzić ze we własnej rodzinie było coś nie tak.
Ja miałam wszystko co mi było potrzebne do życia, rodzice zapewniali ze mnie
kochają, ze chcą dla mnie jak najlepiej, ze są moimi najlepszymi przyjaciółmi, a
ja mialam koleżanki których rodzice byli alkoholikami, albo rozstali sie
wcześniej, ja myślałam wówczas ze jestem w czepku urodzona. Zmieniłam pogląd gdy
zaczęlam sie spotykać z jednym chłopakiem (mialam 22lata, byłam na studiach i to
byl mój pierwszy chłopak) wtedy zobaczyłam ze są tyranami, kazali mi zerwać z
nim, wyzywali od kurw, prosili zebym przejrzala na oczy, wmawiali ze jestem
dzieckiem a on na pewno chce mnie wykorzystać. Chłopak powtarzał mi wielokrotnie
ze nie mogę ciągle słuchać rodziców, aż w końcu nie wytrzymał i rzucił mnie.
załamałam się a rodzice otoczyli mnie jeszcze wiekszą opieką, teraz juz zupełnie
mowili mi co mam robić, a ja ich słuchałam żeby nie było awantur i niszczenia
psychicznego, 2 lata spędziłam w domu jako odludek, uczyłam sie, pracowałam i
modliłam zeby kiedyś mój los sie odmienił. Po dwóch latach wyszłam do ludzi
bardzo niechętnie, pełna lęków i obaw i poznałam chłopaka, zakochaliśmy sie w
sobie, on mi sie oświadczył a ja zakomunikowałam rodzicom ze jestem dorosła i
mam prawo chodzić na randki, piekło sie zaczęlo na nowo, ale teraz pojawili sie
moi przyjaciele którzy uparcie twierdzili ze dobrze robie i czas zerwać
pępowinę. Pobraliśmy sie ale bez pomocy psychologa sie nie obeszło, on mi
otworzył oczy na świat w którym dotad żyłam, na rodziców, to co odkryłam było
szokujące dla mnie ale prawdziwe, autorytety upadły. Przekonał mnie ze człowiek
nie nabawi sie nerwicy tylko przez uwarunkowania biologiczne, to mit, nerwice,
depresje, schizofremia rodza sie przez niewłaściwe wychowanie, środowisko życia,
człowiek może mieć słabszy charakter, większą wrażliwość (założe sie ze masz
dusze artysty) ale to nie przesądza o tym ze bedzie cierpial w przyszłości na
nerwice, pomysl jeszcze raz o tym. Ja nie chce osądzać twoich rodziców, moich
też nie osądzam, oni po prostu nie wiedzieli ze żle robia, pewnie chcieli dla
mnie jak najlepiej ale chyba nie wyszło. Pomyśl czy kiedykolwiek czułeś ze nie
spełniasz ich oczekiwań, czy słyszałeś wyzwizka od nich. Widzisz, nerwica
natręctw to takie paskudztwo które siedzi w podswiadomosci, podswiadomość
podpowiada Ci że nie zasługujesz na miłość, przyjażń, sympatie i szacunek innych
ludzi, na szczęście, że gdy tylko pojawia sie coś na czym Ci zależy -zdrowie,
osoba która okazała Ci sympatię, pochwała od kogoś, to pojawia sie nerwica ze
zrobisz coś co to zniszczy na przykład zrobisz komóś albo sobie krzywdę, czy
masz problemy z lekiem ze nie zamknąłeś drzwi, nie zakręciłeś gaz,skąd to sie
bierze- z lęku z dziecinstwa ze jakbys nie zamknął drzwi to bedzie awantura, ze
jak ktos okradnie wasz dom to tylko twoja wina, czy myjesz sie czesto bo boisz
sie ze bedziesz śmierdziec potem- bo boisz sie odrzucenia innych ludzi, bo masz
niską samooceene i myslisz sobie-nie moze byc dobrze, nie mogą mnie lubic inni,
napewno śmierdzę, czy natrętnie myjesz ręce - boisz sie ze sie czyms zarazisz i
ze spotka Cie nieszczescie albo inni bedą sie Ciebie brzydzic nie beda Cie
lubić, kochać, odrzucą Cie. Skad pojawiają sie takie lęki które są zagłebione w
podświadomości - z niewłaściwym okazywaniu miłości i nieakceptacji w
dzieciństwie, pomyśl jeszcze raz o tym, nie chcę Cie straszyć ale jak nie
znajdziesz właściwej przyczyny tych lęków to nie wyjdziesz z nich, nie da rady.
Apropos ludzi ktorzy mieli dziwne układy w rodzinach a są normalni - to nie
dokonca moze tak byc-kto Ci sie przyzna ze Cierpi na nerwice.

[natretna]

Coś w tym jest że nerwica ujawnia sie u osób ktore miały dziwne dziecnstwo. Ja
miałam je "dośc" nerwowe. I tak rosłam, nie wiem kiedy dokladnie to sie zaczeło.
Ale tez chyba koło 12 roku zycia.
Ale na nerwice ma rownież wpływ fakt że w rodzinie byli inni chorzy na jakieś
zaburzenia psychiczne. U mnie np babcia była chora, nie wiem dokladnie na co. Bo
to ciezka sprawa dla mojej mamy, ale wiem że napewno lezała w szpitalu i umarła
młodo ale też nie wiem z jakiego powodu :(
Myslę że tak jak dziedziczy sie żylaki tak samo przechodzż nerwice i inne
zaburzenia. Nie wiem do końca jak jest z moja mama bo ona nie uznaje chorób, ale
też chyba ma nerwice na punkcie sprzątania. Jest słaba psychicznie a mimo to
radzi sobie w trudnym życiu. Ale brak jej odwagi i asertywnosci.
Ja jak juz wspominałam leczyłam sie kilka miesiecy ale odstawiłam leki.
Jedyne co mineło to takie długie rytuały, typu godzinne modlenie sie. Ale
pozostały wiecznie przychodzące mysli, ktore pojawiaja się przy wszystkich
czynnosciach. Coś mi siedzi w glowie i wciaż mowie zrób to tak bo inaczej stanie
sie to i to ..i tak w koło. I to przy każdej czynnosci, no może przy 3/4 czynnosci.
To jest straszne że cos siedzi w głowie i wiecznie mnie do tego zmusza. I niby
nie wierze że fakt nieposluchania sie nerwicy i wyjecia np innego widelca może
przyniesc opłakane skutki. Ale zawsze kiedy, stawiam sie nerwicy ona udawadnia
mi że jednak miała racje :( Zawsze sprowadza mnie na ziemie. I mimo że tłumacze
sobie to jako zbieg okolicznosc to NN jest silniejsza.
Nauczyłam sie nie kłocic z nia i jakos sobie wegetuje, czasem lepiej czasem
gorzej. Ale pocieszające jest to o czym juz wspominałam że nie ma juz tych
dlugich meczacych rytuałow ani ciaglej mani że na cos jestem chora.

[elmone]

Hej:) wiesz fallowa to nie rodzina ode mnie duzo wymagała to ja sam od siebie
za duzo wymagałem i wymagam, tylko wiedza o tym ma sie nijak do mojej nerwicy:(
może faktycznie rodzina może być toksyczna, ale nie zwalał bym tego na swoją
rodzinę akurat, może tylko tyle mam im do zarzucenia, że nie zauważyli że mam
jakieś problemy, a ja wstydziłem się o tym powiedzieć. Wiem tylko tyle że swoje
dzieci bedę baczniej obserwował. A stosowałaś jakieś leki? Czy przeszło tylko i
wyłacznie dzięki psychoterapii? Pozdrawiam

[ipresume]

"Fallowa" post super, pozdrawiam. Całkmowita racja - wszystko zaczyna się w
dzieciństwie i nie chodzi bynajmniej o to by szukać winnych. Ważne jest
uświadomienie sobie tego i zrozumienie jak to działa na MNIE, pełne przyznanie
się przed samym sobą że nerwica to MÓJ problem i JA mam sobie z tym poradzić -
niezbędne jest tutaj pogodzenie się z tym na poziomie uczuć; i dopiero to
wszystko według mnie, otwiera furtkę do pełnego wyzdrowienia. Siłą rzeczy musi
to trwać ale drogi na skróty nie ma.

[wiktor81]

Witaj fallowa. Może Ty masz (miałaś) nerwicę z tego powodu, który opisałaś, a
może elmone z innego. To chyba nie jest dobry pomysł, żebysmy wszyscy
stwierdzili, że nasza choroba to wina relacji w rodzinie. Ja mogę mieć nerwicę
z jakiegoś powodu, Ty z innego, ktoś inny z jeszcze innego. Zgadzam się, że
nerwica może mieć źródło w relacjach z rodziną, ale wg mnie przyczyna nerwicy
może równie dobrze być inna.

[wiktor81]

Nie zapominaj o modlitwie. Módl się, nawet jeśli to nie pomaga. Wytrwałośc w
modlitwie jest bardzo ważna.