Do Lucyny

[suchyxxx2]

Droga Lucyno.Chciałbym poradzić się Ciebie w sprawie neurotyzmu.Napisz mi coś
tutaj albo na priva o sposobach leczenia i czy można na to brać przez całe
życie antydepresant+stabilizator skoro pomaga? Jestem już po psychoterapii i
naprawdę zostają mi tylko leki i próba normalnego życia.

[mamusia1999]

jam nie lucyna, ale jak to jestes po psychoterapii? ja chodze 2 rok, od roku
jest lepiej, od kilku tygodni o niebo lepiej a i tak przedluzymy jeszcze o pare
miesiecy dla ustabilizownia.
zajrzalam z ciekawosci myslac, ze sie bedziesz z lucy klocil.

[suchyxxx2]

jestem po psychoterapii wyleczony z wszelkich problemów,psycholożka sama
stwierdziła że nie widzi niczego we mnie i abym tylko pamiętał o braniu leków i
słuchaniu się lekarza i kopa na drogę dostałem i tyle:)

[looserka]

Dlaczego ja Ci w ogóle nie wierzę? Kto to wie?

[mamusia1999]

sorry, to ja wysiadam. widocznie za malo jeszcze wiem o naszych zaburzeniach.
myslalam, ze psycholog to moze kiedys rozlozyc rece, ze jego repertuar sie
wyczerpal. albo, ze nie widzi podstwa do wspolpracy, skoro pacjent sie przed
nim zgrywa. ale zeby stwierdzil, ze jest ok i trzeba bylo dalej cpac? wcale nie
ironizuje, nie wiedzialam, ze tak moze byc.

[suchyxxx2]

a ja ćpam? nie biorę narkotyków i nie jestem alkoholikiem.obrażacie mnie i mi
przykro ale wasza sprawa że mi nie wierzycie że skończyłem terapię

[suchyxxx2]

i prosiłbym raz jeszcze Lucynę o pisanie do mnie na priva bo tutaj wszyscy się
prawie przyczepiają i nie da się normalnie w spokoju rozmawiać:/

[suchyxxx2]

jeszcze brakuje żeby się przyczepiła ta euforyjka albo j215 i pewnie tak będzie
bo zaraz na forum jak atakują to stadem:/ jutro jak przeczytam posty jakie się
pojawią to pewnie dostanę doła albo wścieklizny:(

podobne zakończenie

[virusti]

Moja kumpela zakończyła tak samo terapię jak Ty, wyjechała do Niemiec i spełnia
tam swoje marzenia.

[mamusia1999]

sorry nie maialam zamiaru cie brazic, na prawde. sama cpalam ponad 2 lata wiec
myslalam, ze mi tak o tym wolno mowic "pol zartem, pol serio" - bo roznice
przeciez znam i sama sie wkurzalam jak Malzonek tak traktowal moje prochy.

[abasia471]

Suchy, nie znam się na tym, ale znalazłam taki tekst w materiałach mojej córki,
która jest psychologiem. Wydaje mi się, że warto, żebyś przeczytał tę książkę,
bo wróg oswojony jest łatwiejszy do pokonania. Dziwię się trochę, postawie
twojej terapeutki, bo skoro masz takie wątpliwości, to chyba terapia nie była
do końca skuteczna. Euforyjką i jokerem się nie przejmuj, bo nie warto,
niepotrzebnie dajesz im się prowokować.

Neurotyzm
------------
Postawy neurotyków można poklasyfikować w następujący sposób: po pierwsze
postawy związane z dawaniem i przyjmowaniem uczuć; po drugie - postawy związane
z oceną własnej osoby; po trzecie - postawy związane z samopotwierdzeniem się;
po czwarte - przejawy agresji; po piąte - postawy związane z płcią.

Jeżeli chodzi o pierwszy z tych punktów, to jedną z dominujących cech
neurotyków w naszych czasach jest nadmierna zależność od aprobaty lub uczucia
innych osób. Wszyscy chcemy być lubiani i aprobowani, ale u osób neurotycznych
zależność od uczuć lub aprobaty jest nieproporcjonalna w stosunku do
rzeczywistej wagi, jaką inni przywiązyją do tego w życiu. Chociaż wszyscy
chcemy być lubiani przez osoby, które sami darzymy sympatią, to u neurotyków
występuje niezróżnicowane pragnienie aprobaty lub uczucia, niezależnie od tego,
czy lubią daną osobę i czy jej ocena ma dla nich jakiekolwiek znaczenie.
Najczęściej nie zdają sobie sprawy z tego bezgranicznego pragnienia, ale o jego
istnieniu świadczy wrażliwość jaką wykazują wtedy, gdy troskliwość jakiej
oczekują od innych nie nadchodzi. Mogą na przykład czuć się pokrzywdzeni,
jeżeli ktoś nie przyjmie ich zaproszenia, jeśli przez dłuższy czas nie dzwoni
czy nawet gdy w jakiejś sprawie ma inne zdanie niż oni. Wrażliwość tę mogą
maskować przyjmując potawę typu "nie zależy mi na tym".
Co więcej, występuje sprzeczność między pragnieniem uczucia a własną
niezdolnością do jego przeżywania czy dawania innym. Wygórowane żadania, aby
ich własne pragnienia były respektowane, mogą iść w parze z równie wyraźnym
brakiem troskliwości wobec innych. Sprzeczność ta nie zawsze ujawnia się na
zewnątrz. Neurotyk może na przykład wykazywać nadmierną troskliwość i chęć
pomocy innym, jednak nie wynika to ze spontanicznego, promieniującego ciepła
lecz jedynie z faktu, iż działa w sposób kompulsywny.

Wewnętrzy brak poczucia bezpieczeństwa wyrażający się w zależności od innych,
to druga cecha neurotyków, dostrzegalna przy potocznej obserwacji. Poczucie
niższości i poczucie nieadekwatności występują u ludzi często. Mogą się
ujawniać w różnych postaciach - na przykład jako przekonanie o własnej
niekompetencji, głupocie lub brzydocie - i mogą istnieć bez żadnych
rzeczywistych podstaw. Przekonanie o własnej głupocie może pojawić się u
niezwykle inteligentnych osób, a czasem najpiękniejsze kobiety są przekonane,
że są brzydkie. Poczucie niższości może przyjąć kilka postaci: osoba z takim
poczuciem może wiecznie narzekać i marwić się swoimi wadami lub wręcz
przeciwnie, może je bagatelizować uważając je za fakty nie warte zastanowienia;
może je wreszcie ukrywać pod ciągłą potrzebą wzmacniania poczucia własnej
wartości, która przybiera postać kompensacyjną bądź też odczuwać kompulsywną
potrzebę podobania się, imponowania innym i sobie za pomocą różnych atrybutów,
które w naszej kulturze dodają ludziom prestiżu, jak pieniądze, stare obrazy,
antyki, kobiety, kontakty ze sławnymi ludźmi, podróże czy niepospolita wiedza.
Jedna z tych tendencji może całkowicie dominować, ale częściej można wyczuć
wyraźnie obecność obu z nich.

Trzecia grupa postaw dotyczących samopotwierdzenia wiąże się z wyraźnymi
zahamowaniami. Przez samopotwierdzenie rozumiem tu domaganie się uznania
własnej osoby, dla swoich przekonań i praw, jednak nie czyniąc tego w sposób
zbyt brutalny czy agresywny. Pod tym względem neurotycy przejawiają różnorodne
zahamowania. Mają zahamowania związane z wyrażaniem swoich życzeń lub próśb,
robieniem czegoś we własnym interesie, wyrażaniem opinii lub uzasadnionej
krytyki, wydawaniem rozkazów, wyborem ludzi, z którymi chcą przebywać,
nawiązywaniem kontaktów z innymi itd. Zahamowania u neurotyków dotyczą również
czegoś, co można by opisać jako próby obrony własnego stanowiska: neurotycy
często nie potrafią obronić się przed atakiem czy powiedzieć "nie", jeśli nie
chcą spełnić czyichś życzeń, np. ekspedientki próbującej wmusić im towar,
którego nie zamierzali kupić, czy odmówić komuś, kto zaprasza ich na przyjęcie.
I wreszcie zahamowania mogą dotyczyć uświadomienia sobie własnych pragnień.
Człowiek może mieć trudności związane z podejmowaniem decyzji, wyrażaniem
opinii czy życzeń dotyczących wyłącznie osiągania własnych korzyści. W tej
ostatniej grupie szczególnie typowa jest niezdolność planowania, niezależnie od
tego, czy chodzi o wycieczkę czy plan na całe życie: neurotycy biernie ulegają
zdarzeniom nawet w tak ważnych decyzjach, jak wybór zawodu czy małżeństwo, nie
mając jasnego obrazu tego, czego w życiu naprawdę pragną. Kierowani są
wyłącznie przez pewne neurotyczne lęki, widoczne u ludzi, którzy gromadzą
pieniądze ze strachu przed nędzą lub uczestniczą w coraz to nowych przygodach
miłosnych, bojąc się podjąć jakąś konstruktywną pracę.

Przez czwartą grupę trudności dotyczących agresji, rozumiem - w przeciwieństwie
do postaw związanych z samopotwierdzeniem - czyny skierowane przeciwko komuś:
atakowanie, ubliżanie, naruszanie cudzych praw czy jakąkolwiek inną postać
wrogiego zachowania. Zaburzenia tego typu ujawniają się w dwojaki, zupełnie
różny sposób. Jeden z nich, to skłonność do agresji, dominacji, nadmiernych
wymagań, rozkazywanie, oszukiwanie czy krytykowanie. Czasem ludzie mający takie
postawy są świadomi swojej agresywności; częściej jednak nie zdają sobie z tego
wcale sprawy i są subiektywnie przekonani o swojej uczciwości lub o tym, że
wyrażają jedynie własne zdanie, że niewiele wymagają; w rzeczywistości
zachowują się jednak obraźliwie lub w sposób narzucający się. U innych
natomiast zaburzenia te ujawniają się w odwrotny sposób. Na zewnątrz przyjmują
postawę ludzi oszukanych, zdominowanych, zahukanych, podporządkowanych lub
poniżonych, w rzeczywistości nie uświadamiając sobie, że jest to wyłacznie ich
postawa, trwając w smutnym przekonaniu, że cały świat jest przeciwko nim i
próbuje narzucić im swoją wolę.

Zaburzenia piątego rodzaju, mianowicie te sfery seksualnej, można z grubsza
podzielić na kompulsywne pragnienie kontaktów seksualnych oraz zahamowania
wobec takich kontaktów. Zahamowania mogą pojawić się w każdym etapie
prowadzącym do satysfakcji seksualnej: przy pojawieniu się osób płci odmiennej,
przy zalotach, w trakcie samych czynności seksualnych, czy też w sposobach
uzyskiwania z nich zadowolenia. Ponadto wszystkie zaburzenia zaliczone do
poprzednio opisywanych grup mogą pojawić się także w postawach wobec seksu.

Fragment pochodzi z książki "Neurotyczna osobowość naszych czasów" ("The
Neurotic Personality of Our Time") Karen Horney.

[lucyna_n]

rozumiem że w zadaniu tego pytania powodował Tobą fakt iż w Twoich oczach jestem największą
neurotyczką na tym forum:))

[anatemka]

czytałas "Jestem neurotykiem'? boskie!!!!!:))))))

[lucyna_n]

nie , jeszcze nie

[7potwarz]

mesteś neurotykirm fajnie! fajnnie. gajnie?

[lucyna_n]

no jestem, jestem, podpadam pod osobowość lękliwą i zależną.

[e.a.foe]

suchyxxx2 napisał:

> Jestem już po psychoterapii i
> naprawdę zostają mi tylko leki i próba normalnego życia.

to bierz te leki i nie panikuj
w związku z każdą zmianą nastroju

psychoterapia nie jest na kartki
nie wyzbyłeś się problemu - kontynuuj leczenie

[...]

[euforyjka]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[suchyxxx2]

powiem tylko 1 bo szkoda mi słów na ciebie : loool