Psychoterapia w Radomiu

[rwan]

Może ktoś mógłby coś podopowiedzieć? Nigdy nie korzystałem z terapii, ale podejrzewam, że mam lekką depresję, stany lękowe. Nie radzę sobie z tym i
zastanawiam się, czy nie powinienem skorzystać z pomocy. W ogóle nie orientuję się, gdzie najlepiej się udać, czy do przychodni, czy w ogóle za darmo można dostać skuteczną pomoc, jak to jest...

Jeśli ktoś może pomóc, bardzo proszę i z góry dziękuję.

[sneeper_1]

nie poazcze jednego z drugim

miałem isc na terapie , ale nową przychodnie zlikwidowali, nawet sie nie zdążyli
pacjenci wprowadzić

--
poczet Królów Polskich

[sneeper_1]

ale zeby pacjenci nie mieli sie gdzie leczyc, a tyle kasy na budowe poszło

--
www.niepolomice.com/pl/news.php

[martwoj]

w Radomiu mozna w jednym miejsc skorzystać z bezpłatnej psychoterapii-w Poradni
Zdrowia Psychicznego na Okulickiego.pozdr

[aangra]

Chciałabym podzielić się doświadczeniami z psychoterapii,którą usiłowałam
podjąć w Radomiu.Nie dlatego,żeby Cię zniechęcić,nie twierdzę,że tak jest w
każdym przypadku,może Tobie uda się lepiej trafić.Darmowa terapia w przychodni
przy ul. Okulickiego:pani doktor od chwili mojego wejścia do gabinetu
traktowała mnie raczej jak osobę ubiegającą się o warunkowe zwolnienie z
więzienia niż człowieka chorego opłacającego co miesiąc nie tak znowu niską
składkę zusowską,wyraźnie zirytowana,nie dała mi dojść do słowa a na koniec tej
owocnej wizyty uświadomiła mnie,że niektórzy ludzie chorują na raka a na
świecie toczą się wojny.Jak łatwo się domyślić nie poczułam się
lepiej.Postanowiłam więc skorzystać z dobrodziejstwa lecznictwa prywatnego i w
tym celu zapisałam się do poleconej mi przez mojego lekarza pani
psycholog.Wizyt ogółem było około 10,na pierwszej pani poprosiła bym
opowiedziała jej o sobie,na drugiej też,i na trzeciej....Po upływie 45
min.szeptała:nasz czas na dziś się już skończył a jakiekolwiek objawy ożywienia
okazywała wyłącznie przyjmowaniu kasy za wizytę.Przy pierwszym spotkaniu
zaznaczyłam,że moja praca łączy się z wyjazdami i może zdarzyć się,że nie będę
mogła przyjść w umówionym dniu,o czym oczywiście wcześniej uprzedzę.Pani
zgodziła się,oczywiście,ale po jedynej odwołanej przeze mnie dużo wcześniej
wizycie kazała sobie za nią zapłacić,motywując to dobrem terapii.W pewnym
momencie doszłam więc do wniosku,że z podobnym skutkiem mogę opowiadać o sobie
własnej muszli klozetowej-efekt będzie ten sam,ale za to taniej.Więcej prób
terapii nie podjęłam,leczę się farmakologicznie.Tobie życzę więcej szczęścia,w
żadnym wypadku nie rezygnuj z leczenia,jeśli czujesz,że coś jest nie
tak..Pozdrawiam

[rwan2]

Właśnie tego się niestety spodziewałem i obawiałem...

Na leczenie prywatne i tak nie pójdę, bo mnie na to nie stać. Więc jak darmowa terapia jest tylko (?) na Okulickiego, a tam mam się tylko zdenerwować, to niech się wypchają... I kurczę, dalej nie wiem, co robić.

[aangra]

Słuchaj,nie było moją intencją zniechęcać Cię do leczenia,w Twoim przypadku nie
musi być tak samo.Spróbuj w tej przychodni,może trafisz na innego,normalnego
lekarza.Nie rezygnuj z leczenia,trzymam kciuki:)

[demole]

rzeczywiście takie sytuacje się pojawiają,
ale niekiedy lekarz sie poprawia,
pani psycholog prowadziła terapie olegającą na wkładaniu
coraz to innego przedmiotu do dziurki o podobnym kształcie ;)

znam psychologa, który podobną psychoterapię prowadził
a jednak, nawet za to,że przeprowadził terapię schizofrenika, został zwolniony z
pracy,

prawdopodobnie

[demole]

musze napisac wyrażnie, że był to ceniony terapeuta i miał wiele chętnych
pacjentów z depresją,

za przeprowadzenie terapii schizofrenika,
został zwolniony z pracy

[rwan2]

Wiem, nie zrezygnowałem jeszcze, po prostu bardzo obawiam się takiego braku zrozumienia. Chodzi mi o zaufanie, a to wygląda jak jakaś loteria... gdybym chciał loterii, zagrałbym w totolotka... (przynajmniej miałbym kasę na wizytę u sprawdzonego terapeuty).

Postaram się zebrać i pójść tam jednak, choć ciągle wierzę, że nie trzeba mi terapii, tylko jakiejś aktywności w życiu, przyjaciół. Terapia nie sprawi przecież, że przestanę być samotny...

(choć pewnie bzdury gadam)

[rwan2]

Ale jestem niegrzeczny...

Bardzo dziękuję za pomoc, oczywiście. :-)

[marzi66]

rwan2 poruszyłes temat który ja tez miałam zamiar,jestem juz w takiej depresji
ze juz sobie z niczym nie radze:-( wogole nie wiem czy przez to zdam sesje i
zalicze ten rok....tez byc sie chciała udac do tej przychodni na Okulickiego
ale jakos mi brak odwagi,wstydze sie, a to mi wcale nie pomaga w wyleczeniu
sie:-( tej cholernej depresji:-/ moze chcesz pogadac? wyzalic sie? :-)

[rwan2]

Hej!
Jeśli depresja tak bardzo przeszkadza Ci w normalnym życiu, to na pewno warto pójść, może nie będzie tak źle? Ja mam takie swoje górki (chwilowe) i dołki. Jak jest górka, to zaczynam wątpić, czy potrzebuję pomocy... Może powinienem pójść przynajmniej po jakąś diagnozę.

Pogadać zawsze warto, zawsze chętnie. :-)

[demole]

wycieczka z ogniskiem,
tylko nie mam zadnych proszków przy sobie, a może dobrze,..nie usnę przy
spiewaniu piosenek

[aangra]

Rwan,uwierz mi,bo mam to przerobione;lepszy brak przyjaciół niż nadmiar
pozornych i byle jakich;)

[rwan2]

Masz rację, ale to, że lepszy, jeszcze nie znaczy, że dobry. :)
Osobiście mam trochę dość spędzania czasu we własnym tylko towarzystwie. Różne dziwne myśli mnie nachodzą... Rozmowy z paroma miłymi osobami dają mi czasem ulgę, kiedys czułem się podobnie jak teraz i byłem bardziej odizolowany. Teraz jest jakoś łatwiej, kiedy więcej rozmawiam, choćby przez internet. Są ludzie, którzy naprawdę potrafią być życzliwi.

Nie każde towarzystwo mi odpowiada, i na pewno nie każde towarzystwo jest lepsze od własnego :) Mimo to, ciągle wierzę w ludzi. Nie wszyscy obecni w moim życiu muszą być mi oddanymi przyjaciółmi, na dobre i złe. Relacje z każdym jednym człowiekiem są unikalne i inne od pozostałych. Jeśli tylko te relacje są w miarę zdrowe, myślę, że warto je mieć. Człowiek odosobniony dryfuje we własnym kierunku, niekoniecznie dobrym...

Chyba jest tak, że jak komuś ludzie dopieką, to woli być sam. A jak komuś dopiecze samotność... to na odwrót. :) Mnie chyba dopiekła samotność. :D

Się rozpisałem dzisiaj. :-)

[aangra]

Hmm,no to ja pomykam w czołówce peletonu tych,którym dopiekli
ludzie...
Tak więc mam już za sobą fazę rzucania się w znajomości z ufnością dziecka oraz
fazę ostrej mizantropii(z dystansu patrząc dużo lepiej wyszłam na tej
drugiej).W tej chwili wypracowałam sobie coś w rodzaju balansu-niczego nie
szukam ale i nie uciekam z krzykiem pytana o godzinę.A swój deficycik zaufania
do ludzi czule będę pielęgnować.Może to i błędne myślenie,ale cóż,nie jestem
ekspertem od życia:)A samotna znacznie bardziej niż teraz byłam w moim długim
związku.

No,proszę,i jak to się nasz radomski wątek ładnie rozwinął:)
Demole,Twoje tory myślowe biegną fascynująco.
Pozdrawiam

[rwan2]

Ja też się nie znam, ale myślę, że to nie jest błędne myślenie, jeśli Twój obecny styl życia Ci odpowiada i służy.

Mam nadzieję, że nie grozi mi przesada w zaufaniu do ludzi... Chcę po prostu z nimi rozmawiać, żyć normalnie, nie muszę wszystkiem sie zwierzać i oczekiwać ratunku. :) I nie mam złudzeń, wiem że trudno jest znaleźć ludzi odpowiednich, towarzystwo, które byłoby dla mnie dobre. Ale ja ostatnio najzwyczajniej źle znoszę odizolowanie.

[demole]

brak zależności nie musi oznaczać braku ludzi, choć moze

[rwan2]

Racja, a nawet myślę, że trudniej popaść w zależność od innego człowieka, jeśli tych ludzi jest wokół więcej.

Mam takie odczucie, że samotność uzależnia od ludzi - mniej więcej na takiej zasadzie, jak bezrobocie uzależnia pracownika od jego pracodawcy.