boje się

[gosiasta0]

nie wiem, co się ze mna dzieje, ale boje sie wjśc z domu. Teraz próbuje od 3
godzin pójsc do sklepu, ale nie moge..Całymi dniami siedze w domu, moje próby
pisania pracy magisterskiej zupełnie nie wychodza, choc termin mnie goni. Nie
mam siły do zycia, działania, wszystko mnie przeraża. Mój mąż jest juz
załamany, wychodzac do pracy daje mi wrecz zadania do wykonania, np
odkurzenie mieszkania, bo wie, ze bez tego nic nie zrobię. Boje sie ludzi,
nie mam przyjaciól, tydzien temu straciłam najlepszego przyjaciela, nie wiem
co ze soba zrobic, nie poznaje siebie zupełnie, najchetniej uciekłabym gdzies
daleko albo odeszła w inny sposób. Boje się, czy to nie depresja. Moja
siostra miesiac temu wyszła ze szpitala psychiatrycznego, może to rodzinne?
Nie mam pojęcia. Boje się, ze zrobie cos głupiego

[looserka]

Od dawna już trwa taki stan? Bo jeśli dłużej niż 2 tygodnie, to naprawdę warto
się wybrac do lekarza. Znam to dobrze, ten bezwład i paniczny lek przed
wyjściem z domu nawet do sklepu - a co dopiero mówić o umówieniu sie na wizytę
do psychiatry...może idź z kimś. A jak u Ciebie ze snem? jesli masz jeszcze
zaburzenia snu, to naprawdę nie czekaj. I nie bój sie depresji, to naprawde
choroba jak każda inna i ją się leczy.
Nie rób głupstw, odezwij sie jeszcze!

Loo.

[hellio]

Gosiu, co się stało z Twoim przyjacielem tydzieńtemu? Myślę o Tobie ciepło, H

[gosiasta0]

zgadza sie, mam zaburzenia snu, nie moge zasnąc, jestem zupełnie
rozregulowana...siedze do 3, póżniej wstaję kiedy mąz wychodzi do pracy,
żegnamy się i znów popadam w zupełny bezwład. Od kiedy trwa ten stan? Z tego co
pamiętam, to od połowy 4 roku studiów, czyli podad półtora roku. Zaczeło się od
mniejszej ilosci obowiązków, kryzysów w małzenstwie, nie wiem czego..Studia
były wspaniałe, zawsze byłam jedna z najlepszych studentek na roku, cholrnie
ambitna, a teraz nie mogę nawet tej cholernej pracy napisac, nie widze sensu.
Temat mojego przyjaciela jest dla mnie zbyt bolesny. Musieliśmy sie rozstac,
poniewaz zaistaniało miedzy nami uczucie, które było zakazane, on ma zonę, ja
męża, długo by pisac..nie potrafiliśmy byc tylko przyjaciółmi. Strasznie mi go
brak, wiedział o mnie wszystko, widywalismy sie codziennie, starał się mnie
mobilizowac do działania. Teraz to się rozpadło. Czuje sie samotna i nikomu
niepotrzebna, w centrum tego cholernego miasta. Jak mozna tak sie czuć
mieszkając w centrum Warszawy? Wszyscy gdzies gonią, kłóca sie kochają a ja
jestem obok, jakby mnie nie było. Gine gdzies w swoim świecie, wśród swojej
muzyki komputera, papierosów. Wiem, że gdybym odeszła, mój mąż poczułby ulge.
Kocha mnie, ale sytacja go przerasta, boi sie mnie i o mnie, nie chce, żeby ze
mna było tak, jak z moja siostra. NIe chce go ranić.
Dziękuje wam za odpowiedzi, popłakałam sobie przez czytając je, poczułam, ze
ktoś przez chwile o mnie pomyslał.Dziekuje

[evee1]

Gosiu,
Koniecznie idz do lekarza.
Ja mialam dokladnie to samo. Mialam okres, ze balam sie wychodzic
z domu, potem (czy moze przedtem, juz nie pamietam, bo to dawno
temu bylo) nie moglam sama siedziec w domu. Mialam ataki paniki.
Nie moglam spac. Ciagle sie denerwowalam, albo bylam nieprzytomna,
bo juz nie mialam sily sie denerwowac. U mnie tak samo zaczelo sie
na studiach (te stany wywolala we mnie smierc Taty, a potem ciezka
choroba mojej Mamy).
To jest typowa depresja i jak najszybciej lec do lekarza, zeby Ci
w tym pomogl. Ja zalozylam, ze jestem optymistka i sama sobie z tym
poradze i meczylam sie tam 13 LAT zanim wreszcie poszlam do lekarza.
Teraz jestem jestem spokojna, nie mam problemow ze sobam choc
przyznaje, ze miewam od czasu do casu chandre, jak kazdy. Ogolnie
mam bardzo udane zycie.
Te lata, kiedy borykalam sie ze swoja choroba uwazam za stracone,
ale niestety nikt mi ich nie wroci. Koniecznie dzialaj - idz do
lekarza. Jak cie pierwszy zbyje, to idz do nastepnego. To sie da
leczyc i mozesz odzyskac normalne zycie!!!

[minika5]

Kochana, miałam takie same objawy, jak Ty + jeszcze trzęsienie rąk i nóg, a do
tego paniczny lęk przed śmiercią. Miałam wrażenie, że umrę za chwilkę tylko
jeszcze nie wiedziałam na co. Poza tym Warszawa też mnie przerażała -
przyjechałam z mniejszego, ukochanego miasta i do tej pory bardzo tęsknię.
Leczę się od 1,5 roku. Jest zdecydowanie lepiej. Poecam Ci gorąco wizytę u
lekarza.

[iwona.grobel]

Opisane przez panią objawy są jak najbardziej wskazaniem do skonsultowania ich
z psychiatra lub psychoterapeutą. Proszę udać się na wizytę.
Pozdrawiam.

[gosiasta0]

Dziś zadzwoniłam do siostry. Opowiedziałm jej wszystko. W najblizszym czasie ma
mne umówic na wizytę lekarska. Dziekuje, bardzo mi wszyscy pomogliście. Napisze
co i jak, jak będe po..Mam nadzieje, że wszystko teraz jakoś ruszy, ze wykonam
pierwszy krok. Nie moge dalej zyc w tym marazmie. Dziekuję za impuls

[brytan]

moja kolezanka tez to miala. Potem zaczela sie chowac za ciemnymi okularami i
zazdroscila muzulmankom ze so schowane.

[gosiasta0]

Nie wiem co we mnie wczoraj wstapiło. Wypicie kilku kieliszków wina. Spotkałam
GO gdzieś w przestworzach internetu. Obok siedział mój mąż, zaspiał. Wpadłm w
histerię. Jeszcze nigdy tak nie płakałam, ja wyłam, wpadłam w histerię. Z żalu,
niemocy. Wybiegłam do łazienki i zwymiotowałam z nerwów, bezsilności. Nalałam
wanne wody, biegałam po mieszkaniu i płakałam. Mąz był przerazzony, chciałam
szukac żyletki. Jestem na skraju. To był przełom. Po godzinie zachowywania się
jak chłowiek chory psychicznie, wykąpana, założyłąm szlafrok i usiadłam obok
męża. Patrzył na nie badawczo a ja zapytałam "Jaki flm obejrzymy?" i ze
stoickim spokojem zapaliłam papierosa. Zapyał "Juz?". Byłam zupełnie inna.
Spokojna. Oczyszczona ale z rozdartym sercem. Albo zaczne sie leczyc albo on
odejdzie albo ja.Powiedział, ze tych moich "jad" juz nie zniesie, że jestem jak
moja cholerna siostra i matka.
Nigdy nie chciałam się zabic, to zbyt egoistyczne, za bardzo kocham wiele osób.
Ale boje się, ze w przypływie takiego szału, okalecze sie.
Pamietam, jak chodziłam do liceum, którego nienawidziłam, internat, zakonnice,
same baby, mnóstwo nauki i rygor. XIX wiek pod koniec XX. I pamietam siebie z
żyletka pod prysznicemi krem spływajaca razem z woda a wraz z nią moje nerwy
stresy i ból. Nie chcę, żeby to wróciło. Juz sama nie wiem, jaka jestem, Zawsze
to ja byłąm rodzinnym "twardzielem" jak mówiła moja matka, który zawsze sobie w
życiu poradzi, kochany prymusek. A ja chyba wcale taka nie jestem. A moze już
nie jestem. Boję sie. Jest tam ktoś????????????????????????????????

[grzegorz961]

tak jestem, wlasnie tu wszedlem i jestem bardzo poruszony twoja sytuacja.
Naturalnie wydaje mi sie, ze jesli nie udasz sie natychmaist do lekarza, to
wykazesz sie po prostu bezwzglednoscia w stosunku do bliskich (chocby meza), to
wydaje mi sie bezdyskusyjne.

Z drugiej strony rozumiem, ze w tym swiecie mozna zaliczyc taki stan, dojsc do
sciany. jedno jest pewne, nie jestes jedyna i musisz dzis zrobic rzecz moze
najwazniejsza w swoim zyciu, zaczac walczyc z niewatpliwa ciezka depresja.
Wydajesz sie bardzo inteligentna i ciekawa, byloby fajnie gdybys to teraz
wykorzystala, takze w trosce o innych. Ten dramat jest do rozwiazania, i to
jest Twoje szczescie wzgledem tych, co takiej mozliwosci nie maja

[orlando10]

Zapraszam do mojej internetowej grupy wsparcia dla osob z zaburzeniami lekowymi
i agorafobia:

groups.yahoo.com/group/panikarze
Od 3 lat zmagam sie z agorafobia. zalozylam te grupe, by dotrzec do innych osob
z podobnymi problemami. Na pewno znajdziesz u nas duzo ciepla i zrozumienia.

Pozdrawiam,
Orlando

[gosiasta0]

Dziekuje wam a odpowiedzi
No cóz, zrobiłam pierwszy krok, tzn zrobiła go za mnie siostra, bo zaciagneła
mnie do psychologa. Pani psycholog kazała mi natychmiast udac sie do pychiatry,
jest jednak pewnien problem. U psychologa bylam w Radomiu, zas na stałe
mieszkam w Wawie. Nie znam tu zadnego psychiatry. Może wy mi pomozecie? Nie
wiem co dalej, gdzie sie udac. Dziś znów siedze w domu, nie moge nigdzie
zadzwonic i dowiedziec się, miałam isc na spotkanie z wami w realu, ale chyba
mi to nie wyjdzie..
Pozdrawiam

[grzegorz961]

zapytaj pania Iwone na priva, z pewnoscia ci wszystko powie. no problemo

Gosiu

[pajdeczka]

Bo tak naprawdę czekasz na pomoc i zrozumienie od męża, prawda? Nie licz na to,
taka jest prawda. Jest niewielu mężczyzn na tym świcie, którzy potrafią
udźwignąć problem partnerki z depresją. Przecież oni są słabsi psychicznie od
nas. Nie mamy szans na zrozumienie u partnera. Gdyby sytuacja była odwrotna
musiałybyśmy ścierpieć wszystko i z tym żyć. Ale oni nie muszą. Oni co
najwyżej, po naszym ataku, wyjdą z domu, aby wróci za godzinę, dwie, kiedy ty
już zdążysz się uspokoić. Potem zamkną się w pokoju obok obrażeni. Bo to są ONI.
Ja wczoraj uderzyłam pięścią w stół kilka razy. Mam teraz opuchnięte kciuki.
Całe szczęście nikt tego nie widział i nie słyszał. Zaczynam się siebie bać.

[evee1]

A postawa mojego meza akurat bardzo mipomagala. On oczywiscie ni
mogl zrozumiec jak ja sie czuje i troche te moje glupawki (jak
my to nazywamy) lekcewazyl, ale w taki dosc dobrotliwy sposob.
Mowil do mnie "Och, ty moja biedna glupiutka zoneczko! Jaka Ty
jestes biedna", ale tak milo, a nie w wyrzutem. Ale to, ze to troche
lekcewazyl, a nie dzwonil po pogotowie w srodku nocy, chociaz ja
chodzilam po scianach jakos pomagalo mi i dawalo mi jakas lacznosc
z normalnym swiatem.
Moze zle sie wyrazilam, on nie tyle lekcewazyl moj problem, ile raczej
zaakceptowal, ze ja go mam i sie z tym jakos tam mecze. I nie kazal
mi sie brac w garsc, ani nic takiego.
Prawde mowiac, az sie dziwie, ze sie ze mna ozenil, bo o moich
problemach wiedzial i doswiadczyl ich jeszcze dlugo przed slubem.