okaleczanie

[panda.1]

Mam problemy z 15 letnią córką.problemy w
szkole,oceny ,zachowanie.W domu tylko ja mam jeszcze resztki
cierpliwosci do niej.w żaden sposób nie potrafię do niej
dotrzec.Rozmowy,tłumaczenia mają krótkotrwały efekt.Pod byle
pretekstem ucieka z domu,nie wraca na czas,nie pomaga w domu.Wokół
siebie ma straszny bałagan.Jedyną jej odpowiedzią jest.....to moja
sprawa.Jest najmłodszym dzieckiem w rodzinie.Najbardziej martwi
mnie ...samookaleczanie.Nie są to głebokie rany,ale systematycznie
to robi.Proszę pomóżcie mi zrozumiec dlaczego to robi.Nie oczekuję
odpowiedzi ,dlaczego akurat ona to robi.Dlaczego sa takie
zachowania,co chce przez to przekazac.Jestem juz umówiona z
psychologiem.Zrobie wszystko ,żeby ją ratowac,żeby jej pomóc.

[free123]

Zawsze choroba dotyka najsłabsze ogniwo w rodzinie.

[matika10]

Moje córka też to zrobiła...mówi, że tylko raz ale nie wiem co będzie dalej.
Jestem umówiona z psychologiem. Ona również zachowuję się podle, a właściwie
zachowywała, bo od dwóch tygodni jest spokój. Zmusiłam ją do rozmowy, nie
chciała ale zmusiłam. Udało mi się wytłumaczyć jej, że jak ma pretensje do mnie
niech przyjdzie i porozmawia a nie dąsa się. W ogóle to taki wiek...dojrzewanie.
Jeśli chodzi o samookaleczenie to wzięła przykład, jeśli tak można powiedzieć,
od swojej przyjaciółki. Chciała zobaczyć jak to jest, zagłuszyć ból...Obwiniam
też siebie, bo depresyjni rodzice mają depresyjne dzieci...Jedno mogę Ci
poradzić ROZMAWIAJ!!!

[lucyna_n]

rozmpwa z psychologiem i przeanalizowanie sytuacji powinno przynieść choćby
częściową odpowiedź na Pani pytania. Nastawilabym się jdnak na niezbyt miłe
wnioski i na to że to nie będzie mila pogawędka, bo nie ma dymu bez ognia.
oby tylko trafił się ktoś kompetentny.

[mskaiq]

Zwykle sa dwie przyczyny okaleczenia siebie. Jedna to karanie siebie
kiedy cos nie wychodzi. Zrobilam zle wiec musze zostac ukarana.
Dzieje sie to najczesciej w domach gdzie dziecko bylo wychowywane za
pomoca kar. Nie potrafi wybaczyc sobie, za wszystko co zrobi zle
musi zostac ukarana.
Druga przyczyna jest uwalnianie emocji. Nie potrafi poradzic sobie z
emocjami i przez kaleczenie siebie zwalnia je. Zwykle w tym
przypadku wystepuje bardzo zly kontakt pomiedzy dzieckiem a
rodzicami, dziecko boi sie kontaktow z rodzicami i unika ich.
Serdeczne pozdrowienia.

[stardusts]

Moge powiedzieć ze swojego doświadczenia( też sie okaleczałam), ze jest
to/był(przynajmniej w moim przypadku) sposob na rozladowanie emocji/ napięcia i
tego psychicznego i tego seksualnego. Rownież zagluszenie nieakceptacji siebie....
Mogę przyznać, że psychicznie czasami odczuwa sie taki "ból", ze tylko-tak sie
wydaje- bol fizyczny i wlasnie cieknaca krew mogą go zniwelowac.
U mnie to sie dzialo rownież dlatego ze czulam sie niezrozumiana/zbuntowana
wobec najblizszych i pozniej calego świata...
Czasami chec pociecia sie wraca, ale teraz "tworzę"- ja pisze....Zanim odkrylam
ten sposob, minelo kilka lat....Moze niech corka maluje, rzezbi, pisze? Ty
najlepiej znasz jej pasje....Pomyśl w czym moglaby sie "wyżyć", rozładowac?

Ps.Najgorsze ze slady zostaja i psychiczne i fizyczne....Psycholog-terapeuta jak
najszybciej....Corka na prawde ciezki czas przezywa i nie sa to zarty.....

Pozdrawiam serdecznie.

[matika10]

Moim zdaniem wszystko jest ściśle związane z okresem dojrzewania. Zmiany
hormonalne powodują zmiany nastroju. To tak jak napięcie przedmiesiączkowe (wiem
że przesadzam ale nie mogę się powstrzymać). Rodziców drażni fochanie dziecka, a
ono nie panuje nad tym...Podam przykład, mojej córce potrafi się w ciągu minuty
zmienić nastrój, jak się później okazuje dlatego, że prosiłam ją aby zrobiła mi
herbatę...Jak widzę, że napięcie sięga zenitu, to proszę, nie nakazuję(to
ważne), żeby poszła do siebie, poczytała posłuchała muzyki, krótko mówiąc
wyciszyła się...Na drugi dzień okazuję się, że w zasadzie powód fochów był
banalny. Ustaliłam z nią też pewne zasady i póki co jest o.k. Chociaż boję się
strasznie, że jak przyjdzie jakiś problem to znowu się potnie...

[olga_w_ogrodzie]

u mnie akurat okres, gdy się cięło, nie był okresem dojrzewania lecz
czasem, gdy rozpoczęły się poważne już stany depresyjne.
a cięło się z powodów, które podaje Stardusts.
i teraz w lecie do krótkiego rękawa, jeśli się nie chce, by ktoś
widział dowody ześwirowania, się zakłada szerokie na rękę
bransoletki.

[stardusts]

tak branzoletki, albo dluższy rękaw. Mi Olga koleżanka mowiła, żeby zrobić sobie
mleczny tatuaż, że można ślady wpleść we wzór, ale jakos nie jestem przekonana....

[olga_w_ogrodzie]

co to jest mleczny tatuaż ?

[stardusts]

Heeej Olga. To jest tatuaż, który widać jak sie opalisz :) W zimie raczej śladow
nie 'widac', a latem jest problem, ale podobno wkomponowane w tatuaz ukladaja
sie w jego czesc :) Jak bede miala kaske, to pewnie pomysle nad takim
rozwiazaniem, aby ukryc bledy przeszlości:)

[ilquad]

Jest jeszcze przezrzucanie bolu psychicznego na fizyczny.

[stardusts]

o przekladaniu bólu tez pisalam....teraz staram sie pisac...wyrzucac jakos
innaczej....

[bertrada]

Twojej córce potrzebny jest psychiatra. I przede wszystkim spokojna i miła
atmosfera w domu. To nie jej wina, że tak się zachowuje, więc twierdzenie, że
źle się zachowuje, ma złe oceny i w ogóle jest koszmarna i tracicie do niej
resztki cierpliwości, nie pomaga jej w walce z chorobą. Nie dość że jest chora
to jeszcze nie ma żadnego wsparcia i pomocy. Jakbyś się czuła, jakbyś dostała
ciężkiej grypy, 40st gorączki, wszystko by cię bolało i wszystkiego miałabyś
dość, a tu nagle najbliżsi zamiast udzielić ci pomocy, wszczynają awantury i
mają do ciebie pretensje, że nie wywiązujesz się z obowiązków, wylegujesz w
łóżku i nic do ciebie nie dociera i tracą do ciebie resztki cierpliwości?

Rozmowy na wiele się nie zdadzą, bo ciężko się dogadać osobą chorą, która ma
dość specyficzny sposób postrzegania świata i kieruje się dość specyficzną
logiką. To co dla ciebie jest jasne i oczywiste, dla niej jest czarną magią i na
odwrót. Prawdopodobnie z fizykiem kwantowym ani matematykiem teoretycznym, czy
filozofem też byś sobie nie pogadała ani już na pewno nie pojęłabyś jego sposobu
myślenia. I prawdopodobnie taki ktoś też by się wcześniej czy później wściekł na
ciebie, żeś matoł albo machnął ręką i odpuścił sobie wszelkie tłumaczenia.
I jak się ma do czynienia z osobą z zaburzeniami psychicznymi, to też trzeba
pewne rzeczy zignorować a z pewnymi nauczyć się żyć. Jak córka wyzdrowieje, to
zaczniecie się dogadywać.

Poza tym, twoja córka to już nie dziecko, więc musisz się pogodzić z tym, że w
domu masz kolejną dorosłą osobę, która będzie się domagała równych praw,
poszanowania jej poglądów i niezależności. To nie jest małe dziecko które możesz
sobie bezkarnie tresować. Więc nie dziw się, że się buntuje. I jak to ktoś
wcześniej zauważył, przestrzeganie zasad dobrego wychowania jeszcze nikomu i
nigdzie nie zaszkodziło. Jak chcesz coś od kogoś, to kulturalnie poproś a potem
podziękuj i powiedz jak ci miło z tego powodu, że ktoś coś dla ciebie zrobił.
Jak zaczynasz od rozkazów i awantur, to nic dziwnego, że na wstępie spotykasz
się z odmową i agresją. Poczytaj sobie jakieś publikacje na temat tego jak
wpływać na ludzi.

[matika10]

Ja myślę jednak, że rozmową dużo można osiągnąć. Psychiatra to chyba
ostateczność...Póki co na razie my dajemy radę. Przepraszam, że tak wcięłam się
w wątek ale akurat ja też mam taki problem...

[lucyna_n]

psychiatra to nei ostateczność, to zwyczajnie ktoś kto może zapisać leki ktore
mogę pomóc zlagodzić objawy, tak żeby się dalo żyć,i spojrzeć ze spokojniejszej
perpektywy. A wizyta u psychiatry przecież nei wyklucza rozmowy ktora jak sama
mówisz pomaga, czy innych form wspierania.
jak ktoś idzie do psychiatry na ostatnich nogach to z reguły leczenie przebiega
bardziej dramatycznie ,nie mówiąc o tych co popełniają samobójstwa zanim dotrą
do lekarza, i to są często tragedie , których możnaby uniknąć gdyby nie
przekonanie że psychiatra to ostateczność i wogóle koszmar i że nie warto szukać
pomocy u lekarza.

[olga_w_ogrodzie]

kolejny raz się zgadzam.
w swoim czasie, zamiast pójść w porę do psychiatry, "dawałam sobie
radę sama" aż lądowało się w szpitalu.
i to dopiero był koszmar.

[lucyna_n]

ja też kozaczyłam i teraz weź czlowieku z tego wybrnij jak już nie możesz bo ci
choróbsko wszystkie siły zabrało nawet te zwyczajne fizyczne, do chodzenia,
stania, pracowania o odwadze do dalszego życia ne wspomnę. czasem myślę że
lepiej było nie zapoznawać się tak dobrze z dziwnymi stanami na dnie, człowiek
po kilku tygodniach cięższej depresji już potem nigdy nie będzie ten sam, już
wie, że są takie rzeczy we wlasnej głowie że.. Już nie będzie tak beztrosko
wierzył że ściana to ściana, że chodnik to chodnik, i zawsze wszystko wygląda
tak samo, świat zaczyna mieć dwa oblicza.

[olga_w_ogrodzie]

no przecież za fakt musi się uznać, iż ostatnie kozaczenie mogłoby
się różnie skończyć, gdyby nie fakt, że miało się w domu jakieś
antydepresjaki, dodatkowo dobre dusze dostarczyły jedno opakowanie,
wiedziało się, jak zacząć brać "poprawnie", się zaczęło i dopiero,
gdy zadziałało, można było wykonać następne kroki : psychiatra,
terapeuta.
no niestey.
się chciało samej, a tu nie dało rady.

no trudno.
dobrze jest pójść, gdy jeszcze łazić można.
bo co to wielkiego - psychiatra ?
chyba dla mocno niezorientowanych to jakaś kłęska czy wstyd.
żaden wstyd.
rozsądek raczej.

[lucyna_n]

ciekawe że najwięcej o wychowywaniu dzieci wiedzą zawsze stare panny.

[olga_w_ogrodzie]

wiedzą też najlepiej owe, jak to jest z mężami, żonami etc.
zupełnie jak Kononowicz Krzychu na polityce.

pl.youtube.com/watch?v=2m1z5gQJ2Ok

[lucyna_n]

kurcze w sumie to nie chę się czepiać starych panien, bo mają prawo sobei być
nimi bez łatek, ale jak mi taka bertranda daje nauki nieznajomej sobie pani że
ma mówić proszę i dziękuję to mi się coś w środku robi i robię się nieprzyjemna.

[olga_w_ogrodzie]

znam panie bez mężów, rodziny i nie jest to żaden powód, by miały
czuć się gorsze.
bo i czemuż to.
świetne i mądre to laski.
i jakoś nie czują się najmądrzejsze w temacie dzieci, małżeństwa i
tak bardzo autorytarne.
też się nie czuję najmądrzejsza w tych kwestiach.
czemu pani b. się tak czuje ?
jeden Bóg wie..

[panda.1]

Dziękuję wszystkim za wsparcie i rady.Czytajac post Bertrady,czu
lam,że nie ma dzieci.Tak nie wypowiada się matka.Dopiero wczoraj,po
moich namowach i tłumaczeniach córka zgodzila się na wizytę
poradni.Czekam na telefon.Wiem jak rozmowy są ważne,czynię to od
lat.Jedno wiem napewno...tak ja jestem winna tej sytuacji w jakiej
się znajdujemy.Bo pozwolilam sie zdominowac córce.Pozwalalam na
wiele rzeczy,spelnialam jej zachcianki....tak zachcianki. Ale cóż
kocham ją i ufałam jej dotychczas...stąd moje błędy.Jeszcze raz
dziękuję i pozdrawiam.

[bertrada]

A jeszcze więcej zazwyczaj wiedzą, te, które spieprzyły życie sobie, swoim
dzieciom i swoim mężom, bo myślały, że skoro do niczego innego się nie nadają,
to z założeniem rodziny im wyjdzie. Wszakże według obiegowej opinii do tego nie
trzeba żadnych predyspozycji. Wystarczy co wieczór szeroko rozłożyć nogi i
myśleć o tym, co ugotować na obiad. ;))

[matika10]

Ale ty podła jesteś. To tak delikatnie mówiąc. Zastanów się dobrze zanim coś
napiszesz!!! Specjalistko od dzieci...

[lucyna_n]

nie ma sensu się przejmować Matiko, szkoda nerwów.

[stardusts]

Do bertrada:

Po pierwsze: Na cięcie właśnie rozmowa pomaga. Leki bez terapi nic nie dają...

Po drugie: z filozofem, z fizykiem, z matymatykiem idzie sie dogadać

Po trzecie: Samookaleczanie to nie choroba tylko zaburzenie.

Po czwarte: Psychiatra zajmuje sie glownie zaburzeniami chemicznymi i
organicznymi w mozgu, terapeuta, psycholog jest wlasnie od zaburzeń typu
samookaleczanie.

Ale te 4y punkty to tylko moje moze niezbyt obiektywne zdanie i opinia.

Pozdrawiam i na miłość boską nie uznawajmy wszystkiego za chorobę.

[matika10]

Wysłałam post nie ze swojego konta...Przepraszam.




> Ja oczywiście pójdę z nią do psychiatry ale liczę jednak, że to są fanaberie
> młodej dziewczyny. Coś na zasadzie koleżanka tak zrobiła to ja też spróbuję.
> Każdy z nas był młody i się buntował... Nie widzę po niej jakiegoś
> przygnębienia. Ona normalnie jak nastolatka cieszy się życiem. No tylko te jej
> zmiany nastroju ale to raczej hormony. Z drugiej strony boję się, że jak spotka
> ją jakaś przykrość to znowu się okaleczy. Bądź tu człowieku mądry. Nie uważam,
> że to wstyd iść do psychiatry. Sama miałam depresję a inne dziadostwa do tej
> pory, więc to dla mnie nie problem. Tylko boję się...dawać dziecku
> leki...Niemniej dziękuję za rady:)

[panda.1]

W pełni podzielam Twoje zdanie.Do psychiatry na razie nie planuję
z nią isc.Jestem umówiona z psychologiem.Liczę,że może ktos
kompetentny pomoże wprowadzic trochę ładu w codzienny bałagan.Nie
mowie przy tym,że psychiatra to cos złego.Ale podawanie psychotropow
w tak mlodym wieku.....?

[lucyna_n]

życzę wybrnięcia bez konieczności sięgania po leki, ale jak będzie trzeba to
proszę się nie opierać zadnimi łapami, bo autoagresja to nie bułka z masłem, ani
kaszka z mleczkiem, to już bardzo wyraźny sygnał że dzieje się bardzo źle.

[matika10]

panda.1 napisz proszę jak już będziecie po wizycie. Rozumiem Cię doskonale. Ja
też pozwalałam córce na wszystko. Takie wiesz układy partnerskie...ale okazało
się, że trzeba wyznaczyć pewne granice. Rodzic musi być rodzicem...od tego czasu
jest lepiej, zdecydowanie. Myślę, że trzeba traktować je po przyjacielsku ale
kiedy przychodzi potrzeba powiedzieć STOP

[panda.1]

Tak...to właśnie miałam na myśli.Będę tu zaglądac...jak zresztą od
prawie trzech lat....:):(

[bertrada]

Liczysz na to, że psycholog podpowie ci jak zostać ekonomem z batem i jak
wprowadzić w domu terror? Z całą pewnością będziesz usatysfakcjonowana. Osoby
słabe psychicznie strasznie łatwo złamać i doprowadzić do syndromu
sztokholmskiego i wyuczonej bezradności. Trzeba tylko wykazać się długotrwałą
konsekwentną bezwzględnością i sadyzmem. Powinno ci się udać. Masz do tego
wrodzone predyspozycje. Dawno, dawno temu, jak nie umiano leczyć chorób
psychicznych, to właśnie takimi metodami poskramiano chorych. Nie leczyło to
żadnych chorób, ale czyniło chorych mniej kłopotliwymi dla otoczenia. Opieka nad
zaszczutą rośliną, która jest siad, łapa, leżeć, staje się łatwa, lekka i
przyjemna. A tobie zdaje się właśnie o to chodzi.

Poza tym, zaburzeń psychicznych nie da się wyleczyć bez leków. Można co prawda
czekać, aż same przejdą, np jak są spowodowane jakimiś zaburzeniami rozwojowymi,
ale bez przesady. Dzieciom i młodzieży też podaje się leki psychotropowe.
Podobnie jak podaje się leki przeciwbólowe i hormonalne. Z chorób rzadko kiedy
się wyrasta. A im leczenie zostanie wdrożone później tym rokowania są gorsze i
uszkodzenia organizmu spowodowane chorobą, mogą być trwałe.

Dawniej uważano, że środki hormonalne i przeciwbólowe są szkodliwe i trzeba je
stosować w ostateczności. To spowodowało, że dzieciom w ogóle nie uśmierzało się
bólu a jeszcze w latach 40 niemowlętom nie podawano narkozy podczas operacji.
Ginekolodzy nie chcieli przepisywać młodym dziewczynom środków hormonalnych
nawet jak ewidentnie miały problemy Uważano, że nie można ingerować w młody
organizm, który powinien sam się wyregulować. To sprawiało, że takie osoby,
mimo, że co miesiąc zwijały się z bólu i traciły mnóstwo krwi i miały całą masę
innych paskudnych dolegliwości, to pozostawały bez pomocy.
Dzisiaj tamte praktyki wydają się barbarzyńskie i nikomu do głowy nie przyjdzie,
żeby robić to samo. I słusznie. I z chorobami psychicznymi jest podobnie. To, że
kiedyś uważano, że jest to fanaberia chorego i trzeba mu pięścią do rozumu
przemówić, żeby znormalniał, nie oznacza, że czasy i standardy postępowania z
chorymi się nie zmieniły.

Każdy człowiek, także i ten nieletni, ma prawo do diagnozy i leczenia zgodnego
ze współczesnymi standardami i najnowszymi zdobyczami medycyny. Takie jest
prawo. Więc nie zwlekaj i zabierz córkę do lekarza. Nie można wykluczyć, że jej
problemy nie są spowodowane np zaburzeniami hormonalnymi albo guzem mózgu, więc
konsultacja przynajmniej lekarza rodzinnego byłaby wskazana. Jak traficie na
mądrego psychologa to zapewne powie ci dokładnie to samo. I mam nadzieję, że
wtedy nie zmienisz go na jakiegoś innego, który będzie gadał, to co chcesz usłyszeć.

[matika10]

A skąd ty możesz wiedzieć jak panda zachowuje się w stosunku do swojej córki? Aż
mi ciśnienie podniosłaś!!!

[bertrada]

Tak jadem pluje, jak o niej mówi, że albo jest trollem albo wyrodną matką.

[olga_w_ogrodzie]

a to ciekawe bertrando, że widzisz gdzieś ten jad.
może ja jestem ślepa, a może Ty projektujesz po prostu.

[panda.1]

Boże...Bertrada...skąd Ty się urwalaś?

[stardusts]

Ola odpisalam Ci a propos mlecznego tatuazu wczesniej w watku. Bertranda tobie
tez odpisalam tez wczesniej w watku. A i z filozofem idzie sie dogadac. Sama nim
jestem, a jakos zyje :)...
Leki bez terapi niewiele daja...tak jak i terapia czasami bez lekow nie dziala....
Ej chodzi, o to zeby problem rozwiazac a nie sie żreć i mowic Ty jestes beee,
zla bo cos tam...czy to pomaga dziewczynie i jej mamie? Czy to pamaga
rozmowcom...sorry ale ja hermeneuta jestem i staram sie zrozumiec dotrzec do
przyczyn....taka psyche...

[little_emma]

Droga pando,
uważam, że bardzo dobrze robisz zabierając córkę do specjalisty. Nie będę się kłócić, który lepszy psychiatra czy psycholog bo prawda jest taka że jeżeli obydwaj są potrzebni to jeden wypisze skierowanie do drugiego. Ważne, że córka będzie miała jakąś pomoc. Sama jestem osobą, która ma problem z autoagresją i wiem, że przyczyny takich zachowań naprawdę mogą być różne. Ważne, aby spróbować do nich dotrzeć, bo wtedy jest szansa na pomoc. A specjalista w tym pomoże.
Napisałaś, że umówiłaś córkę do Poradni. Jak ona na to zareagowała? Chce tam iść?

[panda.1]

Po wielu moich namowach i tlumaczeniach zgodziła się.Czekamy na
telefon.

[little_emma]

To bardzo dobrze. Mam nadzieję, że teraz już wszystko pójdzie ku lepszemu. Mam też nadzieję, że dla córki te spotkania z psychologiem będą jakiegoś rodzaju oparciem, pomocą, że pozwoli sobie pomóc.

[mamakoliber]

Witaj Panda! Moja córka też kaleczy przedramie,pytałam dlaczeho to
robi,usłyszałam"tylko to mi przynosi ulge" Zgłaszałam problem u
lekarza,niestety nic nie może na to poradzić.Nie przerazi jej
świadomoc blizny ani bólu.zapytaj spokojnie dlaczego to robi,nie
krzycz jak zobaczysz krew,podaj jej wacik i spirytus. Chodzicie do
psychologa?
Pozdrawiam

[deprimere]

Nie przeczytałam powyższych postów. Postaram sie jednak odpowiedzieć
jako osoba systamatycznie sie okaleczająca. Dlaczego to robiłam?
Dlaczego to robię do dnia dzisiejszego będąc żoną i matką? Chce sie
ukarać! Sprawiając sobie ból czuję się mniej winna.
Zaczęłam sie okaleczać będąc w wieku Twojej córki. Co mogę Ci
radzić. Koniecznie udajcie z córką do psychologa. Okaleczanie musi
mieć jakąs przyczynę. Może gdyby mnie rodzice zaprowadzili do
psychologa gdy miałam 15 lat, dziś jako 28 letnia osoba choć trochę
lubiłabym siebie. Problemy wychowawcze o jakich piszesz mieli i moi
rodzice. Twoja córka gdzieś sie zagubiła. Może odczuwa poczucie winy
własnie na swój sposób bycia. Może do końca nie odpowida jej jaka
jest. Może po prostu nie wie jak można zmienić siebie. U mnie tak
własnie było. Tkwiłam w czymś, czułam się źle a nie potrafiłam sie
wydostać.
Nie zostawiajcie córki z tym samej. Powodzenia i wytrwałosci!

[panda.1]

Jutro mamy pierwszą wizytę o psychologa.Oby coś sie zmieniło na
lepsze.jeszcze raz dziękuję za rady i słowa otuchy.Pozdrawiam

[little_emma]

Na pewno nic nie stanie sie od razu. Ale myślę, że stopniowo będzie coraz lepiej. A córka być może będzie miała poczucie że ktoś się nia interersuje, nie będzie zostawiona z tym sama sobie. A to jednak jest ważne.