Do rohatyna i innych dziewczyn

[ania04011]

Masz racje, ze te wszystkie terapie to po prostu biznes i wyciaganie
pieniedzy od rodzicow dzieci. Psychiatra powiedziala nam, ze teraz
jest moda na zaburzenia autystyczne i gabinety "oferujace" pomoc
powstaja jak grzyby po deszczu. Z drugiej jednak strony nie mozna
nic nie robic i czekac, ktos napisal na tym forum, ze trzeba stawac
na rzesach, aby wspomagac rozwoj dziecka. Chyba musimy ufac
terapeutom i wierzyc w poprawe. Niektorzy rodzice pisza przeciez, ze
sa efekty. Piszesz, ze jezeli ja sama nie pomoge dziecku to nikt mu
nie pomoze, ale jak mam pomoc, nie wiem, jestem "zielona" w tym
temacie, dopiero ucze sie. Pozdrawiam.

[czarna_ida]

Terapia ma pomoc, wyrownac deficyty, tak aby dziecko moglo w miare
funkcjonowac w spoleczenstwie. Nie ma cudownej tabletki na autyzm.
Ani tego ze sie wyleczy z niego zupelnie.. Poza tym Sa dzieci jak
moje czy rohatyny ktore maja oprocz autyzmu jeszcze wspolistniejace
jak to napisac(?) deficyty. Rozne, opoznienie mowy, umyslowe, adhd,
padaczke..Poza tym w naszym kochanym kraju nie ma niczego w sluzbie
zdrowia co Ci sie nalezy. Trzeba wydrzec, wydrapac, albo wygrac
szostke w lotka.. I byc niezaleznym finansowo. A tak gdzie nie
pojdziesz to czekasz 2-3 lata zeby Ci powiedzieli co dziecku
jest.Tak samo terapie, zalezy gdzie sie jest zameldowanym. I te
nieodplatne, to kropla w morzu potrzeb..

[szalicja]

To jest tak, Rohatyno, jak byś powiedziała rodzicom dziecka z Zespołem Downa, że jemu terapia nie jest potrzebna, bo ona mu nie usunie tego dodatkowego chromosomu. Gucio prawda. Dwoje dzieci z takimi samymi deficytami może funkcjonować kompletnie inaczej, jeśli jedno poddamy terapii i pomożemy odnaleźć się w naszym świecie, a drugiemu pozwolimy rozwijać się swoim rytmem bez wspomagania. Jasne, autyzm pozostaje, ale można ograniczyć jego objawy. Ja widzę duże zmiany u dziecka dzięki różnym formom wspierania i leczenia, choć nie biegamy na terapię 30 godzin tygodniowo. Pewnie, że nie wiem, na ile to efekt po prostu rozwoju a na ile terapii. Ale tak samo Ty, matka, która też na pewno starała się leczyć dziecko, nie wiesz, jakby teraz funkcjonowało Twoje, gdyby nie było poddane leczeniu lub gdyby było poddane intensywnej terapii, zależy co robiliście bądź czego nie robiliście.

[mamamisiasia]

nawet dziecko z zespołem downa moze lepiej funkcjonować po terapii.
Nie mówię o całkowitym wyleczeniu, tylko o praktyczne strony życia.

[szalicja]

No właśnie o tym pisałam... Terapia zawsze usprawni, pomoże. Może nie wyleczy,
ale dzięki niej na pewno będzie łatwiej niż bez.

[ojciec.karmiacy]

dobry wieczór.
nie jestem jak wiecie teraputą, ale mam, jak może nie wiecie, spore
sukcesy. wbrew wszystkiemu wyjdziemy ze zdiagnozowanego autyzmu.
tymczasem odpowiadając na post o temacie: "ze te wszystkie terapie
to po prostu biznes i wyciaganie pieniedzy". odpowiem na podstawie
lektur: to nie tak. W książce "Z miłości do Ani" była terapia
klapsa. Masakryczna, wiem. Ale dała radę. Ania wyszła z autyzmu.
Komuś innemu pomógł pies ("Mój przyjaciel Henry"), albo Opcja
Kaufmanów. z tego wszystkiego wynika tylko to, że ważne jest
nastawienie rodziców. Wybierzcie sobie metodę i rośnijncie. Nic
ponad to. Najlepiej nie mieć negatywnych myśli. Terapueci są
dodatkiem, nie środkiem. no i oni z dziećmi naprawdę spędzają mało
czasu. To tylko chwila wobec tego co my - rodzice - musimy zrobić.

słówko od biznesmena

[roggalique]

ania04011 napisała:

> Masz racje, ze te wszystkie terapie to po prostu biznes i
> wyciaganie
> pieniedzy od rodzicow dzieci.

Tak, dokładnie. Dobrze, że to nie chleb. Brak terapii nie doprowadzi do śmierci,
nie jedzenie tak. Na tym właśnie żerują krwiożerczy piekarze, wyciągający
pieniądze od biednych ludzi.

Dobrze, że mamy chociaż w Polsce świetną bezpłatną służbę zdrowia. Można
skorzystać za darmo z psychiatry i psychologa w PZP, albo w PPP. I nie dać się
naciągnąć terapeutom-biznesmenom.

> Psychiatra powiedziala nam, ze teraz
> jest moda na zaburzenia autystyczne i gabinety "oferujace" pomoc
> powstaja jak grzyby po deszczu.

Ja także zauważam powrót mody na Zespół Downa, który po boomie zapoczątkowanym
przez rolę Maciusia w "Klanie" nieco ostatnio przygasł. Ale rozmawiałem ostatnio
z kolegą psychologiem i mówił, że ZD wraca w wielkim stylu.

> Piszesz, ze jezeli ja sama nie pomoge dziecku to nikt mu
> nie pomoze, ale jak mam pomoc, nie wiem, jestem "zielona" w tym
> temacie, dopiero ucze sie. Pozdrawiam.

No właśnie. Więc trochę wiedzy spróbuj zaczerpnąć, bo można znaleźć nieco
literatury, nawet w internecie. Niekoniecznie zaczynając od forów, gdzie
wypowiedzieć się może każdy, nawet ten co nie wie o czym mówi.

I nie mów, zwłaszcza, że przyznajesz się do "zieloności", że terapia to
wyciąganie kasy od rodziców dzieci, bo niesprawiedliwie i w sposób nieuprawniony
generalizujesz. Takim tekstem uderzasz także w tych, którzy taką mają pracę i w
taki sposób zarabiają na życie. Starając się jak najlepiej pomóc swoim klientom.

pozdrawiam i życzę powodzenia
r.

[rohatyna]

Drogi biznesmenie,
Twoja ironia jest zupełnie niepotrzebna. Jasne, że terapeuci prywatni w ten
sposób zarabiają na życie, ale zwróć uwagę na jedno. jedna godzina konsultacji
diagnostycznej 170zł, czasem ptrzeba jest 4-5 godzin.jedna godzina treningu
umiejętności-100 zł ,przydałoby się 2 godziny w tygodniu przez cały rok.Inne
terapie np.sensoryczne i jeszcze inne, też średnio 100 za godzinę to jest około
1500- 2000 na fachową terapię dla jednego dziecka w miesiącu. A co mają zrobić
Ci którzy mają 3-4 dzieci i tylko jedno pracuje? Czyli leczenie fachowe dziecka
staje się przywilejem dla bogatych.Popierasz to? no ponieważ ogłaszasz się jako
biznesmen - pewnie tak, bo Cię stać. 80% ludzi mających chore dziecko nie stać
na wydanie na terapię nawet 500 zł miesięcznie, a tak naprawdę te efekty
pozytywne terapii, mogą wcale nie być efektami terapii tylko dorastania,
właściwej opieki w domu,skąd pewność , jeśli się nie ma skali porównawczej, czy
cokolwiek jest wynikiem terapii, czy zupełnie czegoś innego. Tak - masz rację-
najpierw chleb- takie życie. Piekarz nie jest krwiopijcą- bułka kosztuje 20
groszy. Ale 170 zł za jedną godzinę testu i rozmowy z rodzicem , czy dzieckiem -
już tak. Piszę o cenach warszawskich- jak gdzie indziej- nie wiem.

[rohatyna]

Masz rację. Ja zrobiłabym teraz tak. Zapisałabym dziecko na wszystkie możliwe
terapie refundowane przez służbę zdrowia, a sama poszłam na wszystkie możliwe
bezpłatne lub niedrogie szkolenia, których jest sporo, Poczytałabym książki o
przeróżnych proponowanych metodach terapii, i sama terapeutyzowałabym moje
dziecko.Efekty były, jeśli nie takie same to lepsze- na pewno nie
gorsze.Przecież te wszystkie metody, za które każą sobie tak słono płacić są
świetnie opisane i dostępne.A gdyby tak włączyło się w ten projekt jeszcze kilka
innych mam mających dzieci z tym samym problemem, same mogłyby stworzyć grupę
terapeutyczną raz u jednej , raz u drugiej. Ze ja na to nie wpadłam jak Michał
był mały.....Pozdrawiam

[iwpal]

>>>a sama poszłam na wszystkie możliwe
> bezpłatne lub niedrogie szkolenia, których jest sporo, Poczytałabym książki o
przeróżnych proponowanych metodach terapii,<<<

Nooo, jezeli teraz sa takie mozliwości przygotowania sie do fachowego udzielania
pomocy - to ja bardzo prosze o namiary na niedrogie bądź bezpłatne szkolenia, bo
do tej pory wszystkie te, które miały jakowyś sens w dalszej pracy, były i
drogie i do tego długie.
A co do ksiazek "o przeróznych metodach terapii" - to poprosze wykaz takich,
które dadzą dokładne instrukcje, najlepiej takie, żeby sie nie trzeba było za
bardzo wysilic. np. takie, które by opisały "stymulację przedsionkową" (w
różnych rodzajach zaburzeń), pracę nad praksją itd. itp.

No w sumie masz rację - taki terapeuta to pijawka, żerująca na cudzym
nieszczęsciu. Tylko co powiemy o ginekologi, który za 15 minut "zaglądania do
pani" kasuje 200 zł ?

>>>Przecież te wszystkie metody, za które każą sobie tak słono płacić są
> świetnie opisane i dostępne.A gdyby tak włączyło się w ten projekt jeszcze
kilka > innych mam mających dzieci z tym samym problemem, same mogłyby stworzyć
grupę> terapeutyczną raz u jednej , raz u drugiej<<<

Bardzo dobry pomysł!!! Pod warunkiem, ze po poczytaniu ksiazek i po udziale w
niedrogich lub zgoła darmowych szkoleniach bedziecie sie czuły na siłach.
a jak nic z tego nie wyjdzie, to i tak bedzie wina oszukańczych i szarlatańskich
metod terapii ;-)

[kasia_de]

to chyba jeszcze należy zrezygnować z pracy? żeby znaleźć czas na
lekturę, szkolenia i terapię z dzieckiem? :-)

a na serio - dużo czytam o "różnych terapiach" i metodach pracy, im
więcej czytam tym bardziej mam wrażenie, że nic nie wiem :-)

Dodam, że zajmuje mi to masę czasu - poczytanie, przygotowanie
jakichś pomocy - żeby dziecko miało frajdę i chciało coś robić.

Zgadzam się, że pewne rzeczy można robić samemu z dzieckiem -
próbuję elementów terapii pedagogicznej, próbuję w zabawie uczyć
czytać, liczyć, ćwiczę grafomotorykę, bawimy się LogicoPrimo czy
rozwiązujemy zadania z systemu PUS, itp, ale bez przesady, że
wszystko można samodzielnie.

No i jeszcze trzeba mieć dziecko, które akceptuje rodzica w roli
terapeuty - moje niestety w domu czuje się "na swoim gruncie" a może
jest po prostu zbyt rozpuszczone, w każdym razie są dni, że ma
moją "terapię" wiecie gdzie. Woli żeby mu poczytać a potem odgrywa
sceny z książek i mama może się przydać co najwyżej do roli np.
dzielnego rumaka czy innego przedstawiciela fauny :-)

A z terapeutami jest tak samo jak z przedstawicielami innych
zawodów - są fachowcy i partacze, lenie i pracusie, pasjonaci i
olewusy. Idę na taką terapię na jaką nas stać, rozumiem, że mam
zapłacić, ale jak widzę ewidentnie, że ktoś się nie angażuje w to co
robi lub wie mniej niż matka-samouk :-) (a bywają i tacy, może po
niedrogich kursach) to szukam kogoś innego.

[rohatyna]

Przepraszam, ja nie nie jestem niedouczonym terapeutą po tanich kursach.Mam
wyższe wykształcenie pedagogiczne z specjalizacją rozpoznawania niespecyficznych
zaburzeń rozwoju.Sama mogłabym zostać terapeutą.Co prawda skończyłam studia
wiele lat temu, nigdy nie pracowałam w zawodzie , więc taki teraz ze mnie
pedagog, jak za przeproszeniem z koziej d.... trąba.-:) Mam chore dziecko i
wierzcie mi wiem co mówię.kasia_de chce wierzyć, że te terapie naprawdę pomogą
jej dziecku. Ma prawo. Zyczę aby pomogły.Ale zauważcie - Ci terapeuci nawet
biznesmen- tu i teraz- w swoim poście nazwał nasze dzieci
KLIENTAMI.Klient.....przecież to brzmi okropnie....Idziecie- płacicie- a nikt
Wam nie daje gwarancji na nic, nawet nie możecie się zwrócić o zwrot kosztów jak
nie będzie pożądanego efektu, bo nikt Wam nie powiedział za co płacicie, i nikt
w zamian za wasze pieniądze niczego nie obiecał. Jesteście więc najlepszymi
klientami na świecie!!!Możecie się nie zgadzać z moim punktem widzenia- ale taki
właśnie jest.Przepraszam za brutalizm ale powiem tak- w ostatnich latach
powstały gabinety psychologiczne dla psów. Sfiksowani właściciele prowadzają tam
swoje czworonogi-bo psy są sfrustrowane i pono mają depresję. Nie uwierzycie-
zarabiają krocie!!!! chętnych jest masa!! To świetny sposób na zarabianie kasy!!

Od biznesmena, terapeuty, rodzica

[roggalique]

Powiem coś, czego może nie powinienem mówić, ale ostatecznie - to jest forum, ja
tu terapii nie prowadzę.

Jestem po pierwsze terapeutą, który pracuje w prywatnej placówce. Biorę niemałe
pieniądze za moją pracę. Niemałe dla rodzica, klienta, który mi płaci, z czego
zdaję sobie sprawę. Nie-tak-wcale-duże dla mnie, biorąc pod uwagę czas który
poświęcam na pracę, skutki psychiczne, które ponoszę w tej pracy i na końcu
szkolenia, konferencje, studia, superwizje - za które muszę płacić.
Ale zostawmy to. Nie mam zamiaru tłumaczyć, że nie jestem wielbłądem.

Tak się pechowo złożyło, że mam dziecko, które ma zdiagnozowane ADHD (i to być
może jest rzecz, której nie powinienem pisać, ale aż mnie zatrzęsło czytając
Twoje rohatyno posty).

Pomimo całej mojej wiedzy, umiejętności i doświadczenia, którym dysponuję -
uważam się za bardzo słabego terapeutę mojej córki. Oczywiście, mój warsztat
pozwala mi wspierać jakoś tam rozwój mojego dziecka, niwelować skutki
nieprawidłowego rozwoju. Ale z pewnością wkładam więcej wysiłku i starania w
terapię moich klientów, którzy mi płacą. Możesz to uznać za nieludzkie czy
jakieś tam, ale staram się przede wszystkim być ojcem dla moich dzieci, a nie
terapeutą. I jako ojciec popełniam często dokładnie takie same błędy, które
wytykam klientom jako terapeuta. Wierz mi, że to niełatwa sytuacja:)

Z przyczyn ode mnie niezależnych muszę jednak trochę tym terapeutą być co mnie
niepomiernie osłabia, bo przychodząc do domu, chciałbym mieć pracę za plecami. A
nie do końca mogę.

I posyłam moje dziecko np. na terapię SI, i płacę koleżance 70 zł za godzinę
"bujania", bo wiem, że to trochę pomaga mojej córce, która potrafi 5 minut
kręcić się w kółko, a oczopląs porotacyjny ma po tym 3 sekundy :)

Dlatego nie wierzę w to co mówisz - rodzic nigdy nie jest dobrym terapeutą dla
swojego dziecka. Stając się terapeutą, przestaje trochę być rodzicem. Niestety,
w naszym kraju to powszechne, bo najczęściej nie ma innego wyjścia. Ale nad tym
trzeba ubolewać, a nie promować takie rozwiązania.

Uważam, że postępujesz nieodpowiedzialnie ponieważ mówisz "mogłam zrobić tak i
tak". Ale nie zrobiłaś. Twoje dziecko ma lat -naście, ale to forum czytają
ludzie, których dzieci mają lat kilka. I jeśli wezmą za dobrą monetę to co
piszesz i np. zrezygnują z poszukiwania dobrej terapii, to ich dziecko
niekoniecznie musi osiągnąć pułap funkcjonowania, co Twoje.

Kilka słów jeszcze o KLIENTACH.
Nie wiem, co Cię tak oburza. Jako osoba z wykształceniem kierunkowym powinnaś
wiedzieć, że jest to słowo powszechnie używane w odniesieniu do np. psychoterapii.
Ja nie mówię o moich klientach "pacjenci", bo nie jestem lekarzem i nie pracuję
w szpitalu, przychodni, czy gabinecie lekarskim. Ludzie mi płacą, więc są moimi
klientami. To oczywiste.

Nie wiem, dlaczego dla Ciebie słowo "klient" brzmi okropnie. Dla mnie jest to
słowo pozbawione pejoratywnego znaczenia. To określenie kogoś "pacjentem" stawia
go raczej niżej, jako podmiot oddziaływań leczniczych. A dla mnie klient jest
partnerem. Prowadzę terapię dziecka wspólnie z rodzicami: oni słuchają mnie, ja
słucham ich. Co w tym okropnego? Oczywiście - płacą mi. Jest to normalny aspekt
każdej działalności. Nawet osoby zatrudnione w Caritasie pobierają pensje.

Zawsze mówię moim klientom za co płacą. Płacą za konkretne rzeczy, które dla
nich wykonuję. Mają gwarancję mojej rzetelnej pracy, opartej na aktualnej
wiedzy. Mają też gwarancję, że podziękuję im za współpracę(i ich pieniądze),
jeśli nie będą realizować wspólnie ustalonych zaleceń. Proste, uczciwe?

Nie mogę zagwarantować im wyleczenia dziecka z autyzmu, bo obecny stan wiedzy
nie pozwala na podjęcie takiego zobowiązania. Uczciwe?

Jak już wspomniałem, niemałe pieniądze, które płacą mi moi klienci, zobowiązują
mnie do wykonywania mojej pracy najlepiej jak umiem. Bo rozumiem i szanuję ich
wysiłek.

A jako biznesmen-krwiopijca też, że jeśli będą odwalał chałę, to stracę klientów
i mniej zarobię. Proste?

Pytam: gdzie tu dostrzegasz wyciąganie forsy? Gdzie nieuczciwość?

Przykro mi, że trafiłaś w życiu na lebiegów, może oszustów, może szarlatanów. To
niestety nie jest trudne. Współczuję. Ale nie rób ludziom wody z mózgu i nie
generalizuj.

To co proponujesz, czyli "do it yourself" to demagogia.
Po co płacić ginekologowi 100, czy 200 zeta za "zajrzenie do pani", jak napisała
Iwona, skoro można skończyć medycynę, zrobić spec. z ginekologi i posłużyć się
lusterkiem?
Po co płacić murarzowi za postawienie parkanu? Rękawy w górę, kielnia w dłoń i
jedziemy z koksem.
Auto się zepsuło? No jaki problem, wystarczy przeczytać książkę o mechanice
pojazdowej i samemu można naprawić. Po co płacić mechanikowi, który na pewno
naciągnie nas na parę stówek?

Rozumiem z Twoich wypowiedzi, że jesteś zwolenniczką socjalizmu. To pozwól, że
przypomnę Ci taki wierszyk, który pamiętam z dzieciństwa.

Zaczyna się chyba jakoś tak:
Murarz domy buduje, krawiec szyje ubrania...:)

pozdrawiam
r.

[oleczek555]

zgadzam się z Tobą w 100%.
Pamiętam jak ucieszyłam się z rozgrzeszenia od psychologa. Stwierdziłam się,że nie nadaję się na terapeutkę behawioralną mojej córki, bo nie potrafię nagradzac jej jedzeniem- a to najlepiej dziala. Mała ma 5 godzin behawioralnej z terapeutką, wiem,że to mało, przydałoby się więcej, ale póki co tylko na tyle mnie stać. Miałam wyrzuty,że ja nie potrafię tego robić.
I jak psycholozka powiedziała "ale pani ma być mamą, a nie terapeutką" poczułam się, jakby kamień spadł mi z serca.
a swoją drogą bardzo dużo pracuję z córką, ale nie jako terapeutka, tylko jako mama.

[rohatyna]

Drogi roggaligue,

Nie było moim zamiarem robić nikomu wody z mózgu.Dzielę się tylko moimi
przemyśleniami, każdy, a przede wszystkim Ty,jako psycholog, możesz się ze mną
nie zgadzać. Nie jest też moim zamiarem zachęcać innych, aby wypięli się na
terapie swoich dzieci.Każdy rodzic- myślę -instynktownie wie , co dla ich dzieci
najlepsze. I nie będzie słuchał jakiejś baby na forum, tylko lekarza. Forum jest
właśnie po to , żeby takimi przemyśleniami się dzielić.

Może i nie mam racji, i wybacz , że z mojego powodu Cię "zatrzęsło"ale to jest
tak: Najpierw rok w Synapsis, potem trzy lata na Pilickiej w Ośrodku Wczesnej
Interwencji. Następne lata- treningi umiejętności społecznych, dodatkowo różne
spotkania z psychologami, wyciszania, walka z agresją. Od gabinetu- do gabinetu.
Wiesz, co tak naprawdę myśli przeciętny człowiek, który tyle, czasu,
energii,zachodu,pieniędzy włożył w swoje dziecko? i czego oczekuje? ZE JEGO
DZIECKO BĘDZIE ZDROWE, a tak jak napisałam wcześniej - cud na ogół się nie
zdarza.....no cóż , może ja po prostu, jestem już stara, zmęczona,
rozgoryczona..... i pewnie tak właśnie jest.

Nie tylko mnie razi słowo "klient" w odniesieniu do dziecka.Spotkałam wiele osób
, których razi tak samo jak mnie.
Pacjent- brzmi znacznie lepiej....w swojej definicji zawiera nadzieję, że
dziecko będzie wyleczone i , że w ogóle JEST leczone-:)))



A tak na marginesie-potrafię naprawić samochód ostatnio samodzielnie wymieniłam
pasek rozrządu..))) bardzo to lubię- wycisza mnie takie dłubactwo .

Scianę też pewnie bym postawiła jakbym się uparła, tylko , że nie ma takiej
potrzeby-:)

Z socjalizmem mam tyle wspólnego, że cała moja młodość przypadła na na ten
siermiężny okres,a młodość jest piękna,a więc wspominam Go pięknie-:)-:)-:)

Z tym szampanem pod kawior to święta racja.....do kitu jak ciepły.._-:)

[roggalique]

rohatyna napisała:

> Wiesz, co tak naprawdę myśli przeciętny człowiek, który tyle,
> czasu,
> energii,zachodu,pieniędzy włożył w swoje dziecko? i czego oczekuje? ZE JEGO
> DZIECKO BĘDZIE ZDROWE,

My God. Przecież Z.A. to zaburzenie rozwoju, nie choroba! Doskonale wiesz, że
tego się nie wyleczy. Twój chłopak funkcjonuje na takim poziomie, że ugania się
za dziewczętami - no to chyba jest z nim całkiem w porządku, nie?
Jest z niego całkiem w porządku Aspie. I pozostanie całkiem w porządku Aspim do
końca swojego życia. Zawsze będzie inny i żadna terapia ani żadne leczenie tego
nie zmieni. Ani nawet Twoje chciejstwo:)

Czy syn funkcjonowałby na poziomie, gdzie dla Ciebie problemem są jego relacje z
panienkami, gdyby nie terapia? Stawiam na Tolka Banana, że mógłby nie mieć
takiej szansy.

Znam historie Aspich co nie wychodzą z domu, nie myją się i nie uczą. Późno
zdiagnozowani, bez terapii - takie mogą być efekty.

Być może ktoś wzbudził w Tobie zbyt wielkie nadzieje, być może nie wytłumaczono
Tobie, że tego się nie leczy. Że tak jak jeden jest mały, a drugi jest duży, tak
jeden jest neurotypowy, a drugi jest Aspie. Z.A. to poważne zaburzenie
rozwojowe. Po-waż-ne. Wymaga regularnej terapii. Koniec i kropka. Rodzic nie
jest w stanie tego załatwić, nawet jeśli jest specjalistą od zaburzeń rozwoju.
Przeszkodą jest relacja - osobiste zaangażowanie i emocje, które się odczuwa.
Nie ma szans na powodzenie takiej terapii. Koniec i kropka.

Gratuluję umiejętności mechanicznych i murarskich. Ale nie każdy tak potrafi:)
Więc idzie do specjalisty i płaci. Life.

I cóż, jeśli Ciebie mierzi słowo "klient" to OK. Mnie nie mierzi i moich
klientów też nie. Widocznie są dobrze, ekhem, obsłużeni:)

Cholera, od tego wszystkiego trufla w winie mi się przypaliła! A dałem za
niewielki kawałek całe 3000 tys. dolców na aukcji!!! ARGHHHH....
Trudno, pies zje.

pozdrawiam
r.

[rohatyna]

Dzięki za korespondencję,humor mi się poprawił , bo ostatnio mam do kitu ( może
polecę na terapię....kto wie....-:)-:) ). W ostatnim swoim poście trafiłeś w
sedno. Nadzieja i chciejstwo. Ale to mają rodzice wszystkich dzieci. Wiem dobrze
, że ZA to zaburzenie rozwojowe,a nie angina , gdzie podasz antybiotyk i cześć.
Natomiast nie znam takiego rodzica , który gdzieś, po cichu nie miałby nadziei,
że to wszystko co zrobił, nie tylko pomoże dziecku w funkcjonowaniu, ale wyleczy
i naprawi całkowicie. I wiem , że to jest irracjonalne.... , że nauka temu
przeczy..... ale chciejstwo i nadzieja,są tak silne, że odrzucamy racjonalne
argumenty i czekamy cudu.Ja przez te lata walki, zrobiłam się mało odporna na
niepowodzenia . Chciałabym aby, mój syn był szczęśliwy, kiedy widzę , że nie
jest,rozpadam się i wściekam na wszystko , a najbardziej na siebie i terapeutów,
że niby obiecywali, a się nie stało....i to też pewnie jest irracjonalne.....
dostaliście rykoszetem, bo mój syn ma ZA _:)-:)_:)Stąd te moje posty. Jeśli
poczułeś się urażony- przepraszam. Jeśli miałbyś ochotę poprowadzić terapię
mojego syna za darmo- polecamy się -:) -:)-:) może wtedy też przystąpię do
takiej aukcji i chrupnę trufelka...._:)

[roggalique]

rohatyna napisała:

> Natomiast nie znam takiego rodzica , który gdzieś, po cichu nie
> miałby nadziei,
> że to wszystko co zrobił, nie tylko pomoże dziecku w funkcjonowaniu, ale wyleczy
> i naprawi całkowicie. I wiem , że to jest irracjonalne.... , że nauka temu
> przeczy..... ale chciejstwo i nadzieja,są tak silne, że odrzucamy racjonalne
> argumenty i czekamy cudu.

Nie chcę Cię urazić, ale czy takie podejście, choć ja je rozumiem, nie prowadzi
do problemów z akceptacją dziecka takim jakim ono jest?
Nie chcę, żebyś odpowiadała. Pomyśl po prostu o tym...

> Stąd te moje posty. Jeśli
> poczułeś się urażony- przepraszam.

Okej. Znam wielu wspaniałych terapeutów, moich kolegów i koleżanki z pierwszej
linii frontu, fachowych i pełnych zrozumienia. Robiących mnóstwo rzeczy po
godzinach, za frajer, poświęcając własny czas, a nierzadko pieniądze (chociażby
te, które mogliby w tym czasie zarobić). Takich, którzy nie wmawiają ludziom bóg
wie czego. Którzy są uczciwi wobec własnych klientów, czy pacjentów i mówią
prawdę, nawet jeśli ona jest bolesna.
Znam też takich, którzy są niekompetentni, pozbawieni zaangażowania, odwalający
swoją robotę byle jak.

I nie wiem, których jest więcej. Jestem pesymistycznym racjonalistą, więc sądzę,
że niestety tych drugich jest więcej... Stąd rozumiem rozgoryczenie i złość
tych, którzy natykają się na kiepskich terapeutów. Ale nie wszyscy są kiepscy.
Sądzę, że na tym forum nie występują kiepscy terapeuci.

> Jeśli miałbyś ochotę poprowadzić terapię
> mojego syna za darmo- polecamy się -:) -:)-:)

Rozumiem, że to jest żartem napisane, ale jednak odpowiem poważnie.
Nie, nie poprowadzę terapii nikogo za darmo z następujących powodów:

1. Byłoby to nieuczciwe względem tych, którzy płacą.

2. Darmowa terapia jest gorsza. Mniej stara się terapeuta i mniej stara się
klient. Jak ktoś płaci, to się bardziej stara, o ile nie lubi wyrzucać swoich
ciężko zarobionych pieniędzy w błoto. Efekty są lepsze, kiedy w grę wchodzi szmal.

3. Musiałbym część mojej praktyki prowadzić pro publico bono. Ale nie prowadzę,
bo zwyczajnie nie mam czasu. A poza tym terapia ASD to jest wyczerpująca praca i
chyba zwyczajnie nie chciałoby mi się tak męczyć za totalne friko.
Są inne rzeczy, które za friko lub prawie friko mogę robić i nierzadko robię.
Ale do tych rzeczy nie zalicza się terapia...
Mogę zrzec się honorarium, gdy biorę udział w diagnozie dziecka kogoś znajomego,
czy współpracownika. Ale nawet takim osobom nie poprowadziłbym terapii dziecka
za darmo.

pozdro
r.

[rohatyna]

A jednak odpowiem.....
Jestem z natury krnąbrna, uparta,wychowano mnie, jak dobrze zauważył
roggalique-" bo bolszewickiemu" czyli , że wszystko w moich rękach i wszystko
mogę zmienić. Akceptuje moje dziecko- kocham je nieprzytomnie, pragnę aby było
szczęśliwe.Tu nie chodzi o to czy ja Go akceptuję- bo tak. Pragnę tylko aby
zaakceptował Go Świat.I w swojej krnąbrności i uporze,nie przyjmuję do
wiadomości Jego porażek. Bolą mnie fizycznie i duchowo.Póki co, chronię Go i
wspieram- a co będzie jak mnie zabraknie? Zrobiłam wszystko( jeśli w ogóle można
zrobić wszystko), żeby to On dostosował się do Świata, i...... nachodzą mnie
myśli....., że przegrałam.....a przecież Światu wszystko jedno.... Stąd moje
rozgoryczenie , smutek i żałość. Nie pociesza mnie więc, to co napisałeś , że
jest ok Aspie...bo tak jak zauważyłeś, zawsze dupa z tyłu- zawsze będzie Aspie.
I nie ma to nic wspólnego z moją Jego akceptacją, tylko ze strachem , jak
potoczy się dalej Jego życie.My rodzice dzieci z ZA mamy przymus i potrzebę
ciągłej kontroli, czy przypadkiem naszym dzieciom nie dzieje się krzywda, i
ogarnia Nas paniczny lęk co będzie , kiedy Nas zabraknie. Mówią o nich -
autystyczni psychopaci..jak mają żyć z taka wizytówką...?? U mojego Michała
świadomość inności jest duża , bo ma IQ w normie, ma też duży poziom wrażliwości
i empatię rozwiniętą niespodziewanie wyżej niż inni znani mi Aspie...A więc i
cierpi bardziej...pozdrawiam.

[roggalique]

rohatyna napisała:

> Jestem z natury krnąbrna, uparta,wychowano mnie, jak dobrze zauważył
> roggalique-" bo bolszewickiemu" czyli , że wszystko w moich rękach i wszystko
> mogę zmienić.

To nie jest bolszewizm. Hasło DIY (do it yorself) jest hasłem anarchistycznym. I
ja także je popieram, choć może inaczej je rozumiemy.

> Pragnę tylko aby
> zaakceptował Go Świat.

A co to jest Świat? 80% ludzkości to miał ludzki. Nie szukaj akceptacji śród
ludzkiej masy, bo jej nigdy nie znajdziesz. Masa rządzi się swoimi prawami, z
których najpierwsze to: "urawniłowka".

Dobrze rozegraj ideę DIY, bo można tworzyć swoje światy, w których jest się
akceptowanym pomimo swoich ułomności, inności. Nie staraj się wpasować syna w
ramy tego świata, bo to się nie uda. Ten świat ma prostą formę, taką jak do
wytwarzania wafelków w fabryce słodyczy. O ile wafelek można przyciąć, o tyle
człowieka niekoniecznie.
A jak się nie da czegoś zmienić, to trzeba szukać planu B. Który niekoniecznie
musi być gorszy.

"'Cause I'll rip the mike, rip the stage, rip the system
I was born to rage against 'em":))))

pozdro
r.


I w swojej krnąbrności i uporze,nie przyjmuję do
> wiadomości Jego porażek. Bolą mnie fizycznie i duchowo.Póki co, chronię Go i
> wspieram- a co będzie jak mnie zabraknie? Zrobiłam wszystko( jeśli w ogóle możn
> a
> zrobić wszystko), żeby to On dostosował się do Świata, i...... nachodzą mnie
> myśli....., że przegrałam.....a przecież Światu wszystko jedno.... Stąd moje
> rozgoryczenie , smutek i żałość. Nie pociesza mnie więc, to co napisałeś , że
> jest ok Aspie...bo tak jak zauważyłeś, zawsze dupa z tyłu- zawsze będzie Aspie
> .
> I nie ma to nic wspólnego z moją Jego akceptacją, tylko ze strachem , jak
> potoczy się dalej Jego życie.My rodzice dzieci z ZA mamy przymus i potrzebę
> ciągłej kontroli, czy przypadkiem naszym dzieciom nie dzieje się krzywda, i
> ogarnia Nas paniczny lęk co będzie , kiedy Nas zabraknie. Mówią o nich -
> autystyczni psychopaci..jak mają żyć z taka wizytówką...?? U mojego Michała
> świadomość inności jest duża , bo ma IQ w normie, ma też duży poziom wrażliwośc
> i
> i empatię rozwiniętą niespodziewanie wyżej niż inni znani mi Aspie...A więc i
> cierpi bardziej...pozdrawiam.

[tijgertje]

Rohatyna, wiesz co? Mam 35 lat, ZA , super meza i cudownego 6-latka
z klasycznym autyzmem. I mysle podobnie do ciebie. Nikt nic za mnie
nie zrobi, jesli nie zrobie tego sama. Tylko, ze boje sie, ze moge
wpasc w pulapke wlsnego perfekcjonizmu i mlodemu tylko utrudnic
zycie. Nie chce, zeby swiat go akceptowal. W wiekszosci pewnie nie
zaakceptuje wielu rzeczy, tak jak to robi w stosunku do mnie, ale
mam to gdzies. Bylam wychowana pod pregierzem " Co powiedza
ludzie"... Rodzice uwazali mnie za ciamajde, ktora sobie z niczym
nie radzi i wiele spraw zalatwiali za mnie, teraz wiem, ze mama tez
jest autystyczna i nie potrafila nie miec nad czyms kontroli. 25 lat
odmawiali mi prawa do samodzielnosci, wlasnego zdania i wlasnych
decyzji. Tego wszystkiego nauczylam sie dopiero w ostatnich latach
przy mezu. Mowie to co mysle, nie przejmuje sie srodowiskiem i o
dziwo zawsze znajduja sie ludzie, ktorzy mnie akceptuja dokladnie
taka jaka jestem, a reszta sie nie przejmuje. Nie potrzebuje tlumow,
zeby przetrwac i jestem znacznie szczesliwsza teraz, niz gdy rodzice
dawali mi (wedle ich mniemania) wszystko. Nie dali mi
najwazniejszego: poczucia wlasnej wartosci! Jestem pewna, ze jesli
twoj syn je ma, wie, ze jego innosc nie oznacza bycia gorszym, to
sobie poradzi. swiat nie musi go akceptowac. To sie stanie
automatycznie, jesli on bedzie akceptowac siebie! Pozwalaj mu
popelniac bledy, wiem, ze perfekcjonistyczna dusza cierpi przy
kazdej najdrobniejszej porazce, ale tylko dzieki bledom mozna sie
nauczyc wielu rozwiazac. Nikt nie robi wszystkiego bezblednie, a
perfekcjonizm baaaardzo utrudnia zycie. Borykam sie z tym na co
dzien, wiec wiem, o czym pisze;) Mam jednak swiadomosc tego, jak
moje wlasne dzialania oddzialuja nie tylko na mnie ale i moja
rodzine i nieraz sie musze sama skarcic, zeby np mlodemu w czyms nie
pomoc, nawet jak widze, jak bardzo mu ciezko. On musi sie pewnych
rzeczy nauczyc sam, im bardziej bedzie samodzielny i pewny siebie,
tym latwiej da sobie rade w zyciu.
Dla mnie diagnoza nie byla wizytowka. Byla sygnalem, ze w swojej
innnosci musze wspierac swoje dziecko pozwalajac mu na wypracowanie
wlasnych rozwiazan. myslimy w identyczny sposob, czasem mam
wrazenie, ze jego mozg jest klonem mojego i z latwoscia moge mu
podsunag "gotowce". Ale mysle, ze nie o to chodzi. Wczesniej czy
pozniej mnie zabraknie i co sie wowczas z nim stanie? Chce, zeby
rosl w zrozumieniu, zeby czul nasze wsparcie, milosc i akceptacje
niezaleznie od tego, co zrobi. Czasem sie wsciekam, ale potem
przepraszam, wiem, ze nie tedy droga. To taki typ, ktory musi
wszystkiego sam doswiadczyc (jak mamusia) i mimo, ze nieraz sie we
mnie gotuje, musze mu na to pozwolic, oczywscie majac reke na
pulsie, zeby wkroczyc, gdy w jakikolwiek sposob wpakuje sie w cos
niebezpiecznego;)

Mówią o nich -
> autystyczni psychopaci..jak mają żyć z taka wizytówką...?? U
mojego Michała
> świadomość inności jest duża , bo ma IQ w normie, ma też duży
poziom wrażliwośc
> i
> i empatię rozwiniętą niespodziewanie wyżej niż inni znani mi
Aspie...A więc i
> cierpi bardziej...

Rozumiem to doskonale, ale jesli sama sie przejmujesz, jak o nas
mowia i przyczepiaja wizytowke, to niestety, tylko mocniej ta
wizytowke przyszpilasz;) Zwlaszcza u Aspi z normalna inteligencja
bycie Aspi nie powinno byc wedlug mnie zadna taryfa ulgowa. Po
prostu jest sie kims indywidualnym, znajomosc ZA pozwala na
wyjasnienie wielu aspektow funkcjonowania, ale nie zwalnia od
samodzielnosci. kazdy jest w jakis sposob inny i to naprawde nie ma
znaczenia. Tak dlugo, jak jest sie soba ma sie szanse na "normalne"
zycie. Niedawno bylam w PL poodwiedzac przyjaciol. Mimo, ze zawsze
cierpialam, czulam sie samotna i odrzucona przez grupe, teraz
doszlam do wniosku,z e wcale taka biedna nie bylam. Mam calkiem
spore grono pozbieranych w oznych okolicznosciach przyjaciol, ktorzy
niezmiennie po prostu sa :-) Przy okazji zdalam sobie sprawe, ze z
tzw przyjazni, ktorych kiedys innym zazdroscilam nie zostalo nic.
jesli juz, to powierzchowne znajomosci, ot do pogadania o pogodzie i
dzieciach, ale nie podtrzymywane bardzo szybko umieraja smiercia
naturalna. Moje przyjaznie nawiazane nieraz ze sporym trudem, bo
czasem trudno komus zaufac, majac swiadomosc, ze wszyscy sa gorsi od
sadu i WSZYSTKO co powiesz, na pewno wykorzystaja przeciw tobie,
jednak na dluzsza mete okazuje sie, ze ktos niby odrzucony przez
spoleczenstwo moze liczyc na znacznie wieksze wsparcie od kogos, kto
zawsze otoczony byl tlumem "porzyjaciol". Pozwol synowi byc soba i
wspieraj go w samodzielnosci, a zobaczysz, ze w pewnym momencie
bedziesz mogla stwierdzic: Kochanie, sama bym tego lepiej nie
zrobila;-)

[iska2009]

To bardzo piekne co napisalas i bardzo madre, dziekuje Ci za to.

[calosciowezaburzeniarozwojowe]

tijgertje, kopiuje sobie Twoje wypowiedzi, bo zrobily na mnie ogromne wrazenie.
Na razie bede sobie przypominac od czasu do czasu i sie Twoimi slowami
inspirowac, a moze kiedys za lat kilka przeczytam to mojemu synkowi, bo to
bardzo krzepiace co piszesz :-).
Dziekuje.

[rohatyna]

tijgertje
To bardzo pocieszające dla mnie, co piszesz.Choć z drugiej strony, wiem że ZA u
dziewczynek przebiega łagodniej i inaczej niż u chłopców. Natomiast sama myśl o
tym, że mój Michał ma szansę na szczęśliwe i mniej więcej samodzielne życie "
rozmarza " mnie okrutnie-:)-;)-:).Bo już straciłam nadzieję...Dzięki za słowa
otuchy.

Pozdrawiam

[tijgertje]

Dziekuje za komplementy:-) Pojecia nie macie, jak mi poczatek dnia
poprawilyscie;-)

Rohatyna, moja siostra ma 2 synow. Starszy wczesniak, wiecznie
chuchany i dmuchany... Mimo, ze nieraz wypominalam im, ze dziecko,
ktore nie ma stalych regul MUSI byc nerwowe, to slyszalam, ze to
wina wczesniactwa i neurolog nie pozwala go denerwowac, czyt. ma
robic wszystko, na co ma ochote. Tyle, ze nieraz sie tak nie da,
dziecko wiecznie zagubione, teraz ma 11 lat i serce mi peka, jak go
widze. Mlodszy, dokladnie rok mlodszy od mojego, ktorego jeszcze rok
temu stawiano mi za przyklad, bo do 4 lat jego rozwoj przebiegal bez
widocznych zaburzen staje sie teraz kopia starszego brata, tylko
dodatkowow strasznie sie jaka, niewyraznie mowi, jest
bardziej "dziki" i nerwowy. Obaj sa krytykowani za kazdy blad,
rozpieszczani materialnie, mlodszy jak cos u kogos zobaczy, to MUSI
to miec, robi awanture i natychmiast to dostaje. Jak mojemu
tlumazylam, ze krzykiem niczego nie wymusi i wystawialam go do kata,
zeby sie uspokoil, to "znecalam sie nad dzieckiem". zal mi
siostrzencow, bo rodzina uwaza, ze autyzm jest rownoznaczny z
uposledzeniem umyslowym, a chlopaki, zwlaszcza starszy sa
nieprzecienie inteligentni. Tyle, ze uslyszalam,"jest inteligentny,
to sobie w zyciu poradzi". zadne argumenty nie docieraja, tak jakby
sama inteligencja, mimo totalnego wyobcowania w spolecznosci szkoly
miala byc gwartancja sukcesu. Neguja nasza diagnoze, a ja czekam na
moment, kuedy zdadza sobie sprawe, ze rozwoj mojego mlodego to
wyrazne, strome schody w gore, u jego kuzynow to stroma rownia
pochyla, ale w dol :/ Ja jestem nawet przed dziecmi obsmarowywana i
mam nadzieje, ze zwlaszcza starszy kiedys sie zbuntuje i nie zapomni
o mnie;) Roznica miedzy naszymi dziecmi jest ogromna, mimo, ze
poczatki mieli podobne. Naszego urwisa zaczelismy diagnozowac, gdy
zdalam sobie sprawe, ze robil podobne rzeczy do kuzyna, a nie
widzialam ich u innych dzieci (np machanie "skrzydelkami"). Dlaczego
to pisze? Chce, zebyscie sobie zdaly sprawe, ze diagnoza to nie
wszystko. Dzieci z rymi samymi zaburzeniami moga byc zupelnie inne i
miec zupelnie rozne szanse na sukcesy w doroslym zyciu. O starszego
syna siostrzy powaznie sie obawiam, ze za kilka lat bedzie usilowal
poplenic samobojstwo. Zyje jak w wiezieniu, w innym swiecie. Nikt go
nie rozumie, ma byc doskonaly w nauce a kazde drobne niepowodzenie
konczy sie awantura. Przechodzilam to samo, ale ze warunki mielismy
inne: bylismy pozostawieni bardziej sobie, mieszkalismy w bloku,
rodzice zaharowani i bylo nas 4 z 5-letnia roznica miedzy nastarszym
i najmlodszym dzieckiem , wiec nie bylo wyjscia, czlowiek jakos
automatycznie sie uspolecznial. Dzieci mojej siostry nie maja takiej
mozliwosci. Usiluje sie ich wepchnac w ramki nie probujac nawet
zrozumiec, ze oni po porostu w inny sposob odbieaja swiat:/ Dla nich
naprawde ciezko mi sie dopatrzyc jakiejkowliek nadziei... Dlatego
mam nadzieje,z e zdacie sobie sprawe, ze wlasnie sytuacja w
rodzinie, wsparcie i wiarta w mozliwoci dziecka daje milion razy
wiecej niz wszystkie terapie razem wziete. Terapie widze jako "kopa"
w odpowiednim kierunku, pomagaja rowzijac pojedyncze umiejetnosci,
ale to od rodziny zalezy, czy beda one miec szanse na synteze i
stworzenie nie "aspi z zaburzeniami mowy, spolecznymi,
sensomotorycznymi itd", a wspanialego mlodego czlowieka, ktory
czasem musi nieco bardziej sie utrudzic od szaraczka ;)

[gepardzica_z_mlodymi]

Tijgertje, Twoje słowa to nadzieja dla mnie i jest to zgodne z tym,
co twierdzi mój małż (sam sobie zdiagnozował ZA). Po przeczytaniu
Twojej wypowiedzi, stwierdził, że mam sobie ją wydrukować:)

[rohatyna]

iwapal- sądzac po
wypowiedzi i zjadliwości, sama jesteś terapeutą i tak zarabiasz na życie. Bo
czemuż to, ta opinia tak bardzo Cię ubodła? Jesteś matka autystycznego dziecka ,
które przeszło miliony różnych terapii?? Jeśli tak - napisz nam o tym ...i o
efektach ...i o tym, ile na to wydałaś i ile Twoją rodzinę kosztowało to
wyrzeczeń, bo ja mogę Ci to wszystko napisać,i skonkludować , że mój syn jak
był autystyczny - tak jest. A tak naprawdę funkcjonuje jako tako, tylko dlatego,
bo ma dwóch starszych zdrowych braci, którzy wciągają Go w normalne życie, czyli
zabierają na imprezy, spotkania, do kina. Rozwija Go to niepomiernie, poznaje
nowych ludzi, uczy się jak się zachować , poznać dziewczynę. A te wasze
snobistyczne terapie, treningi,i tym podobne głupoty, nie dały mu nic, tyle
tylko ,że były dla niego przyjemną odmianą i sposobem na spędzanie czasu.Nikt
nie nauczy kogoś na terapii-kochać -wybaczać- rozumieć.Za kasę którą w to
włożyliśmy, moglibyśmy kupić mu teraz samochód, miałby z tego przynajmniej jakiś
pożytek.Zachęcam wszystkich do przemyśleń

[kasia_de]

Rohatyna,

ale Ty masz zatem jakieś podstawy, żeby z dzieckiem pracować. Ja
muszę się wszystkiego sama nauczyć, dowiedzieć, poszukać...

Nikt mi nie powiedział, ze można grafomotorykę ćwiczyć za pomocą
podręcznika Frostig&Horn, czy metodą Tymichowej, żeby uczyć czytać
metodą Cieszyńskiej lub 18 struktur... ie powiedział, że wczesne
czytanie pomaga rozwijać mowę... tego na studiach z zarządzania
mnie nie nauczyli :-)

Same poszukiwania metod zajmują mnóstwo czasu, a jeszce muszę
pracować, żeby zarobić na to wszystko, same książki do
mojego "dokształcania" kosztują sporo...

Ale niewątpliwie zgodzę się z Tobą, że kochanie dziecka i wspieranie
w codziennych sytuacjach oraz pokazywanie świata "na żywo" a nie w
warunkach "laboratoryjnych" ma kluczowe znaczenie. Zazdroszczę, ze
masz starsze dzieci, które się angażują, mój syn jest jedynakiem i
wiem, ze taka pomoc byłaby nieoceniona... ale, no niestety...

[tijgertje]

kasia_de napisała:
> Nikt mi nie powiedział, ze można grafomotorykę ćwiczyć za pomocą
> podręcznika Frostig&Horn, czy metodą Tymichowej, żeby uczyć czytać
> metodą Cieszyńskiej lub 18 struktur... ie powiedział, że wczesne
> czytanie pomaga rozwijać mowę... tego na studiach z zarządzania
> mnie nie nauczyli :-)

Kasiu, nie wazne metody, wazne dziecko! Moj np w wieku 4 lat dostal
zakaz nauki czytania! Nie bez powodu, ma spore opoznienie w motoryce
i mimo, ze byl w stanie nauczyc sie czytac juz wowczas, to w jego
przypadku w szkole przepasc miedzy pisaniem a czytaniem bylaby potem
tak ogromna, ze nie udaloby sie jej przeskoczyc. Musi najpierw
pisac, potem czytac (a wlasciwie przy okazji).

Zazdroszczę, ze
> masz starsze dzieci, które się angażują, mój syn jest jedynakiem i
> wiem, ze taka pomoc byłaby nieoceniona... ale, no niestety...

Ja tez mam jedynaka, ale jak widze, z jakimi problemammi zmagaja sie
rodzice majacy poza autystykiem zdrowe dzieci, to naprawde nie masz
czego zazdroscic. Bardzo trudno jest podzielic uwage tak, aby nie
skrzywdzic zadnego z dzieci, wielokrotnie od starszego rodzenstwa
nie mozesz oczekiwac zadnej pomocy, czesciej ci wypomna, ze sie
tylko chorym zajmujesz, a o nich zapominasz. Nie ma sensu porownywac
wlasnej sytuacji do innych, kazde dziecko i kazda rodzina jest inna
i inaczej wcale nie znaczy lepiej czy gorzej.

[iwpal]

>>>> iwapal- sądzac po
> wypowiedzi i zjadliwości, sama jesteś terapeutą i tak zarabiasz na życie.<<<
Tak zarabiam na życie, bo tylko to umiem ;-)

>>> Bo czemuż to, ta opinia tak bardzo Cię ubodła? <<<
Bo jest niesprawiedliwa i nieuczciwa. I tyle.

[tijgertje]

Ile ludzi, tyle opinii i kazda zalezna od wlasnych doswiadczen;-)
Wiecie czego sie kilka dni temu dowiedzialam?
Chodzilismy z mezem na kurs dla rodzicow dzieci z autyzmem. Za
darmo, ale od uczestnictwa w nim uzalezniono dalsza pomoc, wiec
wyjscia nie bylo, moj maz nie mogl zwalic tego na mnie;) W sumie
krotko i intensywnie. Sporo teorii, ale i wymiana doswiadczen, bo
wsrod 5 rodzin bioracych udzial w kursie w 4 byli 6-letni chlopcy.
Kurs sam w sobie super, wszyscy tuz po diagnozie i w ciagu kilku
miesiecy okazuje sie, ze panika ustapila miejsca nadziei i pewnosci.
wymiana doswiadczen okazala sie kluczowa, bo jako ze sama mam autyzm
i potrafie wiele wytlumaczyc inni rodzice mi na koniec dziekowali,
twierdzac, ze potrafili zrozumiec wiele zachowan wlasnych dzieci.
Prawdopodobnie nawet uda mi sie cos czasem zarobic, bo prowadzace
chca mnie zapraszac na jedno ze spotkan na kolejnych kursach:)
No, ale do rzeczy. na zakonczenie kursu jeszcze troche teorii nam
rzucili, m.in. o terapii Floortime (mozna znalezc sporo filmow na
youtube). Bylo tez co nieco o dojrzewaniu i szansach na przyszlosc.
Co sie okazalo, badania ponoc wykazuja, ze z dzieci autystycznych
30% w miare normalnie funkcjonuje w doroslym zyciu, zaklada rodziny
itp. Nieco dolujaca liczba. Ale... az 80% z dzieci, ktore sa
odpowiednio wspierane przez rodzicow, maja poczucie bezpieczen stwa,
zrozumienia, bycia kochanym W DOMU. ILOSC PRZEBYTYCH TERAPII POZA
DOMEM NIE MA WPLYWU NA TA LICZBE!!! Wszyscy przezyli szok, ale po
dluzszej rozmowie okazalo sie, ze faktycznie, np jesli dziecko ma
spore problemy z SI to terapeuta moze pomoc, ale i tak od sytuacji w
domu zalezy, jak dziecko sie bedzie rozwijac.
Moj mlody ma stwierdzony autyzm klasyczny. Kurs bardzo wzmocnil moja
relacje z mezem, bo okazlo sie, ze wiekszosci problemow innych
rodzicow nigdy nie mielismy, bo ja mlodego rozumiem jak nikt inny.
Moj chlop stwierdzil, ze moi rodzice popelnili wszystkie mozliwe
bledy i w koncu docenil ile robie dla mlodego. Chodzimy z mezem do
psychologa, "przewodnika rodzinnego", gdzie dostajemy wskazowki co i
jak, mozemy sie czasem po prostu wygadac. Taka forme stosuja celowo
u malych dzieci, twierdza, ze ma to duuuzo lepsze rezultaty niz
praca bezposrednio z dzieckiem. Bezposrednio dzieci przyjmuja na
terapie dopiero od 8-9 lat, jesli jest to absolutnie konieczne, maja
tez grupy dla zdrowych braci i siostr dzieci z autyzmem. Wczoraj
pani chciala sie nas pozbyc;-) Uznala, ze mam wszystko pod kontrola
i w zasadzie nie wie, po co jest nam potrzebna;) No tak, teraz sobie
swietnie radzimy, mlody robi niesamowite postepy ( np w szoku byl,
jak kolega z klasy, ktory do tej pory ciagle mu dokuczal zaprosil go
do domu, zeby sie razem pobawili i coraz wiecej dzieci rzeczywiscie
sie z nim chce bawic). Uznalismy jednak, ze co kilka miesiecy chcemy
sie pojawic, bo to,z e teraz jest ok nie znaczy, ze nie pojawia sie
nowe problemy, z ktorymi siebie nie poradzimy. Mlody spedza mase
czasu w szkole, gdzie nie ma w tej chwili zadnej pomocy, musialam
oddac jego wolne popoludnia i teraz walcze o mozliwosc zapewnienia
dodatkowego nauczyciela w szkole na kilka godzin. 1:1 to
najskuteczniejszy sposob osiagniecia czegokolwiek, a po szkole dziec
ma juz dosc i czuje, ze mam zwiazane rece:( Nawet nie wiedzialam, ze
mieli prblem z nauczeniem mlodego syntezy glosek, pracowano nad tym
w szkole przez ponad 3 miesiace i efektow zadnych. Jak sie w koncu
dowiedzialam, rozwiazalismy problem w domu w ciagu tygodnia!!! Po
prostu mimochodem, w czasie zabawy, okazalo sie, ze dziecko przez
inny sposob przetwarzania informacji nie bylo w stanie zastosowac
narzuconej metody, w domu udalo sie mu znalezc wlasny sposob i
poszlo z gorki:-)
Nie twierdze, ze terapie nie sa potrzebne. Na pewno czasem daja
rezultaty, ale wydaje mi sie, ze przede wszystkim powinny byc
skierowane do rodzicow, ktorzy powinni je kontunuowac w domu.
Ktos wspomnial, ze dziecko chce odgrywac sceny z ksiazek... To moze
byc rowniez swietna terapia! Na bazie zdarzen i sytuacji z ksiazki
mozna wyjasnic i nauczyc realnego zycia. Moj mlody ma "Planete
Kasper". Maz sie wsciekal, zabranial mu o niej mowic, a ja dosc
szybko zauwazylam, ze opowiadajac o niej odreagowuje realne
zdarzenia, czasem sprzed wielu tygodni. Wchodzac w jego swiat
okazalo sie, ze sam przyznaje, ze jest to wymyslona planeta i
zaczyna samodzielnie porownywac rzeczywistosc do fantazji.
Najzabawniejsze, ze w szkole dzieci, ktore sie z niego wysmiewaly,
teraz tworza wlasne planety. wspolnie wymyslaja co se na nich
dzieje, robia porownania i mlody coraz lepiej lapie, ze kazdy ma
prawo byc INNYM. Nabral ostatnio bardzo duzo pewnosci siebie i u
niego to jest najwazniejszym warunkiem rozwoju, nie zrobi niczego,
dopoki nie ma pewnosci, ze moze to zrobic bezblednie. Cos musi miec
po mamie.

Qrcze, ale sie rozpisalam, przepraszam, ale tyyyyle bym chciala
powiedziec...

[aj-o-a-n-n-a]

> Nie twierdze, ze terapie nie sa potrzebne. Na pewno czasem daja
> rezultaty, ale wydaje mi sie, ze przede wszystkim powinny byc
> skierowane do rodzicow, ktorzy powinni je kontunuowac w domu.
Powiem inaczej:
dają rezultaty, jeżeli są kontynuowane w domu.Niedorzecznością jest oczekiwanie,
że sama praca terapeuty z dzieckiem coś zmieni. No, chyba że faktycznie w trybie
min. 50 godzin z terapeutą tygodniowo.
Terapeuta pełni funkcję przewodnika. Od samej pracy przy stoliku dziecko nie
zacznie lepiej funkcjonować w społeczeństwie. Podczas zajęć możemy pokazać
techniki, omówić sposoby komunikowania się z dzieckiem, wprowadzać kolejne
etapy, instruować, pokazywać jak sobie radzić w trudnych sytuacjach, zalecać
ćwiczenia stymulujące (w różnych obszarach). Ale jeżeli terapię oprzemy tylko na
ćwiczeniach stymulujących rozwój - to przykro mi, ale w tzw. "codziennym życiu"
zmieni się niewiele. Coś tam się zmieni, bo dziecko może będzie spokojniejsze,
więcej będzie rozumiało itd. Ale nie nauczy się jak żyć z autyzmem i jak sobie
radzić. To tak jak z gościem na wózku.
Jeżeli ograniczymy pracę tylko do tzw "czterokończynówki biernej" to może
unikniemy zaniku mięśni, ale gość nigdy miasta sam na wózku nie pokona.
A mógłby.

Co do biznesmenów...
Wiadomo. My, prywatni terapeuci, mamy wille z basenami, jeździmy wyłącznie
mercedesami najwyższej klasy, choroby i niepełnosprawności dzieci omijają nas
szerokim łukiem, więc nic nie rozumiemy. Nie musimy nikogo rehabilitować, wozić
na zajęcia, a nawet jak musimy, to nas stać bo już tyle zdarliśmy z innych, że
nic nam nie straszne.
Chiciałabym bardzo, żeby NFZ refundował zajęcia, które prowadzę, ale żebym mogła
wówczas utrzymać ten sam standard pracy.

[oleczek555]

nie można wszystkich terapeutów wrzucać do jednego kosza. są biznesmeni, ale my mieliśmy tyle szczęścia, że trafialiśmy(i trafiamy) na samych wspaniałych ludzi. niestety terapie nie są tanie(nad czym ubolewam), ale ja zawsze staram się widzieć drugą stronę- ci ludzie też muszą z czegoś żyć, wynajęcie odpowiedniego lokalu oraz załatwienie wszystkich opłat związanych z "biznesem" to nie jest pikuś i cena nie bierze się z kosmosu.
z tym,że terapie nie pomagają nigdy w życiu się nie zgodzę, oczywiście nie dadzą pewnie efektów, jeśli wszystko zrzucimy na barki terapeuty. faktycznie najwięcej daje praca własna z dzieckiem, ale ta bez odpowiednich wskazówek też nie przyniesie korzyści.
co do biznesmenów- wyobraź sobie rohatyna,że jak ja jeździłam z małą na bobatha i poprosiłam terapeutkę,że może byśmy się częściej spotykały, bo mam wolne, to ona mi odpowiedziała "ale ja nie chcę pani naciągać, nie widzę takiej potrzeby". zresztą zajęcia zawsze przedłużała, a nigdy nie prosiła o dopłatę. jak byłam u niej ostatni raz i mała zaczęła stawiać pierwsze kroczki, to w ogóle nie chciała ode mnie pieniedzy. nie można osądzać wszystkich- ja trafiłam na samych wspaniałych i nie chcę aby ktoś ich obrażał, bo nie zasłużyli na to. dzięki nim moje dziecko chodzi i lepiej funkcjonuje i zawsze będę im wdzięczna.

[rohatyna]

Ależ ja nie miałam zamiaru nikogo obrażać! Ja tylko uważam, że ostatnio powstała
moda, na różnego rodzaju terapie, co by się działo-leć na terapię. Pamiętam jak
15 lat temu przyleciała do nas kuzynka - Polka z Australii i opowiedziała nam
"wstrząsającą" historię ze swojego życia. Otóż rok chodziła na terapie, bo
spotkała ją straszna trauma...! a mianowicie koleżanka z pracy wszystkich
zaprosiła na na imprezą do siebie , tylko jej nie! To pono zachwiało jej
poczuciem wartości, poczuła się odizolowana, wykluczona...itd. Powiedziałam jej
wtedy, że ja , zamiast pchać ciężką kasę w terapie, sama zrobiłabym imprezę i
tamtej nie zaprosiła.Byłoby po ptokach.Sądzę, że ludzie coraz częściej tracą
wiarę w siebie, w to , że z wieloma problemami mogą poradzić sobie sami, stają
się bezwolni, a rozwiązania swoich problemów szukają u innych- bo Ci inni mają
wizytówkę - terapeuta.Rodzice dzieci autystycznych chcąc ,nie chcąc stają się
najlepszymi terapeutami swoich dzieci, i gdyby wzięli się razem w kupę
terapeutyzowaliby swoje dzieci o wiele lepiej, niż psycholog, dla, którego, też
chcąc- nie chcąc, nasze dziecko jest przede wszystkim - klientem. Zgadzam się
również z tym że są pasjonaci-terapeuci,dla, których celem nadrzędnym jest pomóc
naszemu dziecku,tylko , że na ogół my- rodzice, przerażeni, zagubieni,
nieszczęśliwi z powodu choroby naszego młodego, nie jesteśmy w stanie ocenić kto
jest kto i na wszelki wypadek bierzemy co popadnie, latamy od Cygana do Pogana,
z jednej terapii na drugą cud na ogół się nie zdarza.......Pozdrawiam

[wiesia140]

Rohatyno prosiłaś o przyjęcie na inne forum odbierz pocztę, samo
zgłoszenie nam nie wystarczy , musisz napisać dlaczego chcesz być tam
przyjęta, to warunek tego forum Ja również mam autystyczne dzieci .
Pozdrawiam wszystkich rodziców tu piszących.

[roggalique]

aj-o-a-n-n-a napisała:
> Chiciałabym bardzo, żeby NFZ refundował zajęcia, które prowadzę, ale > żebym mogła
> wówczas utrzymać ten sam standard pracy.

Dokładnie. Ale to jest po prostu niemożliwe. Gdybym wyliczył sobie faktyczną, a
nie rynkową stawkę za moje usługi, to nie tylko NFZ by splajtował, ale każdy
system opieki zdrowotnej.

Dobra, kończę to pisanie, bo mi się szampan ogrzewa niepotrzebnie.
A nie lubię pić ciepłego szampana do astrachańskiego kawioru. To zbrodnia i
nieszczęście:)

pozdrawiam
r.

[aga_sama]

Bardzo dziękuję Wam za tę dyskusję
Jestem na początku drogi, daliście mi wiele do myślenia.

[ania04011]

Z pewnościa są wśrod terapeutów ci z prawdziwego zdarzenia, tylko
jak ich odszukać? Wszystkie prywatne ośrodki twierdzą, że mają dobrą
kadrę. My zupelnie przypadkowo znależliśmy dobrego psychologa
dziecięcego, fachowca w swojej dziedzinie. Wcześniej odbyliśmy kilka
wizyt i czułam, że dziecko nie jest w dobrych rękach. Tutaj nie są
ważne pieniądze, ważna jest szybka i fachowa pomoc, bo czas ucieka,
rzeczywiście na publiczną słuzbę zdrowia nie ma co liczyć. A może
Pan "roggalique" będzie tak uprzejmy i podpowie nam w której poradni
pracuje i podpowie poradnie godne polecenia? (jeżeli nie na forum,
to moze na adres prywanty).

[roggalique]

ania04011 napisała:

> A może
> Pan "roggalique" będzie tak uprzejmy i podpowie nam w której poradni
> pracuje

Haha - nie uprawiam reklamy:) Ani na ogólnie, ani prywatnie - nie powiem!!:)

> i podpowie poradnie godne polecenia?

Myślę, że to inni rodzice wiedzą najlepiej, które ośrodki są dobre, a które nie.

Może kiedyś Wy, rodzice, stworzycie jakiś internetowy ranking placówek godnych
polecenia, wraz opisem plusów i minusów. Proszę przyjąć jakieś ramy, np.
odnoszące się do tego co oczekujecie, stosunek ceny do jakości, szerokość i
dostępność oferty (czas oczekiwania, koszty), wykształcenie i doświadczenie
kardy, no różne takie, przecież to można ustalić - i heja:) Jest doba internetu,
można wszystko:)

Przygotowując taki ranking można np. opracować ankietę i rozesłać ją do ośrodków
prosząc o wypełnienie - a potem weryfikacja przez klientów.

Tak tylko podsuwam propozycję....
r.

pozdrawiam
r.

[rohatyna]

ooo roggalique..... nieładnie....
Dlaczegóż to, nie chcesz pomóc osobom z którymi dyskutujesz na forum...?
Zanęciłeś nas swoja fachowością, już widzimy jak nasze dzieci pod Twoim
przewodem otwierają się na świat,a teraz mówisz nie..? Czyli jak to jest,?
chcesz pomagać czy nie? Czemu odmawiasz zwykłym ludziom dostępu do siebie,
zwłaszcza tym , zawiedzionym i niezadowolonym z dotychczasowych działań
psychologicznych na ich dzieciach..? To nie autoreklama, tylko odpowiedź na SOS
, a Ty nie odpowiadasz, a nawet dalej- odmawiasz- a możesz pomóc. Zanim stanie
się się to, co piszesz, czyli powstaną rankingi rodziców, ankiety,listy
polecające, cenniki,plusy i minusy - konkretne dziecko, które oczekuje Twojej,
być może właśnie pomocy - cofnie się o 100 lat..!!!

Pozdrawiam

[aj-o-a-n-n-a]

rohatyna napisała:
> To nie autoreklama, tylko odpowiedź na SOS
> , a Ty nie odpowiadasz, a nawet dalej- odmawiasz- a możesz pomóc.

hahaha, piękna sprawa.
Wiesz, że tak sobie pozwolę na mały wtręt w dyskusję...
Nigdy nigdzie nikomu nie pisałam, że np. metoda, którą pracuję jest warta uwagi.
A dla bardzo obrzydliwego ataku ze strony użytkowników pewnego forum, gdzie od
wielu lat piszę wyłącznie merytorycznie wystarczyło, że w profilu tegoż forum
podaję swoje imię i nazwisko.
Wykorzystując fakt, że nie chciałam pisać anonimowo, zarzucono mi w sposób
wyjątkowo ohydny reklamę siebie i ośrodka w którym pracuję. I nie trafiało do
użytkowników atakujących nawet to, że zaczęłam na tamtym forum pisać całe lata
przed tym, nim zaczęłam pracować w zawodzie.
Biorąc pod uwagę powyższe - nie dziwię się, że nikt rozsądny nie chce ujawniać
swoich danych. Wybacz, ale terapeuci, specjaliści różnych dziedzin też mają
prawo rozmawiać na forach, dyskutować o różnych kwestiach i tyle - po prostu.
Wykorzystywanie tego jako argumentu - możesz pomóc, ale nie chcesz, bo nie
chcesz się ujawnić - jest nie fair.

[ania04011]

A może chociaż Pan "roggalique" wypowie sie na temat placówek, które
biorę pod uwagę w swoich poszukiwaniach? Nie proszę przecież o
podanie Pana imienia i nazwiska, ale tylko o nazwę poradni. Proszę
się jeszcze zastanowić i dać szansę dotarcia do specjalistów. Z góry
dziękuję. Szukam teraz np. terapii SI dla dziecka, bo w poprzednim
ośrodku nie ma już dla nas miejsca nawet na 30 minut (tak nas "milo"
potraktowali). Podobno mój maluch potrzebuje SI natychmiast i ma mu
to pomóc.

[rohatyna]

Joanno,
Naprawdę przykro mi bardzo , że spotkałaś się z czymś takim- jak piszesz
obrzydliwym. Nie odpowiadam za to co piszą , mówią i myślą inni
ludzie...ba....czasem mam wrażenie , że nie odpowiadam za to co sama piszę ,
myślę i mówię, bo targają mną przeróżne emocje, nie koniecznie pozytywne. Nie
chcę być- jak piszesz- nie fair wobec roggalique.... ale jakby to rzec- stoimy
po różnych stronach- My tu szarpiące się matki, zmieniające terapeutów, bo
ciągle coś nie tak, natykamy się na niekompetencję " spychówę", na takich co
odwalają swoją robotę. I nagle jawi nam się roggalique....Pisze z sensem i na
temat, nie wymądrza się nadmiernie, ma poczucie ,że to co robi- to dobra robota
i ma poczucie własnej wartości, oraz przekonanie , że zasługuje na niemałą kasę(
sam tak pisze) , którą pobiera od swoich pacjentów, wie , że proponuje im
solidne usługi i pomaga naprawdę ....dziwisz się, że ,znaleźli się chętni,
którzy chcą skorzystać z jego usług..???Przecież tu chodzi o ich dzieci...! Ich
zdrowie,życie i szczęście, czyli de facto -o wszystko. Co jest nie fair w tym ,
że mają za złe, że nie chce podać nawet na prive swoich namiarów? Spójrz na to
Joanno z innego punktu widzenia, zapominając o tym co spotkalo cCiebie
Pozdrawiam

[tijgertje]

rohatyna, rozumiem twoje argumenty, ale w tej sytuacji musze sie
zgodzic z joanna. opisanych przez nia sytaucji na roznbych forach
jest naprawde sporo:-( Rogalique moze byc swietnym specjalista, ale
prawda jest taka, ze nie ma takiego, co by kazdemu dogodzil. Jesli
jest dobry w tym co robi, to podopiecznych ma zapewne wystarczajaco.
Czego oczekujesz? Ze stanie sie forumowym fachowcem, do ktorego
kazdy bedzie mogl isc? Dzieci, ktorych rodzice na forum nie
przesiaduja maja takie same prawo do dobrego specjalisty. No i co
jesli nawet w tajemnicy podalby namiary komus na priwa, potem
okazalo sie, ze nie ma dla tego dziecka i tak miejsca? Alo co gorsza
wyszloby, ze postepy sa niewspolmiernie mniejsze od tych, ktorych
spodziewala sie mama? Rozgoryczenie jest kiepskim doradca i wcale by
mnie nie zdziwilo, gdyby ktos te zale potem wylal na forum podajac
jeszcze namiary na rogaliqe i oceniajac go jednostronnie. dzieki
temu, ze rogalique pozostje anonimowy, moze sluzyc OBIEKTYWNA rada i
jego wypowiedzi sa WIARYGODNE. Jak powie cos "niewygodnego", to sie
3 razy nad tym zastanowisz. Majac swiadomosc, ze pomaga w realu
dzieciom z forum mogly by pasc niesprawiedliwe slowa typu : "i tak
ci nie wierze, jakbym przyszla do twojej praktyki, to bys na pewno
cos innego mowil".
qrcze, ponoc autysci sa spolecznie niekumaci;)

[rohatyna]

Masz rację Tijgertje,Nie pomyślałam o tym w ten sposób-Roggalique- zwracam
honor-:)-:)-;)...A tak z ..drugiej strony... żal mi po prostu tych rodziców , co
tak się miotają i nie wiedzą , gdzie mają z tym swoim dzieckiem iść. Wiem coś o
tym , że rozgoryczenie jest kiepskim doradcą, bywam rozgoryczona naprzemiennie
ze złością-:)-:)-:)
Ania04011, jeśli jesteś z Warszawy,to mogę Ci podać takie miejsca,których na
pewno nie polecam i takie, które mogą ujść..-:), ale to też na prive. Jeśli nie
jesteś z Warszawy, niestety- nic nie wiem.
A tak na marginesie tijgertje, stałam się być może " społecznie niekumata", bo
czym jestem starsza, tym bardziej społeczeństwo zaczyna mnie nudzić ...i...jakoś
coraz mniej chce mi się mieć z nim do czynienia...a wiadomo przecież , że to
praktyka czyni mistrza...-:)-:)-:)
Pozdrawiam Was wszystkich ciepło

[kasia_de]

ja jestem z Warszawy - możesz mi wysłać polecane/nie polecane
miejsca?

[iska2009]

Ja tez jedna z tych matek miotajacych sie i stale poszukujacych -
jak bys byla tak miła - to i ja poprosze namiary na gazetowego.
dzieki

[szalicja]

I ja też się miotam...Może ja też poproszę? Może to coś rozjaśni...
A czy te nasze wątpliwości wogóle kiedyś miną? Chyba nie...

[rohatyna]

Kasiu, Iska, Szalicja- napiszę do Was na prive jutro, próbowałam dzisiaj,
wysmarowałam długaśny list i..kurcze nie zapisałam go i uciekł, mam jakiś
problem z przeglądarką i nie chciało mi wysłać. Cholerka będę musiała pisać od
nowa....

[tijgertje]

rohatyna napisała:

A tak na marginesie tijgertje, stałam się być może " społecznie
niekumata", bo
> czym jestem starsza, tym bardziej społeczeństwo zaczyna mnie
nudzić ...i...jako
> ś
> coraz mniej chce mi się mieć z nim do czynienia...a wiadomo
przecież , że to
> praktyka czyni mistrza...-:)-:)-:)

No wiesz, ale ja pisalam o sobie;) czasem jak czytam, co napisalam,
to sama uwierzyc nie moge, ze to moglo wyjsc spod mojej jlawiaturty,
hehe;-) A to co piszessz, to skads znam:/ Z wiekiem wiele rzeczy
przychodzi mi coraz trudniej, dopoki czlowiek sie uczy, to jakos tak
automatycznie sie miedzy ludzmi kreci, potem to juz sie musi
powysilac, ale do tego to sie musi chciec, a mi sie zazwyczaj nie
chce;)

koniec tematu z mojej strony

[roggalique]

rohatyna napisała:

> Zanęciłeś nas swoja fachowością, już widzimy jak nasze dzieci pod
> Twoim
> przewodem otwierają się na świat,a teraz mówisz nie..?

Po pierwsze - nikogo do niczego nie zanęciłem i nie zanęcam.
Dyskutuję na forum, bo mam do tego prawo, natomiast nie odpowiadam za Twoje
interpretacje.
Napisałaś wyraźnie, że jesteś zainteresowana darmową terapią, a ja Ci uprzejmie
odpisałem, że to niemożliwe, więc odbieram Twój post jako prowokację.

Po drugie - nie jestem też informatorem branżowym, nie zamierzam nikomu niczego
polecać, ani też oceniać konkretnych placówek i osób. Wypowiadam się na
konkretne tematy i o konkretnych zachowaniach.

Jeśli komuś nie odpowiada, to nie musi czytać. A ja nie muszę pisać i w tym
konkretnym wątku kończę się wypowiadać.

Rozumiem pobudki, rozumiem, że najłatwiej wyżyć się na terapeucie i na niego
wylewać swoje frustracje. Ale ja tutaj nie jestem niczyim terapeutą i nie mam
najmniejszej ochoty bawić się w bzdurne prowokacje, niczemu nie służące.

pozdro
r.

[calosciowezaburzeniarozwojowe]

Ja tez chce poprosic o Twoje rekleksje i doswiadczenia z miejscami terapii.
Jesli mozesz mnie dlaczyc do listy wysylkowej, bede wdzieczna.

[czarna_ida]

Ja tez jestem chetna na te namiary i przemyslenia

[mika76]

Jeśli to nie problem poproszę także o namiary i przemyślenia. Chętnie podzielę
się swoimi - choć my dopiero na początki drogi....
Z góry dziękuję :)

[ojciec.karmiacy]

> Myślę, że to inni rodzice wiedzą najlepiej, które ośrodki są
dobre, a które nie

a ja uważam, że najlepsi są terapeuci, którzy nie oceniają innych,
tylko pracują. z ciekawości, też jestem ciekaw gdzie Pan pracuje,
tak żeby się nie natknąć, jakby co:)

do ojca karmiącego

[roggalique]

ojciec.karmiacy napisał:

> a ja uważam, że najlepsi są terapeuci, którzy nie oceniają innych,
> tylko pracują. z ciekawości, też jestem ciekaw gdzie Pan pracuje,
> tak żeby się nie natknąć, jakby co:)

Zakochałeś się we mnie, czy jesteś zwyczajnym frustratem nieumiejącym czytać i
pisać ze zrozumieniem?

Prosiłem, żebyś napisał kilka słów o terapii, z której korzystasz, gdyż mnie to
zaciekawiło - nie raczyłeś, a zamiast tego używając języka wprost z
północnopraskiego rynsztoku usiłujesz mnie obrazić. Człowieku - to jest forum
tematyczne, tu się dyskutuje i ocenia różne rzeczy, wymienia informacjami, a nie
przeklina i dopieprza do pieca, bo to możesz sobie robić na forum onetu, czy
innego tlenu.

Więc jak nie masz nic ciekawego do powiedzenia, to skorzystaj z okazji by
posiedzieć cicho.

r.

P.S. Chyba, że jednak się zakochałeś? Jeśli tak, to takie zaloty są dobre w
podstawówce. Musiałbyś bardziej się postarać! Adieu!

[ojciec.karmiacy]

sorry. nie będę się tłumaczył, źle zrobiłem.
pracują opcyjnie, są różnice - ale nie będąc u Kaufmanów nie jestem
Ci wstanie powiedzieć jakie. Szukamy drogi, potem pokazujemy
granice. zaczęliśmy od położenia wszystkiego na półki. teraz
wchodzimy w coraz większe interakcje. Młody świetnie reaguje, ale to
nie jest pełna niedyrektywność.
pozdr:)

[roggalique]

ojciec.karmiacy napisał:

> pracują opcyjnie, są różnice - ale nie będąc u Kaufmanów nie
> jestem
> Ci wstanie powiedzieć jakie. Szukamy drogi, potem pokazujemy
> granice. zaczęliśmy od położenia wszystkiego na półki. teraz
> wchodzimy w coraz większe interakcje. Młody świetnie reaguje, ale to
> nie jest pełna niedyrektywność.

No i trzeba było tak od razu:) Teraz już wiem. Pełną "Opcję" ciężko jest
prowadzić, sił i środków potrzeba sporo.
Też jestem terapeutą stosującym więcej środków niedyrektywnych, niż
dyrektywnych. Nie jestem zwolennikiem klasycznej ABA, moim zdaniem ogranicza
możliwości dotarcia do rzeczywistych problemów dziecka autystycznego. Skupia się
na objawach, nie na przyczynach, albo może inaczej - behawioryści gdzie indziej
upatrują przyczyn, inaczej tłumaczą pewne objawy i inaczej je nazywają - w
konsekwencji inaczej traktują.
Inna sprawa, że niestety bywa, że sami terapeuci behawioralni nie stosują
własnych założeń i terapia zamienia się w tresurę, w ramach której kształci się
niefunkcjonalne umiejętności.

Ale sporo założeń ABA - przede wszystkim ideę dostosowania środowiska,
organizację miejsca i czasu, jak najbardziej popieram i stosuję.

I tak jak pisałem wcześniej - wg mnie pewna doza dyrektywności jest niezbędna.
Ograniczając się do podążania za dzieckiem Bóg wie, gdzie można podążyć:))

pozdrawiam:)
r.

[ojciec.karmiacy]

widzę to tak - na początku była właściwie pełna niedyrektywność,
oczywiście w play roomie. dopóki nie było kontaktu istotą było
przyłączanie się. potem, kiedy pojawił się kontakt, niedyrektywność
pozostała już właściwie tylko w ramach kierunku konkretnych
zabaw. "chcesz klocki? ok. Ale nie rzucamy klockami w kota, tylko
budujemy." Natomiast samo wychowanie jest już dyrektywne. I tu nie
ma zmiłuj się, ale jak chcemy dziecko zsocjalizować, to ono musi
znać normy społeczne. oczywiście stosujemy metody miękkie, co jest
zgodne z filozofią, ale zupełnie niewyobrażam sobie terapii
całkowicie niedyrektywnej.

[marychna31]

Ja tez mam kilka pytań (jeśli można):-
od jakiego wieku dziecko było poddane terapii? Czy w międzyczasie stosowane były
tez inne terapie jako wspomagające? Gdzie się odbywa terapia- w naturalnym
środowisku dziecka-dom, plac zabaw, domy rodziny czy na terenie ośrodka? Jak
często i jak długo trwaja poszczególne zajęcia. Jak układany jest program dla
dziecka (ile osób go układa, kto nadzoruje układanie i realizacje programu), jak
często program jest zmieniany (modyfikowany), kto nadzoruje i ocenia postępy
dziecka? Jak wyglądają pomoce w terapii, można je w necie gdzieś pooglądać (zeby
ewentualnie ponaśladować).
Ja dziecko reaguje na terapię? Co (rozwiązanie jakiego problemu) poszło
stosunkowo łatwo a co nastręcza trudności? Jakie konkretnie problemy terapia już
rozwiązała: np. fobie jedzeniowe, nadwrażliwości, stereotypie, przywiązanie do
schematów, rozwój mowy, kontakty z równiesnikami etc.?

Na razie tyle pytań bo muszę podać obiad:) ale pytań mam jeszcze mnóstwo.
Z góry dziękuję.

[ojciec.karmiacy]

marychna31 napisała:

> Ja tez mam kilka pytań (jeśli można):-

Postaram się odpowiedzieć na tyle na ile umiem.

> od jakiego wieku dziecko było poddane terapii?

Zaczelismy kiedy mały miał 2,9.

>Czy w międzyczasie stosowane był
> y
> tez inne terapie jako wspomagające?

W programie terapeytycznym w czasie zajęć w pokoju jest też terapia
ręki, stymulacja taktylna, czasem ćwiczenia logopedyczne(odkąd mówi)
i masaże. Mamy też SI. Ale wszystko zaczeliśmy od razu po diagnozie
(wykonanej gdzie indziej).

>Gdzie się odbywa terapia- w naturalnym
> środowisku dziecka-dom, plac zabaw, domy rodziny czy na terenie
ośrodka?

Zajęcia z terapeutami są w playroomie w ośrodku, czasem jesteśmy
odwiedzani w domu. Ale w filozofii terapii pozostaję przez cały
czas. Każde wydarzenie, każda mrówka, każda pierdołka może coś nam
dać.

>Jak
> często i jak długo trwaja poszczególne zajęcia.

Zajęcia mamy obecnie 4 razy w tygodniu w sumie 11 godzin (2
logopeda, 2 SI, 1 grupowa, 6 terapia pedagogiczna (opcja))

>Jak układany jest program dla
> dziecka (ile osób go układa, kto nadzoruje układanie i realizacje
programu),

Na tych sprawach znam się nieco mniej. Jest 5 terapeutów, którzy co
miesiąc omawiają każde dziecko wyznaczając cele na teraz. Nie mam do
tego wglądu, ale spotykamy się z terapeutami co miesiąc i słyszymy
co zostało zrobione, co można zrobić, co chcielibyśmy teraz robić.
Możemy pytać, rozwiązywać problemy itd.

>ja
> k
> często program jest zmieniany (modyfikowany), kto nadzoruje i
ocenia postępy
> dziecka?

cele są wyznaczane teoretycznie co miesiąc. ale terapeuci omawiają
każdą sesje - sesje są nagrywane. Nadzór i ocena to też terapeuci,
ale ja sprawdzam to jeszcze w innym ośrodku (u psychiatry i
pedagoga).

> Jak wyglądają pomoce w terapii, można je w necie gdzieś pooglądać
(zeb
> y
> ewentualnie ponaśladować).

Zabawki są raczej proste. można się bawić wszystkim co nie jest
groźne;) czesto sami cos wymyslamy - tablica z pleksy na stojaku,
żeby rysować naprzeciw dziecka - kontakt wzrokowy.
tu jest dużo zabawek: www.hipolit.waw.pl/glowna.html

> Ja dziecko reaguje na terapię? Co (rozwiązanie jakiego problemu)
poszło
> stosunkowo łatwo a co nastręcza trudności?

Dziecko lubi terapeutów. Wie z kim ma zajęcia i dopomina się. Hmm...
stosunkowo łatwo poszedł trening czystości. sama komunikatywność
(niewerbalna) dość szybko ruszyła. Problemy są w obrębie dużej
motoryki (największe), ale jakby poprawiła się komunikacji to bym
nie narzekał (on gada cały czas, ale trudno z nim porozmawiać -
opowiedzi na pytania, to jest do zrobienia). Był problem ze wspólnym
polem uwagi, ale widzę, że jest lepiej.

>Jakie konkretnie problemy terapia ju
> ż
> rozwiązała: np. fobie jedzeniowe, nadwrażliwości, stereotypie,
przywiązanie do
> schematów, rozwój mowy, kontakty z równiesnikami etc.?
>
Problem z jedzeniem w ogóle (nie chciał jeść), był zupełnie
niekomunikatywny, wyłączony, ze sztucznym uśmiechem na twarzy,
zaczął rysować. Ze stereotypii wyszliśmy... ale ja nad tym
pracowałem już sam wczesniej (przez przyłączanie się i propozycje
adekwatnego użycia zabawek).

> Na razie tyle pytań bo muszę podać obiad:) ale pytań mam jeszcze
mnóstwo.
> Z góry dziękuję.

Nie wiem czy dość szczegółowo. Ale bardzo proszę.

[roggalique]

ojciec.karmiacy napisał:

> Zaczelismy kiedy mały miał 2,9.

Serce roście, wczesna interwencja staje się powoli faktem w tym zacofanym kraju:)
My diagnozujemy nawet 15 mies. maluchy, rokowania są naprawdę dobre w tym wieku.
Sam prowadzę dzieciaczki przed 3 r. ż. i efekty jakie one osiągają są często
spektakularne, przynajmniej w porównaniu do dzieciaków, które trafiają do
terapii później (od 4 do... 18 r. ż. - sic!!).

> czasem ćwiczenia logopedyczne(odkąd mówi)

Ciekawi mnie jak to było z mową u Twojego dzieciaka. Jaką terapię komunikacji
mieliście? Czy może "samo" się stało?

> sama komunikatywność
> (niewerbalna) dość szybko ruszyła.

Chciałbym zapytać - na czym polegało wsparcie komunikacji? Odnośnie j.w.

Jeszcze raz zaznaczam, że nie pytam z wścibstwa, po prostu mnie to interesuje.
Fajnie jest poczytać o sensownych terapiach.

pozdro:)
r.

[ojciec.karmiacy]

roggalique napisał:

>
> > Zaczelismy kiedy mały miał 2,9.
>
> Serce roście, wczesna interwencja staje się powoli faktem w tym
zacofanym kraju
> :)
> My diagnozujemy nawet 15 mies. maluchy, rokowania są naprawdę
dobre w tym wieku
> .
> Sam prowadzę dzieciaczki przed 3 r. ż. i efekty jakie one osiągają
są często
> spektakularne, przynajmniej w porównaniu do dzieciaków, które
trafiają do
> terapii później (od 4 do... 18 r. ż. - sic!!).
>
ja też uważam, że wiek i elastyczność miały duże znaczenie... mogło
być wcześniej, ale pani psycholog kiedy mały miał 2 lata
powiedziała, że mały jest w normie rozwojowej...


> > czasem ćwiczenia logopedyczne(odkąd mówi)
>
> Ciekawi mnie jak to było z mową u Twojego dzieciaka. Jaką terapię
komunikacji
> mieliście? Czy może "samo" się stało?

samo się stało kiedy wszystkie zabawki wyszły poza jego zasięg;)
zaczeliśmy od gestów, potem były dźwięki, nieudane słowa
("ololo"=samolot). Za każde słowo brawo i natychmiastowa reakcja.
Kiedy chcieliśmy wyraźniej udawaliśmy głupków - "ololo" co to jest
ololo? Młody się sprężał. Potem przechodziliśmy dalej. Młody
mówił "woda" bo chciał wodę. Dostawał, ale potem stwierdziliśmy, że
idziemy dalej. Czyli: "tak, tam jest woda, świetnie mówisz. Brawo!
ale jak chcesz wodę możesz powiedzieć: "Daj wodę". I tak poszło.
Znamy już kolory, rozróżniamy (czasem mylnie) prawo - lewo. bazujemy
na jego motywacji.

>
> > sama komunikatywność
> > (niewerbalna) dość szybko ruszyła.
>
> Chciałbym zapytać - na czym polegało wsparcie komunikacji?
Odnośnie j.w.
>
jak wyżej na motywacji - każdy krok i natychmiastowa reakcja, plus
akceptacja, plus mega brawa i uwielbienie. Wszyscy tak - rodzice i
terapeuci. Niestety już wiem, że u każdego dziecka działa to troche
inaczej... ale warto próbować.

> Jeszcze raz zaznaczam, że nie pytam z wścibstwa, po prostu mnie to
interesuje.
> Fajnie jest poczytać o sensownych terapiach.
>
ok. przeszedłem w tryb odpowiadania na pytania;)

> pozdro:)
trzymaj się:)

komunikacja

[roggalique]

ojciec.karmiacy napisał:

> jak wyżej na motywacji - każdy krok i natychmiastowa reakcja, plus
> akceptacja, plus mega brawa i uwielbienie. Wszyscy tak - rodzice i
> terapeuci. Niestety już wiem, że u każdego dziecka działa to troche
> inaczej... ale warto próbować.

No, dokładanie. Powiem więcej - z mojego doświadczenia wynika, że rozwijanie
mowy werbalnej tylko w ten sposób, jaki opisujesz - sprawdza się niestety
rzadko. Częściej prowadzi do echolalii, perseweracji... Aspekt komunikacyjny
takich form jest żaden lub prawie żaden.

W mojej pracy basis to porozumienie z dzieckiem. Bez porozumienia nie ma
sensownej terapii, to moje zdanie.
Korzystam z dobrodziejstw komunikacji alternatywnej (piktogramy, PECSy, Makaton)
i wprowadzam to już podczas diagnozy:)

Najwięcej korowodów z komunikacją alternatywną jest nie z przygotowywaniem
pomocy, ale z RODZICAMI. Tak, tak. Wyjaśnienie rodzicom po co wprowadzamy
komunikację alternatywną trwa często dłużej, niźli nauczenie dziecka korzystania
z piktogramów czy innych pomocy, a nawet gestów.

A tymczasem niemówiące autystyczne dziecko to kosmita z Marsa. Ono nas nie
rozumie, my jego nie rozumiemy. Trudno mi sobie wyobrazić pracę z kosmitą z
Marsa nie osiągając z nim podstawowej płaszczyzny porozumienia.

pozdro:)
r.

[ojciec.karmiacy]

wiesz, trochę trudno mi konkurować z Twoim doświadczeniem. mamy za
sobą okres echolalii - młody powtarzał wszystko co przed chwilą
usłyszał. ale nie mów, że dzieci nie rozumieją. znam dziewczynkę,
która nie mówi nic, nie reaguje na polecenia, a kiedy jej rodzice
postanowili wyjechać i zostawić ją z dziadkami dziecko odmówiło
jedzenia. nie jadło do tej pory aż rodzice nie zrezygnowali z
wyjazdu. te dzieci nas rozumieją. a echolalia też bywa rozwojowa;)
pozdr:)

[roggalique]

ojciec.karmiacy napisał:

> wiesz, trochę trudno mi konkurować z Twoim doświadczeniem.

To zrozumiałe. Ale ja nie chcę Cię do niczego przekonywać:) Prowadzimy luźną
gadkę, ok?

> ale nie mów, że dzieci nie rozumieją. znam dziewczynkę,
> która nie mówi nic, nie reaguje na polecenia, a kiedy jej rodzice
> postanowili wyjechać i zostawić ją z dziadkami dziecko odmówiło
> jedzenia. nie jadło do tej pory aż rodzice nie zrezygnowali z
> wyjazdu. te dzieci nas rozumieją.

Ha, no tutaj to mogła być reakcja emocjonalna.

Bardzo dużo dzieci autystycznych nie rozumie mowy. Z prostej przyczyny -
problemy z myśleniem symbolicznym. A mowa to symbole. Inna prosta przyczyna -
nieprawidłowe przetwarzanie bodźców zmysłowych (słuch). Jeszcze inny powód -
CAPD, tzw. głuchota centralna.

Dziecko może znać np. 50 rzeczowników i 50 czasowników. Ale nadal nie rozumie
mowy.

Przykład (spod dużego palca). Na stole leży miś. A my siedzimy z dzieckiem na
podłodze. Inny miś jest w szafie. Mówimy "Przynieś misia z szafy". Dziecko
wstaje, podchodzi do stołu, bierze misia i wkłada go do szafy.
Korzysta z dostępnego schematu "(słyszę: miś + szafa) = (wykonuję) włóż misia do
szafy", bo taki schemat zna, bo jest najczęściej stosowany.

Nic dziwnego, że dziecko reaguje na polecenia typu "daj", "chodź", "siadaj",
"przynieś" etc. Słyszy je 100 razy dziennie i kojarzy o co biega. A często
wspomagamy się gestem, a gdzieś nas dziecko zaciągnie i już wszystko wiemy.

Zaznaczam - piszę o dzieciach z autyzmem, które mają trudności z rozumieniem
mowy werbalnej. Być może Twoje dziecko po prostu rozumie mowę - spoko, to tylko
się cieszyć:)

Ale - metody wizualne są pomocne przy uczeniu dialogowania, narracji (np. nauka
budowy zdań itp.)

> a echolalia też bywa rozwojowa;)

Jasne:) Mówię o echolalii w sensie stereotypii werbalnej, a więc takiej która
jest przetrwała, i nie służy, lub w małym stopniu służy do komunikowania się.

pozdro
r.

[ojciec.karmiacy]

> Zaznaczam - piszę o dzieciach z autyzmem, które mają trudności z
rozumieniem
> mowy werbalnej. Być może Twoje dziecko po prostu rozumie mowę -
spoko, to tylko
> się cieszyć:)
>
nie tylko moje. po prostu załóż że dzieci Cię rozumieją. Stań się
ich partnerem. zobaczysz różnicę.

>
> > a echolalia też bywa rozwojowa;)
>
> Jasne:) Mówię o echolalii w sensie stereotypii werbalnej, a więc
takiej która
> jest przetrwała, i nie służy, lub w małym stopniu służy do
komunikowania się.
>
no u nas zanika... ufff

> pozdro

no i Tobie pozdr.:)

komunikacja/Feel the difference

[roggalique]

ojciec.karmiacy napisał:

> nie tylko moje. po prostu załóż że dzieci Cię rozumieją.

To przywilej rodzica:) Możesz zakładać wszystko. Sercem:)

Ja nie mogę! Badam dziecko i jeśli badania dowodzą niezbicie, że rozumienie mowy
u dziecka jest opóźnione, lub wręcz "prawie-zerowe", to nie mogę zakładać, że
mnie rozumie. Swoje założenia muszę opierać na faktach, nie mogę wysysać hipotez
z palca:)

Właśnie na tym polega cała zabawa w pracy z osobami ze spektrum, że nie da się
niestety skorzystać w pełni z żadnej sztancy.

A nawet będąc jak najbardziej "lajtowym" terapeutą - "antysztancowym" - nadal
trzeba korzystać przede wszystkim z rozumu i narzędzi. Serce też jest niezbędne,
ale z innych powodów...

> Stań się
> ich partnerem.

Chętnie nim jestem. Chadzam z dzieciakami na kompromisy:)

> zobaczysz różnicę.

:)))) Feel the difference;)) Ano, właśnie - rodzic to rodzic. A terapeuta to
terapeuta. Najważniejsze, że Twoi terapeuci wspierają Cię w byciu rodzicem. To
najważniejsze. Ale wierz mi - oni bazują na narzędziach i na rozumie:) Inaczej
nie byliby skuteczni w swojej pracy.

pozdro
r.

[iska2009]

A ja sie zgadzam z ojcemkarmiacym, ze nie mozna z gory zakladac, ze
dziecko nie rozumie. Oczywiscie szanuje wiedze, doswiadczenie i
narzedzia jakimi sie posluguja doswiadczeni diagnosci, natomiast,
czasem jest po prostu tak, ze dziecku cos nie pasuje i po prostu
terapeucie czy diagnoscie nie uda sie nawiazac kontaktu. Wtedy te
wszystkie testy psu na bude sa, bo dziecko nie chce sie porozumiec,
bo nie ma takiego zyczenia :))
Znamy to z wlasnych doswiadczen...

[rohatyna]

Twój wpis iska, przypomniał mi bardzo zabawną historię dotyczącą mojego synka ,
jak był mały. Poszłam z nim na badanie IQ do poradni psychologicznej. Miał chyba
z 5 a może 4 lata. Nudna jak flaki z olejem i znudzona Pani psycholog wyciągnęła
test, mnie kazała wyjść, ale drzwi cienkie, z szybą - wszystko słychać. Test
trwał godzinę i dwadzieścia minut, mały dodatkowa ma ADHD, więc szansa , że
skoncentruje się tak długo, była równa zeru. I tak się stało. Po 10 minutach ,
wszedł pod stół i udawał kota , bo tak mu się chciało.I już na żadne pytanie nie
odpowiedział z sensem - jeno cokolwiek. Wynik testu był porażający. Pani
psycholog , zamiast napisać , że dziecko nie współpracuje, i nie można określić
IQ, napisała , że jej wychodzi 59.
Zaczęłam się wtedy zastanawiać czemu tak naprawdę służy ten test.
Jedno z pytań było " co zabieramy z domu, kiedy pada deszcz"??
Mój Misiaczek na to -, że teczkę. Pytam Go potem w domu, czemu powiedziałeś
teczkę...?? A on z wyraźną złością-" No to gdzie schowa parasol...???"

Na szczęście. potem został zbadany na Pilickiej, innym zupełnie testem i 3
ratach- wyszło ok -:)-:)-:)
Pozdrawiam

[roggalique]

iska2009 napisała:

> A ja sie zgadzam z ojcemkarmiacym, ze nie mozna z gory zakladac,
> ze
> dziecko nie rozumie.

Hej, halo! Przecież pisałem, że właśnie NIC z góry nie zakładam. Po to diagnoza,
żeby ustalić.

> Oczywiscie szanuje wiedze, doswiadczenie i
> narzedzia jakimi sie posluguja doswiadczeni diagnosci, natomiast,
> czasem jest po prostu tak, ze dziecku cos nie pasuje i po prostu
> terapeucie czy diagnoscie nie uda sie nawiazac kontaktu.

W powyższym stwierdzeniu poruszyłaś 2 problemy występujące w diagnozie.

1. Dziecku coś nie pasuje - ależ najczęściej dziecku coś nie pasuje podczas
diagnozy. Przychodzi do obcego miejsca, zostaje skonfrontowana z obcym facetem
lub obcą babą. Jest wkurzone/przestraszone/zestresowane/itd. lub wszystko to
naraz. Dotyczy to zarówno dzieci w głębokim "bezkontakciu" jak i dobrze
funkcjonujących Aspergerów.
Toteż m.in. (przynajmniej my):
- robimy zawsze 2 spotkania (nie dotyczy dgn. nozologicznej - wtedy jedno, jak
Cię interesuję to wyjaśnię) - za drugim razem zazwyczaj jest lepiej, bo już nie
jest tak obco...
- staramy się wyjść naprzeciw preferencjom dziecka, tak, aby poczuło się jak
najbardziej komfortowo. Jak trzeba - wprost przekupujemy:))
- w razie co - jest rodzic, może uczestniczyć w badaniu, dziecko czuje się
bezpieczniejsze,

2. Diagnoście nie udaje się nawiązać kontaktu - spotykam się z tym naprawdę
rzadko, lecz nawet jeśli nie uda się nawiązać kontaktu przez 2 spotkania to
wtedy wniosek jest jeden - priorytetem w terapii jest nawiązanie kontaktu.
Jeśli nie możemy zbadać rozwoju mowy - no to nie możemy, zbadamy później. Na
takim etapie żadnych wniosków dotyczących umiejętności nie da się wysnuć (bo
dziecko nie nawiązuje kontaktu).

I jeszcze o tym, co napisała rohatyna - a propos testów psychologicznych itp.
zabaw.
Niestety problem jest częsty. Ostatnio rozmawiałem z pewnym psychologiem
szkolnym w temacie jednego z naszych klientów. Pytał ów psycholog jakimi
narzędziami diagnozujemy dzieci. No to mu opowiedziałem, pogadaliśmy sobie o
problemie "testy standaryzowane vs. osoby ze spektrum", wyjaśniłem mu, że nam
nie zależy, żeby określić liczbowo II dziecka, bo najczęściej nam to jest
niepotrzebne, toteż testy standaryzowane wykonujemy rzadko, w wyraźnie
uzasadnionych przypadkach. A psycholog na to, że on to rozumie, ale jako
urzędnik oświatowy potrzebuje operować liczbami. Pomimo, iż zdaje sobie sprawę z
wątpliwej faktyczności;) w ten sposób uzyskanych liczb.

pozdro
r.






Wtedy te
> wszystkie testy psu na bude sa, bo dziecko nie chce sie porozumiec,
> bo nie ma takiego zyczenia :))
> Znamy to z wlasnych doswiadczen...
>
>

[rohatyna]

Ale słuchajcie,
Czy wiecie, że niektóre poradnie do dziś posługują się testami z lat 50- tych???
Np. dziecko ma nazwać przedmioty znajdujące się na obrazku, a tam piec kaflowy.
przeciętne 4 czy 5 -letnie współczesne dziecko, w życiu nie widziało pieca
kaflowego i pojęcia nie ma do czego służy.

Na innym obrazku jest miska metalowa stojąca na taborecie, jak żywa wyjęta ze
starej wersji Elementarza Falskiego.
Prawidłowa odpowiedź- brzmi, to miska służy do mycia się.Sześcioletnie
dziecko moich sąsiadów w zeszłym roku ,poddane temu testowi , powiedziało, że to
naczynie na duuuużą sałatkę jarzynową. Za tę odpowiedź dostało minus.
Poinformowany, że to służy do mycia, zdumiał się niepomiernie....W życiu nie
przyszłoby mu do głowy, że w tym można się myć..!!!
Tak , że diagnostyczne znaczenie tych testów - jest niestety zerowe.

Pozdrawiam

komunikacja - założenia

[aj-o-a-n-n-a]

Jeżeli mogę się wtrącić;)
Szukając kontaktu z dzieckiem niemówiącym, jeżeli nie ma jednoznacznych dowodów
na pełne rozumienie mowy werbalnej trzeba szukać innych sposobów na skuteczne
skomunikowanie się. Jeżeli dziecko lepiej reaguje na wsparcie komunikatu
werbalnego przez gest, czy obrazek - to najważniejsze. Korzystam z tego, co
pozwala dziecku skuteczniej się komunikować. Niemniej zawsze zakładam, że
dziecko wbrew pozorom może rozumieć więcej niż w początkowym kontakcie
manifestuje. Z tej przyczyny na przykład - nie przeprowadzam wywiadów przy
dzieciach. Nawet niemówiących. Nawet z "ciężkimi", genetycznymi diagnozami.

[rohatyna]

I to jest bardzo słuszne podejście Joanno,
Mnie też się nie podobało, jak trafiłam do psychologa i wszystko odbywało się
przy dziecku. Mój syn jest mówiący jak najbardziej i to bardzo wręcz pięknie, aż
za pięknie- literacko. A zdarzyła nam się taka wizyta , że Pani psycholog
wypytywała mnie o Niego, przy Nim. Miał osiem lat, dostał klocki do zabawy- a tu
cały wywiad. Od poczęcia- do ośmiu lat. W pewnym momencie podniósł głowę i
zapytał-" Mamo, czy ja tu jestem...??? "
Symptomatyczne co...???

[iska2009]

Dla mnie to jest tez bardzo niekomfortowa sytuacja mowic przy
dziecku o dziecku. W ogole uwazam, ze jest to bardzo
nieprofesjonalne. Ja zawsze jak gdzies ide z mlodym po raz pierwszy
ide w "obstawie" i moje pierwsze pytanie brzmi - chce pan/pani
najpierw porozmawiac ze mna czy poobserwowac dziecko? Nie godze sie
na wywiad przy mlodym.

[iska2009]

Ja sie domyslam, ze nic z gory nie zakladasz :)) chodzilo mi o to (a
nieprecyzyjnie sie wyrazilam),ze nawet jak z obserwacji przy uzyciu
narzedzi :) wychodzi nam ze dzieć niekomunikatywny i nie rozumie, to
moze byc niestety tylko wrazenie. Moje dziecie - jakkolwiek zdaje
sobie sprawe z jego problemow i deficytow i bynajmniej ich nie
bagatelizuje - jednak calkiem komunikatywny i ogolnie wiele rzeczy
potrafi, na diagnozie postanowil nie powiedziec prawie nic,
poslugiwal sie monosylabami, nie chcial sie niczym bawic, strzelal
focha za fochem, na pytania nie odpowiadal, jak trzeba bylo cos
wskazac - wskazywal cokolwiek. Zajmowal sie glownie soba, cala
reszte majac w nosie :)) Ogolne zero wspolpracy :)))
Potem mialam rozmowe z lekarzem i ona mi po prostu nie wierzyla, ze
moje dziecko potrafi to, to i to. Twierdzila ze dziecko niewerbalne
przeciez i w ogole o co mi chodzi :))) A nie byla to jakas pierwsza
lepsza psycholog z poradni rejonowej, tylko bardzo, bardzo
doswiadczona i zreszta przemila Pani doktor :))

[roggalique]

iska2009 napisała:

> Ja sie domyslam, ze nic z gory nie zakladasz :)) chodzilo mi o to (a
> nieprecyzyjnie sie wyrazilam),ze nawet jak z obserwacji przy uzyciu
> narzedzi :) wychodzi nam ze dzieć niekomunikatywny i nie rozumie, to
> moze byc niestety tylko wrazenie.

Ech, no dobra. Niech Ci będzie. Ale ja tak nie uważam:)
Wydaje mi się, że moje skromne doświadczenie pozwala mi jednak opierać się
wrażeniom.

> Potem mialam rozmowe z lekarzem i ona mi po prostu nie wierzyla,
> ze
> moje dziecko potrafi to, to i to.

A to już jest inna para kaloszy. Ja generalnie uważam, że rodzicom należy
wierzyć dopóty, dopóki fakty nie będą przeczyć ich słowom:)
Rodzice jednak znają dziecko lepiej, chociaż z drugiej strony bywa, że ich
informacje opierają się nie na faktach, ale na wyobrażeniu:)

I to w dwie strony - niektórzy rodzice informują o rzeczach wprost niebywałych
(in plus), a niektórzy deprecjonują niemal wszystko co dziecko potrafi i malują
obraz czarny.

[rohatyna]

Czyli konkludując- jeśli fakty przeczą rzeczywistości-tym gorzej dla
faktów...-:)-:)-:)

[iska2009]

:))))

U nas bylo tak, ze jedne fakty przeczyly drugim, lub tez ujmujac
rzecz inaczej bylismy swiadkami dwoch sprzecznych ze soba
rzeczywistosci :))

Kilka tygodni przed diagnoza wlasciwa mlody mial diagnoze
funkcjonalna, mysle, ze dosc rzetelna, dwie obserwacje, PEP, no i
mialam mozliwosc podgladac jak to wyglada. Nie liczac wizyty u
psychologa bylo to dla niego pierwsze tego typu doswiadczenie. Bylam
w szoku jak wspaniale wspolpracuje z diagnostka. PEP-a zrobili za
jednym zamachem. Bite 1.5 godziny wspolpracowal, odpowiadal,
rozwiazywal zadania itd. Mam dokladny opis PEP-a i wiedzialam z czym
sobie poradzil swietnie.
No, a diagnozie lekarskiej bylo tak jak napisalam :)))
Inna sprawa, ze rodzice miewaja bledne wyobrazenia o swoich
dzieciach. Zle interpretuja ich zachowania, bagatelizuja. Tu sie
zgadzam. Ja tez tak mialam i pewnie jeszcze nadal daleko mi do
pelnego zrozumienia mojego dziecka, ale pewne rzeczy przyjelam do
wiadomosci, nie dyskutuje z nimi, tylko probujemy nad tym pracowac.

[rohatyna]

Wiesz co roggalique... na tę okoliczność i to co zrobiłeś i powiedziałeś
wczoraj,powiem tak jak, mówiła moja babcia do swojego męża" Nie pij tyle Stefan..!"

[roggalique]

rohatyna napisała:

> Wiesz co roggalique... na tę okoliczność i to co zrobiłeś i powiedziałeś
> wczoraj,powiem tak jak, mówiła moja babcia do swojego męża" Nie pij tyle Stefan
> ..!"

rohatyna napisała:

> Wiesz co roggalique... na tę okoliczność i to co zrobiłeś i powiedziałeś
> wczoraj,powiem tak jak, mówiła moja babcia do swojego męża" Nie pij tyle Stefan
> ..!"

WTF? O co Ci chodzi? Pal sześć co powiedziałem, ale - co zrobiłem?

r?

[rohatyna]

Na wątku - usuniętym przez Ciebie , czy nie przez Ciebie - nie nie wiem "
Warszawianki nie róbcie wioski"- wyrażałeś się najoględniej rzecz ujmując -
nieelegancko. No..ale trudno..

[roggalique]

rohatyna napisała:

> Na wątku - usuniętym przez Ciebie , czy nie przez Ciebie - nie nie wiem "
> Warszawianki nie róbcie wioski"- wyrażałeś się najoględniej rzecz ujmując -
> nieelegancko. No..ale trudno..

Ja nie mam możliwości kasowania wątków jako zwykły user. Kasować wątki może
administrator czy moderator. To taki z buźką obok nicka. O, coś takiego widzę
przy Twoim nicku:)

Nie przypominam sobie, abym kogokolwiek obraził w tamtym wątku lub napisał coś
niestosownego. Forum to nie czat.



pozdro,
r.

[ojciec.karmiacy]

roggalique napisał:

> ojciec.karmiacy napisał:
>
> > nie tylko moje. po prostu załóż że dzieci Cię rozumieją.
>
> To przywilej rodzica:) Możesz zakładać wszystko. Sercem:)
>
ja nie chcę już zagłębiać się w cały wątek długi i szeroki, bo nie
wiadomo jaka awantura z tego wyjdzie, a tego nie chcemy.

Powiem tylko, że mam opinie, że dziecko nie rozumie poleceń.
I z drugiej strony mam zapewnienie terapeutów, że jeśli uwierzę w
dziecko i wspólnie będziemy realizować program, to możemy wszystko.

dziecko już mówi i rozumie polecenia. Może to jest jedno na milion,
może dziesięć by tak mogło. Ja spróbowałem i miałem wsparcie w
terapeutach.

acha. Pani, która dała opinie o tym, że dziecko nie rozumie poleceń,
po rewizycie, kiedy dzieck polecenia rozumiało, stwierdziła: "Ale
Pan poświęcił dziecku 100% czasu?" i brzmiało to jak zarzut.

każde dziecko jest zagadką.
pozdr:)

[roggalique]

ojciec.karmiacy napisał:

> Powiem tylko, że mam opinie, że dziecko nie rozumie poleceń.
> I z drugiej strony mam zapewnienie terapeutów, że jeśli uwierzę w
> dziecko i wspólnie będziemy realizować program, to możemy wszystko.

Nie widzę w tym żadnej sprzeczności:)) Dokładnie tak samo bym Tobie powiedział.

> dziecko już mówi i rozumie polecenia. Może to jest jedno na
> milion,
> może dziesięć by tak mogło. Ja spróbowałem i miałem wsparcie w
> terapeutach.

Wiele dzieci można nauczyć bardzo wiele.

> każde dziecko jest zagadką.

No chyba nic już dodać i nic ująć:)

pozdro:)
r.

[ojciec.karmiacy]

roggalique napisał:

> ojciec.karmiacy napisał:
>
> > Powiem tylko, że mam opinie, że dziecko nie rozumie poleceń.
> > I z drugiej strony mam zapewnienie terapeutów, że jeśli uwierzę
w
> > dziecko i wspólnie będziemy realizować program, to możemy
wszystko.
>
> Nie widzę w tym żadnej sprzeczności:)) Dokładnie tak samo bym
Tobie powiedział.
>
>
> > dziecko już mówi i rozumie polecenia. Może to jest jedno na
> > milion,
> > może dziesięć by tak mogło. Ja spróbowałem i miałem wsparcie w
> > terapeutach.
>
> Wiele dzieci można nauczyć bardzo wiele.
>
> > każde dziecko jest zagadką.
>
> No chyba nic już dodać i nic ująć:)
>
ej, to trochę nie fair jest... przed chwilą (w świecie relatywnie
równoległym) mówiłeś, że tak to sobie jako rodzic mogę myśleć
sercem. a tu chodzi o fandament filozofii, o szacunek do dziecka.
które "nie musi się stawać człowiekiem, bo już nim jest". innymi
słowy sukces ma wielu ojców;) to zakładasz, że wszystkie dzieci Cię
rozumieją? czy idziesz w jakieś dziwne testy? My zakładamy, że
wszystkie dzieci nas rozumieją.
pozdr:)

> pozdro:)
> r.

[rohatyna]

Przypomina mi się na tę okoliczność stary dowcip
7 letni chłopiec , niemówiący, je rosół- w pewnym momencie odzywa się"
Mamo w rosole jest włos!"
-Synku ! to ty mówisz!!!?? czemu do tej pory nie mówiłeś..?
-Nie było włosa w zupie..!!

[roggalique]

rohatyna napisała:

> -Synku ! to ty mówisz!!!?? czemu do tej pory nie mówiłeś..?
> -Nie było włosa w zupie..!!

Za czym miałby to przemawiać? Wg mnie to dokładnie obrazuje sposób myślenia
dziecka autystycznego, który prowadzi do tego, że mowa (o ile się rozwija) ma
wartość przede wszystkim imperatywną.

A ludzie posługują się mową nie tylko po to, aby zgłaszać swoje potrzeby, czy
wyrażać preferencje, prawda?

To co uprawiamy na forum, to dialog.
Rzeczy, które opisuję w ramach tego dialogu, to narracja.

Dialog i narracja (a więc tzw. "mowa deklaratywna") to jest podstawa naszej
międzyludzkiej komunikacji.

Problemy z mową deklaratywną mają wszystkie osoby ze spektrum.
Wysokofunkcjonujące osoby z Z.A. nie są wyjątkiem.

Nie sztuka nauczyć dziecka artykulacji słów, czy nawet zgłaszania potrzeb
słowami. To jest pikuś.
Prawdziwe wyzwanie to uruchomienie, bądź poprawa funkcji deklaratywnych.

Z dużego palca przykład - chłopiec, który nic nie mówił. W trakcie terapii mowa
werbalna uruchomiła się, maluch od 3 r. ż. zaczął przechodzić wszystkie etapy
rozwoju mowy: gaworzenie, pierwsze słowa, proste konstrukcje zdaniowe. Wreszcie
zdania.

Biedak nie umiał zrozumieć, czym jest pytanie i po co w ogóle pytać.

On operował tylko zdaniami oznajmującymi lub żądającymi. Nie czuł potrzeby
pytania kogokolwiek o cokolwiek.
Nauczenie go samej umiejętności zadawania pytań trwało jakiś czas. A jak się już
nauczył zadawać pytania, to potem długo pracowaliśmy nad spontanicznym
zadawaniem pytań (a przecież neurotypowe dzidziusie pytają w pewnym momencie
nieustająco "cio to?" pokazując paluszkiem...).

I to jest różnica. Mowa a komunikacja.

pozdro
r.

[ojciec.karmiacy]

rohatyna napisała:

> Przypomina mi się na tę okoliczność stary dowcip
> 7 letni chłopiec , niemówiący, je rosół- w pewnym momencie odzywa
się"
> Mamo w rosole jest włos!"
> -Synku ! to ty mówisz!!!?? czemu do tej pory nie mówiłeś..?
> -Nie było włosa w zupie..!!

a mnie przypmniałaś pewną anegdotę. nie jestem w stanie stwierdzić
na ile jest prawdziwa, ale był sobie pewien chłopiec, który bardzo
długo nie mówił. nie był autystyczny, tylko nie mówił. pewnego dnia
wszyscy jego współdomownicy gdzieś musieli iść. Zaczęli się kłócić
kto ma zostać z małym i w tej wrzawie o mały włos nie zgubili tego
jak on powiedział: "ewentualnie moge zostać sam". tak od razu
zdaniem im przywalił.:)

[roggalique]

ojciec.karmiacy napisał:

> ej, to trochę nie fair jest... przed chwilą (w świecie relatywnie
> równoległym) mówiłeś, że tak to sobie jako rodzic mogę myśleć
> sercem. a tu chodzi o fandament filozofii, o szacunek do dziecka.
> które "nie musi się stawać człowiekiem, bo już nim jest".

No dokładnie. Mam takie samo podejście. Stąd zawsze tłumaczę rodzicom, że
powinni tak postępować z dzieckiem, aby ono osiągnęło "swój" maks. A nie
"normalność". Bo co to jest normalność? Dziecko autystyczny nigdy nie będzie
"takie-jak-inni". Będzie sobą.
I nie ma sensu tego dziecka porównywać do innych dzieci, ba, nie ma sensu
porównywać jednego dziecka z autyzmem, do drugiego dziecka z autyzmem. Każde
jest inne, każde jest sobą.
Ja dalej nie widzę żadnej sprzeczności ani w tym co mówię, ani w tym, co mówimy
obaj do siebie:)

> innymi
> słowy sukces ma wielu ojców;) to zakładasz, że wszystkie dzieci
> Cię
> rozumieją? czy idziesz w jakieś dziwne testy?

Niektóre dzieci nie rozumieją co do nich mówię. I to jest fakt bezsprzeczny. Ja
akceptuję, dajmy na to, Norwega takim jakim on jest, ale nadal nie rozumiem tego
co do mnie mówi. I wiem, że Norweg też nie rozumie, co ja mówię do niego.

Chyba, że obaj mówimy po norwesku, albo po polsku, albo np. po angielsku. Jeśli
porozumiemy się za pomocą jakiegokolwiek języka, to wtedy się lepiej zrozumiemy.

> My zakładamy, że
> wszystkie dzieci nas rozumieją.

A ja zakładam, że nie ma takiego dziecka, z którym nie można by się w
jakikolwiek sposób porozumieć.

Każdego można nauczyć komunikowania się. Oczywiście na dostępnym dla konkretnego
dziecka poziomie.

Widzisz, ten fragment naszej rozmowy jest świetnym przykładem tego, na czym
polegają zaburzenia komunikacji w autyzmie.
Piszemy w jednym języku, ale widać, nie do końca się rozumiemy. Czyli jest
spełniony tylko jeden warunek komunikacji, tj. umiejętność artykulacji słów.

Zauważ, że wiele dzieci autystycznych potrafi mówić (w sensie artykułowania
słów), ale nadal z wieloma z tych dzieci nie idzie się porozumieć, prawda?

Ja rozumiem szacunek do dziecka w taki sposób, że staram się zrozumieć jego
problemy i pomóc mu zafunkcjonować tak, aby ten dzieciak osiągnął "swój maks".
A żeby zrozumieć jego problemy, jako specjalista, używam także różnych "dziwnych
testów".

pozdrawiam
r.

[ojciec.karmiacy]

roggalique napisał:

> Widzisz, ten fragment naszej rozmowy jest świetnym przykładem
tego, na czym
> polegają zaburzenia komunikacji w autyzmie.
> Piszemy w jednym języku, ale widać, nie do końca się rozumiemy.
Czyli jest
> spełniony tylko jeden warunek komunikacji, tj. umiejętność
artykulacji słów.
>
no dobrze, ale jak sądzę nikt z nas nie jest autystyczny. Miecz
obosieczny siecze w dwie strony. Skoro my nieautystyczni używając
słów możemy się mijać, to co z autystycznymi?


> Zauważ, że wiele dzieci autystycznych potrafi mówić (w sensie
artykułowania
> słów), ale nadal z wieloma z tych dzieci nie idzie się porozumieć,
prawda?
>
Prawda, chociaż czym dzieci starsze, tym mniej z tym problemów.

> Ja rozumiem szacunek do dziecka w taki sposób, że staram się
zrozumieć jego
> problemy i pomóc mu zafunkcjonować tak, aby ten dzieciak
osiągnął "swój maks".
> A żeby zrozumieć jego problemy, jako specjalista, używam także
różnych "dziwnyc
> h
> testów".
>
rozumiem, że korzystasz z narzędzi, do których zostałeś przyuczony.
ogranicza nas jedynie horyzont naszych myśli. stoimy w rozkroku
wieloznaczności. Mniej i bardziej zaburzone dzieci. A czytałeś może
Donne Williams? ona wprost pisze o tym jak nie rozumiała (czyli
musiało się to zmienić).
pozdr.


> pozdrawiam
> r.

[roggalique]

ojciec.karmiacy napisał:

> no dobrze, ale jak sądzę nikt z nas nie jest autystyczny.

Dasz głowę?;)))

> Miecz
> obosieczny siecze w dwie strony. Skoro my nieautystyczni używając
> słów możemy się mijać, to co z autystycznymi?

Dobre pytanie! Komunikacja to skomplikowana sprawa. Na komunikat składają się (w
uproszczeniu):
- wypowiedziane zdanie
- kontekst w jakim zostało wypowiedziane
- ton głosu jakim zostało wypowiedziane,
- rozłożenie akcentów w zadaniu
- gestykulacja i mimika, jaka temu towarzyszy

A więc sporo zmiennych, które trzeba ogarnąć.

"Po prostu świetnie napisałeś sprawdzian, no rewelacja, dałeś radę, bosko!"
(taki sam tekst można wypowiedzieć zarówno, kiedy uczeń dostał "5", jak i wtedy,
gdy dostał "2" - wyartykułowane zostają te same słowa, ale ich znaczenie w obu
przypadkach będzie diametralnie różne).

Ktoś kto myśli nadmiernie konkretnie, ma problemy z odczytywaniem sygnałów
niewerbalnych (zaburzenia sensoryczne, trudności z kontaktem wzrokowym),
deficyty Teorii Umysłu (o co drugiej osobie biega?), uszkodzoną centralną
koherencję (co w tej sytuacji jest ważne? słowa? gesty? prozodia?) - ten ma
olbrzymie trudności w rozpoznawaniu tych wszystkich zmiennych występujących w
komunikacji.

Doskonałym przykładem, by daleko też nie szukać - są żarty lub przysłowia. Dla
wielu osób ze spektrum - to komunikaty kompletnie niezrozumiałe, bo opierające
się na wielopiętrowości.

"Gdzie kucharek sześć tam nie ma co jeść" - jak powiedział jeden z moich
dzieciaków to stwierdzenie jest bez sensu, gdyż więcej kucharek powinno
oznaczać, że zrobią więcej jedzenia. Logiczne?;)

> Prawda, chociaż czym dzieci starsze, tym mniej z tym problemów.

Zapewne.

> rozumiem, że korzystasz z narzędzi, do których zostałeś
> przyuczony.
> ogranicza nas jedynie horyzont naszych myśli.

Dokładnie. Toteż informacje uzyskane za pomocą narzędzi nigdy nie są dla mnie
wyrocznią. Biorę pod uwagę wszystko.

> Donne Williams? ona wprost pisze o tym jak nie rozumiała (czyli
> musiało się to zmienić).

Zgadza się. Czasem zmiana następuję bardziej spontanicznie, a czasem trzeba się
napracować.
Zwróć uwagę, że wszystkie relacje ludzi autystycznych kręcą się wokół tego, że
najbardziej cierpieli będąc niezrozumianymi.

Kluczem jest porozumienie. A ludzie porozumiewają się za pomocą symboli. Litery,
cyfry, słowa, zdania - to są symbole.

pozdro
r.

[yula]

Zgadzam sie z tobą, mam syna z ZA, raczej łagodne, chociaż swoje mamy.
Nauczyliśmy sie z nim zwracać uwagę na to co mówimy, nie używać przenośni
nieznanych mu, albo je tłumaczyć. Wszystko berze dosłownie, więc jak coś mi sie
wyrwie sarkastycznego to muszę sie upewnić że to zrozumiał. Sam ma trudności z
wyłapaniem sarkazmu i sie upewnia jak coś takiego słyszy. Mowa ciała jest dla
niego niezrozumiała, ton głosu słabo, orientuje sie że przesadził dopiero wtedy
kiedy jestem już w stanie gwałtownego wrzenia. Ale w ciągu tych 5 lat co on mówi
to sporo sie dowiedziałam na temat komunikacji, na własnej skórze, niestety
dalej sie uczę i szukam pomocy w tym :/

[ojciec.karmiacy]

roggalique napisał:

> ojciec.karmiacy napisał:
>
> > no dobrze, ale jak sądzę nikt z nas nie jest autystyczny.
>
> Dasz głowę?;)))
>
masz rację, można powiedzieć że mniej lub bardziej to wszyscy jakoś
autystyczni jesteśmy.

a dalej dyskusja robi się trochę bez punktów odniesienia. ja tkwię w
przekonaniu, że nie możemy mówić o tym, że dzieci nie rozumieją. To
taki aksjomat. Z drugiej strony cały czas szuka się drogi i tu
wychodzi Twoje. Dzięki za wymianę zdań.
pozdr:)

[rohatyna]

Wiesz roggalique..... z dziećmi autystycznymi na co dzień ( w sensie - nie w
terapii ale w codziennym życiu )- jest tak:
- wydaje się , że nie rozumieją prostych poleceń i prostych sytuacji , a raptem
rozumieją dalekie przenośnie, komentując pewne wydarzenia z dojrzałością, daleko
wybiegającą poza ich wiek i pozorne możliwości.
Powiem taką historię związaną z moim Michałem, a Ty jako terapeuta , powiedz mi
co o tym myślisz.
-Michał ma 6 lat , nie jest już mały, idę z Nim na plac zabaw. On coś tam robi w
piaskownicy - oczywiście w jednym końcu kupa dzieci - w drugim - On sam. Co Oni
się przysuną - On się odsuwa. Tak , że odległość jest dla Niego cały czas
bezpieczna.
-Przestaję Go kontrolować wzrokiem- czytam książkę. W pewnym momencie- słyszę z
piaskownicy straszny śmiech. Podnoszę oczy- widzę kupę dzieci zgromadzonych w
jednym miejscu- Jego nie. Już wiem , że zrobił "coś głupiego" i śmieją się z
Niego. Podbiegam. Patrzę- siedzi w tej piaskownicy całkiem goły.
- Michał - mówię dlaczego się rozebrałeś?? ubierz się szybciutko... czemu to
zrobiłeś??
-Mamo- jest okropnie gorąco..!
_ Szybko zaczynam szukać w "rozumie" jakiś logicznych argumentów, które miałyby
udowadniać , czemuż by to ludzie nie mieli rozbierać się do naga , jeśli jest im
gorąco- i mówię
- Misiu, rozejrzyj się wkoło, czy widzisz kogoś , kto jest, goły ? kto jest bez
majtek..?rozejrzał się bardziej przytomnie i mówi - nie....nie widzę..., więc
pytam Go -jak myślisz..? czemu...?
_ namarszczył się i pyta....nie jest im gorąco...???
-Jest- mówię....ale wiesz co. ? bardzo,bardzo dawno temu , ludzie tak się
umówili, że pokazywać buzię jest ładnie, pokazywać paluszki- ładnie, a pokazywać
publicznie pupę i siusiaka- nie ładnie.
I od tej pory wszyscy zakładają majtki, a ten co chodzi bez majtek , jest
uznawany za tego co brzydko się zachowuje.
- Acha , mówi Misiek- tak się umówili- to ok, ja też tak się MUSZĘ umówić, ale
wiesz co mamo - głupio się umówili- bo mój siusiak jest duuuużo piękniejszy od
mojego palca.....no ale co robić....(((

Po tej sytuacji , pomyślałam sobie , że to On ma rację, a nie ja, no bo...jakby
tu rzec....ten siusiak rzeczywiście piękny...-:)-:)-:)

[roggalique]

rohatyna napisała:

> Wiesz roggalique..... z dziećmi autystycznymi na co dzień ( w sensie - nie w
> terapii ale w codziennym życiu )

Czy możemy zacząć używać argumentów merytorycznych w dyskusji, czy nadal mam
czytać jak to g*** wiem, bo jestem jakimś tam terapeutą, a Ty przecież rodzicem
i normalnie prawo moralne w Tobie, niebo gwiaździste nad Tobą!?
Jak będziesz mnie traktować protekcjonalnie, to się będę jeżył.

- jest tak:
> - wydaje się , że nie rozumieją prostych poleceń i prostych sytuacji , a raptem
> rozumieją dalekie przenośnie, komentując pewne wydarzenia z
> dojrzałością, daleko
> wybiegającą poza ich wiek i pozorne możliwości.

No i?
Intelekt i jego używanie to jedno, zdolności komunikacyjne - drugie.

Wiele dzieci z Z.A. ma wysokie ilorazy intel. Szerokie zainteresowania. Głębokie
przemyślenia.

No i?
Co to ma wspólnego z komunikacją?

> Po tej sytuacji , pomyślałam sobie , że to On ma rację,

To świetnie. Mógł sobie mieć rację i świętą słuszność.
Tyle, że został za to "wynagrodzony" szyderstwem i pogardą.
Co Ty na to?

Załóżmy, że przyszłabyś do mnie na konsultację. Powiedziałbym Ci fachowo i
rzeczowo co jest grane, co trzeba, czego nie trzeba - no pełna profeska. I
mówiłbym do Ciebie trzymając nogi na biurku, zaś koszula rozchełstana i jeszcze
siorbałbym sobie colę przez słomkę Ciebie nie częstując.
(Bo kładzenie nóg wyżej poprawia powrót żylny, a do tego jest cholernie gorąco,
więc warto rozpiąć koszulę. A gdybyś chciała napić się coli, to byś poprosiła.
Skoro nie prosisz, to znaczy, że nie chce Ci się pić - logiczne, nie? Przecież
nie będę odgadywał co Ci w głowie siedzi).

Miałbym rację co do meritum, ale wyszłabyś i nigdy nie wróciła, bo poczułabyś
się potraktowana źle.

Rozejrzyj się dookoła - żyjemy w stadzie. Człek jest zwierzęciem stadnym, jak
owca czy wilk. Stado ma swoje reguły, bardzo proste:
- maszeruj, albo giń
- kto nie z nami, ten przeciw nam
- silniejszy zjada słabszego
- ten jest piękny, kto jest duży, silny i mądry
- ten kto jest duży, silny i mądry zdobywa najdorodniejszą samicę a
najdorodniejsza samica łowi najlepszego samca.

Te reguły są takie same od czasów pierwszego australopiteka, czy innej małpy.

Na chodzenie sobie nago po piaskownicy (teraz to już metafora) może sobie
pozwolić ktoś, kto jest gigantem. Einsteinem czy Gatesem. Takiemu nikt nie
podskoczy. Ludzie usuną mu się z drogi, a ekscentryczny ubiór czy zachowanie
skwitują "No dziwak, ale wiadomo - tacy są geniusze/artyści/milionerzy". I
uśmiechną się, lecz nie będzie to śmiech pogardy.

Geniuszy jest tyle samo wśród neurotypowych, co wśród nie-neurotypowych.

A wracając do komunikacji. W swoim liście słusznie podkreśliłaś czasownik MUSZĘ
(się umówić co do czegoś).

No właśnie to jest sedno. To, czego my (jako dzieci) się uczymy intuicyjnie, w
toku zabawy, codziennej aktywności - dzieci ze spektrum muszą nauczyć się w
sposób, hmm... "szkolny".
A więc wszystkich niepisanych reguł i konwenansów. Rozmawiania i nierozmawiania.
Kooperacji. Itd.

To dobrze, że jesteś dumna z syna, że uważasz go za kogoś wyjątkowego. Z
pewnością jest wyjątkowy i będzie wyjątkowy. Ale mam nadzieję, że nauczył się
wystarczający dużo tych głupich drobnomieszczańskich konwenansów, że już nie
śmieją się z niego w piaskownicy.

pozdro
r.

[rohatyna]

No i co tu rzec..... masz rację....(

[rohatyna]

A tak na marginesie....to co piszę to nie jest jakieś g*** jak byłeś uprzejmy
zauważyć- to moje życie. Nie chcesz o nim czytać - nie czytaj. Nie uważam Cię za
g*** terapeutę- wręcz przeciwnie-ale mówisz jakby to rzec-jak z książki. To jest
tak, jak czyta się wywody różnych znawców , np. o kąpieli noworodka. Gdyby
zwykły człowiek chciał się do tego dostosować, przygotowanie do kąpieli trwałoby
godzinę, kąpiel godzinę, pielęgnacja po kąpieli godzinę. przygotuj waciki,
przegotowaną wodę, myj osobno uszy, osobno oczy, tu szmatka , tu kropelki, tam
rumianek itp. Tymczasem wsadza się dziecko do wody, myje i trwa to 5 min. z
korzyścią dla dziecka i dla rodziców. Jesteś terapeutą- z tego co czytam-
dobrym, walisz wprost nawet smutne dla mnie prawdy, ale jesteś ...jak ta
książka.....

Pozdrawiam serdecznie

[roggalique]

rohatyna napisała:

> A tak na marginesie....to co piszę to nie jest jakieś g*** jak
> byłeś uprzejmy
> zauważyć-

Czy mogłabyś uprzejmie wskazać passus, który skłonił Cię do wyciągnięcia takie
wniosku? Bo ja nie przypominam sobie, żebym zauważył kiedykolwiek, że to co
piszesz to jest "jakieś g***".

Nie wiem dlaczego, ale wciąż mam wrażenie, że próbujesz się mnie czepiać.

pozdro
r.

[rohatyna]

Sorki, źle przeczytałam Twój post i źle go rozumiałam. Nomen omen - zaburzenia
komunikacji...))) Powiedz mi co robić. Chłopak się jąka. Logopeda mówi , że, da
radę nad tym pracować, ale chłopak odmawia pracy w domu - mówi, że wizyty u
logopedy zupełnie mu wystarczają i ze w domu pracować nie będzie. Logopeda na to
, że jeśli nie będzie pracował sam - cała terapia - psu na budę. Co robić..??

[rohatyna]

kurcze.... to czemu ja mam wrażenie , że mojemu dziecku nigdy nic tak naprawdę
nie pomagało???i że szedł swoim torem , mimo usilnych moich starań? Czyn to On
jest bardziej chory , czy ja bardziej głupia...??

[ojciec.karmiacy]

może nie doceniasz super roboty, którą wykonało?

[rohatyna]

Doceniam, ale ta praca nie spowodowała, że nadaje się do tego świata. Wręcz
przeciwnie - nie nadaje się ni kuta. Jak był dziwaczny i niezrozumiały dla
innych - tak jest. Żadna terapia, postępy, nie zmieniły faktu, że jest inny, a
Świat Go nie akceptuje. A przecież ja nie mogę go " wpasować "do innego świata ,
bo Go nie znam. Kiedy umrę, On będzie musiał funkcjonować w TYM Świecie, a ni
cholery nie potrafi,. mimo terapii, postępów, sukcesów itp.I nic mi nie pomaga
wiedza o "miale ludzkim"w którym przyjdzie kiedyś żyć mojemu synowi, kiedy
zabraknie Mu mojej opieki. I co z tego, że pozbył się echolalii, albo przestał
się jąkać,skoro i tak jest" nieprzycięty" i śmieją się z Niego , a On cierpi???
Ja mogę wypiąć cię na ten Świat i mieć Go w dupie, ( co zresztą czynię-:), ale
On- Mój Syn, tak bardzo pragnie z Nim współpracować, a nie daje rady, bo co by
nie zrobił - jest do kitu. Mają Go, za dziwaka, a koledzy , których posiada mają
Go zapisanego w komórkach jako " psychol"

[ojciec.karmiacy]

doceniam ogrom Twojej pracy i doceniam ogrom pracy Twojego Syna.
Jesteśmy w zupełnie innych punktach. Moje dziecko jest jeszcze małe.
Nie jestem terapeutą, który powie Ci co zrobić aby... Ale stając w
obliczu autyzmu, na długo przed diagnozą, oddałem mojemu dziecku
szacunek i pozwoliłem mu sobą prowadzić. Tak, "dziecko może być
swoim terapuetą". Pokazuje nam najlepiej czego mu trzeba. Nie
potrafię postawić się w Twojej sytuacji... jestem jednak pewien, że
dasz radę. Tak po prostu, z serca... Ostatbio przeczytałem gdzieś,
że autyzm nie jest nawet zaburzeniem, jest innym modelem rozwoju...
a tak poza tym, to Ty mogłabyś mnie uczyć. Pozdrawiam.

[rohatyna]

Dzięki za te słowa, ale ja niestety nie mogę Cię niczego nauczyć. Moja wiara w
różnego rodzaju terapie, zgasła dawno temu, tak jak zaczęłam pisać na tym wątku,
tak nadal nie wierzę w ich zbawienny wpływ, i nadal uważam , że to wyciąganie
kasy od rodziców,którzy tak bardzo chcą pomóc swoim dzieciom. Przykro mi to
pisać, nie chcę broń Boże od niczego Cię odwodzić,ale w przypadku autyzmu - los
jest przesądzony.Twoje dziecko zawsze będzie inne, i zawsze będziesz cierpiał,
że nie radzi sobie, w tym świecie tak jakbyś chciał.Te wszystkie terapie mogą Go
" przesunąć " o pół stopnia, a Ty chciałbyś , żeby o dwa.....Jasne ....trzeba
coś robić....ale w konsekwencji, czy robisz coś ,czy nie, nic to nie zmienia.
Najwyżej mniej się jąka , albo bardziej, uważają , że jest "psycholem" albo
mówią , że jest "mignięty", potrafi w sklepie zapytać " gdzie stoi cukier" ,
albo sam go znajdzie , czyli tak naprawdę- nic się nie zmienia. Wiem , że
narażam się roggaligue, i innym terapeutom, ale takie właśnie jest moje zdanie.I
jest ono poparte wieloletnim doświadczeniem, i tak jak jak napisałam w którymś z
wątków- gdybym miała tę kasę, którą wydałam na terapię mojego Misia- kupiłabym
Mu teraz samochód- miałby z tego jakiś pożytek

[ojciec.karmiacy]

wiesz, za kasę z terapii to ja też już bym kupił samochód. nie jest
tanio. ale... no właśnie jest ale. wczytałem się w książki Barrego
Kaufmana i idziemy... Znam dorosłych autystów, którzy funkcjonują
normalnie. Zajmują dobre stanowiska. Są zaradni. przeszkadza im
nadwrażliwość, ale dają radę. i nikt nie mówi o nich "psychol".
Jestem peewien, że i Was czeka ten lepszy świat. Nie ma sensu żebym
Ci opisywał moje doświadczenia, bo Ty je znasz. uwierz, Twój Syn
jest świetny i da radę. Dzięki Tobie, nie dzięki terapiom.

[kasia_de]

czytam, to co piszesz i oczywiście serce mi krwawi, ale wiesz, ja
myślę, że teraz jest najtrudniejszy okres dla Twojego syna

osoby w wieku lat "nastu" są najbardziej okrutne na świecie... ja
wiem, że Twojemu synowi jest ciężko, ale to co go teraz spotyka
niedługo się może skońćzyć... jest intelignetny, ma zainteresowania,
wejdzie w krąg osób, które te zainteresowania podzielą (na
studiach?) i wiele "dziwactw" zostanie mu wybaczonych...

spotykam na swej zawodowej ścieżce takich dorosłych indywidualistów,
że mogę się tylko domyślać, co przechodzili mając lat naście, a
teraz radzą sobie a z wiekiem nauczyli się mieć w d... tępaków,
którzy tylko włąsne stereotypowe postawy akceptują i uważają za
właściwe...

wiem, że jest ciężko, ale musicie przetrzymać ten najtrudniejszy
czas...

Może napiszę coś głupiego, ale może poszukaj sama synowi znajomych?
mojej dalekiej kuzynki córka, zdrowa nastolatka, bierze udział w
zajęciach dla dzieci z ZA. To jakiś program terapeutyczno -
socjalizujący :-) Oczywiście, że wydają jej się ekscentryczni, ale
rozumie dlaczego chłopak w jej wieku nawija bez przerwy o
pociągach :-) i nie uważa go za głupka :-) więc można znaleźć
sensowne osoby również w tej grupie wiekowej :-)

[czarna_ida]

Ja mysle ze nie ma znaczenia jaki to wiek, maly, nasto.. Jedni i drudzy okrutni,
my dorosli tez tacy jestesmy, tylko jako dorosli potrafimy odnalezc ten nasz
kawalek podlogi.. Swoja droge, lub jak to sie mowi, masz miekkie serce, to
musisz miec twarda dupe..
tez jestem na poczatku tej drogi, wyje, do ksiezyca. Jakie to trudne..

[ojciec.karmiacy]

czarna_ida napisała:

> Ja mysle ze nie ma znaczenia jaki to wiek, maly, nasto.. Jedni i
drudzy okrutni
> ,
> my dorosli tez tacy jestesmy, tylko jako dorosli potrafimy
odnalezc ten nasz
> kawalek podlogi.. Swoja droge, lub jak to sie mowi, masz miekkie
serce, to
> musisz miec twarda dupe..
> tez jestem na poczatku tej drogi, wyje, do ksiezyca. Jakie to
trudne..

no jest ciężko, ale dziecko od tego poczucia nie zniknie. kochamy
je, chcemy dla niego wszystkiego co najlepsze. zapomnijmy , proszę,
o brakach. Cieszmy się z postępów. dzięki naszemu dziecku mamy
szansę odkryć świat na nowo! kurcze... no... ja tu za dramo piszę?;)

[katerina8]

Nie wiem dlaczego, ale niektóre wątki mają dziwną tendencję do nie
lada rozbudowywania się :-).
A tak na serio, Rohatyna, myślę, że wykonałaś kawał dobrej roboty,
niezależnie od tego czy Ty miałaś większy wkład w rozwój syna, czy
też dziecko szło swoją drogą. Rozumiem o czym piszesz, sama obecnie
przeżywam kryzys z powodu dojrzewania mojego 12-latka z ZA. Na
głowie staję, żeby wspomóc jego rozwój, a po jakimś czasie okazuje
się, że nagle utkwiliśmy w jednym miejscu i ani rusz dalej lub
zaliczamy poważny regres. Ale takie jest nasze życie, tak jak
zaznacza roggalique, ZA to poważne ZABURZENIE i nie ma co się
łudzić, że kiedyś całkiem zniknie. Ktoś z tym zaburzeniem może
funkcjonować w miarę dobrze, nawet bardzo dobrze, ale zawsze to
będzie osoba z ZA.
Osobiście staram się wspomagać rozwój syna terapiami, choć ostatnio
usłyszałam od bliskich mi osób opinię w tym temacie bardzo podobną
do Twojej :-). Ale dobrze wiem, że sama nie ogarnę wszystkiego, jak
też uważam, że wyłącznie zajęcia ze szkolną panią pedagog, z których
notabene jestem zadowolona, nie wystarczą do rozwiązania naszych
problemów. Dlatego nie wyobrażam sobie funkcjonowania mojego syna
bez terapii, choć on często nie wykazuje nadmiernego entuzjazmu w
stosunku do moich zamierzeń :-).

Wracając jeszcze do określenia KLIENT, muszę przyznać, że też mi się
ono nie podoba. Wg mnie trafne nie jest ani "klient" ani
też "pacjent". Roggalique słusznie zauważył, że terapeuta nie jest
lekarzem, ale też dziecko nie jest tak do końca "klientem", tylko
tak naprawdę jest nim jego rodzic/rodzice :-). Dlatego proponuję
określenie, które mi osobiście bardzo odpowiada : "PODOPIECZNY",
czyli w tym przypadku ten, nad którym sprawuje się opiekę
terapeutyczną.

[roggalique]

katerina8 napisała:

> Dlatego proponuję
> określenie, które mi osobiście bardzo odpowiada : "PODOPIECZNY",
> czyli w tym przypadku ten, nad którym sprawuje się opiekę
> terapeutyczną.

Terapia to nie opieka, w każdym razie nie przede wszystkim.
Podopieczny to może być na kolonii, albo w placówce opiekuńczej.

Klient jest dobry bo zakłada współodpowiedzialność za efekt.
Klient jest podmiotem, partnerem.

Pacjent jest niżej niż lekarz. Poddaje się oddziaływaniom, ale ma na nie
niewielki wpływ, albo żaden (np. pacjent psychiatryczny ubezwłasnowolniony).
Podopieczny jest niżej niż jego opiekun.

W naszym kraju słowo "klient" zostało spejoratyzowane.
Możnowładcy mieli swoich klientów (wasali), w czasie wojen polskie rządy zawsze
były czyimiś klientami (np. Aliantów), za komuny "klient nasz pan" też było
figurą szyderczą, wiadomo, że to "prywaciarze" mieli klientów.

W przypadku dziecka w terapii oczywiście klientem jest rodzic. Dziecko na
szczęście pozostaje dzieckiem.

pozdro
r.

[katerina8]

roggalique napisał:

> W naszym kraju słowo "klient" zostało spejoratyzowane.
> Możnowładcy mieli swoich klientów (wasali), w czasie wojen polskie
rządy zawsze
> były czyimiś klientami (np. Aliantów), za komuny "klient nasz pan"
też było
> figurą szyderczą, wiadomo, że to "prywaciarze" mieli klientów.

Więc nie ma co się dziwić, że słowo "klient" spotyka się z taką , a
nie inną reakcją rodziców. Dla mnie niestety ma ono właśnie wydźwięk
spejoratyzowany i nosi pewną cechę bezduszności.

> W przypadku dziecka w terapii oczywiście klientem jest rodzic.
Dziecko na
> szczęście pozostaje dzieckiem.

Całe szczęście :-D.

Pozdrawiam :-)

[yula]

> a ja uważam, że najlepsi są terapeuci, którzy nie oceniają innych,
> tylko pracują. z ciekawości, też jestem ciekaw gdzie Pan pracuje,
> tak żeby się nie natknąć, jakby co:)

naucz sie pan czytać ze zrozumieniem, uważam że roggalique ma racje, to rodzice
powinny dzielić sie wrażeniami o ośrodkach. On chce zachować anonimowość by być
bardziej wiarygodnym. Nie chwali siebie.
A ja też chciałabym usłyszeć o terapii która tak pomogła pańskiemu dziecku

[ojciec.karmiacy]

pracujemy w opcji, potrafimy czytać ze zrozumieniem. kusi nas
antypedagogika. ale naszym zdaniem zdaniem wszystkie terapie są tak
samo wartościowe. wszystko zależy od przekonań. pozdrawiam:)

[malgosia403]

Moi kochani,tak Was trochę podczytuję,bo szczerze mówiąc pisac nie mam
siły-jestem wypluta psychicznie(sorry za słowa)...ale jeżeli ktoś by pomógl
mojemu synowi-to obiecałabym ,,złote góry'',hahaha,nie dosłownie,lecz zapewne
miałby taki ktoś wyzwanie ,Że HEJ!Wtedy mógłby powiedziec,że jest terapeutą
pełną gębą i w pełni na tą nazwę zasługuje......a szampana to byśmy wtedy
wszyscy pili...Proszę tylko o
1.Pomoc przy opanowaniu koszmarnej fobii społecznej
2.Przetłumaczenie,że terapie lub spotkania z innymi ludzmi ,,nie gryzą''
3.Pomoc takiemu nastolatkowi,który kończy już liceum w rozwijaniu swoich
zainteresowań,bo mój syn jest super inteligentnym i rozwijającym swoje
zainteresowania chłopcem-uwielbia fotografie-jest w tym super,ma fajny
sprzęt,jego konik to meteorologia-robi codzienne wykresy i zapiski pogodowe od
4-ch lat-sprawdza 3,4 razy dziennie nowe uaktualnienia

Cóż z tego,skoro boi sie wszystkich i wszystkiego....a ja już gadam do siebie ze
zmęczenia psychicznego


No i proszę,kto na ochotnika? Zapewniam,że bedzie o kimś takim głośno w
mediach,bo będzie CUDOTWÓRCĄ!!!!

A ja Was ściskam serdecznie,pa

[malgosia403]

Aha,kto zna mnie i mojego syna,to będzie dla niego wszystko jasne,to co
napisałam, a kto myśli,ze ja taka z choinki urwana, to niech znajdzie moje
posty,bo uwierzcie nie chce mi się już wszystkiego opisywac....

[iwpal]

>>>malgosia403 napisała:
> Aha,kto zna mnie i mojego syna,to będzie dla niego wszystko jasne,to co>
napisałam<<<

Małgosiu, nie ma takiego mocnego, coby wyrwał dzieciaka z powikłania pt. fobia
społeczna bez poradzenia sobie z tym, co lezy najczęściej u jej podłoża, czyli
silną nadwrażliwością sensoryczną - np.dotykową i słuchową. To, co najbardziej
Cie boli, to objaw, ale samego objawu sie nie leczy.
Zdaje sie ze tego Twojego nobla to nikt nie dostanie.

[aj-o-a-n-n-a]

>nie ma takiego mocnego, coby wyrwał dzieciaka z powikłania pt. fobia
> społeczna bez poradzenia sobie z tym, co lezy najczęściej u jej >podłoża,
czyli silną nadwrażliwością sensoryczną - np.dotykową i >słuchową
A dodałabym jeszcze do tego zaburzenia procesów poznawczych i percepcyjnych,
stawiam na centralną koherencję

[malgosia403]

Dostaje już do głowy,tak pomalutku...dzieciak mały-boże, jakie to było
łatwe,nawet bez diagnozy,teraz totalny kataklizm....a wiecie co najciekawsze?
To,ze oprócz tej parszywej dodatkowej choroby u Łukasza,widoczny jest książkowy
model Aspergera, w typie pasywnym, plus dodatkowe wszystkie możliwe
zaburzenia-kurde i za jakie grzechy? Co? Przecież Asperger to zaburzenie,z
którym można życ i to w miarę samodzielnie,pewnie,że jest się trochę
,,dziwakiem''indywidualistom,ale pracowac można i rodzinę można miec,a
jakże.....to ASPERGER,jest baaaaardzo szerokim pojęciem i nie wolno sprowadzac
wszystkich ludzi i dzieciaki pod jedną kreskę....

[marychna31]

> Dostaje już do głowy,tak pomalutku...dzieciak mały-boże, jakie to było
> łatwe,nawet bez diagnozy
sęk w tym, że malutkiemu dziecku (nawet niemowlęciu) bardzo jest potrzebna
diagnoza, nie po to żeby było łatwiej, tylko po to, żeby jak najszybciej
rozpocząć optymalnie dobraną terapię, żeby w wieku Twojego Łukasza nie było już
takich problemów.

[malgosia403]

Ano,a sęk właśnie w tym,ze nikt,żaden z lekarzy ,nie potrafił mojemu synowi
postawic takiej diagnozy,kiedy był malutki..to było jakieś 16 lat temu
:-(((.Nawet najbardziej znani i cenieni psychiatrzy,super psycholodzy....dopiero
w wieku 11,12 lat-to jednak TROCHĘ! za pozno...

[marychna31]

Małgosiu, oczywiście, że lepiej wcześniej niż później ale zawsze lepiej później
niz wcale:)

Wielkim szczęściem Twojego syna jest to, że ma wspaniałą matkę:) ale nawet
najwspanialsza matka nie jest alfa i omegą i nie znajdzie rozwiązania na
wszystkie problemy. Skorzystaj z podpowiedzi Iwpal i poszukaj (może dziewczyny
pomogą Ci znaleźć kogos blisko Ciebie) specjalisty od si.

[rohatyna]

No i wracamy, jak to się mówi " do parasola ". Czy z Łukaszem byłoby inaczej ,
gdyby zdiagnozowano Go wcześniej, i gdyby był odpowiednio prowadzony ? O tego
zaczął się ten wątek, czy może to - wszystko jedno i bez większego znaczenia bo
i tak byłoby tak samo - czy przeszedłby 1000 terapii czy ani jednej?? Poruszyłam
ten temat nie bezpodstawnie. To nic że mam nastolatka z ZA, i burzę się czasem ,
że nie jest tak jakbym chciała( choć nie jest źle). Mam przyjaciół w Stanach,
tam ZA diagnozowano dużo wcześniej i wielopłaszczyznowe terapie prowadzone są od
wczesnego niemowlęctwa. Mają 18- letniego syna , zdiagnozowanego bezbłędnie w
wieku 2 lat. i prowadzonego do tej pory, przez renomowane ośrodki. Zaopiekowany,
jak chyba żadne dziecko w Polsce I co, ?? było lepiej ,funkcjonował, chodził do
szkoły, a od roku zaczął się totalny regres. Z ZA - robi się pełny autysta.
Rodzice szaleją no i kto mi powie- czemu?

[malgosia403]

Też jestem w szoku,były po drodze jakieś terapie,a i owszem,pózno ale były-jak
Syn był jeszcze bardziej do ,,dogadania'',teraz prócz strasznej acz i
prawdopodobnej diagnozy postawionej mojemu aspergerkowi,choroby
dodatkowej-schizofrenii.....i kupy leków-niestety nieodzownych-wiem co
pisze.,syn zaczął robic się AUTYSTĄ,WYMALOWANYM-i teraz myślę czy to Asperger
czy Wysokofunkcjonujący Autyzm czy z kolei kichana schizofrenia z objawami
identyko co autyzm-do dupy z tym wszystkim-sorry...

[tijgertje]

Malgosiu, podzial na autyzm i ZA ja w ogole uwazam za bezsensowny.
Autyzm, ZA, PDD-NOS to wszystko zaburzenia w spektrum autyzmu (tak,
klasyczny autyzm tez). Roznia sie obszarami zaburzen, ale nie
intensywnoscia i ktos z ZA moze byc znacznie bardziej zaburzony niz
ktos z klasycznym autyzmem. W przypadku twojego syna to chyba
wszystko po kolei sie ponakladalo:( Nie wymagaj od niego za duzo.
To, ze jest inteligentny nie znaczy, ze dla niego to ma jakakolwiek
wartosc. Ten wiek jest naprawde upierdliwy! Nie jestem terapeuta,
ale jesli chcesz sie powumieniac przemysleniami, to zapraszam na
priv. Pamietam twoje posty, ale to jednak dosc malo informacji, byc
moze bede mogla pozwolic ci spojrzec na wasze problemy z innej
strony. Jak chcesz pogadac, to zapraszam. szkoda chlopaka, a wiem,
ze tobie wcale nie jest latwiej.

[tijgertje]

rohatyna napisała:
Rodzice szaleją no i kto mi powie- czemu?

Bo czuja sie bezsilni, nie rozumieja sytuacji... Ich syn
prawdopodobnie przechodzi to samo, dlatego sie zamyka. Autyzm u
niekjtorych to zycie na hustawce, czesto towarzysza mu depresje,
albo stany wygladajace jak depresje, z totalnego dola i zamkniecia
mozna nage wpasc w dlugotrwala euforie, z odludka mozna nagle niebyc
przez chwile samemu... I tego bysmy oczekiwaly od naszych dzieci.
Tyle,z e grawitacji nie da sie wylaczyc, hustawka kiedys poleci na
dol i z autystami jest to samo. Za sukces mozna uwazac dlugotrwaly
stan bez zmian, niemal za cud zmiany na plus a za smutna
rzeczywistosc regres. Regres jeszcze o niczym nie swiadczy, moze byc
przejsciowy o za jakis czas dzieciak nadrobi z nawiazka. Mam
nadzieje,z e zdajecie sobie sprawe,z e dojrzewanie u autystykow
zaczyna sie duzo pozniej? Bunty, ktore przechodza zdrowe 12-latki u
aspi maja miejsce w wieku 15-17 lat! Normalne w okresie dojrzewania
jest nowe ustawianie priorytetow, szukanie nowych autorytetow,
WATPIENIE we wlasne sily i wlasna wartosc, i mimo,z e specem nie
jestem, smiem twierdzic, ze to ostatnie najbardziej odbija sie na
autystach. Tak jak Malgosia pisze o Lukaszu... Mysle, ze u niego
nalozylo se na raz kilka problemow, a brak wiary we wlasne
mozliwosci spycha go do kata, gdzie czuje sie nieco bezpieczniej,
nosa nie ma odwagi wysciubic, bo mimo, ze wart wiecej od rowiesnikow
widzi ich mocne strony, ktorych on nigdy miec nie bedzie i ta
bolesna swiadomosc potrafi byc tak obezwladniajaca, ze zadna sila
nie da sie dostrzerc wlasnych mocnych stron. Jeszcze jedno, co sama
kilkukrotnie przerabialam i dopiero po jakims czasie potrafilam
nazwac: Wiecie, jak autystycy sa przywiazani do rytualow, stalych
schematow itp. Mi totalnie odbijalo i bylam juz tez na granicy
samobojstwa w momentach, gdy jakis okres w moim zyciu sie konczyl,
czy mial konczyc i szykowaly sie wieksze zmiany pelne niewiadomych.
Np wlasnie jak konczylam liceum, przechodzilam mega dola, jakims
trafem znalazlam sobie wtedfy pierwszego chlopaka i on stanowil
jakis staly element, ktorego sie trrzymalam rekami i nogami. To
samo, jak zaczelam chorowac, nazbieralo mi sie zaleglosci i w
rezultacie musialam powtarzac rok. Wtedy pol roku jechalam na
hydroksyzynie i w zyyyciu nikomu tego nie polece! Dlugasnego dola
mialam jak skonczylam intensywny kurs jezykowy, po pol roku kucia
dzien i noc nagle nie wiedzialam co ze soba zrobic. Najgorzej bylo
jak mlody sie urodzil, jakis czas pozniej przez jego chorobska
musialam zrezygnwac z pracy. Byl to dotychczas najgorszy okrez w
moim zyciu, pomogly leki i nowe hobby. Dopoki mam cos, czym moge sie
zajac i robie to dobrze i wiem, ze to nie jest cos przecietnego,
wierze we wlasne mozliwosci, to jest ok. baaardzo duzo daje wsparcie
otoczenia. Czasem drobnym komplementem, (nawet jesli idiotycznie na
niego reaguje, zamiast normalnie podziekowac) potrafie sie cieszyc
tygodniami:-) Nooo, wariatka;) Moj mlody ma dopiero 6 lat, ale jak
tak was czytam, mysle, przez co sama przechodzilam i widze jak
funkcjonuje mlody, to mysle, ze takich burzliwych okresow nie da sie
uniknac. Dziecko nie potrafi okreslic wlasnych uczuc, nie wie, co
sie z nim dzieje, prowadzi wewnetrzna wojne i nie jest w stanie
okazac tego na zewnatrz. Moze wybuchac, moze sie zamykac w sobie, w
sumie jednak potrzebuje ogromnego wsparcia i poczucia, ze nie jest
sam, mimo, ze w takich kresach narasta swiadomsoc, ze jest inny.
Mysle, ze czasem nie ma sensu nawet udowadniac, ze sie rozumie, co
sie w dziecku dzieje. Tego sie nie da zrozumiec i nastolatek o tym
wie (bo sam wiekszosci nie rozumie), warto jednak pokazac, ze kocha
sie go bezwarunkowo i niezaleznie od tego, jakie podejmie decyzje
moze liczyc na wsparcie najblizszych. I chwalic... Za kazdy
najglupszy drobiazg!

[rohatyna]

tijgertje.....

Narażę Ci się....wiem o tym....Jezu....jestem straszna...!!! Nie chcę Cię
urazić- Wychowuję mojego syna z sugestią, że nigdy nie powinien mieć
dzieci....no bo po co powielać być może chore geny, po co powoływać na świat
młodych, którzy potencjalnie, lub więcej niż potencjalnie mogą być
chorzy...?.Przecież Oni w tym świecie mają szanse takie, jak za przeproszeniem
" Żydzi w okupację " jak mówiła moja św pam. pamięci babcia. Może jesteś
zamożna, masz możliwość zapewnienia młodemu dobrego życia, bez względu na to czy
jest chory czy nie. Ale inni nie... co ich czeka...?? Ja Cię jeszcze raz
przepraszam ....to nie do ciebie osobiście, ale odpowiedz mi.... czy mamy prawo,
wiedząc że jesteśmy chorzy , powoływać nowe, też chore życie..? Całkiem
świadomie? czy to egoizm , czy kolej rzeczy..?czy dobrze robię kierując mojego
syna na tory inne niż posiadanie potomstwa, bo nie chcę, aby nowy człowiek
borykał się z tym o czym tu piszemy..?? Czy ja jestem materialistycznie okrutna,
czy może czegoś nie rozumiem....?

[tijgertje]

Rohatyna, mnie nie masz za co przepraszac;) Autyzm byl, jest i
bedzie, tyle, ze jego rozpoznawalnosc i mozliwosci sie zmieniaja.
Rozumiem twoja motywacje i rozumiem, ze mamy inne warunki. Ja mam
sporo mozliwosci juz chocby prze miejsce zamieszkania. W Wiatrakowie
rozpoznawalnosc autyzmu jest bardzo duza, nikt, komu bym nie
powiedziala o autyzmie mlodego nie reaguje ze zdziwieniem, zadziwia
mnie poziom wiedzy "zwyklych" ludzi. No i sporo dostajemy z
tubylczej organizacji zdrowia psychicznego, GGZ, za SI tez nie musze
placic itp. Autyzm jest dziedziczny, ale to,z e sie ma autyzm nie
daje zadnej gwarancji, ze tez bedzie sie mialo dziecko z autyzmem.
To jest jak loteria. Czy mozna sie wyrzec upragnionego potomstwa w
imie jakiegos tam ryzyka? Zwlaszcza obecnie, gdy poziom swiadomosci
niewiele, ale jednak wzrasta? Decyzje kazdy musi podjac
samodzielnie. Majac samemu autyzm czesto latwiej jest wychowywac
dziecko z autyzmem. Moj mlody juz sobie zone upatrzyl, martwi sie
tylko, gdzie bedzie mieszkac, jak beda miec 5 dzieci;) W sumie
dlaczego nie? Rozumiem, ze probujesz synowi uswiadomic, ze nie
decydujac sie na dzieci "oszczedza" los potomka, ale to on powinien
zdecydowac. To on musi znac ryzyko i byc swiadomym konsekwencji
podjetego wyboru i musi wiedziec, ze dziecko z autyzmem to moze byc
ogromna radosc, choc zazwyczaj oznacza to jeszcze wiecej problemow.
Moze jest na tyle silny, ze poradzi soie z wlasna "druzyna
futbolowa" i wychowa ich na wspanialych ludzi? To on musi wychowac
wlasne dzieci, nie ty. A pomyslalas, jak on moze odbierac twoje
sugestie? Autysci sa egocentrykami, czesto wrazliwszymi niz sie
otoczeniu wydaje i zbyt czesto biora wszystko to siebie. Jak sie
czuje twoj syn, jesli w twoim przekazie slyszy "wolalabym ,z ebys
sie nigdy nie urodzil". Czy sadzisz, ze jest przekonany o twojej
akceptacji i bezwarunkowej milosci? Wiem, ze rodzic chce dobrze, ale
jak nam zycie dokopuje, to stajemy sie pesymistami. Sama musisz
ocenic, na czym bazujesz swoje sugestie. swojemu synowi nie mam
zamiaru czegos takiego sugerowac. Mam zamiar go uswiadomic, jakie
moga byc plusy i minusy takiego wyboru i mam nadzieje, ze w takim
momencie mlody bedzie sobie zdawal sprawe, jaka wyjatkowa wiez nas
laczy. To, co jest miedzy nami jest niewiarygodne i wyjatkowe,
absolutnie niemozliwe w relacji z innymi, ktorzy nie sa w stanie
pojac jego myslenia. Nawet, jesli sa specjalistami, o czym sie
ostatnio na kursie przekonalam. Pamietaj, ze spoleczenstwo w dobie
szalenczego rozwoju internetu , gdzie np u nas mozna doslownie
wszystko zalatwic przez internet (wchodzi nawet projekt, ze
noworodki mozna rejestrowac on-line w gminach) staje sie samo z
siebie autystyczne. Czy za te 30-40 lat, kiedy twoje (hipotetyczne)
wnuki dorosna ktokolwiek bedzie widzial roznice miedzy autysta i nie-
autysta??? W zyciu bym sie mlodego nie wyrzekla i jego bezwarunkowa
milosc i ogromna radosc to najwspanialsze co mnie w zyciu spotkalo.
Gdyby mi zdrowie to umozliwilo nie wahalabym sie, zeby splodzic
jeszcze chociaz jakies blizniaki;) jezeli ktos nawet jest chory, ale
na tyle samodzielny, zeby byc w stanie wychowac dziecko, wedlug mnie
powinien miec prawo wyboru.

[rohatyna]

Nie ... ja mu nigdy nie przekazałam informacji - wolałabym aby się nie urodził -
wejdź na moją wizytówkę i zobacz Go- zrozumiesz. w naszej rodzinie nie było
problemu autyzmu, był problem cukrzycy, i do 27 roku zastanawiałam się czy
urodzić dziecko., bo może mieć cukrzycę.-:)A tu los spłatał mi takiego psikusa-
autyzm. Powiem tak-gdybym wiedziała, że z takimi problemami będzie się borykał,
a my z nim, nie zdecydowałabym się Go urodzić. Byłoby to lepiej przede wszystkim
Niego , a potem dopiero dla Nas gdyby się nie urodził. ...Ale jest...uwielbiamy
Go.... jaki dalej jego los...????

[tijgertje]

Rohatyna, ja nie twierdze, ze mu przekazalas, ze wolalabys, zeby sie
nie urodzil. Ale jak przeczytalam twojego posta, to pierwsze
przyszlo mi do glowy. Tu m.in wychodzi autyzm. Cos mowisz, wydaje ci
sie, ze przekaz jest jasny, a autystyk slyszy cos zupeeeelnieee
innego, co nawet do glowy by ci nie przyszlo, ze mozna jedno z
drugim skojarzyc;) Masz super syna, ktory w inny sposob patrzy na
swiat. Tobie moze sie wydawac, ze jego zycie to jedna wielka
meczarnia, ale on moze to zupelnie inaczej widziec. Zycie to wzloty
i upadki i w zasadzie nikt nie powinien rodzic dzieci, bo taaakie
tragedie je moga spotkac, ze trudno to rozumem ogarnac. Nawet, jak
sie urodzi zdrowe, to wystarczy, ze gdzies sie przewroci, zlapie
jakiegos niegroznego wirusa, ktory bedzie miec tragiczne w skutkach
komplikacje, znajdzie sie w niewalsciwym miejscu na ulicy itd...
Ludzie nawet mimo zmagania sie z problemami bywaja bardzo
szczesliwi. Sama tez stanelam przed wyborem, bo bardzo chcialam miec
drugie dziecko. Tyle, ze kolejna ciaza to dla mnie gwarancja wozka
do konca zycia. Gdyby to bylo pierwsze dziecko, to bym sie
zdecydowala, jednak dla mlodego oznaczaloby to tak ogromne zmiany,
ze nie sadze,z eby sobie z tym poradzil. Zwlaszcza, ze ani ja ani
maz nie mamy absolutnie zadnej rodziny, na ktora moglibysmy liczyc.
Moj maz, jak uslyszal od lekarza "wyrok" o dzieciach nawet slyszec
nie chce i ja go rozumiem. Myslelismy o adopcji, ale wedlug
przepisow moj maz jest za stary:-( Zycie plaka nam psikusy rozne,
ale gdybanie niec nie da. moi rodzice twierdza, ze dali mi
wszystko... Ja twierdze, ze moje zycie zaczelo sie w momencie, jak
sie z domu wynioslam. Widzisz, punkt widzenia jednak zalezy od
punktu siedzenia;)

[rohatyna]

tijgertje

Twoje wypowiedzi i korespondencja z Tobą , jest dla mnie bardzo cenna. Ułatwia
mi to zrozumienie mojego syna. Dlatego proszę- napisz mi dlaczego tak źle
wspominasz dom rodzinny i kontakty z rodzicami? Musnęłaś ten temat wcześniej,
ale ogólnikowo, napisz więcej szczegółów. To nie wścibstwo z mojej strony, ale
Twoje wspomnienia, przemyślenia, odczucia z tamtego czasu, pomogą mi być może
uniknąć takich samych błędów wobec mojego Miśka, jakie popełnili Twoi rodzice
wobec Ciebie. Czekam niecierpliwie.
Ja też myślę , że daję mojemu synowi wszystko ( jeśli w ogóle można dać
wszystko-:)). A może się mylę, może właśnie Go tłamszę, może powinnam robić coś
zupełnie innego i inaczej..??

[tijgertje]

rohatyna, maila dlugasnego na poczte gazetowa ci wyslalam;)

[marrapog]

rohatyna napisała:

Mają 18- letniego syna , zdiagnozowanego bezbłędnie w
> wieku 2 lat. i prowadzonego do tej pory, przez renomowane ośrodki. Zaopiekowany
> ,
> jak chyba żadne dziecko w Polsce I co, ?? było lepiej ,funkcjonował, chodził do
> szkoły, a od roku zaczął się totalny regres. Z ZA - robi się pełny autysta.
> Rodzice szaleją no i kto mi powie- czemu?

Ja powiem. Kolejne szczepienie które jest oczywiście "całkowicie bezpieczne".

[rohatyna]

aaaaa..... To jest całkiem możliwe...... nie przyszło mi to do głowy.....Zapytam
, jak będą dzwonić....Dzięki za sugestię

Mam ich wszystkich gdzieś

[mm1501]

Od listopada wyciągnięto ode mnie już ze 2tys. Zawiodła mnie logopeda w
prywatnym gabinecie - miała zadzwonić kiedy następna wizyta i nie zadzwoniła,
nie odbiera telefonów. Zawiodła mnie ceniona pani psychiatra, która odwołała
zaplanowana wizytę nie ustalając terminu następnej. W prywatnej przychodni już 3
razy odwoływano mi terapię, jeszcze mi się nie udało.
W czasie całego tego bałaganu doszła moja kolejka w poradni na Narbutta i jestem
bardzo zadowolona z tego jak potraktowano mnie i moje dziecko. Nigdy więcej
prywatnych poradni

[roggalique]

mm1501 napisała:

> Nigdy więcej
> prywatnych poradni

Powiem szczerze, że zgrzytam zębami czytając opisy takich perypetii.
Wydawać by się mogło, że komu jak komu, ale prywatnemu przedsiębiorcy powinno
zależeć na zadowoleniu klienta. Przynajmniej ja tak rozumiem biznes.

Z drugiej strony takie traktowanie ludzi świadczy o tym, że placówek dla dzieci
ze spektrum jest stanowczo za mało. Mała podaż, przy wielkim popycie sprawia, że
konkurencja jest niewielka i to rozleniwia.

Przykro mi, że tak trafiłaś. Zapewniam, że mogłaś trafić lepiej.

pozdrawiam
r.

[czarna_ida]

Dołoże do tego swoje trzy grosze :) Byłam u 4 prywatnie psychiatrów i
psychologów,zaczynało się o państwo maja fanaberie, potem to adhd, potem długo
długo nic, potem ze jesteśmy rodzina niewydolna wychowawczo. Straszono nas
opieka społeczną, domem dziecka.Ostatnia diagnoza może byłaby fajna i skończona,
gdyby nie mała łyżka dziegciu w beczce miodu.. O co bym się nie zapytała ,
proszę do terapeuty ! To gdzie ja byłam ? Tak samo pytanie o agresje, nie nie
ma czegoś takiego, a potem mały wrzut w google i co ? Psychiatra która nas
diagnozowała, opublikowała cały artykuł na temat agresji u dzieci z autyzmem. A
ja już miałam wizje ze faktycznie coś ze mną jest nie tak.Tak jest ze wszystkim,
gdzie bym nie poszła, to muszę udawać głupka, albo być o krok przed. Bo się
zapomina powiedzieć o ważnych sprawach, dla mnie i mojego dziecka, a potem
fundamentalne pytanie'' a myomy Pani to nie mówili o tym ???

[iska2009]

Mysle, ze wiekszosc z nas ma podobne doswiadczenia rowniez z
prywatnymi placowkami. Ja tez. Ale coz, jesli na obserwacje dziecka
przeznacza sie dwie godziny, a na omowienie diagnozy z rodzicami az
jedna, to moim zdaniem, w wielu przypadkach nie ma ani materialu aby
postawic rzetelna diagnoze, ani tez nie ma czasu aby omowic z
rodzicami wszystkie aspekty tejze diagnozy. No bo co to jest
godzina.
A powodem jest faktycznie popyt przewyzszajacy podaz. W rezultacie
mamy ceny z kosmosu, a jakosc...no wlasnie taka, z jaka sie
spotykamy. Zreszta jesli chodzi o osrodki terapeutyczne, sytuacja w
wiekszosci przypadkow jest analogiczna.