depresja mojej mamy

[praczka]

Witam!
Wczoraj towarzyszyłam mojej mamie w wyprawie do poradni zdrowia psychicznego.
Stety-Niestety była to zwykła państwowa przychodnia z tłumem ludzi przed
dzwiami gabinetu (wbrew pozorom wielu ludzi potrzebuje pomocy). Po rozmowie z
mamą pani doktor stwierdziła u niej głęboką depresję lękowo-ucieczkową. Mama
dostała zwolnienie z pracy do końca miesiąca i receptę na lek, którego nazwy
nie pamiętam.
Proszę mi powiedzieć, czy w leczeniu depresji wystarczą tylko leki? Ponoć
mamy z mamą nie rozmawiać na poważne tematy (dotyczące sesnu egzystencji
np.), bo póki co nie można serio traktować tego, co mówi i robi. Mamy ją
zaakceptować taką, jaka jest i czekać na zadziałanie leku. Zanim postawiono
diagnozę, podejmowałam się rozmów z mamą - jej zachowanie wszystkim nam
wydawało się irracjonalne, nielogiczne. I faktycznie, ciężko było z nią
dyskutować. Jej świat był już poukładany za pomocą dziwnego klucza. Jest
jakby "negatywnie nakręcona". Od otoczenia oczekuje w zasadzie tylko
potwierdzenia swoich sądów. Tato i moja młodsza siostra w zasadzie się od
niej odwrócili, tłumacząc sobie jej stan menopauzą. A mama stosuje hormonalną
terapię zastępczą i jest pod stałą kontrolą ginekologa.
Nie chcę tu opisywać teorii (w jakiś sposób słusznych) mojej mamy na temat
jej nieudanego życia - chyba, że zajdzie taka potrzeba.
Proszę mi napisać, jak ja mogę jej teraz pomóc? Czy pomoc z zewnątrz
potrzebna jej będzie dopiero po przejściu przez terapię lekową?
Polećcie mi proszę profesjonalne strony o depresji.
Może ktoś z Was zna naprawdę godnego polecenia terapeutę we Wrocławiu?
Liczę na Waszą pomoc i serdecznie wszystkich pozdrawiam!

praczka

[hawa1]

Mam 53 lata od 3 lat z depresja. Tez biore leki hormonalne.Nie pomagaja. Bulam
u psychiatry bralam Femoston 3 x 60 tabl.Nie moge z tego wyjsc. Stany lekowe
wracaja. To nie jest tak ze inni radza wez sie w garsc.. to tak jakby radzili-
wez sie w garsc i nie choruj na grype.. Moim problemem jest utrata pracy, czuje
sie tak niepotrzebna, bezwartosciowa. poszukiwania - fiasko. potrzebuja mlodych
i wyksztalconych. Kazda taka odmowa to dla mnie kolejny cios.
Ale wracajac do mamy - tylko nie zostawiaj jej samej , przynajmniej z nia
rozmawiaj, staraj sie coc troche zrozumiec.to duzo. dziwna jest postawa ojca i
siostry. Syty glodnego nie zrozumie.
mnie potrafi zalamac kazda negatywnw wiadomosc- a mam takie prawie zawsze. jak
probuje sobie jakos z tym radzic to wytracaja mnie z zycia bliscy ktorzy zyja
rytmem swego zycia uwazajac ze sama stwarzam sobie problemy.
Straszna jest choroba duszy, a w okresie menopauzy to sie czesto zdarza.
Leki narazie trzeba przyjac i czekac jak sie nie poprawi to dalej muslec o
pomocy. najpierw sprobuj sie nia zajac. pozdrawiam.

[katara]

na pewno nie można jej zostawić samej sobie, może ona bierze zbyt dużo
problemów całej rodziny na siebie, spróbuj pokazać jej ładniejszy obraz świata,
jaki pewnie posiadasz. Pomów z nią o jej sukcesach, o czymś co robi dobrze.
Pozdr. i życzę żeby choć troszkę pomogło.

[lakola]

To ty jesteś dzieckiem, obojętnie ile masz lat. To tobie należy się pomoc.
Jesteś pewna, że ten obowiązek opiekowania się mamą, który niejako nałożyła na
ciebie cała rozina, a ty na siebie wzięłaś, za bardzo cię nie obciąża? Zajmij
się sobą, wtedy będziesz wiedziała, co możesz zrobić dla mamy i czy w ogóle
jesteś w stanie coś zrobić.
Wiem, że niektórzy się oburzą, ale po co dwie osoby w depresji, albo jedna w
depresji, a druga zagubiona w życiu, skoro może być tylko jedna?

[warum]

lakola napisała:

> To ty jesteś dzieckiem, obojętnie ile masz lat. To tobie należy się pomoc.
> Zajmij
> się sobą, wtedy będziesz wiedziała, co możesz zrobić dla mamy i czy w ogóle
> jesteś w stanie coś zrobić.
Masz racje w powyzszym. Tylko do jakiego wieku dziecko jest dzieckiem, a od
jakiego wieku jest doroslym? Czy np 20 latek, 25 latek mieszkajacy z rodzicami
to wciaz dziecko? Bo np. mieszka i jest na utrzymaniu? Z Jej postu wynikalo
zaniepokojenie i bezradnosc i przede wszystkim chec pomocy wlasnej mamie. Moze
powinni sprobowac pomoc i inni, ale...czasem tak okazana troska swiadczy
wlasnie o.. wlasnej dojrzalosci i ... naprawde mozna tylko poradzic,zeby ...
nie wziela na siebie zbyt duzo do udziwgniecie,ale jednoczesnie,zeby nie byla
obojetna. Pozdrawiam Cie P.

[lakola]

No tak... nie do konca przemyslalam. Jakos tak zalozylam, ze skoro ktos juz
nie wie, jak ma pomoc mamie i czuje sie bezradny i nie jest gotowy zostawić
spraw w rękach lekarza, to pewnie wlasnie nalezy do tych 80-85% spoleczenstwa,
ktore nie zamknelo swojego dziecinstwa i jest w jakims sensie niedojrzale.
Moze autorka zaprzeczy, jesli sie myle?
A propos pytania o wiek dziecka w relacji rodzic -dziecko - mysle ze nie ma
granicy, nawet takiej jak wyprowadzka z domu rodzinnego.
Tez Cie pozdrawiam W.

[praczka]

Mam 28 lat i już "zamknęłam" dzieciństwo. Zdaje się, że zostałam źle
zrozumiana. Szukam wskazówek, jak - najlepiej dla osoby będącej w depresji -
powinna zachowywać się najbliższa rodzina. Jak pomóc? Co robić, żeby nie
zaszkodzić?
Dziękuję za wszystkie wypowiedzi i proszę o następne.

[empeka]

Mimo że atmosfera w państwowych poradniach jest paskudna, lub
bywa, to porady tej lekarki brzmią jak najbardziej sensownie.

Chory bardzo zaburzony ma silne poczucie braku bezpieczeństwa i
pokręconą perspektywę - więc nie wchodzimy w dyskurs logiczno-
ontologiczny, tylko przytulamy i zapewniamy, że choroba minie na
pewno.
Chory jest dzieckiem w czasie choroby, trudno.

Co innego lekkie formy depresji, ale to nie ten przypadek, jeśli
dobrze zrozumiałam.

[ahoy2]

Ciekawy wątek. Ja też mam problem z depresją mojej mamy. Z tym ze moja mama ma
78 lat, nie chce iść do lekarza, jest bardzo dokuczliwa, zjadła wszystkie
mądrości świata, ale ma często depresję i grozi popełnieniem samobójstwa,
płacze, odrzuca nas. Nikt się z nią nigdy w domu nie kłóci, znosimy wszystko
cicho, choć z wielkim bólem w sercu. Jak pomóc takiej osobie? To mnie wykańcza.
Czy ktoś ma podobne problemy?

[katara]

mam trochę inną perspektywę, ponieważ jestem depresyjną mamą i jedyne czego się
boję to tego, żeby wkońcu mnie wszyscy nie opuścili, bo będą mieli mnie dość.
Wiem, że jestem uciążliwa i to też mnie przytłacza, ale staram się jakoś z tego
wybrnąć, nawet jeśli nie codziennie starcza mi na to sił. Pozdrawiam cieplo.

[praczka]

Dziękuję za wszystkie wypowiedzi. Dzięki Wam wiele się dowiedziałam o tym
stanie.
Mama już czuje się lepiej - zdaje się, że lek jest trafiony.
Znów potrafi się cieszyć życiem i dostrzegać jasne jego strony.

Pozdrawiam wszystkich i życzę powodzenia w wychodzeniu z depresji!

praczka