Forum Regionalne Warmińsko-mazurskie Warnija - pogodowam po naszamu
ZMIEŃ
    Dodaj do ulubionych

    Baśnie i legendy - c.d.

    10.04.06, 21:08
    Żeby nam się łatwiej otwierało okienko z legendami i bajkami z Warmii i
    Mazur - druga część tego oto wątku
    forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=38446&w=38887491
    "Bajki warmińskie i mazurskie zostały przygotowane do druku przez mgr Halinę
    Kurowską, ktora dokonała wyboru materiałów zebranych na terenie. Dązeniem tej
    pracy było jak najściślejsze zachowanie wszystkich własciwości fonetycznych,
    gramatycznych czy składniowych języka bajek, ale nawet i toku opowiadań."
    Obserwuj wątek
      • tralala33 Re: Baśnie i legendy - c.d. 10.04.06, 21:08
        Jak chłop listonosza wystraszył
        Po trumne jechoł gospodarz': jeden drugiego wyrasziuł (przestrzegał).
        Jeden gospodarz' jechał. Pode drogo padał desz'cz', spotkał go młodzieniec -
        gospodarzia - i prosił z sobo jechać, tak go wziuł i kazoł mu do trumny wliźć
        podług desz'cziu. Tak jechał kawał dali i trafiuł go listonosz' i go wołoł,
        wołoł gospodarzia, aby go ze sobo wziuł. Wziuł go ze sobo i kazoł mu sie usiąść
        na trumnie, i jado dali. Temu drugiemu, co w trumnie leżioł buł, zdawało mu sie
        długo dos'ić jado, trumne do góry podnosił, chciał 'uchylić - podług desz'cziu
        padania. Tak dopiero ten listonosz' sie bar'zo przielunk, na ty trumnie co
        siedziuł. Skocził z woza z ty trun'i, bar'zo sie potłuk i m'iślał, zie ten
        zmarli za niem leci. Pogubził swój psiejądz ludzki - trzi tigodnie pozostał
        chori 'od przieraszienia.

        Opowiedział Jabłonowski 1950

        • tralala33 Drzewo Krzyża 10.04.06, 21:09
          Bajki podaniowe
          Drzewo krzyża
          Adam stworzuny buł na pocuntku śwata i zuł dziewięcet trzydzieści lat i nigdy
          nie chorował. A jek zachorzał, to posłał swego syna do rajskiego ogroda, coby
          dostał oleju zywota, bo jego ociec jest chory. I ten syn sed i tego anioła
          prosiuł, az płakał, coby dostał. "Poprzestań płakać, tego nie dostąpis, ale ja
          ci dam trzy ziarna i obsadzis na mogile ojcowo i jek urosno te rózgi na tej
          mogile, to jena pójdzie w liwo, a druga w prawo, a trzecia do góry w'irośnie.
          To na tym drzewie urośnie taki 'owoc, co "olejkiem pomaze swego ojca i
          wszystkich wierzuncych".
          To jek Salamon budował kościół w Jerozolimie, to to drzewo było ścinte. Ale
          rzemieśniki nie mogli tego drzewa do nicego brukować (potrzebować) i ostało
          lezeć. To jek Salamon pobudował kościół, to buło połozono popod cedru do
          przechodu. I jak królowa Sab'i przyjechała mądrość oglądać Salomonowo, to
          mówziła: "Przeniesłeś tą sławe", i szli. Krol przesed przez te kładź, a ta
          królowa Sab'i nogie chciała postawić na to kładź, to sie zaruchniło (poruszyło)
          to drzewo. Teraz mówi: "To drzywo jest święte, to przyjdzie ten cas, swojego
          Mesyjosa ukrzyzują na niem". I wrzucił i była ta kładź utopiona w Betsedzie.
          Tam anioł chodził i porusył tu wode. Kto piersy stąpił po tem aniele...Ale
          przysła ta godzina, co ta sadzowka zarosła. i wyc'iścili ju i to drzewo
          naleźli. Jek Pan Jezus był ukrzyżowany, to do większej hańby to szpetne drzewo
          było dano Panu Jezusoziu.

          Opowiedział A. Rohn, wieś Jagodno, pow. Pisz 1950 (Mazury)
          • tralala33 Jak diabeł kozę stworzył 10.04.06, 21:10
            Jak diabeł kozę stworzył
            Pon Bóg nastwarzał 'owoców, a Abel pasoł. A diabeł zidział, chodził na
            przyględy, sie mu prziględał, jek zawraca (owce), tak on chciał go podkusić,
            ale nie podkusił Abla, tlo Kajna. Udały mu sie jego ablowe oziecki, tak sie
            zwrócił z duzym pędem i z duzo prośbo do Pana Boga, aby Pan Bóg mu pozwolił
            tiakżeż 'owieczke stworzyć. Pon Bóg zezwolił mu na te stworzonko, coby jego
            utworzeć, ale nie owieczke, tlo chudo koze. Jek diabeł uformował koze, to z
            długiem ogonem i z rogoma. Jek stworzył , tak sie jej naprziglądał i jo prosił,
            coby wstała i żerła i chodziła. A jek jo stworzył, tak sie połoz'iła i leżała,
            wstać nie chciała. Tak sie zwrócił znowu z prośbo do Pona Boga i oskarżał koze,
            że mu nie chce posłuszeństwa wypełnić. Tak Pan Bóg sie użalił i lekarstwa
            użicził: "Tilko, mówi, na mój rozkaz ma wstać, to będzie żerła i chodziła".
            Diabeł chciał nasiać przed koze żiwności, cob'i koze w'iżiwieć, to wiki i
            kąkolu. Jak to w'ipowiedział Panu Bogu, to Pon Bóg mówi: "Za szkoda je". Jak
            leciał i chciał mówić: "Na mój rozkaz wstań, już masz żercie, to będziesz
            żerła". Jak lecioł z pędem, to pod'i wtem zabac'ił. Sie cofnoł i Pon Bóg
            mu 'odwróc'ił nie wike, ale oset i kąkol. Tak diabeł koze wzioł, a ma wstać i
            zreć, bo jej nasiał futru (pożywienia), i krziczi: "Na mój rozkaz wstań". Tak
            Pon Bóg go posłał i rozkazał mu, co ma mówić: na Bozi rozkaz ma wstać. Koza
            usłuchała: "Na Bozi rozkaz" to z dużem pędem wstała i derła do pożiwienia, do
            ostu. A diabeł chciał jo zatrzimać i sie przijrzić jeszcze. To jó złapsił,
            schwyc'ił za ogón, az ji zerwał ogón. Ji koza ma udręcenie, bo nie może przed
            owatoma (owadami) , muchoma ognać, bo jej dużo szkode w'itworził.

            Zapisano w Szczytnie 1948 (Mazury)
            • tralala33 Dlaczego koń jest zawsze głodny 10.04.06, 21:10
              Dlaczego koń jest zawsze głodny
              Pan Bóg sed i buł wół i k'oń. I Pan Bóg prszised do konia i mu mówił, co ma z
              nim prszez wode peszepłinąć, i koń móhił: "Az ja szie nie nazer". To Pan Bók
              móhił: "Cob'isz szie nigdy nie nazer".
              Prszised do wołu. Móhi wołohiu.... Tak ten wół ukląk prszed nim i peszepłinoł z
              niem. To mózio, co kóń szie nigdy nie nazrze.

              Opowiedział Dyckti, wieś Sondry, pow. Mrągowo 1948 (Mazury)
              • tralala33 Wic o Adamie i Ewie 10.04.06, 21:10
                Wic o Adamie i Ewie
                Psierse ludzie na sz'wieczie byli Adam i Ewa. Mieli siedem synów i jedno córke.
                Jak te syny porosły duze, chciały sie żenić. Z kiem sie pożenili ?
                Tedy wszystkie chciały sie żenić z tó swojó sziostró. No to ne sło (niemożliwe
                jest).
                Tedy dał Adam upleść sziedem kosów (koszów); jeden uplót mały i scupły, drugi
                duzy i seroki, gruby. I tedy dał te kose postawić na podwórek. Pod ten psiersy
                kos posadził kokos, pod ten drugi giensz' (gęś), pod ten trzeci kos kacke, pod
                ten cwarty kos owcu, pod ten piąty niedźwiedzia, pod ten szósty źmijó, a pod
                ten sziódmy wsadził swojo własnó córkie. Tedy zawołał swoich synów z pola. Bez
                ten cas zmieniły sie te zwierzęta na bziółki, i kózdy uniósł kos i mniał swojo
                kobziete.
                Ale te charaktery pozostały w tych kobzietach od tych zwierzętów. Tak i teraz
                te kobziety so rozmaitej duzości, i małe i duze, i grube i cienkie, jak te kose
                były.
                Tak dzisiaj ta panna, co sie ozeni, ma ten charakter od tej kokosy, ma zielki
                majentek, to porozgrzebuje jak ta kokos.
                Ta druga ma ten charakter od tej kacki, to kackie kiej sie puści do kupki
                jenemienia, to zawdy z dołu podsufluje kupkie wyzej.
                Ta od tej giensi, gienga jak gienś.
                Ta cwarta ma charakter od tej owiecki, spokojna jak owiecka.
                A ta piąta od tego niedźwiedzia, jak sie pyto kto, to tak odbąknie jak ten
                niedźwiedź.
                A ta szósta od tej żniji, jak ta żnija fałsywa i tego by zagryźć, pokłócić, i
                tego pokłócić - fałsywo jest.
                A ta siódma ma bycz ta prawdziwa, ma ten charakter od tej Ewie, ale nie ma tej
                prawdziwej (Ewy), bo Adam i Ewa zyli prziesło trzista lat. W ten cas tyz sie
                pod sobą pokłóczili i Ewa ostawiła Adama i posła na dłusse casy. Tak i dzisiaj
                te prawdziwe ostazio swoich męzow i ido za innymi męzoma.

                Opowiedział J.Kuk, wieś Miluki, pow. Szczytno 1952 (Mazury)
                • tralala33 Wybawienie zaklętej rodziny cz. I 10.04.06, 21:29

                  Wybawienie zaklętej rodziny
                  To buł jeden chłop i móził zawdy pocierz na szybzie. Jenego żieczora to wołało
                  do niego: "Bracie, retuj mnie !" 'Un wzioł poszed szukać na ten głos. Szed i
                  szed drogami, a zawdy wołało. Tak przyszed do jenego lasu i w tym lasku ognisko
                  sie paliło. I przyszed do tego ogniska, to kiele niego kila chłopów siedziało,
                  i w tym ognisku leżała żnija, i ta żnija wołała: "Bracie, retuj !". A te chłopy
                  mnieli łopatki i te żnije w ten ogień ciskali. 'Una zawdy wyłaziła, a 'uni jo w
                  ten ogień wtykali. 'Un sie chcioł przysiąść do ty gromodki i żnija skokoła, i
                  jemu na szyje sie przyżiązała, i móziła, teroz mu sie nie odkręci, aż jo 'un
                  wybazi.
                  I poszed dalej drogo z to żnijo. Przyszed kiele lasu, to stojała taka stara
                  chatka. Prziszli kiele tej chatki i skokoła ta żnija, i wleciała pod to chatke.
                  Jak 'un od tego ogniska odszed, to po drodze żidział staro kobyłe leżeć koło
                  drogi. A jak do tej chatki dochodził, to młody kotek leciał. Tedy wlaz 'un do
                  tej chaty, a ta chatka buła próżna, nie buło nic. Tedy sobzie przemóził:
                  "Kieby tak buł stołek, to by rad by se usiad". A zo sile (chwile) sie znoloz.
                  "Kiedy by tak stół buł" - znoloz sie tyż.
                  "Kiedy by tak na niem co jeść buło" - za sile sie znalazło.
                  Jak sie najad, to rad by buł sie układ. Móżił:
                  "Kieby łóżko buło" - i za sile sie znalazło.
                  Wzioł sie układ i spał. Nad zieczorem znalazła sie panna do niego.
                  cdn
                  • tralala33 Re: Wybawienie zaklętej rodziny cz. II 10.04.06, 21:29
                    Nad zieczorem znalazła sie panna do niego. "Mój kochany bracie" móziła ta panna
                    do niego. To mu pożiedziała, co " ta żnija to buła moja matka, a ta kobyła
                    siostra, a ten kotek to jestem jo". Teroz co noc to będo przychodzić z muzyko i
                    będo skokać, i tańcować w tej izbzie, i będo go wołać i drzeć, i wywalo go z
                    łóżka, i będo go kamlować (szarpać) i go nareszcie potno. A 'un nie móził nic ,
                    tlo słuchał.
                    Jak oni przyjechali, to 'un udawał, że spsi. I tedy przyszli, i natańczyli sie,
                    i pocieli go na kawałki, tak, jak ta panna poziadała. I tedy przyszła ta matka
                    i te dwa córki, i zaczeli te kawałki składać. Poskładali w łoże nazad i
                    psierzyno przykryli. I na zrenku (o ranku) przyszła panna sie p'itać, jek 'un
                    spał, 'un odpożiedział, co słodko spał, co nic nie zi (nie wie).
                    A jeść to zawdy dostał; co 'un nikogo nie zidział, a jad, ile chciał. A na
                    zieczór przyszła druga panna i móżiła: "Jeno noc toś wybaziuł noju, ale nie
                    wiem, czy to drugo noc przeżyjesz". To mu pożiedała, że teraz jeszcze żiancej
                    ich przyjdo z muzyko i jeszcze głośniej będo grali, "a ty spsij i sie nie
                    odzywaj". "Uni bedo tańcowali, burgotali (hałasowali) i stukali, nareszcie z
                    łoża go wyrzuco i bedo kamlować, co ma sie odezwać - "a ty spsij" - i odeszła.
                    Za sile to muzyka grała jeszcze głośniej niż psierszy raz i skokoli, i
                    burgotali, nareszcie wrzeszczeli, co sie ma odezwać, a 'un spał. Nareszcie go z
                    łoża wyrucili i go pocieli jeszcze na mniejsze kawałki jak psierszy raz, a 'un
                    nie czuł. Jak to zrobzili, to za sile znowu przyszli te dwa córki i matka i
                    znów te kawałki zkładali w łoże, i jek wszystko pokładali, psierzyno przykryli
                    i odeszli. Jek z rana przyszła ta panna, to mu podziękowała i pożiedziała,
                    co "już noju dwa wybaził" - i odeszła. W tem przyszła matka do niego, coby go
                    prosiła, coby " un jeszcze trzecio noc został, coby i 'uno wybaził.

                    Jak będzie wyglądała ta trzecia ? - najgorsza noc, to poczekajcie na następną
                    częśc - naprawdę warto przeczytać do czego mogą doprowadzić kobiety wink))))
                    • tralala33 Re: Wybawienie zaklętej rodziny cz. III 10.04.06, 21:30
                      W tem przyszła matka do niego, coby go prosiła, coby " un jeszcze trzecio noc
                      został, coby i 'uno wybaził. "Kochany synu, jeś dwa nocki wycierzpsioł
                      (wytrzymał), teroz ta trzecia będzie gorsza, ale prosze cie, śpsij i sie nie
                      odzywaj. Teroz gwołt buło, ale teroz sto razy żięcej będzie, niż przed tem
                      buło".
                      Znów przyszed dzień i jeść i psić dostał dobrze i nikogo nie zidział. Jak na
                      żieczór poszed spać, to znów muzyka jeszcze głośniejsza buła. To znów
                      tańcowali, skokali, burgotali i wołali go, co ma sie odezwać i z łoża wywalali,
                      aż go na dwór wyrucili i ryczeli, co sie ma odezwać. I derli go, i bzili, i na
                      muze pocieli, i dwunasta wybziła, i musieli uciekać.
                      Za sile przyszła matka i te dwa córki, i wzieli go, postykali te kruszynki w
                      łoże i płakali, i sztukowali, i łzami oblewali, że braciszka nie mogo zetchnąć
                      (złożyć). Jak pokładli wszystko, to psierzyno zakryli i znów poszli precz.
                      Nad zrenkiem obudziuł sie som i żidział, że dwa panny i staro matka kręci sie
                      kiele kuchni. Uwarzyli frisztik i wszyscy zasiedli go jeść z radości, co 'un
                      ich wszystkich wybażił. Nie buła stara chatka, tlo duży zamek. A ta matka i
                      córki to buło duże królestwo, tlo było zaklęte. Tedy matka mu móżiła, co ma sie
                      z jedno córko ożenić, ale 'un nie chciał, bo wołał dalej w świat wędrować.
                      Jek szed w świat to .... hoho co dalej będzie ? hoho
                      • tralala33 Re: Wybawienie zaklętej rodziny cz. IV 10.04.06, 21:31
                        Jek szed w świat, to jena (siostra dała mu) tubakiera, jek wykręci na jeno
                        strone, to sto wojska wyjdzie, a w drugo dwasta. Jena - nóż, co móg nim
                        wszystko pościnać. A jena - koszule, co jek mniał obleczono na sie, to buł
                        namocniejszy. Tedy dali mu konia kulawego, i 'un tym koniu pojechał w świat.
                        Jek pojechał, to przyszed do jenego królestwa i przyjechał do karczmy, to
                        opożiedali, co król chce córke zażenić. A tyle mnieli przyjś do tej córki w
                        rejby (zmówiny) takie feine pany. To przyszed jeden murzyn i 'un też wzioł
                        pojechał, to 'una wołała murzyna, a ojciec król jego wołał, to tedy ten król
                        wydał znaczone; 'una pójdzie z obuma spać, do którego gębą spała, to z tym sie
                        musi ożenić. Tedy na zieczór było fejne jedzenie i pieczonki i sznapsy (wódki).
                        Wyprażili dużo uczte i duże ps'ijaństwo. Jek w nocy dobrze spali i 'una
                        princesa zasneła. I jak ojciec przyszed, spała gębo kiele tego - i z nim sie
                        musiała ożenić. Ślub mnieli wesoły i ożeniła sie. A tego murzyna to do takiego
                        domu wsadzili.

                        I tak chłop został mężem księżniczki, a murzyna wyrzucili do obory mieszkać smile
                        To nie wszystko jednak, trafiliśmy na długie opowiadanie. Ta kobzita, co to
                        opowiadała znana nam już Kensbok z Purdy Wielkiej była niezłą bajarką. Ciekawe
                        też muszą być jej dzieje.
                        • tralala33 Re: Wybawienie zaklętej rodziny cz. V 10.04.06, 21:31
                          To rządz'ił na swoim królestwie. To potem jak dłuzej byli, to ta princesa
                          możi: " Na co ty zawdy chodzisz w ty jedny koszuli?" A 'un jej odpożiedział, że
                          w tej koszuli nic sie nie stanie. To 'una go sie pytała: "Na co ty zawdy te
                          tubakiere przy sobzie nosisz ?" A on opożiedział, że jak wykręci na jeno
                          strone, to może mnieć wojska jeden regiment, a jak dwa, to dwa regimenty. A ten
                          nóż to wszystkie mury i kamnienie potłucze, bo jest naostrzejszy. A tedy za
                          sile to poszła ta żona do murzyna i mu opożiadała. A ten murzyn to opożiedał,
                          że ma mu mózić, co ma koszule sewlec, una mu jo wypłucze. "I jak on sewlecze,
                          to weź te koszule, nóż i tubakiere i przynieś mnie". I una poszła i tak
                          zrobziła. A jak przyszła do swojego męża, to mu opożiadała. I ten król buł
                          litościwy i sewlók to koszule, a na noc otłożył te tubakiere i ten nóż, a czsto
                          obluk. 'Un sie ukłod spać, a 'una wszystko zaniosła murzynożiu i murzyn obluk
                          to koszule. A un był w takiem domie zamurowany, co móg tylko przez tako durke
                          patrzeć. Nożem pobził ten mur i wyszed z tego domu. Wykręcił tubakiere i wojsko
                          przy nim staneło. I przyszed do tego młodego króla z jego żono i móżi:
                          "Teraz musisz ty rumować (usunąć się), bo ja pan". I pyta go: "Co ja mom teraz
                          zrobzić ?" A 'on młody król móził: co ma dwa torby ze skóry uszyć i mo go
                          pociąć na kawałki. I wszystko krew i ciało w torby włożyć, i przez jego konia
                          przewiesić. Konia batogami wyźdźgać i wygnać w świat. Murzyn wzioł skóry kupił
                          i kazał duże torby uszyć, i dał tego młodego króla poćwiertować i w te torby
                          pokłaść. Potem na konia te dwa torby pożiesić i batogami wyźdźgać w świat.

                          I tak będziemy jeszcze dalej bajali, bo co się dalej stanie to dowiecie się w
                          następnej części. Nasz bajarz nie kończy na tym, dalej będą przygody naszego
                          młodego króla, a jakie ??? Sami przeczytacie. Myślę , że po takiej długiej
                          lekturze przyzwyczailiście się już do gwary warmińskiej.
                          • tralala33 Re: Wybawienie zaklętej rodziny cz. V 10.04.06, 21:31
                            A koń sie nie oper, aż przy tym zamku w lesie. Jek te pryncesy i ta stara
                            królowa ujrzała tego konia, to redzi byli, że ich brat do domu powrócił. Jek
                            ten koń na obore przyszed, to płakali, że już po niem je. Stjeli te torby i te
                            kawałki łzami oblewali, i w łoże układali, i składali te kruszynki. Aż wszystko
                            buło, jek mnieli wszystko poskładane, to psierzyno zakryli i poszli sie modlić
                            aż do zrenku. To oni już nie byli czaroje, poszli sie modlić do Pana Boga. Tedy
                            jek on przyszed do sie, to 'un wtedy wstał, otrzojsnoł sie, wej ich poznał i
                            móżił, że tak dobrze spał. 'Uni go proszili, co mo tu ostać. Ale 'un móżił,
                            co 'un nie może tu ostać. Ale 'un móżił, co 'un nie może tu 'ostać, bo jest
                            ożeniony.
                            Tedy jek odjeżdzał, opożiedział, jek mu sie stało. Matka mu dała moc, co jek
                            przyjdzie, to przed samym dumem, pod dumem stanie sie jabłonko. A córka dała mu
                            moc, co 'un trzeci dzień ma sie w fejnego kaczora zmienić.
                            'Un na to królestwo na tym samym koniu przyjechał i konia oddał służącemu. Reno
                            stanoł przed oknem zamku i zamnienił sie w jebłonke, co ładne czerwone jebka
                            mniała.

                            I co się dalej stało, to znów musicie wytrwale poczekać, bo jak w każdej
                            legendzie dobro pokona zło.
                            • tralala33 Re: Wybawienie zaklętej rodziny cz. VI 10.04.06, 21:32
                              Naprzód wyszed król, ten murzyn, i poziedał królowej, to królowa móżiła, co ta
                              jabłonka musi być ścięta, bo 'una umrze. Nazajutrz w'iszła izbetno (pokojowa) i
                              móziła: "Nojaśniejszo jabłonko, jakaś ty śliczna, a musisz dzisiaj ścięta być".
                              A ta jebłonka odrzekła: "Jek te psiersze żiory (wióra) odpadną, to podnieś i
                              schowaj, i nikomu nie daj". A ten psierszy żior musiał król zaciąć, a po tym
                              sługi.
                              Na drugi dzień stanoł ładny koń przed zamkiem. Jek król z rena wstał, ujrzał
                              tego fejnego konia, tedy pożiedał swojej królowej, że "mowa takiego fejnego
                              konia", a 'una odpożiedała, że ma go zaroz zabzić, bo una jak go ujrzy, to
                              zaroz umrzeć musi.
                              Tedy wyszła izbetna i pożiadała temu koniożu: "Ześ taki prześliczny, a zabżijo
                              cie". A 'un odpożiedał: "Moja droga izbetno, oblecz bzioły szorc (fartuch) i
                              przystań kiele mnie, jek król raz uderzy, to krew wypryśnie na twój szorc i go
                              pokrważi. I weź go i wywodź (zacznij narzekać), co ci go powalali". Teraz król
                              rozkazał sługom konia zabzić, a psierszy roz musioł król uderzyć, co psiersza
                              krew padła na ten szorc.
                              Za kilka dni stanoł na oborze fejny stawek, a po tym stawku płiwał fejny
                              kacor. 'Un król z rana wstał i dziwował sie temu, że taki fejny kaczor po
                              stawku płiwa, i pożiedał swojej królowej. Tedy królowa móziła, co go ma
                              zastrzelić. A król móził tak: " Zawdym cie posłuchał, ale takiego fejnego
                              kaczura nie zastrzele".

                              No i zaczynają się nam klopoty - co król murzyn zrobi, to w następnej częsci
                              będzie, w częsci już ostatniej, bo bajarz napewno sie już znudził tym bajaniem
                              i chciałby iść na gorzałeczkę wink))
                              • tralala33 Re: Wybawienie zaklętej rodziny cz. VII 10.04.06, 21:32
                                A król móził tak: " Zawdym cie posłuchał, ale takiego fejnego kaczura nie
                                zastrzele". 'Un wzioł koszule zewluk, nóż i tubakiere położył przy boku stawku,
                                i wlaz w stawek go fytać. Jak un z ty strony wlaz, jak ten kaczor blisko tej
                                koszuli wyfrunoł, te koszule obluk i wzioł nóż i tubakiere. I
                                pożiedział: "Teroz ja jestem król" i spytał sie: " A co ja teraz zrobzie z
                                tobo ?" "Jak ja z tobo zrobził, tak ty zrób ze mną". 'Un dał też tak zrobzić.
                                Król sam nie poszed, tlo sługi musieli go zabzić, i w torby pokłaść, na konia
                                założyć, i konia wyćwiczyć, i w świat wygnać. A jak oni go wygnali, to ta
                                kobyła sie trącała (błakała sie) po polu tak długo, aż zdechła. A królowo to
                                wygnoł w świat i ożenił sie z izbetno.
                                I jo buła na tym weselu, to takie ładne buło. Sukienke mniołam z papsieru,
                                żonek z masła, buty z glomzdy (sera). Jekem tancowała, obleka sie poderła,
                                masło zleciało, buty, jakem skokła, to sie rozlecieli, dwa durki w nosie i
                                skońcyło sie.

                                Opowiedziała A.Kensbok, wieś Purda Duża, pow. Olsztyn. (Warmia)
        • tralala33 Złoty warkocz 10.04.06, 21:39
          Złoty warkocz
          Buła jena rodzina i mnieli jedynosz'cie dzieci i jeszcze mnieli dwanasto
          córeczkie. Już teroz z cały żioski mnieli kmotrów, a 'u ty danosty n'i móg
          dostać. 'Ojcziec móziuł: "Teroz póde, kogo psierszego spotkam, tego zaprosze w
          kmotry". Jidżie i żidzi, bo idzie cziarownica. A jek 'on żidział, to
          jo 'obszed. I sziedzieli na jenej 'owce (ławce) pod sz'cziepem (drzewem),
          sziedzieli dwoje staruszki, bżiołka i chłop. Prziszed do nich i prosi, czib'i
          nie b'ili u niego na niedziele u danosty córeczki w kmotry, bo ni mogo n'ikogo
          dostać. A cziarownica wołała: "Mnieś nie chcioł zaprosić, w'ijedziesz ti z to
          twojo córuniu, nie byndzie mnała szczyjście nad szczyjściami, przyjedzie po nu
          młodi król w szesz'cz bżiołych kon'i, w szesz'cz bżiołych kon'i".
          Staruszkożie kozali mu przijechać z dzieckiem do kosz'czioła. Staruszkożie
          b'ili Joachim i Ana. Ojciec prziżiós dziecko do kosz'czioła i kmotry już tam
          b'il'i. I dziecko buło ocheszczione i dostało imnie Anusz'ka. A za podarunek
          dostała nożicki - 'od chrszesnygo, a 'od chrszestny złoty warkocz'. Teroz
          Anusz'ka rosła.
          I rosła i rosła.....
          i cdn
          • tralala33 Re: Złoty warkocz cz. II 10.04.06, 21:39
            Jek dorosła, to 'uros ji złoty warkocz', ( a to n'icht nie ziedzioł. tlo
            sam 'ojciec). Jek dorosła, to przyndła i codzień tyn warkocz' obciuła tymi
            nożiczkoma, i 'uprzyndła z niego 'okieć przyndzy (dwadzieszczia pasmów), a
            matka przedawała do stary królowy na królestwo. W tym króleście buła tkalnio. I
            tam tkali i tak to buło codziennie. Jenego razu młody króleżie zachorzał, i
            jedyn nakozał, co majo mu z ty przyndzy utkać płaszcz i mo ten płaszcz,
            noszicz, bo już żaden doktor go nie móg uleczicz' tego króleżica. Jek 'un ten
            płaszcz nosziuł, tak dzień ode dnia mu buło lepsi (to buło jej szczejsz'czie).
            I w'iszed na w'ichodzke do lasu. Jek prziszed do lasu i trasił, b'iła
            cziarown'ica w lesie i ziele zbzierała. P'ita szie: "Gdzie idziesz, młodi
            królewicu ? M'i szie zdaje, pan młodi choruje. Możieb'i tu jakiego lekarstwa
            chcioł, ziela ?" Teroz zebrała to żiele na kupkie i zapaluła. "Teraz pan pódzie
            to drogo, gdzie tyn dym pódzie". Jidzie, to mnioł tedy ozdrozić od tego dimu.
            Pan ji wtłocził toler w rynke, podziękował i poszed, a cziarownica: "Chi, ch'i,
            ch'i - nach'ichała szie - dostałam toler, mom toler, a 'un nie bedzie ino
            zdrow'i".
            A królewicz szied dimem i w'iszied z lasu. Ustoł za kiersz (krzak), wjidzi:
            dziewczinka siedżi przi kołku i prszyndzie. Prszyglunda szie i przyglunda,
            jak 'una prszyndzie. I pasła przy tym krowe. 'Una tedy z tygo zarobku kupsiła
            krowe i bzieda sie skoncziła i mnieli co jesz'cz. Teroz królewicz idzie prosto
            na Anusz'kie. A jek Anusz'ka ujrzała, co 'un idzie, to kołko pod poche i do
            domu ucziekała, bo szie bojała. 'Un szie nie doł zb'ić, tlo prosto poszed do
            domu. Anusz'ki. Anusz'ka szie schowała, poszied prosto do matki i móził, co ma
            zaraz to dziewczine w'idać, a matka móżiła, co ni mo ji, a 'un żidzioł, co je.
            Zaroz matke proszuł o jej ręke ( bo 'un żidzioł, jek 'una ten warkocz 'uczieła).
            'Un żidzioł, co 'un ozdrożiał 'od tego płaszcza z ty złoty przędzy. A matka
            i 'ojciec go proszili, żie 'una jest ubogo, to 'una szie z takim bogatym
            królew'icem nie może ożenić. Ale 'un jo prosził, aż rodzice pozwolili szie z
            nim ożenić.
            Teraz b'ili zaręczyny....... i wspaniały opis wesela na którym nie było
            czarownicy - a dlaczego ? zobaczymy smile
            • tralala33 Re: Złoty warkocz cz. III 10.04.06, 21:39
              Teraz b'ili zaręczyny i za trzi tigodnie wesele. Jek szie przigotowali na
              wesele, b'iło 'obznajmnione, że czrownicy nie majo n'ic powiedzić, że Anuśka
              sie żeni. Przijechał młodi królewicz. Na jeden dzień buło wesele obstalowane na
              dziesionto godzine. Zwony zwono, ludzie leco, a czarown'ica szie p'ita:
              -" A co to dziszioj, pani Kiwiczowa, gdzie tak lecicie, jek te zające ?"
              - "Cicho, nie bredź, bo nie mowa cziasu !" Rynko machneli i leco wsziscy do
              kosz'cioła, bo w'ijeżdża kareta w szesz'cz' bżiałych koni. Wej, jedzie Anuszia
              z młodim królewcem w sziesz'cz' bżiołych kon'i, w szesz'cz bżiołych kon'i.
              Teroz chciała (czarownica) leczieć i im spsotowacz !
              Zawadziła kosz'lo (nogą) 'o psień i w'ikrencziła sobżie koszlo. Wej, wej, zwony
              zwonią, zwony zwonią...
              "Retunku ludzie !" Ale n'icht ji tam nie pomóg - kozdi leczioł, cob'i nie
              zapóźno. I buło wesele, bo to mogło b'ić ale wesele, kiedy z młodym królem !
              I jo bułam na tym weselu, mniołam klejd (suknie) z papsieru. buty śklanne,
              kapelusz z pomozki (masła). Jak-em jechali do kosz'czioła, buła gorączka, to
              m'i szie kapelusz roztopsiuł, jakiem szli po cementowych trepach (schodach) do
              kosz'czioła, to m'i szie buty potłukli, a jakiem jechali s kosz'czioła, podoł
              desz'cz, to m'i szie klejd rozleczioł.

              Opowiedziała Kamińska, wieś Stanclewo, pow. Reszel 1950 (Warmia)
              • tralala33 O chłopcu, którego życzenia się spełniają cz. I 10.04.06, 22:18
                O chłopcu, którego życzenia się spełniają.
                B'ili jene mojsz i żona (chłop i bżołka) i mnieli jenego chłopca, ale biło
                dzieckiem. Teroz ten chłop muszioł isz'cz na wojne. Teroz dała te dziecko pod
                opiekie jen'i gospodyn'i. A ta gospodyn'i b'iła u jenego ogrodnika. A matka
                tego dziecka musziała jechać do swojego chłopa, bo buł na wojnie skalecóny.
                Prosiuła to gospodynio, żieby dziecko dobrze opatrzyła po swojego mejżia i
                jakiś czas tam przebuła.
                Jek temu chłopu lepsi buło, to przijechała za jakiś czias do domu nazad. Jek
                przijechała nazod do domu, to nie znalazła n'i dziecka, n'i tych opiekunów -
                ogrodnika z gospodynią. Teroz matka krsziczi, lamentuje, a chłopu nic nie
                psisała, bo szie bojała swojego chłopa, bo te dziecko mnialo dobrich
                chrszestnów. Teroz dała w gazeti wsadzić, i sie rozeszli te gazeti. Jek te
                gazeti przichodzili do drugiego lądu, to uni zginel'i w drugi ląd i tam
                prszebywali, aż ten chłopak do szkoły chodziuł. Z tym chłopokiem to 'uni
                uciekli bo mnieli duże sz'czińście i bogactwo - bo przijechali pózny jesieni i
                nasadziuł różów i móziuł do tego chłopca: "Niech so róże" i bil'i róże -
                pachnące i kwitneli. I co 'uni do niego poziedzieli, to sie w'ipełniuło.
                cdn
                • tralala33 O chłopcu, którego życzenia się spełniają cz.II 10.04.06, 22:19
                  'Ogrodn'ik 'urwoł różo i puchoł (wąchał), i doł każdemu popuchoć, i ludzie bez
                  to chodzili i kupali. 'Ojciec dziecka b'ił w'ileczony i przijechał z wojn'i,
                  sie z żiono pożitał i pitał szie o swoim s'inku, a żióna omdlała i jek prziszła
                  do siebzie, to musiała mejżoziu opożiedzieć, że ogrodnik z gospodynią dziecko
                  w'ikradli, jek una buła u niego, jek buł na wojnie skaleczony. Mojż sie
                  rozgniewał na żone, bo mocno o dziecko stojał. Doł w'ibudować taki budyneczek i
                  doł swojo bżiołke (żonke) zamurować, i tlo ji okienko zostażił, co ji mogli
                  jeść donosić.
                  A teroz ten chłopsiec chodził do szkoły, a gazety jim teroz doczierały. To
                  ogrodnik w strach, i móżi do ty gospodyni: "Żisz ti co, tyn chłopsiec to jest
                  rozumny", co teroz 'un ich w'ido.
                  Jenego dnia tyn chłopsiec prziszed na podpołudnik. A gospodyn'i ostrziła nóż.
                  Chłopsiec sie p'ita: "Mamo, do czego ti ten nóż 'ostrszisz ?" Tedy 'ona do
                  niego mózi: "Mam cie zarżnąć, bo tata chce od ciebie serce i wątrobe". A
                  chłopsiec mózi: "O głupsio mama, tatuś mo psieska, zarżnij, wątrobe i syrce
                  w'irżnij, a jo będe móziuł: "Niech psiesek żije", to 'un będzie lotoł. Jo sie
                  skryje pod łożie". 'Ogrodnik prziszed na 'obżiod: "No. mosz już syrce i wątrobe
                  od chłopca ?" "Mom - mózi- mom już uwarzone, możesz jeść". Usiod sie do stoła i
                  je. Jek 'obżiod zjod, a psziesek kolo niego liotoł, to m'iślał, co z prowdi
                  wątroba i serce od chlopca. Chłopsiec w'ilos spod łożia, a móżi: "To to tak,
                  kiedyś ty tak chcział ze mno zrobżić, to teroz zaraz bedziesz Cziudel (pszies),
                  a ti mamo, tyś mnie moje życie uretowała, to szie obróć w różo (ksziotek)".
                  Teroz wzioł różo, popichoł (powąchał), w kieszeń wetchnoł i: "Czudel, pódź tu".
                  I Czudeł poszed kiele niego i móził: "Kiebym buł na polu mojego 'ojca'. I buł
                  na polu swojego 'ojca', i jek tam buł, to prazie mnieli jochte (polowanie) na
                  polu. To 'ojciec od tego wszystkiego strapsienia i kłopotu, to zaproszoł i
                  zrobziuł jochte. A jek ten chłopsiec zginuł, to nic nie 'ubziuł na jochcie,
                  całe nic.
                  I tak oto syn znalazł się u boku prawdziwego ojca.
                  cdn
                  • tralala33 O chłopcu, którego życzenia się spełniają cz.III 10.04.06, 22:20
                    A w tyn dzień, jek 'un prziszed tyn chłopsiec, to tak nazabzijali, co aż do
                    cudu - a chłopsiec proszuł 'o bron, to zaroz jedyn zając lecioł i polecioł
                    prosto na ten budyneczek, gdzie jego włosna matka buła zamurowana. I trasił w
                    tego zajunca i rozbził tyn budinecziek, gdzie ta matkia siedziała. P'ito szie
                    chłopsiec, co to tam za bżiołka sziedzi. Teroz mu jego włosny 'ojciec pożiedo
                    to cało dolegliwość, jek 'una tam przisz'ła. Pożiedo 'o tym ogrodniku i 'o tyj
                    gospodyni, co mu dżiecko w'ikradli. Chłopsziec szie zlunk i spojrzał na 'ojca.
                    Zaroz jo kazoł prziprowadzić, 'ukochoł, ucałowoł i zawołoł : "Oj to moja
                    matka !" i w'ip'itał szie swoi matki, jek szie to wszistko stało. Jek 'una mu
                    wszio 'opożiedała - to móżiuł: "Matko, jo je twój s'in !" A matka zaroz omglała
                    od radosz'czi i od bolesz'czi. A tygo psierszego zająca, co b'ił zabzity, to
                    kozoł do kucharków upsiec go. Teroz buł stół i buło zięcy psieczonków. Stoł
                    dekowany (nakryty) do jedzenia. Gosz'czie szie posziadali wkoło stoła, a tyn
                    chłopsiec sziedzioł na sz'cziczie.

                    I tak zaczeła się uczta na któram zapraszam w następnej części.
                    • tralala33 O chłopcu, którego życzenia się spełniają cz.IV 10.04.06, 22:20
                      Jek szie 'usziedli, to ten zając, co go pszierszy strzelił, to w tygo zająca
                      psieczonke strzelił i tyn zając poszed 'oknem. Jek szie gosz'czie najedli, to
                      zaczoł opożiedać chłopsiec swoje życie, 'o tym ogrodniku i 'o ty gospodyn'i.
                      Teroz mózi: "A chcielibyśta 'obaczyć !" (matka kiele niego sziedziała). A
                      gosz'czie móżiu: " A gdzie my ich możem, tyle lot, 'obaczicz' ?"
                      A chłopsiec móżi: "Cziudel ! pódź tu !" I teroz pom'iśloł, żeby buł
                      ogrodnikiem, i 'oroz chłop stoi - a różo doł każdemu popuchacz' (powąchać),
                      położuł jo na żiem i pomiśloł, cob'i buła gospodin'i, i buła. Te gosz'czie szie
                      mocno rozjadożili i b'ilib'i go nolepszi pożiesili. Ten chłopsziec doł go
                      w'iprowadzić na dwór i doł go zastrzelicz' za swojo matke, co tak bardzo
                      cirzpsziała. A to gospodyn'i to nazod obróc'ił w różo, za to co go przi
                      życiu 'ostażiła i kuniec. Kiedy nie pomerli, to jeszcze żyjo.

                      Opowiedziała Kamińska, wieś Stanclewo, pow. Reszl. (Warmia)
                      • tralala33 Czterej bracia wyzwalają królewnę cz. I 11.04.06, 20:37
                        Czterej bracia wyzwalają królewnę.
                        Jena familia mnioła czterech synów. To jek to dzieci dorośli, tak 'ojciec móził
                        do nich, co majo sia iść 'uczić w służbi'. Tak jek ojciec to przemóził, to 'uni
                        swoje zak'i (worki) pozbzierali i poszli. Tak idu drogu i prziśli na krziżowa
                        droga. Tak ten nostarszy brat móziuł: " Kożdy pójdzie swoju drogu i jek sia
                        wyuczywa, to za trzy lata sia wszyscy razem na tem samam mniejscu spotkama".
                        Tak do tygo nastarszygo prziszed jeden pon i móżił, co do niego może w służba
                        przyjsć. A za co 'un chce go wyuczyć ? - to 'on móziuł, co nie, co złodziej, to
                        jest ostatnie, co tlo odda. A 'on mu odpoziedział: "Złodziej, a złodziej to
                        jest dwojakie". Tan drugi poszed za sternkukra (astronoma), a tan trzeci poszed
                        za jegra, a ten czwarty poszed za krawca.
                        Tak tedy jak sia w'iuczili, tak pośli nazod do domu i sia wszyscy czworo ześli
                        na ty samy drodze. I powiedali ojcu: "Teras-am sia wyuczili nasego rzamniosła",
                        a 'ojciec mózi: "Jo dzieci, jo musza naprzód waju sprifować". Tak tedy ojciec
                        dał w'inieść stół przed siań.
                        I...... cdn
                        • tralala33 Re: Czterej bracia wyzwalają królewnę cz. II 11.04.06, 20:38
                          Tak tedy ojciec dał w'inieść stół przed siań.. A przed budynkam to buł w'isoki
                          dumb i na tam dambie do góry mnioł ptoszek gniozdko ( buło gniozdko od
                          ptoszka). Tak tedy móził tamu sternkukrozi(astronomowi): "Teraz spojrzy, co tam
                          je". Tak 'on spojrzał, tam siedzi ptoszek na psianciu jajkach. Tak tedy móziuł
                          złodziejozi co mo isć te psianć jajków wyjąć tamu ptaszkowi, ale co ptaszek nie
                          wyfrunie. I 'un poszed i stanoł i wykrod ich. Tedy 'ojciec móziuł, mo na każdy
                          róg jeno położyć i we środek jeno. Teroz móziuł jegrozi (myśliwemu), co mo
                          wziuść jego kunstflinte (precyzyjnie strzelić) i mo wszystkie psianć jajków od
                          jenego szosu na połowa rozstrzelić i 'un roztrzelił. Tak móziuł do tego krawca,
                          co ma ich wszystkie pozszywać. I teroz móziuł złodziejozi, co mo nazod zanieść
                          tamu ptaszkozi do góry. I tan ptaszek w'isiedział psianć młodych. Tak tedy
                          ojciec móz'ił: "Esta sie dobrze w'iuczili, tera musita iść na cały śwat". I uni
                          pośli.
                          I uni prziszli do królewskiego mniasta, tak dosłuchali, co drache (smok)
                          królozi princesa ukrod. Tak oni sia zgłosili do króla, co uni mu jo poszukajo.
                          Tak król móziuł: "Kto jo poszuka od waju czworo, to może sia z nio ożanić". Tak
                          tedy poszli szukajo.
                          cdn...
                          • tralala33 Re: Czterej bracia wyzwalają królewnę cz. III 11.04.06, 20:38
                            Tak prziszli do jenej w'isokiej góry na inslu ( na szczycie). Tan sternikuker
                            wzioł swoje patrzidło, tak ujrzał tego smoka, co mnioł łeb na princes'inem
                            kolanie, i siedziała princesa tam kiele niego. Tak tedy poszed tan złodziej i
                            ta princesa spod tego łba w'ikrad, i jo na okręt przynieśli. Tak jek ten smok
                            sia dowiedział, że princesy ni ma, tak un w pogoń za niami, a uni jechali na
                            tam okrańcie, na tam sziszie (statku). Tak tan smok przifurnoł nad okrant i
                            chciał ich fernichtować (zatopić). Tak tan jeger wzioł ta swoja flinta i
                            strzeluł, i go zabziuł, i tan smok zlecioł na tan okrant, i sia rozder tan
                            okrant. Tero wziuł krawiec swoja igła i tan okrant zszuł. Tera przijechali
                            wsziscy do króla, princesa przizieźli. A tedy ten szternkuker mózi: "Ja jo
                            poszukoł, ja jo obaczuł, to princesa jest moja". A złodziej móziuł: "A ja jo
                            wykrad zza smokowygo łba, to princesa jest moja". A jeger móziuł: "A jo kieby
                            smoka nie zastrzelił, to by noju wszystkich pozabzijoł".
                            A kraziec móziuł: "Kieby ja okranta nie zszył, to by wszyscy sia potopsili, to
                            je princesa moja".
                            Tak on krol móziuł: "Nie moga wam princesy dać, bo jest was czworo, a una jest
                            tlo jena", to każdamu król dał jena prowincje ziamni i sia kozdy ożenił, i
                            kożdy buł bogatam.

                            Opowiedział E.Kurowski, wieś Pokrzywy, pow.Olsztyn. (Warmia)
                            • tralala33 O jednym z trzech braci co znali mowę zwierząt I 11.04.06, 21:19
                              O jednym z trzech braci co znali mowę zwierząt
                              Jeden król miał trzech synów, a tan jedan móg wszistka mowy zwerzantów. Tak jek
                              te bracia dorośli, tak tan starsy móźiuł: "Bracia, pódziewa we świat sobzie
                              szcześcia szukać" - i posz'li.
                              Tak przyszli kele jeny drog'i, tak stojał fejny budynek. Tak weszli do tego
                              budynku, to stojał stół dekowany (nakryty) z rozmaitam jedłam. Tak tych dwóch
                              bratów usiedli sia kiele stoła i zaczali psić. Tan starszy brat to poszad na
                              dwór słuchał jeskółków. Jek zaczęły godać: "Szkoda za ta młoda krew. Tam jest
                              za mostam smok ze trzoma łbam'i, kedy 'un sia dostanie bez tan most, to żiadny
                              pomocy już ni ma". Tak on do tych bratów móził: "Bracia! Wachujta (bądźcie
                              czujni) ze mnu, bo nie ziewa (nie wiecie), co ta noc noju spotka". A uni mu
                              odpoziedali: "My bańdziem wachować". I tan brat wziuł szablo i poszed, a tych
                              drugich dwóch bratów sia układło i spsiu.
                              Tak o dwanosty godzinie tak idze tan smok z tam'i trzema łbam'i. Tak on sia
                              zaczół z niam kełfować (bzić) i go zabziuł. Tak un przysed do tych dwóch braci
                              (braciów) i móził: "Wyśla su dobra, wyśta m'i mieli pomóc, a śta mi nie
                              pomogli".
                              Tak pośli dali. Tak przydo znowu kiele jeny rzeki. Tak stoi znowu jeden
                              budynek, i w niem stoi stół dekowany z rozmaitościami. Tak tedy znów tych dwóch
                              bracia sie wsiedli kiele stoła i ziedzo, i psiju.

                              A teraz i my siadnijmy i do tego stołu i jedźmy i pijmy smileZnów będziemy
                              wachować.
                              • tralala33 O jednym z trzech braci co znali mowę zwierząt II 11.04.06, 21:20
                                Tak tedy tan starszy brat poszed na dwór i słuchoł, jek wrony gadaju: "Szkoda
                                za to młodu krew, bo za mostam jest smok z sześciuma łbami, a jek on sie
                                dostanie bez most, to żadny pomocy już na nigo ni ma". Tak un starszy brat
                                móził: "Bracia, wachujta ze mną, bo ta noc nie je naszam przyjocielem". A uni
                                mu odpowiedali: "My bańdziem wachować". I un wziuł szable i poszed sam. Tak un
                                wachuje, tak o jeden roz słucho, słucho. Tak ani by batalión wojska szed.
                                Tak 'on przyszed bliżi, tak to buł ten smok z sześciuma łbami. Tak on zaczuł
                                tedy z niam wojewać i wojował, i wojował jeszcze. Tak już buł nareście
                                zmęczony, ale jenak tak moc wzioł pospół i go zabziuł.
                                Tak pośli dali. Tak przijdu znowuj kiele jeny rzeki. Tak stoi znowu taki
                                budynek, a w niam stół, a na tym stale rozmaite jedło. Tak znowuj pośli do tego
                                budynku. Tak te bracia sie wsiedli kiele stoła i zaczeli pić i jeść, a tan
                                starszi brat znów poszed na dwór i słuchoł, jek wróble do siebzie godajo
                                znowu: "Szkoda za to młodo krew, co musi być fernychtowano (zniszczone), bo tam
                                jes smok ze dwunastomo łbam'i, tego nicht nie poredzi, ale kiedy jeszcze
                                pryndzy przydu niż un sia dostanie przez tan most, to mogo go pobzić". Znowuj
                                móził: "Bracia, wachujta ze mnu, ta noc nie jes nasz przyjaciel".
                                I uni mu obziecali: "Ju !. I un wziuł swoju szablo i poszed, a tych dwóch
                                bracio sia uładli spać.
                                • tralala33 O jednym z trzech braci co znali mowę zwierząt III 11.04.06, 21:20
                                  Tak przyszed ten smuk ze dwunastoma łbam'i, zaczoł sia z niami bzić. Tak mu
                                  ucioł siedem łbów. I un buł już zmączony, co un już dali nie móg. Tak do tych
                                  dwóch bracio przyszła mucha i usiadła sia na gamba i drapała i do nosa
                                  zaglądała. Tak tedy tych bratów 'obudziła. Jek te bracia wstal'i, tak zaro
                                  brali mniecze i poszli bratu do pomocy i tygo smoka zabzili.
                                  Tak tedy tan starszy brat sia uklad, bo już trzy moce nie spał. Tak jek un
                                  spał, tak przyszła do niego tako duzo mucha i bańczała, i brumowała (mruczała).
                                  Tak tan brat odecchnuł: "Co ty chcesz, brumko", móził. Móziła: "Myślita, co
                                  w'ista go pobzili. Jeszcze od tych smoków su kobzity. Jana jest w budynek
                                  przemnieniona. Ta drugo jest w jebłonka, a ta trzecia w rzyka przemieniono".
                                  Tak jek uni sia wyspali, tak tedy obsiudłali swoje konie i rejtujo (jadą) dali.
                                  Jek rejtujo, to buła duzo gorączka, tak tym dwom braciom sia zachciało psić.
                                  Tak uni wyrzekajo, że im sia psić chce, a ten starszy brat móziuł: "Tam je
                                  rzyka, ale ty wody ne psijta, bo ta woda jes niedobro". A jek uni dojechali do
                                  ty Łiny rzyki, to juz z koniów pozłazili i chcieli psić. A tan starszy brat
                                  wyciągnuł miecz i wetchnoł w ta woda, to sia zrobziła krew jak smoła. Tak
                                  rejtujo dali. Tak stoi kiele drogi jabłonka. Tak tan brat znowu móził: "Tam
                                  stoi jebłonka, ale tych jebków mie maju urwać, bo to so jebka niedobre". Tak
                                  jek przyjechali do ty jebłonki, to tych dwa bracia już wyciągali ręki za jabka,
                                  a ten starszy brat znowu wyciągnął miecz i szturnoł, to z ty jeblonki nic nie
                                  buło tylo gromadka krwi. Tak jado dali. Przyjachali, to gorącz psiekła, a
                                  stojał budynek kiele drog'i, to tych dwóch bració już chceli z koniów śliść, a
                                  tan starszy brat wyjoł miecz i szturnoł, to sie z tego domu sia krew stała. To
                                  byli od tego smoka te kobziety tyż pobzite. I dojechali do królewskiego pałacu
                                  i tego króla wybazili 'od tych smoków. Tak ten król miał trzy pryncesy i
                                  kożdemu jenu dał, a na tym weselu to jo buł, wino i gorzołke psiuł.

                                  Opowiedział Orłowski, wieś Pokrzywy, pow. Olsztyn (Warmia)
          • tralala33 Zdradzona siostra cz. I 12.04.06, 20:43
            Zdradzona siostra

            Brat i sziostra poszli w świat. Szli i przyszli do jenego gejstego lasu. W tym
            lesie głębokim stojała jena chatka. Ten brat patrzoł bez okno, to leżało na
            stole dwanaście rusoków (noże), a na ziemi dwanaście zbójców. 'Un wloz po cichu
            do izby, w'ibrał sobzie ten najostrzejszy nóż i wzioł od początku wszystkich
            zbójców pozarzynał, a tygo dwunastego tak dobrze nie zarznoł, bo nóż już nie
            chciał rznąć. 'Un obejrzał tedy w całem domnie i znaloz taki sklep (piwnicę),
            co wszystkie trupy pokładał z siostro w ten sklep. Tedy sie pokładli z siostro
            spać.
            Jek reno wstali, to brat pooglądał, bo buło gwołt strzelbów. To jeno wyszukoł
            strzelbe i trąbke i poszed w las zwierzętów zastrzelić. Poszed do tego lasu,
            ale nic nie żidział i nie słuchoł. Co kawałek zaszed, to groł, co dalej zaszed,
            to grał.
            Blisko żieczora to lecioł zając. Chcioł go zastrzelić, ale 'un wołał, co ni ma
            go zastrzelić. 'Un mu będzie w dzień i w noc zawdy do pomocy. 'Un mózi: "Nie
            mam cie zastrzelić, ale co mam z tobo zrobzić ?" Zając pożiadał, co tam mały
            chlewek stoi, to ma go wpuścić, ale nie ma o tym siostrze pożiedać.
            cdn
            • tralala33 Re: Zdradzona siostra cz. II 12.04.06, 20:44
              'Un brat tak zrobził. Prziszed na żieczór do domu, dała mu sziostra jeść i
              p'ita sie, co 'un upolował. A brat móził: "Nie ma nic, te zbójce wszystko
              wyżerli". I poszli spać.
              Na drugi dzień wstali. Jek frysztik zjedli, to brat wżioł strzelbe i znów
              poszed do lasu. Znów robzi to samo co w psirszy dzień. A sziostra w domu
              posprzątała i wlazła do sklepu (piwnicy) do tych zbójców, i 'obaczuła ich
              wszystkich. A ten dwunasty fycił jo za szorc (fartuch) i p'itał sie, gdzie jest
              ji brat. A 'una móżiła, co w lesie. Ten zbója móził: " W izbzie na dźwierzach
              żisi flaszka z medycynami, przynieś do mnie, pomaż mi to szyje, to sie zagoi !"
              Tedy poszła nazad do izby.
              A brat sie już zbliżał do domu, bo nie móg nic ustrzelić, bo nic nie buło. Wtem
              leciał lis, chcioł go zastrzelić. Ten lis móził: "Nie zastrzelaj mnie, będe ci
              we dnie i w nocy zawdy do pomocy". "Ale gdzie cie schowam, móziuł brat, bo już
              jenego mom". "Ale wsadź mnie pospołu, my sie znowa. Ale patrz, co siostrze nie
              powiesz". I poszed do domu. 'Una siostra sie p'itała, czy co ma. 'Un
              ji 'odpożiedał, co jest pusty las. I znów mu dała żieczerzo. Sie najedli i znów
              poszli spać.

              • tralala33 Re: Zdradzona siostra cz. III 12.04.06, 20:44
                Z rena wstali, frisztyk zjedli i znów brat poszed w las. 'Una jak posprzatała,
                to znów poszła do sklepu i tego zbójce lekowała. Teraz chcioł już jeść. Blisko
                nad żieczorem bratożiu już sie chciało do domu wracać, to lecioł żilk. 'Un go
                chciał zastrzelić, ale żilk odpożiedał, że 'un go ni ma zastrzelić. Będzie we
                dnie i w nocy zawdy do pomocy. Ten brat móżił: "Ale ja już mom tyle, jeszcze
                ciebie, to mi pozżerosz". Ale 'un odpożiedał, że 'uni sie znajo, tlo mo tam
                wsadzić, ale sziostrze nie pożiedać.
                Przyszed do domu, to sziostra znów go sie p'itała, czy co ustrzelił, a 'un
                odpożiedał, co nie. Znów sie żiecierzy najedli i poszli spać.
                Zrena wstali, sie najedli i 'un znów w swojo robote poszed. A 'una posprzatała,
                uwarziła zbójcożiu jeść i zaniosła mu do sklepu (piwnicy). Jek sie 'un najod,
                to móżiuł ji, co ma jeszcze pomazać gardło, bo jeszcze go boli. Jek będzie mu
                dycht (zupełnie) dobrze, to wyjdzie ze sklepu i będzie chodzić.
                A 'un brat, to chodziuł w onym lesie i groł. Nareszcie mu sie naprzykrzuło, bo
                leci lew, 'un go chce chybko zastrzelić, a lew móziuł: "Nie zabzijaj mnie, bo
                będe we dnie i w nocy zawdy do pomocy, ale tyż mnie schowoj tam, gdzie tamte so
                bracio, ale nie pożiedaj siostrze, bo ci licho pudzie". Un schował i poszed
                znów do domu, i znów żieczerzo zjad, i poszed spać.
                • tralala33 Re: Zdradzona siostra cz. IV 12.04.06, 20:45
                  Z rena wstali frisztyk zjedli. To szostra móżi: "W jenem chodzisz i nie ni
                  mosz". Ale 'un nic nie móżiuł, tlo wżioł swoje trąbke i strzelbe na bary i
                  poszed w las. Chto gro, to gro.
                  A 'una znów uwarzuła jeść i zaniosła temu zbójożiu. Jek 'uni jedli, to zbójca
                  siostrze móżiuł, że jutro ni ma brata puszczać do lasu. 'Un tam jenoś nic nie
                  ufyci. A 'una sie go pytała, co 'un zrobzi z nim. To jej pożiedał, że 'un tyle
                  bratów steroł (stracił) ze śwata, to 'un go oparzy. Ale 'una mo naprzód
                  pożiskać go. czy ma wszi w głożie, a potem ma mu jedwabziem ożijać palce. Jek
                  raz ożije a rozedrze, to potem dwa i trzy razy, aż nie będzie móg palców
                  rozedrzeć.
                  A potem go wsadzo w wanke, to już nic sie nie będzie móg oganiać. Jek jej to
                  pożiedział ten zbója, to sie nazad do sklepu schował. Brat znów wrócić mniał do
                  domu, a tu leci niedźwiedź. Ale 'un móżił, co go nie ma zastrzelić, bo we dnie
                  i w nocy będzie mu do pomocy. Brat wzioł niedźwiedzia i schował go do tych
                  drugich. I poszed znów na zieczerzo. Siostra pytała, czy co ufycił, ale 'un
                  opożiedał, że nic nie ma. Sie najedli, to poszli znów spać.

                  I my najedzeni znów chodźmy spać, bo jutro będzie trzeba wachować brata, by nic
                  złego mu się nie stało.
                  • tralala33 Re: Zdradzona siostra cz. V 13.04.06, 17:58
                    Jek zrena wstali, to sziostra nie chce go puścić do lasu: " Musisz sie umyć, i
                    możie mosz wszy w głożie, to cie musze pożiskać". I sie z niem zaczeła zaboziać
                    (zabawiać , zajmować się) z tem jedwabziem, te palce okrącać. Już ni móg tych
                    palców roztworzyć. To wtedy zbója wyszed do niego: "Mój kochany bracie, teraz z
                    tobo sie stało". Wżieli wanke przynieśli i wsadzili go w te wanke. "Kiedyś ty
                    tyle braciów straciuł, to teraz z tobo sie skończy". 'Una warzyła wode dla
                    niego, a ten brat sie zafrasował i proszuł siostre o to trąbke, ale szostra nie
                    chciała dać. Ale ten zbója móżiuł: "Niech przed śniercio jeszcze sobzie
                    zagro". 'Un nie móg trzymać, tak temi gnatami (nogami) przyłączuł do gęby i
                    zaczoł bolesno grać. Jek sie ten zającek obudziuł i usłychał to muzyke od
                    swojego pana, to poskoczył tem bratom po glowach i pobudził jech, że "nasz pon
                    w bziedzie jest". Niedźwiedź buchnoł i rozbił dźwierze, i poszli na głos ty
                    trąbki. To żidzieli, że ich pon w wance siedzi. To lew złopoł zbójce w łapy,
                    żilk siostre, a zającek i lis rozdzierali mu palce. Jek pana odżiązali, to
                    pytali sie pana, co majo zrobzić ze zbójcem i z siostro. "Zbojce porozdzierać,
                    a siostre w komnin pożiesieć i czubke (żoiske) siana użiesić do jadła, i kocioł
                    od wody pożiesieć kiele ni, co ma napłakać pełen kocioł".
                    Teroz 'uni odpoczeli i najedli sie i ......
                    • tralala33 Re: Zdradzona siostra cz. VI 13.04.06, 17:58
                      Teroz 'uni odpoczeli i najedli sie i poszli w śwat duży, i przyszli do jenego
                      królestwa. W ten królestwie wszystko czorne buło, żie tam niedaleko tego
                      królestwa buł taki smok, żie każdy musiał temu smokożiu dziewczynke do
                      pożiercia dać. Nareszcie padło na córke tego króla, bo już drugich nie buło; bo
                      już wszystko pożarte. Król wydał taki rozkaz, kto by to córke wybażił. Ale
                      nicht sie nie zgłosiuł. Kuczer (furman) ze córko musiał do tego smoka jechać.
                      Tak 'un pan z 'unemi swojemi sługami poszed kiele onego smoka. Ta córka jek
                      zsiadła z tego wóza, to mniał ten smok jo ufycieć i pozreć. A ten pon z temi
                      sługami rozkozoł, że 'un będzie tego smoka terał (niszczyć).
                      Jak ten smok tem psierszem 'ozorem złapać chciał, tak ten pon ucioł ten łeb. A
                      ten smok mniał siedem łebków, a zającek musiał wszystkie 'ozorki z tych łebków
                      wyrzynać i w sznoptuch (chusteczkę) układać. I 'od ty roboty sie pomordowali,
                      to sie pokładali spać. To tedy princese odratował. Ten sznaptuszek z 'ozorkami
                      niedźwiedź wzioł pod opsieke. Jek 'uni spali, to ten kuczer (furman) zaklinuł
                      tej córce, żeby nic nie pożiedała. A 'un wzioł temu smakożiu te łby pozbierał i
                      zabrał z sobo, i z córko pojechał do króla, i pożiadał królożiu, co 'un jo
                      wywabiuł. Król obziecoł mu sie z to córko ożenić. I nie buło smutno, tlo wesoło
                      w tem królestwie. Ten kuczer wzioł tego pana od tych zwierząt zarżnoł.
                      • tralala33 Re: Zdradzona siostra cz. VII 13.04.06, 17:59
                        Jek sie zającek obudziuł, to pobudziuł wszystkich zwoich bratów i móżiuł, że
                        nasz pon bez ducha je. Zając i lis musieli iść po to wódke, gdzie 'ni tego
                        zbójca rozdzierli. Poszli i to wódke przynieśli i tego pana pomazali. 'Un odżuł
                        i móżiuł, ale fein spał, 'uni mu móżili, ale społ ! I opożiedali mu o tym
                        wszystkim.
                        'Uni też poszli do tego krolestwa i poszli do kaczmarza, i p'itali sie, co sie
                        w tym krolestwie stało ? - wtedy buło tak smutno, a teraz tak wesoło. Ten
                        kacz'marz mu pożiedał, że kuczer wyretował princese. Krol rozkazał, co sie ten
                        kuczer ma z to princeso 'ożenić. I będzie duże wesele, ale nikt na to wesele
                        nie móg iść, bo buło zakazane. Jek to wesele buło, to wszędzie warta stojała.
                        A ten pon, co do tego kacz'marza przyszed, to móżił, co i 'un z tego wesela jad
                        będzie. Jek to wesele buło, to 'un karteczke (...) i użiojzał zajączkożiu do
                        szyi, i posłał zajączka na wesiele. I 'un od warty do warty leciał, i nie
                        chcieli go puścić, ale warta móżiła, co taki psiesek nikomu krzywdy nie zrobzi.
                        To wloz aż do brutki (narzyczonej) i podrapał po nodze pod stołem. I brutka
                        spojrzała na dół i 'obaczyła tego zającka, i go poznała, i wzieła to karteczke
                        odżiojzała, i przeczytała. I wzieła w snaptuszek fejnych kuchów, nakładła, i do
                        szyi przyziązała. I 'ukłonił sie, i odszed, i poszed do swojego pana.
                        • tralala33 Re: Zdradzona siostra cz. VIII 13.04.06, 17:59
                          Ali 'un pon móżiuł do kaczmarza: "Nikogo nie puścili na wesele, a jo już mom
                          kuchy do smaku". I dali kaczmorzożiu posmakować. jek pojedli, wzioł pon napisał
                          drugo kartke i użojzał w sznaptuch do szyi lisożiu. Lis mniał strach iśc, bo
                          zając to jest mniejszy lecieć, ale lisożiu to było ciejzyj iść, bo dostał i od
                          wachy kila razy kolbu. Ale jenoż wlaz, gdzie brutka siedziała. Podrapał brutke
                          po nodze i 'na ujrzała go i poznała, to ujrzała na szyi znów snaptuch żisieć.
                          To odżiązała i przecytała, co ma dać kiełbasy i psieconki. I stojało, że na
                          drugi roz, to 'un sam przyjdzie na wesele, że 'un żyje - ten, co jo wyretował.
                          Tedy mu wzieła kiełbasy i psieczonki urzneła, i włożyła w ten sznaptuszek,
                          uziązała do szyi nazad, coby ten młody król nie żidział; wyprowadziła go
                          jeszcze. Jek lis zaszed do pana swojego, to 'uradował sie ten isty pon, co jedo
                          sługa przyszed zdrowy. 'Obżejrzał, posmakował i zaniós kaczmarzożiu, pokazał,
                          co mo z wesela, i psieczonke i kiełbase dał mu też posmakować. Tedy za sile
                          poszed pon z swojemi sługa'i na wesele.
                          • tralala33 Re: Zdradzona siostra cz. IX 13.04.06, 18:00
                            Jek przyszli kiele wachy, to niedźwieć jeno wache i żilk jene wache i lew
                            wzieli, co nie mogli strzelać. I wleźli na wesele, to brutka sie uradowała, co
                            ten richtyczny (właściwy) przyszed, co jo wyretował. Ten pon móżiuł do tego
                            starego króla, co 'un , bo 'un ma łby od smoka. A ten pon móżi, co 'un ma łby
                            bez jejzyków, "a ja mom jejzyki". Jek obaczyli te łby, to naprowde, że jejzyków
                            ni ma, to sie ten stary król p'itał córki, czy to prawda. A córka
                            móżiuła: "Tak, ojcze, to prowda". Tedy tego młodego króla, tak też z nim
                            zrobzili, jek 'un z tym panem zrobziuł. Dopsiero ten pon dostoł te córke króla
                            i ożenili sie. I 'un był królem tego królestwa.
                            Teraz ale wesele buło jeszcze większe, jak przedtem buło, bo całe królestwo
                            zaprosili i tego kaczmarza zaprosili, co 'u niego buł. Teroz nie buło żadnej
                            wachy, każdy móg przyjść, komu sie chciało.
                            Tak sie skończyło z bratem. A siostra jek napłakała cały kocioł łez, to zającek
                            poszed jo odżionzać, i na zawsze została w tej chatce. Jek nie pomarła, to
                            jeszcze żyje.

                            Opowiedziała M.Kensbok wieś Purda Duża, pow. Olsztyn (Warmia)
            • tralala33 O przygodach królewny Amalii cz. I 13.04.06, 18:00
              O przygodach królewny Amalii

              Buł król i królowo, a ni mnieli żodnych dzieci i prosili Boga gorąco o potomka,
              i nie było żadnego. Królowo też smutno i król sobie urągali. Dostała królowo
              sen, że porodzi córke, ale nie jennem chrztem jek tem, co jo przyniesie -
              Amalia będzie niała wypsiane. Król nie wzierzuł, ale królowo niała córkie. A
              jek óna sie urodziła, to sie i kobyła ozrebziła, i to durowało (trwało) tak
              długo, aż ta córka urosła. Zjechali sie prince i mnieli zgodywać, jek sie 'una
              nazywo. Które zgadnie, to zięciem będzie. Zjeżdżali sie, nikt nie zgad, aż król
              o Bogu zapomnioł. Aż raz na tó zabawe Pon Bóg diabła zesłał. Diabuł za prienca
              sie ustrojuł. Jek to diabuł, usiad zaro i psisze wszystkie imienia po kolei,
              tegó ale nimo, aż napisało mu sie Amalia. Król myśli, co princa równek (jednak)
              ma za zięcia.
              A na tem zreboku córka rejtowała (jechała). A tu zrebok wziół godać: "Nie bój
              śie" - bo ona sie wylękła - "jek dzień weselny przyjdzie, to nie siadaj w
              karete, ino mów, co na mnie chcesz rejtować, i daj sobzie zrobzieć mnecz i
              wybzieć na niem daj imnie Jezus. A odspódek ubziesz sie za prenca. Óni będo z
              ojcem grędo (prędko) jechać, ale óni nie zdążó. Pioruny zacznó bić i ojca
              zabzijo, a my uciekniem góró przed tem diabłem". No i oddaw (ślub) już
              przyszed, a óna do ojca mówzi, co óna tylo na zrebaku. Ojciec nie chcioł, a ten
              diabeł przystał. Óna wsiadła, sie tak ubrała i zrebok z nió poszed. Óna zawdy
              grędó, a nie mogó dognać. Aż ón zrebok poszed w powietrze, a ojca pioruny
              zabziły.
              cdn
              • tralala33 Re: O przygodach królewny Amalii cz. II 13.04.06, 18:01

                Ten zrebok z nió szed trzy dni i trzy noce i spuścił sie z nio w królewski
                sod. "Tu ostań, eno patrz, co nie zaśńiesz, a ja będę tu trawe jeść". A óna
                tero uż' była za princa. 'Óna zasnęła, a ten zrebok po ksiatach latał. Ogrodnik
                go chciał złapać, ale nie móg, i do króla melduje tó zache (sprawe). A król
                niał psijaństwo, a buł esz'cz'e młodziak, eno z matkó gospodarował. Zaroz
                poszed ónego kónia złapać i znaleźli ónego princa lezącego. Kóń uż' będzie
                obsilóny (posilony, nakarmiony), ale óna nie, mówi: "Jo musze sam kiele ónego
                kónia". Posz'ła i mówi: "Co teroz bedzie ?" "Moż'esz' psić i jesć, ale o mnie
                nie zapómniej i patrz', co nie trącisz głosko w głoske" (szklankę w szklankę).
                No i tak ta króla matka przisz'ła, a tu sie popsili, eno ten młody i jego
                matka. Wzieła głoske i mówi: " Wypijem z przyjacielem - i trąciła - nie dobrze
                by było nie wypić". Jek wypiła, zaroz padła.
                Zaro ten młody sam go poodpinoł i kiele łoża wachuje. Rozpiół loch, pojrzy, to
                ty złote psismo na piersiach: "Amalia - to je dziewica". "Matko to je ta, co jo
                mioł zgodywać, a mnie jó Pan Bóg som doł". Jeno roz óna przeckła i chce do
                kónia isć. Prziszła do kónia - "Co teraz będzie ?" "Nic nie będzie, żenić sie
                będziesz, tylo o mnie nie zapómnij". Teraz sie ożenili oboje i światowali.
                cdn
                • tralala33 Re: O przygodach królewny Amalii cz. III 13.04.06, 18:01
                  A na jej rodzini matka eno była, bo ociec buł zabity, a diabuł rządziuł. Jek ón
                  sie dowziedział, gdzie óna je, to wydał wojne temu królowiu. Óna sie pyta: "Co
                  tero będzie, moj mąż na wojne idzie ?".
                  "Niech ón żadnego wojska nie turbuje, eno weźnie ten twój ńiecz i na mnie
                  wsiądzie". Óna mu mówzi: "Męzu kochany, nie turbuj wojska, to jest diabuł w
                  mojej rodzinie, ale ty go zredzisz (dasz radę), eno jek mniecz wyciągniesz z
                  tej puchwy". Wsiod na tego zrebaka i poszed z niem powietrzem. A diabeł buł
                  oblagrowany (okopany). Jek wyjął mniecz, to wojsko leży, eno diabeł sie ostał.
                  Ten młody król posłał list i jednego opłaciuł, co by to zaniós, bo to sie
                  dziejało w rok 1356.
                  A diabeł zbudował sklep kiele drogi i mówi: "Co mi szczescie przyniesiesz" i
                  jek ten (z listem) na darmowe wlezie - dał mu jedno butelke, drugó i ten usnół.
                  A diabeł drugi list napisał do matki młodego króla, żeby tó żóne i synka
                  zgładzić. Ten zaniós, a matka płacze i mowi: "Niech tak ostanie, aż ón
                  powróci". List zakluczowała i napisala do syna, co ma mniłosć eno w niech i
                  tegó nie może zrobieć. Ale diabeł znów napisał, że óna dała jech stracieć. Ten
                  czyta - "O mój Jezu, co ta matka porobiła". A ta młodo - roz staro zapomniła
                  klucz wyjąć ze drwi - i młoda tam wpyrła (wtargła), i czito. Wzieła dzieciaka,
                  mówi: "O mój koniczku, co byś ty był", a zrebok uż kiele niej i kazał, co by
                  mówziła matce: "Jek mnie móż bedzie chciał szukać, to w mnieście Kurzostopka".
                  Staneli na łące. "Przyleco kruki, a ty jednego złap i nie puszczaj, aż ci
                  przyniosó papiry od niasta Kurzostopka".
                  cdn
                  • tralala33 Re: O przygodach królewny Amalii cz. IV 13.04.06, 18:02
                    I óni jej przynieśli, ale kóń mówzi: "To nie só te richticzne (prawdziwe), mów
                    co jem porozdzierosz tego kruka na sietem kawałków". I óni jej przynieśli, a
                    była uż w pokoju. To było niasto zaklęte za duże zabawy. "A ty teroz karz
                    śniercio, nie żałuj. Teroz musisz mnie głowe śćiąć mnieczem". A óna mówi: "Jek
                    ja za te dobro", ale ón mówi, co "jo jest aniół i chcij tak, jak jo ci
                    nakazoł". To teraz skóńczem o niej, bo óna jest królowa na drugim lądzie.
                    Ón młody król doszed do domu, a matka sie skajała, bo óny ni ma i onego nie ma.
                    Jednoz w płaczu jo nalaz. "Coś ty, matko narobziła !" A matka: "Coś ty ale
                    narobouł". Pokazali listy. "Ale kieni (gdzie) óna ?" "Mosz jo szukać w nieście
                    Kurzostopka". Porejtował i przyjechał w lasy, kóń już też dalej nie móg. Szied
                    i szied, przyszed do jamki w lesie, a tam był pustelnik, spojrzy - "Mój Boże,
                    król ! Jek ty tu, człowieku, dó mnie nioł przyjść". "Cy ty by ni nioł co
                    podjeść ?" "Moje jedło od korzónków łupinka, to jajaśniejszy król nie będzie
                    jod". Ale podjod i niodem (...) Ten nie wziedział i nieście Kurzostopka, " ale
                    mój siósiód je trzysta nil, to ón będzie wiedział". Dał mu pieska, ón piesek z
                    niem i tak mu wesoło było.
                    Uszed óne trzysta mil i znów pustelnik, i znów podjod korzónków i pyto, czy nie
                    słyszał o nieście Korzostopka. "Nie, mój kochany, ale znów mój sósiod....
                    Tamten ci dał pieska, a ja ci dam ptaszka". Ptaszek śpiewa kurantki.
                    Zastali tego trzeciego przy modlitwach jek i te dwa. "Eszcze trzysta nil jest
                    niasto Kurzostopka i królowa tam króluje. Teroz odchodzisz, to i jo wom dom
                    podarunek - takó piszcziałeczke ".
                    • tralala33 Re: O przygodach królewny Amalii cz. V 13.04.06, 18:02
                      Uszli óne trzysta mil, ale tero uż nie był król, eno za dziada, ale psieniędzy
                      niał. Wszed do sklepu, podjad, a wzdycho, jek sie do królowy dostanie. A z tego
                      smutku wziół grać, a z'id: " Aj waj, co pan robzi, tu muzyka je zakazano". A
                      milicjanty uż' só i do królowej na sąd. I przyszli, ón prosi, tak jej powieda,
                      tak i tak sie dziejało.
                      Ni mogła go tero poznać. Ten chłopiec, syn, za kiedke jó sarpsie, czy by jemu
                      nie dał piszczałki. On podarował, chłopcu dał, a óna go puściła, ale synek nie
                      móg grać, ptaszek obsowiał, piesek przepadać chce. Znów go wrócili i óna sie
                      pyta, czy by jo poznoł, a ón mówi, że jak będzie w tem stroju, co u niego, to
                      jó pozno. Óna sie przebrała i ón jó poznoł, i króluje z nió do dziś, kieni nie
                      pomer, w nieście Kurzostopka.

                      Opowiedział M.Kamiński, wieś Nowa Ruś, pow. Ostróda 1950 (Mazury)
              • tralala33 W Sześnie diabeł matkę daje :) 16.04.06, 19:12
                W Sześnie diabeł matkę daje smile
                W Sześnie diabeł matke daje. Tam w Sześnie (wioska w powiecie mrągowskim) za
                kiedyśn'ich dawn'ich czasów b'iła gmina. Gmino wówczas kierował tak zwany
                amtman (urzędnik), do pomoc'i miał - tedi wtenczas naz'iwano Bóte poseł, ja.
                Do tej gminy należała pewna wioska w której żiła pani Kożianka ze sw'im
                s'inem. Sama biła wdowo i zamierzała s'inowju zdać małe gospodarecke swoju i
                sama iść na utrzimanie s'ina. S'in do czasu zdania mu gospodarstwa z matko
                bardzo pięknie z'ił, w zgodzie i spokoju. Gdi czuł sie właścicielem
                gospodarstwa, rozhulał sie, cziensto sie upijał, matce dokuczał i biuł jo.
                Za ow'ich czasów amtman gmin'i b'ił zarazem i sędzio w letkich sprawach, w
                lżejszych sprawach, bo wówcas karali : rozgo bili, batem. Tak i staruszkia
                widząc, że s'in stał sie bezpoprawnym, zrobiła skarge na niego u amtmana - żie
                jej dokuca, przez'iwa i bije. Amtman w'idał termin na stawienie sie s'ina z
                matko do gm'iny, na pewien dzień. Po krótkim casie dostał , otrzimał s'in
                przez posła wręcóne wezwanie na sprawe. S'in wiedział, ze źle, bo na pewno
                amtaman przisądzi mu batów, prosziuł matke, ab'i mu przebac'iła. Całuje jej
                ręce i obiecuje jo więcej nie bić ani w'iz'iwać. Matkie za s'ina serce boli,
                uwjerziła słowóm s'ina, bierze lascke w ręke i udaje sie do gm'iny, aby pan
                amtman rac'ił darować s'inowji, bo on sie od pewnego casu tak naprawił, żie
                obiecuje matki uż więcej nie bić.
                Pan amtman mówi: "dobrze, ale pamiętajcie, zeb'iście drugie raz nie
                przichodzili w tej sprawie do mnie"
                • tralala33 Re: W Sześnie diabeł matkę daje :) 16.04.06, 19:12
                  Z tem zagrożeniem staruszka wraca do domu. S'in bardzo zadowolóny przez
                  niejakiś cas uwaza matkie i szacuje, i żijo oba w spokoju, w pokoju. Lecz po
                  jakimś czasie zapomniał on tych słów, które matce prziobiecał jo nie bić i jej
                  nie dokucać. Napocał sie upijać znowa, w'iz'iwał jo od babów, babo i jinne
                  wiraz'i, biuł i bardzo jej dokucał. Matka widząc, ze nie rada, posła po raz
                  drugi do amtmana z prośbo o ukaranie s'ina, bo juz dalej wytrzimać nie może.
                  Pan amtman obac'ił staruske, powada: "Nie mówił ja wam - otóz tera to, co miał
                  s'in dostać, to wy dostaniecie to kiare". Lecz widząc upłakiano kóbiete, w'idał
                  ponown'i termin na sprawe, na stawenie sie na sprawe. S'in po otrzimaniu
                  wezwania, choc nieśmiało, lecz probuje prosić matki o przebacenie. Wiesa sie
                  jej do syji, całuje jo i szlubuje na kolamach, ze więcej jej dokucać nie
                  będzie. Matka mu tłumac'i, że óna skargi cofnąć nie moze, bo amtman srodze
                  rozgniewany jó zamiast s'ina ukarze. Lecz s'in nie przestaje prosić tak długo,
                  az matce serce sie zmękc'iło i mu przebaca. W dzień spraw'i bjerze lascke w
                  ręke i zamniast w s'inem idzie sama do gminy. W drodze wpadła na jakiś pom'is,
                  bo bardzo sie bojała amtmana. Przichodzi do gmin'i, sziada na przeddomowej
                  ławce i ceka na jakoś okazje. Jak raz jedzie chłop z gnojem wioząc go na puole.
                  Kobjeta zatrzimuje furmana, mówi: "Kochan'i przijacielu, otóż pan amtman was
                  wz'iwa, b'iście weszli do gmin'i".
                  cdn
                  • tralala33 Re: W Sześnie diabeł matkę daje :) 16.04.06, 19:13
                    Kobjeta zatrzimuje furmana, mówi: "Kochan'i przijacielu, otóż pan amtman was
                    wz'iwa, b'iście weszli do gmin'i". Chłop nie widząc nic złego zawionzuje leje
                    na kłonice i idzie śmiało z kobieto do gminy. Amtman widząc wchodząco staruske
                    i za nió jakiegoś to mesc'izne p'ita sie staryj: "Czi to wasz s'in ?" "Tak
                    jest, panie amtmanie". Chłop ździwiony powiada: "Nie znam tej bab'i". "Tak, tak
                    panie amtmanie, odparła kobieta, to 'un tak zawse mówi". A amtman nic więcej
                    nie bada, kaze wnosić snop słomy i leje chłopu dwadzieścia pięć batów. Potem
                    p'ita: "Czi to jest wasza matkia ? Czi będziecie jo bić ?" Chłop szie nie
                    prziznaje b'ić s'inem tej kobiety i powiada - "Ja nie znam tej bab'i". Bar'zo
                    rozgniewany amtman przisondził mu jeszcze dwadzieścia pięć batów. Potem po raz
                    trzeci zap'ituje: "Jest to wasza matka ?" Chłop widzi, że nie ma żadnej radi,
                    powiada: "Tak jest, panie amtmanie, to jest moja matka". "To idź, a żeby ciebie
                    więcyj tu nie widział". Chłop w'ichodząc z gminy powiada, że: " w Sześnie
                    diabeł mu matke dał".
                    Od tego czasu słynie Sześnie i w okolicy mowa, że w Sześnie diabeł matke daje.


                    Opowiedział tak wspaniale G.Optacy, Pisz 1950 (Mazury)
                    Wątek nie zanotowany w literaturze ludowej; prawdopodobnie pozostaje w związku
                    z przysłowiem -' przyrzucili jak cyganowi matkę'.
                    • tralala33 Dwie siostry - pracowita i leniwa cz. 1 17.04.06, 19:56
                      Dwie siostry - pracowita i leniwa
                      Jena kobzieta mniała dwa córki. Jena buła zgniło, a drugo rączo. Jenego dnia
                      wzioła ta rączo (pracowita) kota, zbanek i razowej mąki, mlika i kołko do
                      przandzenia i poszła do drugi chałupy prząść. Jek weszła do izb'i, to naprzód
                      uwarzyła muzy ( zupa gęsta z mlekiem) i sia najadła, i razem z kotem jadła,
                      potem pomuła wszystko i schowała, i dlai przandła. " O jedan roz bukało w
                      dźwierze i wołało: "Córo, córo, otwórz, bo sam wloza". "Una dostała strach i
                      móziła: "Kotku, odpożiedz za mnie". A kotek móziuł: "Kiedy przydziesz ze stóma
                      krowam'i ze złotem'i kopytam'i i rogam'i, to wom otworza". Ale niedługo
                      przyszed z temy krowam"i, co mnieli złote kopyta. To jek prziszli, to cała
                      obora była pełna i znowu ji wołał: "Córo, córo, otwórz mi, bo sam wloza". A una
                      móziuła: "Kotku, odpożiadaj za mnie". A 'un móziuł: "Kiedy przyjdziesz za
                      trzystoma św'iniam 'i ze złotymi ogunam'i". Za szile znów przyszed z kozam'i,
                      koniam'i. Jek wybziła dwanosta to 'un musiał uciekać.
                      Nad renkiem to wzieła kołko i kotka, i kotek z jenej, a 'una z drugiej, i gnali
                      wszystko do domu, a matka myślała, że 'una żiancej nie przidzie. A tedy
                      jek 'obaczuła, ze 'una tyle przygnała, to pytała sia, jek to wszystko zrobziła.
                      Tak 'una wszystko poziedała, i potam matka na drugo noc wysłała to drugo córke,
                      to zgniło (leniwą).
                      cdn
                      • tralala33 Re: Dwie siostry - pracowita i leniwa cz. 2 17.04.06, 19:57
                        Tak 'una wszystko poziedała, i potam matka na drugo noc wysłała to drugo córke,
                        to zgniło. To tyż ji dała zbanek mlika, monk'i żytniej, wzieła kołko i kotka i
                        poszła. Ale 'una nie przandła, bo nie mogła prząść. Tedy uwarzyła muzy i
                        usiadła sama jeść, i jadła. Ali tedy jak 'una jadła, to kotek mniaucał: "Miau,
                        mnie doj też". A 'una: "Psika, kocie, jeszcze tobzie dać !" Kot tedy ogun
                        spuściuł i poszed za psiec nazad spać. A 'una nie pomuła po jedzeniu, tlo
                        wszystko 'ostażiła stojeć czorne (brudne). 'Oroz zabukało w dźwierze i
                        wołało: "Córo, córo otwórz mi, bo sam wloza". A 'una móziła: "Kotku, odpożiedaj
                        za mnie". A kotek móżiuł: "Chto muza zjad, to niech sam odpożieduje". A 'un
                        jeszcze dwa razy wołoł: "Córo, córo, otwórz mi, bo sam wloza". To 'un do ni
                        wloz i przynius taki duży drąg i móżił, co ma ten duży drąg pełno naprząjść,
                        a 'una przandła paciorki i nie uprzandła. Tedy wzioł drąg, i jo zabziuł, głowe
                        jej wetknoł w okno, co majo po nio przyjść. Matka nie mogła sia docziekać na
                        nio, poszła po nio i ujrzała córke w oknie wyglądać. Ucieszuła sie, że już na
                        matka wygląda. Jek wlazła matka do sien'i i 'obaczuła, że córka nie żyje, to
                        sia zasmuciła. Przyszła do domu i opoziadała, że nieszczańście sia stało. To
                        poszli i pochowali jo i gospodarowali z to psieszo córko. Chciwosć buła skarana
                        i fertyk (gotowe).

                        Opowiedziała A.Kensbok, wieś Purda Duża, pow. Olsztyn 1949 (Warmia)
                        • tralala33 O Konopce i diable cz.1 17.04.06, 20:19
                          O Konopce i diable
                          Jeden chłop szed z roboti, ale tutaj patrszi, a tu jeden chłop wożi jeno
                          bziałke na sarieckach z góry i pod góre. Ta zieś to sie nazywa Ogonki, a ten
                          chłop Konopkia. I sie tygo chłopa zap'itał, co 'un robzi, a ten
                          zaraz 'odpoziedział: "Ja jest sam diaboł, ja głupstwo porobiuł, to ja kiare
                          dostał, to muse to staro kobziete az do jej śnierci tu wozić. To z góri idzie
                          dobrze, letko, ale pod góre, to aż ni pot z łusziny leci, jek ti tu zidzis, ale
                          ja cie prose, cy byś ti mnie ni móg pomocu b'ić. Uz ja dzisiaj to zaraz skonce
                          to wożenie, bo uz kur będzie zaroz psiał. Ale buńdź taki dobry, prszijdź na
                          cwartek tutaj i jedenastyj godzinie i w'ikop ti tutaj mocno głęboki wądół, co
                          m'i tó babe zakopsiem"
                          Konopkia krszyzuje sie (żegna się) i ma strach, i nie chce nic z niem do
                          doc'inku nieć, ale 'un sie jenoz dał namózić. Teraz ten diaboł
                          mózi: "Psieniędzy ni mom, ale słuchaj tlo ti. W Węgoborku w szlosie szpukuje (
                          z zamku straszy), to ti mozes te złe dusi w'iprowadzać, i za to ządaj sto
                          talarów, bo ja tam jest, to ja ci zrumuje (usunę się) zaraz prec. Teraz tam w
                          tym Sztejnort w szlosie znowu szpukuje, to ti sze znowu ojaw i tam ządaj od
                          tego grafa dwasta talarów, ale w tym teraz juz musis bić kontentny i zincy ni
                          mas to robzić, bo kiedy będzies robzić, to ci pódzie licho". Z tymi
                          psieniędzoma, co 'un sobzie zarobził, w góre posed.
                          cdn
                          • tralala33 Re: O Konopce i diable cz.2 17.04.06, 20:20
                            Za rok znowuj tak sie objaziło, co w Berlinie w pałacu szpukuje. Tak ten grafa
                            z Sztejnortu objawziuł, co Konpkia moze tych złych znowu w'ibazić. Zaraz buł
                            Konpokia do Berlina zawołany, ale 'un barzo to nie chciał, bo mu diabeł to
                            zakazał, co 'un zięcyj ni mo tygo robzić. Tak zaroz buł w Belinie Konopkia do
                            tego pałacu prziprowadzony. Konopkia drżał od strachu i nie chciał tego ucynić
                            i szie 'odwołał na trszi dni, co majo mu dać cas. Konopkia chodzi w Berlinie
                            tam i zazod, ale na trzeci dzień zasnoł i zidział takoze bziałke jako on
                            zakopał. Tak 'on mózi: "Wej, ta mnie będzie do pomocy". I zagodoł to staro
                            bziałeckie i p'ita śe, gdzie jej ponieskanie jest. I 'ona mu odpoziedziała,
                            gdzie 'ona niska. I posed z radościo do tygo pałacu do Berlina, prziprowadziuł
                            to bziałkie do pałacu. Jak diabeł sie do niego przibliza, 'otworżuł Konopkia
                            hastih (gwałtownie) drżi i wrzescy do tygo diabła: "Tu masz to staro bziałkie.
                            Jo jij nie zakopał". Diabeł sie mocno zrzas i pocuł drzyć i wołoł do Konopki: "
                            Weź jo w zad, weź jo w zad, uz ja nie będę tutaj zincyj szpukował". Tak
                            Konopkia dostał za to płate za berlinski pałac, co go w'ibaziuł. Dostał
                            posziadło, co 'un żannych podatków nie brukował (nie potrzebował) płacić.

                            Opowiedziała Rochna , Mrągowo 1949 (Mazury)

                            • tralala33 O sztudentach i chłopie cz. 1 17.04.06, 20:22
                              O studentach i chłopie
                              Jeden gospodarz szed z krowom na targ. I widzieli trzech studentów, że 'on na
                              targ idzie, to chcieli 'od niego tom krowe kupić. Powiadali: "Gburze, przedoj
                              nom to koze". A gospodarz pojedał, że nie jest koza, tylko krowa. Tak te
                              sztudenci gwałcili koniecznie go, że mo przedać. Tak ten gbur sie namyślił to
                              krowe sprzedać i dostał zapłate za krowe, tak jak za koze.
                              Tedy ten gospodarz, jak widział, co sprzedał sztudentam krowa zamiast kozy, to
                              poszed do lady u kupił sobie cylinder'ut. I tedy jek ten cylinder'ut kupił, to
                              poszed do karczmy i wpłacił pieniędzy tyle, co móg jeść i pić. Poszed tedy na
                              miasto i wsadził ten cylinder na głowe; tedy 'obaczyli go te sztudenci, ale
                              pojedali te sztudenci: "Gbur koza przedał, a cylinder 'odkupił". (A te wpłate
                              zrobił we trzech karczmach. Tedy poziedział temu karczmarzożi, że jak 'on
                              przyjdzie nazod, to będzie żądał za te wpłacone pieniędze do jedła i do picia.)
                              Tak jak te sztudenci zobaczyli, poziedzieli: "Kupił cylinder za koze, co 'on
                              chce z niem zrobić ?" To te studenci poszli do niego, i sie go pytali, co 'on
                              chce z cylindrem zrobić. 'On jem odpowiedział, ze jak 'on ten cylinder włoży,
                              to może życzyć, co chce, to dostanie bez płaty. Tedy sie 'on tych
                              studentów 'odłączył i poszed do karczmy, gdzie wpłacił pieniądze przed czasem.
                              Tedy sztudenci poszli z ciekawości za nim, gdzie on pójdzie.
                              cdn
                              • tralala33 Re: O sztudentach i chłopie cz. 2 17.04.06, 20:22
                                Tak wloz do ty karcmy i żądał jedła i picia. Jak podjad i wypsił, zapalił sobie
                                jeszcze cygara; tedy do karczmarza pojeda: "Panie, je zapłacone ?" Ale przy tem
                                pytaniu wykręcił ten cylinder na 'opak. Karczmarz mu odpowiedział: "Tak, tak,
                                wszystko w porządku jest zapłacone, możesz iść". Tak studenty duże dziwy
                                powiadali, że zjad, a nic ne zapłacił. Sztudenci sie dziwili, dlaczego 'on nie
                                zapłacił, a zapłacone.
                                Tak tedy ten gbur poszed do drugiej karczmy i też tam jad i psiuł, i zapalił, a
                                studenci przyszli za nim; tez sie przyjrzeli; też cylinder wykręcił: "Pane,
                                zapłacone ?" "Tak, zapłacone".
                                Tedy poszed do trzeci karczmy, zrobził tak samo, jak i w psierwszej i drugiej
                                zrobziuł. Tedy jek wyszed, to studenci poszli za niem i prosili, że ma im ten
                                cylinder'ut sprzedać. Ale 'on powiedział, że ten cylinderat za drogi i 'oni nie
                                wiedzo zapłacić. Tak go prosili, że ma zaczekać, aż przyjdo do domu la
                                pieniędzy. Tedy mu ten cylinder zapłacili, duża sume pieniędzy kosztował. Te
                                sztudenci byli ty myszli, ze z tym cylindrem zrobiom, tak jak 'on zrobił. Tedy
                                między niami, jak kupili, ostała kłótnio. 'Od tych trzech każdy chciał być
                                pierwszym do tego cylinderota. Tedy sie ujednali i jeden wzion ten cylinderot
                                na głowe. Jak poszli do karczmy, do ty samy co ten gbur był, to tedy żądali do
                                jeścia, do picia i do palenio. Tedy jak najedli, napili i zrobili jak ten gbur,
                                kapelusz zrobzili na 'opak. Tedy jek sie pytali, że jek zapłata, to mogo iść -
                                zapłacone nie jest. Tedy wzioł ten drugi cylinderat, to powiedał, że ten nie
                                rozumieje, i pośli do drugiej karczmy, tam tyż jedli, pili i nie zapłacili, bo
                                ten cylinderat nie miał wrtości do zapłaty. Karczmarz im mówił, że majo
                                zapłacić, i wyrzucił ich na stroz, i mieli w skóre. W trzeci karczmie im poszlo
                                tak samo, też nic nie poturlali (nie wskórali). Tedy poszli za gburem w pogoń,
                                chcieli go pognać, aleć go nie dognali, bo gbur zginoł bez sladu. To chcieli mu
                                te psieniundze 'odebrać i cylinderat 'oddać.

                                Opowiedział Nowocień, wieś Nowa Kaletka, pow. Olsztyn 1952 (Warmia)
                • tralala33 O parobku w piekle i magicznej fujarce cz.1 19.04.06, 20:50
                  O parobku w piekle i magicznej fujarce.
                  Jena matka, jena kobzita mjała syna tylo jenego i go chowała do dwudziestu lat.
                  Tak tedy ,móziła: "Synie, musisz som tero iść na służbe". A tan syn ji
                  móził : "Toć kiedy, babo, nie chcesz ma dłużi trzymać, to ja póda". A un był
                  mocno mocny, to ta matka razu ne wedziała, co 'un taki mocny je.
                  Tak przyszed na jeden majantek, sia urządził i mózi do majątkarza, mózi: "Ja
                  chce za dzieziuńcu (dziesięciu) zapłata". A majantkarz móziuł: "To jo najpierw
                  spryfuja (wypróbuję), czi ty to zarobisz". Tak dał majantkarz dzeziać furwerków
                  (wozów) zaprzągnać, mieli gnój wozić. A 'un sam mniał te fury kłaść i 'un
                  zduz'ił, bo wziuł wóz za kuniec dyszli uniós go i postaził, gdzie ten gnój buł
                  i roz zidłami załośił, to fura buła pełna. Tak tedy majantkarz buł w strachu,
                  że 'on taki mocarz jes. Tak tedy móził: "Janku, pojedziesz z furo pszen'icy do
                  młuna". A 'uni mu nawalili nie pszanicy, tylo fura popsiołu i do tygo młuna go
                  posłali. A ten młun to buł zaklęty. Ten majantkarz rachował, jak on tam
                  pojedżie, to 'un węcej nie przyjedzie.
                  Jek un przyjechał do tego młuna, to ten młun buł zaketowany (zamknięty),
                  tak 'un tedy ten młun odder i wszed do tego młuna, to nikoguj nie buło. Tak on
                  sia dojrzał, że to nie pszanica, tylo popsoił. Tak 'un wziuł ten popsiuł w
                  łyna (...) i poszed do komory, tam gdzie pszan'ica buła, i zasypał pszanicy, i
                  zapuścił młun, i zaczoł mlić. Tak jak un mluł, prziszed tan nastarszi pachołek
                  (parobek) do niego i sia zaczeli wadzić, co on tuta nie robz'i. Tak tan parobek
                  złapał tego pachółka i posadził go na kamnienie. Jak ten młun chodził i tan
                  tedy sfrunoł z tych kamiani, i poszed, i żancy do niego ne przyszed. Tak on
                  namluł 'uny pszanicy, i mąki przyzióz na tan majantek, i móził, co go nie maju
                  na drugi raz głupsić: "Za popsiół wama mąki przyzióz".
                  Tak tedy buł Marcin i majątkarz go odpuścił.
                  cdn
                  • tralala33 Re: O parobku w piekle i magicznej fujarce cz.2 19.04.06, 20:50
                    Tak tedy buł Marcin i majątkarz go odpuścił. Jek go majątkarz odpuścił, tak 'on
                    poszed na drugi majątek i chciał ta sama zapłata za dzeziuciu, a tan majantkarz
                    sia zaczuł z niem handlować, tak tan parobek móziuł do tego majantkarza: "To
                    kiedy nie, to na marcina cia ranko bez dupa rzna". I ten majątkarz na to
                    przystoł. Tak tedy 'un robziuł ten całi rok, mu robziuł ten parobek. To jek
                    Marcin przyszed (nigdy bym tej bajeczki nie zrozumiała, gdybyśmy z Tralala nie
                    rozmawiali o tradycji św. Marcina, ktora mówi, że jest to dzień wypłaty za
                    pracę), tak on chciał swoja zapłata, tak majantkarz sobzie na dupa pod buksy
                    (spodnie) podłożył psierzynka, a jek un ranka podniós, to psierzynka sfurnuła,
                    i on go trzas bez dupa, i go zabziuł. Tak tedy poszed 'i móziuł: "Już ma nicht
                    nie chce w służba. To tyra póda do piekła diabłom służyć". Jek un przyszed do
                    psiekła, tak mu dali sztalowy ancug (ubranie), i te diabły do niego
                    mózili: "Jek ty tan ancung podrzesz, to możesz od noju (nas) żądać, co tlo
                    bańdziesz chcioł, ale mniłości i litości u noju ni ma". Tak mu dali wóz i
                    konia, i mo na tam wozie z lasa drzewo wozić i pod tan kesel (kocioł)
                    przykładać. Tak jek un pojechał do lasa, nawaluł taka fura drzewa, co tan kóń
                    razu nie redził. Tak 'un go wziuł i 'oter. Jek na nego miłosierdze zrobziuł,
                    tak z tygo konia sia zrobziuł tan majantkarz, co go ranko przez dupa trzas. Tak
                    tedy tan majantkarz poziedał, jek tuta w psiekle jest. Móziuł: "Tego ancucha ty
                    nigdy nie podrzesz, bo to jest sztalowy, ale idź ty do mniasta i kup psiłków, i
                    tedy psiłuj i pucuj go, to ty go tedy przepsiłujesz i tedy idź do niech i
                    mów: "Ten ancug już je poderty". Tak tobzie bando obziecać faski złota, a ty ne
                    chci tego, tylo ty chcij ten kożuch w keslu omoczić".
                    I tan majantkarz sia nazad zrobziuł koniam, i tan parobek poszed do miasta, i
                    kupił psiłów, i piłował, i pucował....... cdn
                    • tralala33 Re: O parobku w piekle i magicznej fujarce cz.3 19.04.06, 20:51
                      I piłował, i pucował, i za rók sia ten ancug poder. Tak un poszed do tych
                      diabłów o zapłata. Tak uni mu obziecali złota fasy (beczki), a on nie chcioł.
                      On tlo chciał ten kożuch w tam keslu (kotle) omoczyć. A uni mu nie chcieli dać,
                      tak on wziuł sztalowo trzcinko i zaczoł tych diabłów bzić. "Cobyśta mi
                      obziecali wszystko, co bande żądał". A uni mózili: "Dajta mu, co tlo un chce".
                      Tak un omoczył ten kożuch w tam keslu i poszed swoju drogu, i przyszed na jena
                      zieluna łąka, i sia ukłod 'odpoczywać. Tak jek un jeszcze spał, tak przyszed do
                      nego jakisz' stary dziodek. Tak ten mózi: "Młodzieńcu, przedaj ty mnie te
                      ozieczki". A ten młodzence móziuł" "Toc ja nie ziam, czi to su moje". A tan
                      stary dziadek móziuł: "Ju, to su twoje". To tan młodzieniec móził: "Kiedy to su
                      moje, to możecie ich dostać". Ale tan dziadek móził: "Ale co ty za ne
                      żiundasz" ? A on mu odpoziedał: "Ja chce takie skrzipki, co jek ja zagram, to
                      bańdzie wszystko tancować". A ten stary dziadek mu móziuł: "Możesz dostać". "I
                      coby mnie na świecie dobrze szło i po śmierci do nieba bych przyszed". I ten
                      stary dziadek mu wszystko obziecał. Tak tedy ten stary dziadek wziuł te
                      ozieczki, a tan młodzeniec wziuł te skrzypki i poszed i cdn...
                      • tralala33 Re: O parobku w piekle i magicznej fujarce cz.3 19.04.06, 20:52
                        Idzie, idzie i spotkał jednego folwerk, a to był kupsiec i na wozie mioł kasty
                        (skrzynie). Tak un wziuł te skrzypki i zaczuł grać, to kuń tańcował i kasty
                        tańcowały, i kupsiec tańcował, i wszystko tancowało, aż sia wszystko potłukło.
                        Tedy tan kupsiec go wziuł skarżuł. Tak przyszed na sund i go obsundzili na
                        śnierć, tak jego przyprowadzili do pozieszanio. Tak go sia pytaju, co on ma
                        jeszcze za winsze (życzenie) przad śniercią, a 'un odpoziedał: "Jo bych jeszcze
                        chcioł rod na tych skrzypkach zagrać". A te sundowe mu pozwolili, 'un zagrał na
                        tych skrzypkach, tak i 'uni sia wszyscy poparowali i zaczeli tak fejn tancować.
                        Jek sie natancowali, tak 'un tedy przestał grać. Tak 'un jam móził: "Za ta
                        muzyka mam być na śnierć skazany ?" A uni mu odpoziedali: "Nie, to nie może
                        być". Tak tedy obsądzili kupca na śnierć, a unego puścili frej. I poszed tedy
                        dali 'i przyszed do jenygo kościoła i kele utorza umer.

                        Opowiedział Orłowski, wieś Pokrzywy, pow.Olsztyn 1948r (Warmia)
                        • tralala33 Żołmierz, diabeł i panna cz.1 19.04.06, 20:53
                          Żołmierz, diabeł i panna
                          Jeden żołmierz przysed od wojska, yak ni mnioł żadny roboty. Tak 'un
                          móziuł: "Puda do lasa, może tam robota dostana". Tak prziszed do niego jeden
                          chłop, tak tedy móziuł, co ma do niego w służba przyjść. A 'on sia go sp'itał,
                          co za służba, tak mózi: "Sietom iat musisz w ty oblece chodzić i sietom lat
                          pazurów nie obrzynać, i nie mić nie spać w psierzynach". Ali ten żołmierz
                          odpoziaduje: "Musza sie nam'iślić". Tak tedy żołnierz dał na mszo świanto, na
                          pacierze - "to może Pon Bóg obroni".
                          Tak wzioł przistał do niego - ale psieniandzy bandziesz mniał pełne kieszenie.
                          Tak 'un chodzi teroz. Psiańć lot już chodził, to mu sia dało do jeny karczmy
                          przyjść na noc. To tan karćmarz nóżił, co ma iść do jenej dury tamuj. Tak
                          jek 'un prziszed do ty dury, tak buł jeden chłop w ty durze. Tak 'on sia
                          p'ita: "A za co ty tutaj siedzisz ?" - do tego chłopa, to 'un móził - "To,
                          bracie, mniołem dwa trojaki psianiandzy i-m w'ipsił dwa sznapsy (wódki), i-m
                          tedy jeden wzioł na borg, tak 'on mnie wsadziuł tutaj do ty dury". A 'un
                          móził: "Bracie, jek ty mne pomozesz z bziedy, to jo mom trzy córki, to ci jena
                          dom". "No, jo" - mózi. To przyszed zranek, 'un go wzioł i wykupsił. Tak
                          mózi: "Pódź, bracie, do mnie, to możesz jena sobzie w'ibrać. Jo tam za trzy dni
                          przide".
                          Tak za trzy dni prziszed.
                          cdn
                          • tralala33 Re: Żołmierz, diabeł i panna cz.1 19.04.06, 20:53
                            Tak za trzy dni prziszed. Ta starszo go 'obejrzała i zaro uciekła. Tak prziszła
                            ta drugo, tyż obejrzała i 'uciekła. Tak prziszła ta namłodszo i go obejrzała od
                            góry do dołu: "To jest - mózi - młody chłopak, kieby go tak ogoluł, w'imuł go,
                            to by móg b'ić dobri chłop z niego" i mu przirzekła, co sia bandzie z niam
                            żanić.
                            Tak 'on mnioł psiszczonek, wzioł go, rozłamoł na dwa polowy i jena polowe doł
                            ony, a jena połowa ostaził sobzie i móził, za dwa lat 'on tu przydzie ( bo
                            psiańć lat b'iły juz rom).
                            Tak tedy za dwa lata prziszed do ni taki ślachcic. Prziszła ta nastarszo córka
                            jego 'obejrzała, tak zara poszła drugi klejd (spódnice) przewłóczyć; ta drugo
                            to samo. A (od) ty trzeci namłodszy to chciał psić, tak 'una prziniosła mu w
                            śklonce wodi, jek un ta woda w'ipsiuł, to wpuściuł te pół psiszczonka w
                            śklonke. Tak jek 'ona 'obaczuła to pół psiszczonka w szklonce, to sobżie
                            pom'islała, to jest tan sam. Tak 'una posła po te drugie pół psieszczonka i
                            dotchła, to był całi. Tak niz te dwa sziostry prziszły, to 'un już z nio
                            siedzał 'obłapsiony, to z tego jadu wzieli posły sie oba poziesiły. Tak ten pan
                            prziszed do tego ślachcica i mózi: "Za jena dusza mam dwa".

                            Opowiedział E.Kurowski, wieś Pokrzywy, pow.Olsztyn 1949 (Warmia)
                  • tralala33 Wędrówka po Rosji cz. 1 20.04.06, 23:34
                    Wędrówka do Rosji
                    Obwędrował-em wszyskie zachodnie kraje i uważuł-em jesce na ostatku to ture
                    (podróż) na wschód zrobzić. Przis'ikował-em szie na wszistkie w'ipadki i złe i
                    dobre, aby mnie nic nie zdradziło. Przised-em do granicy, dokumenty, co mi
                    potrzebne były, w'ikupsił, dał potw'irdżicz' i juz moja wędrówka zaceła swój
                    pocątek. Dimbow'i kulas (kij) w ręku, p'incek na plecach i jade na mojim
                    sewskim kuniu w kerunku Moskwa (pani żie, co to sewski kuń). B'iło to zimowo
                    poro i cieżka moja wędrówka, bo pszirsze, com zauwaz'ił, co mi humór brało, to
                    nile i nile, zioska od zioski, nie tak jak na zachodzie, co mówio herbergi
                    (gospoda), co móg frisztik i obziad i ziecierzo zawsze w restauracji zjesz'cz'.
                    W ostatni kwaterze byłem na południe i zdawało m'i sie co do wjecora do drugi
                    zioski zduze. Ale guzik, już sie znierzka, a żioski ani żioski, cłożieka ani
                    złożieka. Sznieg na pu metra, a mróz na trzydżiesz'czi stopni. Co ja tu tera
                    ubogi wędrown'ik zacne ? W noc'i spać na dworzu to sz'niercz' gotowa. Bułem już
                    mocno zmęcon'i, ale trzeba wędrowacz' dal'i ... z tim pomyszl'inim równak
                    (jednak) ja muse kemś do jaki wzioski przyjść, i tak tu do mojego sceścia buło.
                    Ale sceście i niesceście i znowuj sceście. Ujrzałem niedaleko sz'watło i gnom
                    ostatnio mocó. Jest jedne zabudowanie, ale ino jedine jedno, w okenku sz'watło.
                    Pukam tam, nicht szie nie odziwa. Sztukam dal'i głusz'no i prose serdecnie. Za
                    dużem uproseniem w'itika szie głowa z tego wysokiego okienka i pita szie , co
                    ja chce. Prose ju, com jest wędrown'ik, co wędruje bez cali szwat i nauke
                    zbzieram, i cob'i m'i nocleg dała, bo me noc zaszła, a na dworżu nie moge
                    rownakci (jednak) umar'znąć. Óna kobżieta mocno zestrasowana, bo to b'iła
                    wdowa, chłopów tam juz nie b'iło. Pożiedziała mi, co tu juz duzo wędrusziów z
                    niłoszierdżia przyjeła, ale jo 'ino okradl'i, szkody narobżili i poszli dal'i.
                    Tak ja jo prosziuł jesce raz, co ja nie jestem taki bandyta, ino porządn'i
                    cłożiek, ja jo nie okradne.
                    Tak kazała m'i szilke pocekać i słucham, otwarża szie zapora od dżw'irzi.
                    Dżwerze szie otwarżajó i m'i móżi, co b'i wejsz'cz.
                    cdn
                    • tralala33 Re: Wędrówka po Rosji cz. 2 21.04.06, 20:47
                      Dżwerze szie otwarżajó i m'i móżi, co b'i wejsz'cz. Obejrzała me ze wszystkich
                      stron 'i m'i pożiedała: "Podjesz'cz dostaniecie u mnie i przespać sie możecie,
                      ale pod warunkiem, co oddaczie wszystkie wase ubranie. Trzeba sie
                      zazycherowacz' (zabezpieczyć) , cobysz'czie sobzie nic inego nie uważili. Pokój
                      maczie nagrżany, i tam szie wam nic nie stanie. Baczność na was dadzo esce dwa
                      ostre ps'i, cobyście zadn'ich głupotów nie robżili".

                      Wlas-em do tego mojego pokoju, ukłat-em szie spać na ten dużi psiec i spsie
                      sobzie spokojnie, bo co prawda ciepło b'iło, a te duze dwa ps'i tresowane na
                      ludzie lez'i sobzie w kąciku i obzerwujó mnie. B'iła moze jakaś dwonasta
                      godzina wiecór. Zac'iło mnie na onym psiecu pomału ts'iść, bo póki sie paliło w
                      psiecu b'iło ciepło, ale jak przestało szie palić. to mróz gotowy, a co ja
                      ubogi, nagi cłożiek zrobżie. Jek uz dal'i nie sło, bo me te zimno trzisło,
                      zaczułem sztukacz' , ale nic szie nie melduje, 'ino te psy zaceły warcyć na
                      mnie, ocani kręcić i uwazały juz 'ino na mnie buchnónć, co mam spokojnie
                      b'icz'. Co ja tu zrobzie ? rozm'iślam sobżie teraz.
                      Pob'inde dłuz'ij tu, to umar'zne do zarenka, a pognołb'im jakosz' to drogo
                      dal'i, moze casem niedaleko jes jakaś żieś, i tam inny poratunek znande. Takem
                      tez i zrobżiuł. Pomału s'ikuje szie na to uciecke. Psy juz warcó, a ja szie
                      zm'ikam ostrożnie z tego psieca do dż'werzi, te psy zawdi w 'ocach, buchne,
                      rozbżije te dżwerze, zam'ikam za sobo i jekósz' za sceściem nie zdózyły te ps'i
                      za mno w'ilecieć, bo juz b'i sie był ze mnó koniec stał. Zapore-m od drugiech
                      dźwierzi otworzył, 'im chcział prażie z proga skocyć, bo ja zauwaz'ił za sobó
                      tó gospodinie ti gospodarki z takem długem ostrim nozem, wyluk-em szie na
                      sz'niercz'. Uz tera koniec ze mnó, zdawało m'i szie. Ino myszle: ucziekaj i
                      ucziekaj !
                      Przypomn'inam, co tam ten naród w tych strónach mocno wyćw'icony w nozach
                      rżucaniu.
                      cdn
                      • tralala33 Re: Wędrówka po Rosji cz. 3 21.04.06, 20:51
                        Przypomn'inam, co tam ten naród w tych strónach mocno wyćw'icony w nozach
                        rżucaniu. Tak i óna nie zdóz'iła mnie złapać: ino rzuciła za mno tim nozem i
                        trasziła mne w sam tiłek. Tak ja od bólu prszistał i ona prszisła dó mnie i
                        chcziała ten nóz wycziągnąć, ale o nescesz'czie ! ułamała ten grif (ostrze) i
                        wyciągneła ino pół noza, a ten kóniec tego noza, co ceze mnie przesed, został
                        tkszicz' do dżisia. A to rane w tile zamrożiuł-em i szie nie zagojiła i tez jes
                        otwarta do dzisia.
                        Teraz gnam nago, jak Pan Bóg stworżił dale, ale żioski ani żioski. Sznieg pu
                        kolana, mróz tnie i z'ibirskie zietri tno m'i w twarz, ale cóż ja slise,
                        jakesz' dzwunki za sobó. Obejrze sze, bo to jado sanec'ki za mnó w jednego
                        kónia. Dwa pan'i na nich i jedno pusto solanke (beczke) za sobo. Jek me
                        dogonili, prosziuł-em jich, cob'i me ze sobo wżieli. Troche b'ili wyrazone
                        (oburzone) przede mno, ale co zrobżicz'. "Sziadajczie tam na tiłek". Ale z'imno
                        tnie dalej i óni spoglundajó na mnie, 'i m'i mózili, coby w to solanke wleźć.
                        Tam mi bedzie ciepl'i, bo inego cego nie mogo mi dacz'.
                        Z radosz'czió wlas-em w tu solanke, b'ile m'i ciepli b'iło. Jak ja w tó solanke
                        wlaz, to un'i me deklem przikrili i go przimocowal'i tak, co ja w'ilesz'cz
                        nazad nie móg. Co to szie ma znac'ić, m'iśl'e sobzie, co on'i me deklem esce
                        przikrili. B'ilo tam w tich stronach mocno duze trszodi zilkow i nie jedno
                        furmanke, nie jednego kónia i cłozieka te żilki w tich sztepach napadli i
                        pozerli. I ludżie do tego przyszli, chto takó podróż robził, jak te pany ze
                        mnó, tem w'ilkom, jak jech napadl'i cósz' żywego zrżuczicz'. To te żilki szie
                        z tem bażil'i a furmanka w ten cas ucziekła. Tak i ze mno tu.
                        Chwilecke i słucham jakeś bręcenie, scekanie, w'icie. Napadła nas mocno duza
                        trzoda żilków. O tem zw'icaju ja ale nic nie ziedział. Ale te pan'i , jak te
                        żilki przilecziałi juz 'ino buchnąć na tego konia, tak te pany tó solanke ze
                        mnó jem zrzucziłi. Żilki do mnie, a pan'i w nogi.
                        • tralala33 Re: Wędrówka po Rosji cz. 4 21.04.06, 20:53
                          ...tak te pany tó solanke ze mnó jem zrzucziłi. Żilki do mnie, a pan'i w nogi.
                          Ale nie mogli mi nic zrobżicz', bo solanka zamknięto, 'i nie mogli sie do mnie
                          dobracz', bo b'im miał uz wtedi szniercz' gotowó. Ale jednak me esce Pan Bóg
                          psed tim obroniuł. Z boku w ti becce od próp'i (korka) b'iła duza dzióra. Bez
                          to dure móg-em ws'isko obzerwować, a żilki buchały kole mnie. Tak ja tim koncem
                          nozem, co prszi mnie zostało, probował to diure pożiększyć, i dało m'i szie do
                          grubosz'czi około dziesięcziu centimetrów. Teraz-m nóg wszystko dobrze
                          żidżiecz', co szie ze mno robżi. Gulali me w rozmajite kerunk'i z tó beckó, bo
                          b'ili głodne i wuchałi kole ti duri. Culi cłożiece nieso. A ja sobżie m'iślał z
                          humorem juz po tim: niech wam na rażie przejdżie. W tim okamgnieniu zakręcził
                          szie żilk kole ti dziury, ten nożiększy, pewno ten prowadnik od ti cali
                          trzódi, dostał mu szie jego ogón w tu dziure. A ja w ti bece nie leniw'i,
                          sw'icił za ten ogón i prsziciągnoł go sobżie dobrze. Żilk szie zaczół
                          kręczicz', wicz', jamrowacz' (skowyczeć). Chciał ogón w'irwacz, ale ja trszimam
                          fest. Tak ten żilk jak z bólu wżioł w'iriwacz', wżioł gnacz', wżioł pędżicz',
                          ino szie sz'nik rożżiwał.

                          I co w'i m'iślita, moje m'iłe słuchace i gosz'czie, co sie stało ?
                          • tralala33 Re: Wędrówka po Rosji cz. 5 21.04.06, 20:55
                            I co w'i m'iślita, moje m'iłe słuchace i gosz'czie, co sie stało ? Ja buł esce
                            dwadziesz'czia minut prędze w Moskszie w tigo żilka, niz te pan'i na tich
                            sankach. Psziersze ci b'iło, żilka-m zabżil'i, skóre prszedał, za to ubranie
                            kupsziuł, ubrał szie i posed do tich panów, podżiękował jim za tu
                            przijemnosz'cz, co one mnie zrobżili.

                            Opowiedział G.Kipar, wieś Jabłonka, pow. Nidzica (Mazury)
                            • rita100 Re: 21.04.06, 21:24
                              To już wszystkie bajeczki i Legendy ?
                              Tralala, a te inne legendy , które znaleźliśmy to gdzie zamieścimy ?
                              • tralala33 Re: wszystkie? 21.04.06, 21:37
                                Nie wiem, czy wszystkie? Mam wrażenie, że jedną przeoczyłam. Musze teraz na
                                spokojnie przejrzeć oba wątki i wypatrzeć zgubę. A te inne legendy - pomyślmy,
                                czy może załozyć dla nich odrębny wątek? Bo tu mamy bajki i legendy w
                                autentycznej gwarze.
                                • rita100 Re: wszystkie? 21.04.06, 21:39
                                  Tak, może faktycznie w gwarze osobno, a te inne osobno.
                                  • rita100 Re: Zobaczcie 22.04.06, 23:04
                                    schlesien.nwgw.de/31x5x0.xhtml
                                    Popatrz Tralala, jak ślicznie sa zebrane bajki i legendy na stronie Glywickiej
                                    Dobry pomysł mili i tak przejżyście to napisane, z boku tytuły wszystkich
                                    legend.
                                    • gietpe Re: Zobaczcie 22.04.06, 23:21
                                      .de porzondek musi być.
                                      • rita100 Re: Zobaczcie 23.04.06, 10:30
                                        Tak , wszystko poukładane i wszystko na swoim miejscu - to jest atut.
                                        • tralala33 Maria Kensbock 12.06.06, 22:30
                                          Rito - nie uzierzysz kogo znalazłam!
                                          Tyle bajeczek kończyło się: Opowiedziała M.Kensbok wieś Purda Duża, pow.
                                          Olsztyn (Warmia)
                                          A tu taka niespodzianka
                                          Jubilatka z warmińskim życiorysem
                                          redPor 2002-02-12 ,

                                          Uczestniczyła w pogrzebie marszałka Piłsudskiego, pamięta walki o polskość na
                                          Warmii i koszmar wojny - Maria Kensbock, rodowita Warmiaczka, obchodzi dzisiaj
                                          swoje 85. urodziny

                                          - Moje życie nie było łatwe - przyznaje jubilatka. - Były okresy bardzo trudne,
                                          z którymi przyszło mi się zmierzyć, ale zawsze musiałam sobie dać radę -
                                          dodaje.

                                          Mieszkała w Purdzie. Rodzice należeli do Związku Polaków w Niemczech, dlatego
                                          zarówno Maria, jak i jej rodzeństwo chodzili do polskiej szkoły. Dzisiaj
                                          przyznaje, że antagonizm pomiędzy dziećmi, które uczęszczały do szkoły
                                          niemieckiej, i tymi ze szkoły polskiej był ogromny. Jeszcze przed wojną, jako
                                          jedna z najmłodszych propagatorek polskości na Warmii, prowadziła polskie
                                          przedszkole w Skajbotach. Założyła tam także drużynę harcerską. - Dzieci ze
                                          szkoły niemieckiej organizowały coś podobnego, więc naszym też trzeba było coś
                                          szybko wymyślić - tłumaczy. - Nie wiedziałam, od czego zacząć, jak to zrobić?
                                          Musiałam jeździć na szkolenie, czasami aż na Śląsk, bo u nas tego zabraniano -
                                          wyjaśnia.

                                          Jak przyznaje, najgorszy jednak był dla niej rok 1939. - Do dzisiaj pamiętam,
                                          jak w Skajbotach demolowano nasze domy i przedszkole - mówi.

                                          Co było największą radością pani Marii? - Powrót po wojnie do Purdy. Przy
                                          każdym domu wisiała biało-czerwona flaga, byłam szczęśliwa i nawet dzisiaj
                                          trudno opisać mi te uczucie - przyznaje. Dużym przeżyciem, które do dzisiaj
                                          głęboko tkwi w jej pamięci, był pogrzeb Piłsudskiego, w którym uczestniczyła. -
                                          To niewiarygodne, jak dużo ludzi i z jakimi honorami żegnało marszałka - mówi.

                                          Po wojnie, w roku 1945 Maria Kensbock organizowała nauczanie języka polskiego w
                                          Purdzie, założyła też w Barczewie przedszkole i drużynę harcerską im. Królowej
                                          Jadwigi. Począwszy od roku 1948, przez 24 lata prowadziła w Gutkowie
                                          przedszkole. Na emeryturę odeszła w 1972 r. Do ubiegłego roku mieszkała jeszcze
                                          w swoim mieszkaniu służbowym na piętrze budynku. Od czerwca 2001 r. pani Maria
                                          mieszka w Domu Pomocy Społecznej "Kombatant" w Olsztynie. - Pewnego dnia
                                          przyszła dyrektor przedszkola i powiedziała, że przedszkole jest likwidowane, a
                                          ja muszę się wyprowadzić. Trudno mi było, w domu zrobiło się pusto, nie było
                                          dzieci i lada dzień miała przyjść ekipa remontowa, musiałam opuścić dom -
                                          mówi. - W Domu Pomocy wypłakałam się, ale i zaczęłam nowe życie i teraz jest mi
                                          dobrze, trudność stanowi tylko dojazd do centrum, bo przystanek MPK jest bardzo
                                          daleko - przyznaje.

                                          Wczoraj jubileusz pani Marii uczczono w Urzędzie Miasta w Olsztynie. Obecny na
                                          spotkaniu prezydent miasta Jerzy Małkowski obiecał pomóc w rozwiązaniu
                                          problemów komunikacyjnych podopiecznych Kombatanta. - Dzisiaj zgłoszę ten
                                          wniosek na posiedzeniu zarządu - powiedział.

                                          miasta.gazeta.pl/olsztyn/1,35189,694117.html

                                          To było w 2002 roku.
                                          • rita100 Re: Maria Kensbock 12.06.06, 22:56
                                            O rany, słynna Kensbok z Purdy Dużej, to ona najwięcej opowiedzała bajeczek. O
                                            rany , ona eszcze żuje. Ciekawe czy zdaje sobie sprawę , że jest zywą historią
                                            i internetową bohaterką Warnii - może kto jej powie, że dzięki niej odżywa ta
                                            historia. Już się zabieram do czytania. Co chwilę mnie wylogowuje.
                                            • rita100 Re: Maria Kensbock 12.06.06, 23:03
                                              Tralala, jak to znalazłaś , to fantastyczne. Ja już myslałam , ze ci ludzie nie
                                              żyją, a jednak udalo nam się znaleź choć jedną bohaterkę. Ciekawe czy pisała
                                              pamiętniki , lub ktoś spisywał jej wspomnienia.
                                              Tak , szkoda, ze zycie pokazało , ze walczyć o Polskę to nie znaczy o lepsze
                                              jutro - pozostała sama i zapomniana, o lasce i piechotką do centrum - nikt się
                                              takimi ludźmi nie opiekuje - a nie wiemy też czy Pan Prezydent spełnił to
                                              przyżeczenie.
    Inne wątki na temat:

    Najnowsze z forum Warnija - pogodowam po naszamu

    Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

    Nakarm Pajacyka
    Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin