zrezygnowany

Ostatnio moje życie nie ma wogóle sensu. Nigdy nie sądziłem, że dotrę do punktu gdzie nie ma już niczego ważnego. Wszystko to dzięki moim rodzicom. Żyję od kiedy pamiętam w poczuciu strachu i winy. Każde drobne przewinienie było surowo karane. Najczęściej były to słowa a czasem także czyny. Wychowano mnie w duchu perfekcjonizmu. Dorastając okazywałem bunt, który był tłumiony i często po prostu wyśmiewany. Kilka lat temu zachorowałem na nerwicę. Miałem w nich wsparcie. Wtedy uwie...