zmęczenie

[layal]

Ciekawa jestem, czy osoby zmagające się z fobią i depresją kilka albo
kilkanaście lat, mają podobne odczucia do moich.
Bo ja często odczuwam zmęczenie i niechęć do walki i tak naprawdę do tej pory
ciągle walczę ze sobą, z lękami, z poczuciem osamotnienia i niskiej watrości.
Trwa to już ponad 15 lat i pewnie potrwa do końca mojego życia, bo stracilam
już nadzieję, że kiedykolwiek uwolnię się od swoich lęków i zahamowań.
Nie mam myśli samobójczych, ale życie powoli przestaje mnie cieszyć.
Mam dość tej nieustannej walki - walki o normalność, o utrzymanie się na
powierzchni i tego udawania, że jestem mocna i dam sobie radę. Jestem
zmęczona.

[kurka.mala]

Każdy ma czasami gorszy dzień. Ale wiesz co, napewno kiedyś wypłyniesz na
powierzchnię, te problemy istnieją tylko w Twojej głowie, nikt się tym nie
przejmuje, tytlko w swoich oczach jesteś taka. Problemy znikną kiedy w końcu
przestaniesz o nich myslec, trzeba zyc chwila obecna i nie zadręczać się tym co
bylo i co bedzie, myslke ze to wlasciwa droga, dosc rozpamietywania, myslenia o
sobie, skup sie na danje sytuacji ktora przezywasz, na rozmowie ktora wlasnie
prowadzisz, bez oceniania jak wypadniesz, czy ktos cie lubi etc, mysl nad tym
co chcesz powiedziac, to pomaga.

Czasami jakis drobny czyjs gest, usmiech , slowo, poprawia mi humor, laduje
baterie, trzeba sie tylko skupic na tym co w Tobie najlepsze i nie mysl o tym
ze swiat Cie ocenia, skup sie na tym co czujesz co chcesz powiedziec, bez
uwzgledniania reakcji innych na Twoje slowa, zobaczysz ze jak uda Ci sie
powiedziec to co naprawde myslisz czy czujesz bez lęku, inni odrazu na Ciebie
inaczej spojrza, zdobedziesz szacunek innych, ale przede wszytskim swoj
wlasny :)

Niedawno odwiedzil moja rodzine kolega taty z pracy. Przyjechal z 16 letnia
córką i wiesz jak ta dziewczyna poprawila mi nastroj?? Byla taka naturalnie
radosna i mila, caly czas "oczy jej sie smialy", usmiechala sie czesto,
normalnie u mnie w domu slonce zaswiecilo :D Nie chce zeby wyszlo ze podobaja
mi sie dziewczyny :D, ale ta osoba po prostu zarazala optymizmem :) Tak sie
tylko chcialam podzielic. Jak nauczysz sie patrzec na otaczajacy swiat to
mozesz zauwazyc wiele takich rzeczy ktore poprawiaja humor.

[vargquorthon]

Ja do szedlem do momentu w ktorym za przeproszeniem (bo najlepiej tego inaczej
nie nazwe) zaczelo mnie to najzupelniej wszystko pierdolic.
Nie robi mi roznicy, za kilka tygodni przyjezdza przyjaciel i z nim sie moge
spotkac moze przez sentyment i ze go lubie ale rownie dobrze moge sie z nikim
nie widywac teraz i do odwolania.
Nie wiem wisi mi chyba jakos co pomysla ze ja zrobilem jak i to czy sie zobacze
czy nie.
Zreszta teraz jestem o wiele szczesliwszy niz kiedkolwiek w zyciu :).
pzdr.

[sylwek07]

czasami odczuwam to samo co Ty,zmeczenie i brak checi na co kolwiek ...kiedys
mialem marzenia ale One zostaly zdlawione przez pewne osoby a teraz trudno jest
mi sie podniesc.

oczywiście, ja odczuwam to samo, często nic mi sie

[depresyjka4]

nie chce, a właściwie to codziennie tak jest, tylko siedzenie przed kompem
jeszcze mi się nie znudziło. z domu najlepiej wcale bym nie wychodzila. choc
sie wyspię w nocy to i tak wstaję zmęczona i tak bez przerwy. ale
przyzwyczaiłam sie do tego i juz przestałam z tym walczyć. mnie życie tez juz
od dawna nie cieszy, ale jakos je ciągnę dalej, a nuz kiedyś sie cos zmieni?
walki zadnej już ze soba nie prowadzę, jest jak jest i wszystko mi jedno.
mimo tego odczuwam taki wewnętrzny spokój jak nigdy w zyciu. czas mija a ja mam
to gdzieś. na niczym mi już nie zalezy więc o nic nie musze sie martwic.
pozdrawiam gorąco!

tumiwisizm

[laurka]

Moze tumiwisizm jest idealnym lekiem na fobie?

[luka.s1]

tylko żeby ten tumiwisizm nie doprowadził do depresji bo to jeszcze większe
g...o od fobii

w moim przypadku jak najbardziej TAK :)

[depresyjka4]

[tdabro]

wiesz, wydaje mi sie ze to bardzo normalne, takie odczuwanie zmeczenia. jak ktos
napisal ponizej jak sie juz kompletnie odechce, to wtedy nawet przychodzi ulga i
odczucie "wszystko mi jedno" moze chwilowo doprowadzic do spokoju. no ale nie
wierze ze nic nierobienie jest sposobem na pozbycie sie takiego problemu.

ja takie zmeczenie, zniechecenie przezywam rano i wieczorem. czuje sie wtedy
najgorzej, boli mnie od razu glowa, zle sie czuje wiec jak tu zaczac dzien,
kiedy twarz wykreca sie w grymasie cierpienia. i oczywiscie tysiac mysli: "znowu
to ..." . pozniej wszystko zalezy ode mnie - albo sie poddam takim myslom, np.
bede siedzial tylko w domu, gapil sie tepo w komputer itp. wtedy to wszystko sie
nakreca, albo odwaze sie i wyjde do ludzi. bo wtedy cos sie dzieje, jest wiecej
czynnikow, ktore skupiaja uwage niz tylko wlasne mysli, trzeba cos zrobic, jest
zadanie.
tak, zmeczenie nastepuje, ale zauwaz ze najbardziej mecza Cie Twoje mysli. to
one Ci mowia, ze jest zle, ze masz dosyc itp. czasem sa one silne i nie masz
szansy je "przekrzyczec", a czasami moze udaje Ci sie powatpiewac w nie, miec do
nich dystans. wydaje mi sie ze najlepszym rozwiazaniem w takich kryzysach jest
zagluszanie tych mysli, robienie cokolwiek innego z jak najwiekszym
zaangazowaniem, natomiast gdy mysli jest mniej mozna wprowadzac do glowy terapie
pozytywna - czyli dowartosciowywac sie (zaczynajac od najmniejszych rzeczy),
wyobrazac sobie cos pozytywne.

ktos tam juz napisal, ze to zanizanie wartosci siebie jest tylko wytworem
naszego umyslu, to nie jest prawda, to nie jest rzeczywiste. nie wiem czy
chodzisz na jakas terapie, ale mysle ze pomocne jest wlasnie zrozumienie tego.
tak naprawde taka sama "wartosc" maja mysli pozytywne jak i negatywne. fobiki
maja tylko nawyk wierzenia w negatywne mysli a nie widzenia pozytywnych, wiec
moze jak znowu Cie zlapie najgorsze "zmeczenie" powiedz do siebie: "wlasnie sie
daje zlapac na moje mysli, to wrecz tak samo jakbym wierzyla ze monitor zaraz
mnie zaatakuje i zaczela sie tego bac. po co sie skupiac na takich glupotach,
lepiej porobic cos konkretniejszego. " chyba trzeba sie z tego smiac.

pozdrawiam

[victta]

Jedyna rada to tak zebys przestala walczyc. Nie ma innej drogi.To ta walka tak
meczy.Kiedy porzucisz walke ( ale nie chodzi mi o pograzenie sie w biernosci i
olewaniu wszystkiego,tu chodzi raczej o walke psychiczna),to przyjdzie do
Ciebie spokoj,a jak spokoj sie ugruntuje ,powolutku zaczna do Ciebie docierac
male radosci.Ale tylko wtedy gdy psychicznie zaakceptujesz swoj stan.Nie ma
ludzi ,ktorzy nie cierpia i w tym wszystkim chodzi tylko o to ,zeby radzic
sobie ze swoja dawka cierpienia,bolu i zmeczenia.A radzic sobie to przyjac to
do wiadomosci i pogodzic sie z tym.Pozdrawiam.Nie jestes sama.:-))))

[layal]

Dziękuję za wszystkie posty.
Faktycznie, zmęczenie pojawia się pod wpływem tych wszystkich negatywnych i
dołujących myśli.
Jeśli chodzi o walkę, to jestem tak w połowie drogi pomiędzy dalszą walką a
odpuszczeniem (ale nie poddaniem się). Faktycznie, często gdy zaczynam
odpuszczać, bywa lepiej.
Jeszcze raz dzięki.