Pani Iwono...

[nadja]

No wiec mija juz ktorys, trzeci lub czwarty miesiac mojego leczenia.
I... jest coraz gorzej. Na poczatku bralam Aurorix i Fluanxol,
potem Asentre, dalej Zolafren a teraz Sulpiryd (chyba...). Przytylam
koszmarnie,czuje sie zle, boje sie ludzi. Czy to tak ma wygladac....???

n,

[iwona.grobel]

Czasami leczenie rzeczywiście trwa długo. Przykro mi. Proszę porozmawiać ze
swoim lekarzem o prognozach, o rokowaniu.
Pozdrawiam serdecznie.

Pani Iwono...

[nadja]

Ja rozumiem, ze moze trwac dlugo, ale ja nie widze
zadnej poprawy. Czuje sie coraz gorzej.
Boje sie wychodzic z domu, a nawet jesli nie,
to nie chce, nie umiem, nie mam sily sie z niego ruszyc.
Na dodatek moje zaufanie do lekarza podupadlo.
Moja mama, poniewaz jestem osoba dosc mloda,
chciala spotkac sie na chwile z lekarzem, by
zapytac o moj stan. Spotkala sie z bardzo chlodnym
potraktowaniem, nazwala to raczej potraktowaniem
jak smiec. Dziwi mnie, ze instytucja, w ktorej niemalze
co tydzien zostawiam 100zl (Centrum na Nabielaka zreszta)
traktuje w ten sposob, moze nie pacjentow, ale najblizsza
ich rodzine, zainteresowana stanem pacjenta. Nawet nie dziwi,
ale bardzo smuci. Bo mimo ze place te ogromne
-jak na moje mozliwosci - kwoty, to chcialam wierzyc,
ze moj lekarz jest kims DOBRYM i interesuje go cos poza
tymi moimi pieniedzmi. A wyszlo na to, ze niekoniecznie.
Czuje sie jakby...zawiedziona. bo wierzylam mojej Pani doktor
niemalze bezgranicznie, a teraz czuje sie jak idiotka
i to dodatkowo mnie dobija. Bo w takim razie... jaka mam pewnosc,
ze kiedykolwiek bedzie dobrze, a ja przestane z taka czestotliwoscia
uczeszczac do lekarza i dostarczac mu pieniedzy?
I czy on na pewno chce, zebym ja w koncu poczula sie dobrze?
Nie wiem czy mnie Pani rozumie, ale po roznych przezyciach w rodzinie
robi mi sie niedobrze na dzwiek slowa "pieniadze". jakos...chcialam wierzyc,
ze nie tylko one sie licza. Pewnie jestem naiwna...............

n.

[nikt19]

To zmien lekarza. Widocznie leki ktore bierzesz nie sa odpowiednie dla Ciebie.

[iwona.grobel]

Komentując wypowiedź poprzednika zgadzam się, że rzadko możemy mieć 100% pewnosć, że stanie się tak, jak
planujemy. Nie zgadzam się, że im bardziej inteligentna osoba tym gorsze rokowania jesli chodzi o leczenie depresji.
Mam też wątpliwosci, czytając posty pani o nicku nadja, że w tym przypadku chodzi własnie o depresję.

[iwona.grobel]

Bardzo mi przykro, że traci Pani zaufanie do swojego lekarza. Z tego, co Pani
napisała wynika, że jest w Pani dużo żalu, żal ma również mama. Myslę, że
dobrze byłoby, żeby to właśnie Pani lekarz prowadzący miał okazje dowiedzieć
się o tym, o czym Pani napisała. Być może wyniknęło jakieś nieporozumienie -
bywa czasem tak, że ktoś z rodziny pełnoletniego pacjenta przychodzi do jego
lekarza i chce zasiegnąć informacji o jego stanie, a tak naprawdę takich
informacji nie powinno sie udzielać bez zgody i wiedzy pacjenta. Bywa tak, że
rodzina słysząc coś takiego czuje się źle potraktowana. Nie wiem, czy tak było
w tym przypadku, ale tak podejrzewam. Jeśli chce Pani, aby mama była o
wszystkim poinformowana, proszę razem z nią wejść do gabinetu i poprosić
lekarza o udzielenie informacji. Mam też wrażenie, żsama Pani czuje się
niedoinformowana, jesli chodzi o Pani stan, diagnozę, plan terapeutyczny czy
prognozę. W takiej sytuacji o to wszystko naprawdę trzeba spytać lekarza. O
niepowodzeniach terapeutycznych też trzeba rozmawiać. Szczera rozmowa wyjasni
zapewne wiele wątpliwosci. Pacjent ma prawo o to wszystko pytać. Rozumiem, ze
pacjent moze mieć trudność ze zwróceniem się do lekarza z takimi sprawami, ale
warto sie odwazyć, powiedziec lekarzowi, ze ma sie z tym trudność.
Serdecznie Panią pozdrawiam.

Iwona do Iwony

[1ty]

Pani Iwono tak naprawdę nie ma żadnej pewnosci czy leczenie depresji
doprowadzi do WYZDROWIENIA i to niezaleznie od psychoterapii i chemii
Pacjenci powinni byc tego świadomi
I do forumowiczów;
myśle ze im bardziej inteligentna jednostka i wieksza indywidualnosc
tym gorsze rokowania
Pozdrawiam serdecznie i zycze wiecej słońca,mniej strachu i wiele checi
aby zrobic cos dobrego dla innych pokonujac swoje słabosci
[np.nieśmiałosc,niepewnosc itd.]
Skad czerpac siły??????............mnie pomogła historia filozofii,Biblia,poezja
i górskie szlaki

[nadja]

Mnie takze kiedys pomagaly.
Teraz nie moge nawet na 15min skupic uwagi na czytaniu czegos.
A studiuje filologie. Przerazajace.
n.

[nadja]

Pewnie ma Pani racje. Rzeczywiscie czuje sie nieco niedoinformowana,
bo na dobra sprawe nie wiem, co mi jest. Wciaz zmieniam lekarstwa,
a wciaz czuje sie zle. Okropnie przytylam, co jeszcze pogarsza
moje samopoczucie. Nie moge sie uczyc, opuszczam zajecia. Wstyd mi,
a jednoczenie nie umiem sie zmusic, by na nie pojsc. Wiec potem znow
mi wstyd. I tak dalej... Do tego niestety - zaczynam zauwazac rzeczy,
ktorych wczesniej nie widzialam. To znaczy - sprawy dotyczace mojego
otoczenia, najblizszego otoczenia. I zaczynaja mnie one przerazac.
Zdaje sie, ze moje wyobrazenia, marzenia, nie maja nic wspolnego z
rzeczywistoscia. Ostatnio natomiast przesladuje mnie mysl, ze
chcialabym miec dziecko. Najgorszy z mozliwych momentow - studia, nienajlepsza
sytuacja finansowa. A ja kiedy widze matke z dzieckiem czuje, ze tak
bym chciala. Wydaje mi sie jednak, ze jest to bardziej zwiazane z tym,
czego ja nigdy nie dostalam a czego gdzies tam brakuje. Wie Pani, daje
korepetycje z angielskiego i tak sie sklada, ze trafiam do domow, w ktorych
dzieci sa zadbane, kochane, to po prostu sie czuje. A ja tego nie mialam. I to
jakos tak boli. Dodatkowo niedawno moj brat obchodzil 18ste urodziny.
I choc kocham go bardzo, bylo mi przykro - bo moimi nikt sie nie interesuje,
nawet nikt nie dzwoni. Moj ojciec wyslal mi na ostatnie smsa. A nim teraz
wszyscy - bo trzeba mu kupic plaszcz i garnitur na studniowke, zaplacili
jak za zboze i jest ok. A mnie nikt nic nie dal. Na studniowke dostalam
obietnice plaszcza, ktory kupil mi dopiero za jakis czas, ale nie ojciec, tylko
moj narzeczony. Na osiemnastke nie dostalam nic. I nie chodzi mi o materialne
sprawy, bo to moglby byc drobiazg. Chocby... karta z zyczeniami. A nie mam nic.
Zadnej pamiatki, nic. Czuje sie taka nic nie warta i bez sensu. Ale wydaje mi
sie, ze dla mojej rodziny jestem taka ofiara, do wyzywania sie, kiedy ktos
potrzebuje (nawet moja mama, niestety, co boli najbardziej), a ja, idiotycznie,
pozwalam sobie na to. Gdzies w srodku mocno sobie zakodowalam, ze tak juz jest
i zgadzam sie na rozne upokarzajace sprawy, ktore nie powinny miec miejsca. W
srodku, we mnie, jest taki ogromny ladunek smutku i zalu, ktory mam a ktorego
powinnam sie pozbyc, by moc jakos zyc. tylko jak, bo probuje i nie moge. Nie
sadze, aby wokol mnie cokolwiek sie zmienilo, moge zmienic sie ja, zmienic
swoje podejscie. Gdyby to bylo takie proste...
dziekuje za korespondencje Pani Iwono.
Pomaga mi.

n.

[iwona.grobel]

Jesli to Pani pomaga, to proszę pisać.
POzdrawiam.