To co się nam udała !!!

[meg01]

Nie można ciągle zadręczać się tylko naszymi porażkami i niepowodzeniami.
Zakładam więc nowy wątek, którego celem jest pozytywne myślenie i patrzenie z
radością w nadchodzące jutro. Piszmy tu wyzwania jakie sobie stawiamy a
następnie spróbujmy je wykonać i opiszmy ich pomyślny (mam nadzieje
przebieg).

Ktoś zacznie??

ale żeś wymysliła...

[euforyjka]

ja zacznę... :)

[smutny78]

kiedyś założyłem podobny wątek forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=23191&w=46082992 niewiele w nim optymizmu się znalazło

[koala007]

hmm ja mam wieczorem wiele optymizmu(bo tylko wtedy dobrze sie czuje:)wiec
pisze, że od jutra rozpoczynam walkę z nerwicą(psychoterapie)i wierze w to
bardzo mocno,bo bardzo tego chce, że mi to pomoże i wróce do normalnego życia z
przed paru miesięcy:)Pozdrawiam wszystkich, którzy także posiadają optymizm i
chęć walki z tym cholerstwem:)

[meg01]

Walka to najlepszy sposób na wszystko. Człowiek jest zmuszony do walki
wszędzie: w szkole, pracy czy nawet w sklepie. A im szybciej podejmie ten
sposób działania, tym większa szansa, że po stoczonej bitwie będzie zwycięzcą.
Przede wszystkim nie można się nad sobą rozckliwiać i wciąż ubolewać „jaki bądź
jaka to ja jestem biedna/y”.

Wszyscy chcemy przecież zacząć normalne życie, a to kiedy ono nastąpi zależy
tylko od nas. Każdy jest bowiem kowalem własnego losu i jeśli naprawdę chce z
tego wyjść to niech weźmie się za swoją przyszłość i powie „ja mogę, chce,
potrafię. Zastanówmy się, czy zawsze tak było?? Czy zawsze siedzieliśmy w
ciemnym pokoju jedynie przed kąpem?? Gdzie i kiedy popełniliśmy błąd???

Zauważmy, że jeśli wyjdziemy na zewnątrz (nie koniecznie sami) i przestaniemy
się nad sobą rozczulać strach minie i po jakimś czasie walka ze swoimi
słabościami skończy się raz na zawsze. Wojna będzie wygrana.

Psycholog, psychoterapeuta czy psychiatra oni wszyscy mogą nam pomóc, ale to
czy wyzdrowiejemy zależy tylko od nas i naszej woli- chęci bycia normalnym.

[kachaa17]

no to napiszę co mi się udało. Aie jest to wielki wyczyn aczkolwiek bardzo
ważny dla mnie. Przedwczoraj i wczoraj udało mi sie nie dopuscic do rozwoju
ataku lękowego. Tuż przed zaśnięciem zdarza mi sie, ze zaczynam bać sie, ze
umrę. A zaczyna się to od takiego dziwnego uderzenia serca. Ja to nazywam jakby
mi serce omdlewało. I właśnie jak poczułam to uderzenie to powiedziałam sobie,
ze to tylko lęk, że nic złego się nie dzieje. Oddychałam głęboko, az od
przepony i powiedziałam w myslach do tego leku: nie, dzisiaj nic z tego nie
bedzie. Prawdę mówiąc to powiedziałam także wypierdalaj chociaz nie uzywam
takich słów na co dzień. Te słowa skierowałam do lęku tak jakby był on jakąś
postacia. No i się udało. Dwie noce z rzędu. Pierwszej nocy lęk robił trzy
podejścia i nic. To wygladał tak jakby ktos mnie zaczepiał a ja nie dawałm się
wciagnąć w jego grę. No i jestem z tego bardzo zadowolona.

[rzeznia_nr_5]

kachaa17 napisała:

> no to napiszę co mi się udało. Aie jest to wielki wyczyn aczkolwiek bardzo
> ważny dla mnie. Przedwczoraj i wczoraj udało mi sie nie dopuscic do rozwoju
> ataku lękowego. Tuż przed zaśnięciem zdarza mi sie, ze zaczynam bać sie, ze
> umrę.A zaczyna się to od takiego dziwnego uderzenia serca. Ja to nazywam jakby
> mi serce omdlewało.I właśnie jak poczułam to uderzenie to powiedziałam sobie,
> ze to tylko lęk, że nic złego się nie dzieje. Oddychałam głęboko, az od
> przepony i powiedziałam w myslach do tego leku: nie, dzisiaj nic z tego nie
> bedzie. Prawdę mówiąc to powiedziałam także wypierdalaj chociaz nie uzywam
> takich słów na co dzień. Te słowa skierowałam do lęku tak jakby był on jakąś
> postacia. No i się udało.



That's a hell of a story... ;-)

[euforyjka]

rzeźnia ale masz glupie komentarze ;)

[baftek]

Tak, zgadzam sie z meg01 - najwazniejsze to walczyc i uczyc sie zauwazac
pozytywne strony kazdej sytuacji, uczyc sie myslec, ze przyslowiowa szklanka
jest do polowy pelna. I zgadzam sie, ze pomoc innych, bliskich i lekarzy, czasem
tez lekow, jest wazna i czasem nieoddzowna, ale najwazniejsze jest miec oparcie
w samym sobie.

Ja osobiscie zauwazam teraz jak duzo zalezy od pozytywnego podejscia, to trudne,
ale warto myslec o tym w kategoriach nawyku - jezeli wyrobilismy sobie nawyk
zlego myslenia, to dlaczego nioe odwrocic tego i nie wyrabiac sobie nawyku
dobrego myslenia?
Z tego sa same korzysci - ja ostatnio nie boje sie niczego, spotykam sie ze
znajomymi, chodze w zatloczone miejsca, robie zakupy, telefonuje, do wszystkich
sie usmiecham, robie plany...Nie biore zadnych tabletek....To swiezy stan, chce
go utrzymac jak najdluzej, tak dlugo, ze juz zapomne go dostrzegac , bo stanie
sie dla mnie czyms naturalnym. To moje marzenie i cel, jak najbardziej realny,
choc wymagajacy pracy i pozbywania sie pewnych schematow myslowych, co zawsze
jest trudne...ale, bede sie staral. Nikt tego za mnie nie zrobi ostatecznie! Za
Was tez!

[illusiomatic]

z pewnoscia jest duzo prawdy w tym co napisałeś :)