scolar - jak się przygotować ???

[kasi-kasz]

Witam może robił ktoś z Was diagnozę w scolarze , i mógł by mi w skrócie opisać na czym ta diagnoza polega . Jakie mogą pytania zadawać , czy dziecko pozostaje same z psychologiem czy z psychiatrą , czy mama jest obecna . Bardzo przeżywam tą diagnozę , jak to będzie czy wytrzymam psychicznie ...:( Pozdrawiam

[ojciec.karmiacy]

Warto wziąć wszelkie wyniki badań jakie się ma. Wywiad bez dziecka jest dość szczegółowy. Nasze dziecko ani na chwilę nie zostało same. Panie miały świadomość, że nie jest w swoim otoczeniu i nie funkcjonuje na maxa. Miałem bardzo pozytywne odczucia - zarówno jeśli chodzi o proces diagnostyczny, jak i ogłoszenie wyników. Było ok.

[marika012]

Ja mam mieszane uczucia.
Zrobiliśmy tam diagnozę bo była potrzebna na wczoraj ;)
Wywiad szczegółowy jednak obserwacja dziecka bardzo pobieżna. Przez godzinę obserwowali młodego psycholog i pedagog a następnego dnia tez przez godzinę pedagog i psychiatra. I postawili diagnozę "bezpieczną" czyli CZR. Jak się potem dowiedziałam taka diagnoza pada w Scolarze najczęściej.
Kiedy inny zespól specjalistów obserwował dziecko przez tydzień (na obozie) diagnoza była bardzo szczegółowa z opisanymi mocnymi stronami, deficytami i zaleceniami. I okazało się, ze mamy aspiego z objawami nadpobudliwości z tendencją do mutyzmu :)
Jeśli nie potrzebujesz diagnozy natychmiast to ja bym się wstrzymała i zrobiła tam gdzie dziecko jest dłużej obserwowane w różnych warunkach, samo i z rówieśnikami.

[marika012]

Aha i podczas gdy młody był obserwowany przebywał ze specjalistami przez chwilę z rodzicem a potem już sam. Tylko on dość stary był ;) bo miał 7 lat.

[ojciec.karmiacy]

obesrwacja dziecka - my mielismy trzy spotkania, każde z miesięcznym odstępem. I kolejne po trzech miesiącach. A terapeuci i tak robili swoją diagnozę aby ustalić plan terapii. Więc nam to wystarczyło.

[gorawka]

Ja podobnie byłam zadowolona. Dostaliśmy diagnozę CZR (dziecko miało 3 lata i 4 m-ce). Na pierwszych zajęciach terapeutycznych terapeuta powiedział nam, że dla niego nie ma większego znaczenia, co jest w diagnozie napisane (CZR, ZA, itd...). On widzi konkretne deficyty, w konkretnym dziecku i nad nimi pracuje. I potwierdzam, że tak się właśnie na zajęciach dzieje:)
Co do samej diagnozy. My z mężem na "wywiad z rodzicami" przyszliśmy z zeszytem, w którym wynotowaliśmy sobie negatywne objawy odnoszące się do naszego dziecka, ale również wypisaliśmy jak najwięcej pozytywów. Po co? A no dlatego, żeby nie zaciemniać obrazu naszego dziecka, bo wiadomo, że w sytuacji stresu człowiek najczęściej jest w stanie sobie przypomnieć dużo złych rzeczy, a te pozytywne zupełnie mu uciekają z głowy;)
Potem były dwa spotkania z dzieckiem. Na pierwszym panie obserwowały spontaniczną zabawę dziecka z rodzicami i generalnie relacje w rodzinie. Nie bardzo na tym 1ym spotkaniu interweniowały w to, co się dzieje, za to skrzętnie notowały. Na drugim spotkaniu również notowały, ale tym razem już stawiały przed synkiem jakieś zadania (bardzo proste sprawdzające, czy dziecko reaguje, czy umie wchodzic w interakcje, i nic na siłę, jeśli dziecko czegoś nie robi, to nie naciskają do upadłego, to jest diagnoza, a nie terapia;)
I mogę Ci powiedzieć jeszcze tyle - nie bój się tych spotkań. Osoby, które tę diagnozę robią są bardzo miłe, serdeczne w odniesieniu do rodziców i do dzieci, bardzo delikatne. Jeśli potrzebujesz jeszcze jakichś informacji, to daj znać:)

[kasi-kasz]

Dzięki gorawka , za podpowiedz :) ponieważ powiedzieli mi żeby nagrać sytuacje w których nie pokoi mnie zachowanie dziecka . I tak też zrobiłam , ale przecież jest wielokroć sytuacji w których mój synek nie odróżnia się od rówieśników . Jest pogodnym , radosnym a przede wszystkim CUDOWNYM dzieckiem :) I niech z tej strony zobaczą nasze dzieci :) Pozdrawiam

[gorawka]

Daj znać jak już będziesz po:) Trzymajcie się dzielnie i oby wszystko było jak najlepiej:)

kasi-kasz

[izzzzy]

Trzymaj się dzielnie! Najgorsze i tak już za Tobą - jesteś świadoma problemu i postanowiłaś "coś" z tym zrobić. Teraz powinno być o tyle łatwiej, że trafisz do ludzi, którzy powiedzą Ci, jak pomóc własnemu dziecku.
My ostatecznie zrezygnowaliśmy ze Scolaru i czekamy na diagnozę na Koszykowej w okolicach maja/czerwca. Póki co działamy z logopedą i już wkrótce psychologiem.

Przepraszam, że nie odpisałam Ci w "moim" wątku, ale miałam ostatnio gorsze dni... Poczułam się przemęczona tym tematem. Po pierwszym szoku jakim było odkrycie przeze mnie zaburzeń u mojego dziecka, przyszła fala złości na to, że ono właśnie takie jest.
I jeszcze mi nie przeszło...
Mam wrażenie, że wściekam się na córkę jeszcze częściej :(
Chyba prędzej sama wyląduję na terapii, niż ona...

[ckl3]

jesli dziecko jest przedszkolakiem, warto poprosić nauczycieli o napisanie obserwacji, zabierz rysunki, zdjęcia. Ale najwiecej daje obserwacja "na żywo" i z tym scolar sobie świetnie radzi. Nam bardzo pomogła dr Urbanowicz. I warto nazwać lekarzowi, że czujesz się kompletnie zagubiona, przytłoczona, że prosisz o namiary miejsc, gdzie możesz uzyskać wsparcie - pomagają. Mnie oswojenie jako takie diagnozy zajęło pół roku. I zawsze pamiętaj, że Twoje dziecko się ciągle rozwija i to, co jest dziś diagnozą, nie musi być prawdą za kilka lat. U chłopców 9 - 10 rok życia to duży skok w rozwoju psychicznym i emocjonalnym - u nas wiele trudności się wtedy skończyło. Nad resztą pracujemy wciąż.