ciąża a leki

[frygamfs]

czy któraś z was dziewczyny będąc w ciąży przyjmowała leki psychotropowe? jeśli tak to jakie?
planuje ciążę a bez leków nie jestem w stanie w ogóle funkcjonować. Choruję na schizofrenię, depresję i nerwicę. moja lekarz psychiatra powiedziała, że mogę zajść w ciążę a potem będziemy się martwić. teraz czuję się bardzo dobrze. mam dobrze ustawione leki. na schizofrenię dostaję zastrzyki co 14 dni a na depresję i nerwicę tabletki. od 10 miesięcy normalnie funkcjonuję w pracy, w domu i ucze się bez problemu. wcześniej bywało różnie.
mam 33 lata i dojrzałam do tego, aby zostać matką. znalazłam dobrego ginekologa, który prowadził już chorą na schizofernię oraz miał pacjentki z depresją. mówił mi że brały leki w czasie ciąży i urodziły zdrowe dzieci.
czy znacie w internecie jakieś artykuły czy strony na ten temat?
bardzo boję się ciąży i karmienia piersią. to jest ponad rok. ja bez leków nie dam rady po prostu. skończy się w psychiatryku po prostu.
dziewczyny proszę odezwijcie się. chłopaków też proszę jeśli cos mogą podsunąć ciekawego.

[awanturnick]

Choruję na
> schizofrenię, depresję i nerwicę.

prawie jak mask....prawie bo on jeszcze na CHAD

[czekolada_z_orzechami]

Wyczuwam znajome kąśliwości..

[dorcia1974]

kocham cię za to ze masz 33 latka ;)))
a tak w ogóle to ja osobiście gdybym wiedziała ze
zachoruję (depresja ChAD) nie planowałabym dziecka
nie będę pisać dlaczego bo każdy się moze domyśleć

[estra23]

Uważasz, że chora osoba nie powinna mieć dzieci? Ja rozumiem, że komplikuje to
życie, ale przy odpowiednim doborze leków można żyć w miarę normalnie. Poza tym,
gdy ma się partnerski związek i druga połowa rozumie i potrafi wesprzeć, to
dlaczego chory ma celowo pozbywać się szansy na stworzenie rodziny? Czemu oni
celowo mają unikać normalności? (uważam, że stworzenie rodziny to naturalna
kolej rzeczy) Poza tym dzieci uskrzydlają i widzi się sens życia..

[dorcia1974]

gratuluję optymizmu, ślę ukłony

[estra23]

Uważasz, że gadam głupoty? Bo nie wiem czy to było na serio, czy zdanie było
ironiczne..
Po prostu sądzę, że trzeba starać się żyć normalnie, jak inni ludzie. Skoro ktoś
marzy o rodzinie, a tego nie spełni ze względu na chorobę, to wpadnie w nią
jeszcze głębiej. Takie błędne koło. Trzeba uciekać przed nią, a nie poddawać się
i uzależniać całe życie, teraźniejszość i przyszłość tylko od niej. Potem na
pewno będzie się tego żałować..

[dorcia1974]

estra23 napisała:

> Uważasz, że gadam głupoty? Bo nie wiem czy to było na serio, czy zdanie było
> ironiczne..
> Po prostu sądzę, że trzeba starać się żyć normalnie, jak inni ludzie. Skoro
kto
> ś
> marzy o rodzinie, a tego nie spełni ze względu na chorobę, to wpadnie w nią
> jeszcze głębiej. Takie błędne koło. Trzeba uciekać przed nią, a nie poddawać
si
> ę
> i uzależniać całe życie, teraźniejszość i przyszłość tylko od niej. Potem na
> pewno będzie się tego żałować..


dzis czuje sie tak podle ze podpisuje sie pod tym co wczesniej napisałam obiema
rekami :(

[szpilkaaa]

ja osobiście nie zdecydowałabym się na dziecko(F20) dlatego ,że leki będę
musiała brać przez długi czas jeszcze.poza tym dziecko to słodka istotka , ale
też mnóstwo problemów.A ja nie chcę ryzykować i mówić''jakoś to
będzie''.Osobiście uważam ,że decyzja o dziecku w czasie trwania choroby
psychicznej(u Ciebie są to aż 3 choroby) jest cholernie trudną decyzją.
Rozważ takie czynniki jak różne anomalie hormonalne,ewentualna depresja
poporodowa.Czy facet z którym jesteś jest w stanie wziąść odpowiedzialność nad
Tobą i nad dzieckiem jeżeli Twój stan się pogorszy?

To ,że ktoś czuję się ''teraz'' dobrze nie oznacza ,że tak się będzie czuć już
zawsze.

Ja mam problemy z panowaniem nad emocjami,huśtawkami nastroju i nie chciałabym
mojemu dziecku fundować tego piekiełka w którym obecnie jestem.

Uważam ,że ginekolog do którego zwróciłaś się jest niepoważny bo nie można mówić
,że ''jakoś będzie''.
Najważniejsze jest to czy jesteś w fazie długiego dobrego samopoczucia i czy
np.będziesz w stanie wyłuskać z siebie energię , gdy po raz 20 będzie wstawać do
maluszka z powodu jego np.ząbkowania.

Ja przyjęłam zasadę:najpierw moje zdrowie ,potem maluch.
Poza tym piszesz ,że ''nie jesteś w stanie funkcjonować bez leków'' a to zdanie
chyba samo za siebie świadczy ,że to jeszcze nie ten moment na dziecko..

[cassis]

szpilkaaa napisała:

> Poza tym piszesz ,że ''nie jesteś w stanie funkcjonować bez leków'' a to
zdanie
> chyba samo za siebie świadczy ,że to jeszcze nie ten moment na dziecko..


wiesz, taki moment w przypadku takiego zestawu chorób może nie przyjść nigdy a
czym dalej tym trudniej w kwestii macierzyństwa........chyba nie ma na co
czekać.....

[cassis]

tam spotkasz takie dziewczyny:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=33179
jesteś może z Wawy?

[gosiorek11]

ja mam dzieci zachorowalam na depresje po trzecim dziecku teraz jestem chora po
raz trzeci dwa razy bylam na dnie teraz walcze bo wiem ze w koncu przejdzie
nigdy nie myslalam ze zachoruje ale trudno mam to w genach obciazenie ze strony
mamy gdy bylam chora maz zostal sam z dziecmi przeszlismy przez to i dajemy
sobie rade mysle ze jesli masz wsparcie w mezu powinnas zdecydowac sie na
dziecko ja bralam w ciazy asentre moja lekarka miala wiele pacjentek ktorym
podawano w ciazy sole litu i urodzily zdrowe bobasy dlaczego mamy zrezygnowac z
dzieci nieraz zdrowe osoby sa gorszymi matkami mysle ze wszystko jest sterowane
z gory nam tylko wydaje sie ze jestesmy panami wlasnego losu mam tylko nadzieje
ze moje dzieci beda zdrowe zreszta nawet gdyby dosiegla je ta parszywa choroba
to pomoge im bo wiem jak to jest

[gloria.mundi]

Witam!
Jestem w drugiej ciąży. Nie chorowałam wcześniej psychicznie. W pierwszej ciąży
byłam tak spokojna jak nigdy. Teraz, w drugiej od samego początku jestem
strasznie nerwowa. Ostatnio miewam napady autoagresji. Psycholog i psychiatra
stwierdziły, że mam zaburzenia lękowe, chociaż prawdopodobnie sytuacyjne.
Musisz więc wiedzieć, że ciąża może wpłynąć bardzo różnie na psychikę... Po
porodzie też może być niezła jazda, wystarczą zmiany hormonalne po porodzie
albo kolki, alergia, zaburzenia laktacji, które potrafią wykańczać nawet
zdrowych ludzi.
No i fakt, że bierzesz leki, może paradoksalnie nasilać lęki... mi
przepisano "tylko" relanium, ale boję się, że biorąc tabletki, zrobię dziecku
krzywdę. Takie straszne rzeczy piszą w ulotce... Z drugiej strony chyba lepiej,
jak łyknę tabletkę, niż jakbym sama sobie (i dziecku) zrobiła krzywdę nożem
albo waląc głową o coś twardego...
Ostatnio zresztą zauważam taką tendencję, że co bardziej zorientowani
ginekolodzy przepisują ciężarnym różne leki i nie przejmują się ulotkami.
Wiem też, jak wielkie może być pragnienie posiadania dziecka u kobiety...
Trudno się temu oprzec.
Krótko mówiąc, przemyśl to wszystko, pogadaj z psychiatrą, ginekologiem i
bliskimi i dowiedz się, na ile byliby w stanie pomóc w razie gdyby Ci się
pogorszyło.
Życzę powodzenia