opóźnienie

[Gość: halinka]

jestem mamą małego dziecka o opóźnionym rozwoju bez ustalonej
przyczyny - są różne propozycje: upośledzenie umysłowe, autyzm, cmv,
porażenie mózgowe

sęk w tym że chyba się wstydzę własnego dziecka
nie spotykamy się z rodziną, znajomymi
niby dlatego że dziecko nie lubi zmian, je tylko to co je i to tylko
w domu, ma różne terapie i rehabilitacje oraz przedszkole
integracyjne, w weekendy do domu przychodzi terapeutka, więc niby
nie ma czasu

nie chcę żeby po rodzinie krążyły jakieś opowieści
żeby ludzie mi radzili, albo się litowali
nie znoszę teściów, bo uważam że są złośliwi i cały czas mówią co
mam dać dziecku jeść, ostatnio próbują na siłe domeblowac nasze małe
mieszkanie, najchętniej nie oglądałabym ich wcale (muszę bo mocno
pomagają finansowo)

nic mi się nie podoba, uważam że terapeuci nie dość dobrze zajmują
się dzieckiem, lekarze olewają, inni ludzie po cichu sobie
mówią "dobrze że to nie mnie spotkało" "kara za grzechy" "coś musi
być z nią nie tak, że ma TAKIE dziecko" itp.
nie pamiętam co mnie ostatnio ucieszyło albo sprawilo żebym się
zaśmiała, najchętniej siedziałabym przy komputerze, druga rzecz
która mnie relaksuje to zakupy, no i filmy i książki

[szalicja]

Wisz, mam podobne zmartwienie, może trochę mniejsze, ale też jest u nas
opóźnienie i jakieś cechy autyzmu (nie mamy diagnozy jeszcze). Dół przechodziłam
nie raz, żyć mi się nie chciało. Jednak jakoś się wykaraskałam, dla dziecka.
Pomyśl tak: zapewniłaś dziecku wsparcie terapeutów, rehabilitantów, przedszkole
integracyjne (zazdroszczę, bo ja o to jeszcze walczę). A więc zrobiłaś wszystko
co w Twojej mocy, aby dziecku pomóc w zwalczaniu zaburzeń.Nie siedzisz z
założonym rękami i nie beczysz, lecz działasz. Coś się dzieje, zmienia. Nie
możesz oczekiwać, że poprawa nastąpi ot tak, na zawołanie. Czasem długo trzeba
czekać. Jeśli uważasz, że nie robią tego dość dobrze, to czemu im tego nie
powiesz? Może w taki delikatny sposób, że masz watpliwości, czy ta terapia
przyniesie efekt, czy może zmienić coś itp. itd.
Z drugiej strony jesteś zabezpieczona finansowo, więc o to już nie musisz się
martwić. Obwiniać siebie jako matkę, że urodziłaś chore dziecko - nie wolno Ci.
Na pewno nie jesteś jedną z tych, która pali i pije w ciąży, inaczej by Ciebie
nie było na tym forum. Niestety nie na wszystko mamy wpływ, czasem nie wiemy, że
coś nam dolega i to zagraża naszemu dziecku. Trudno. Ja byłam pod opieką dwóch
lekarzy a efekt widać w sygnaturce. I co? Mogłabym obwiniać siebie, bo to ja się
nie sprawdziłam jako matka. Ale czy to naprawdę moja wina? Nie. Nie można tak
myśleć. A co ludzie myślą? Miej w nosie! Ile razy moje dziecko robi mi sceny na
ulicy a ktoś dogaduje, mam to gdzieś. Nikt nie wie, jak z nim jest naprawdę i
nie ma prawa sugerować mi np. - wlać mu w dupę - często to słyszę. A skąd Wiesz,
że tak mówią po cichu, że to kara za grzechy? Słyszałaś to na własne uszy? Jeśli
tak nie potrafisz tego odpowiednio zripostować? Rozumiem, jaka jesteś
zdołowana...Ja dopiero od niedawna znów sobie podśpiewuję w samochodzie...Myślę
tak, że co mogłam zrobić zrobiłam i robię ile mogę. Szukam, drążę, coś się
czasem wykluje, co okazuje się, że zaburza rozwój. Walczę o dziecko ale wiem, że
nie mogę teraz chlipać gdzieś po kątach tylko żyć normalnie. Cieszyć się tym co
mam, dawać dziecku miłość i radosną, uśmiechniętą mamę. Dziecko przestałam
porównywać z innymi, znajomi wiedzą o naszych kłopotach i to ich problem, czy im
odpowiada spotkać się z nami czy nie. A generalnie trzeba nabrać trochę
optymizmu. Są większe nieszczęścia niż nasze, dzieci cierpią, są kalekie,
umierają....Pomyśl o tym i doceń, że choć jest trudno i nie tak różowo, jak
chciałaś to jednak może nie aż tak strasznie? A jakie są rokowania? Czy ktoś
powiedział Ci jaka będzie czy może być przyszłość dziecka? Może to wszystko jest
do pokonania? Czasem trzeba pracować latami, aby wywalczyć zdrowie, ale można. A
co do siedzenia przed komputerem, to lepiej nie siedź za długo. Za dużo można
wyczytać, przeinterpretować. Zresztą im dłużej się czyta o problemach innych,
tym bardziej człowiek się dołuje.
Może przełam się, wyjdź z domu. Może spotkaj się na kawce z przyjaciółką? Może
wspólny obiad? Ja spotkałam się z moją przyjaciółką miesiąc temu (zalatane
jesteśmy niestety). Poszłyśmy do fajnej knajpeczki, zjadłyśmy pyszny obiad,
pogadałyśmy. Potem jeszcze zajrzałyśmy do paru sklepów. To mi dużo dało. Polecam
;-)

[Gość: aaaa]

hEJ ja tez mam dziecko opoznione z roznymi wiekszymi i mniejszymi
problemami.Moje dziecko chodzi do szkoly zwyklej masowki ma
orzeczenie oksztalceniu specjalnym jako jedyne w klasie no i
oczewiscie odstaje od reszty klasy ale wiesz ja poza praca
cwiczeniami terapia niewiele moge zrobic coz ciesze sie jak wogule
zrobi jakies postepy.Na poczatku strasznie mi bylo ciezko pogodzic
sie z tym ze nie dorownuje rowiesnikom wstydzic sie go nie wstydze
tylko ciezko mi zniesc ze bedzie mial ciezko w zyciu.Sama jestem
osoba niepelnosprawna i wiesz co po tylu latach zycia mysle ze to ja
mialam wiekszy problem ze wstydem przez to ze rodzice sie tego
wstydzili tak naprawde ludzie ktorych ty sie wsydzisz wychodzac ze
swoim dzieckiem na ulicy czy dookola to tego tak nie przezywaja jak
ty to ty bardziej sie tym przejmujesz,nie okazuj tego dziecku zeby
nie bylo pozniej nieszczesliwe.Wiesz mozesz powiedziec ze sie
wymadrzam ale chce ci napisac co ja otym mysle w zyciu tak naprawde
powinismy nauczyc sie cieszyc z tego co mamy a nie byc wiecznie
nieszczesliwymi bo nie mamy tego co dla nas nieosiagalne.Mi tez
jest ciezko i tez mam dola ale zycie jest za krotkie aby sie ciagle
zamartwiac.ucze sie malymi krokami jak doceniac to co mam,tak
naprawde to nie wiem czy bylabym szczesliwa w innej sytuacji,jest
takie chinskie powiedzenie a wlasciwie przeklenstwo < oby ci sie
wszystkie marzenia spelnily>pozdrawiam

[Gość: gosc a]

Halinko,tak sie zapatrzylas w siebie,ze juz nikogo tak naprawde nie
zauwazasz.Przykro mi to mowic, ale tak cie odbieram.
Ludzie patrzac na rodzicow z uposledzonymi dziecmi moze czasami mysla tak jak
mowisz.ALE TO ICH PROBLEM(!!!!!!!!!!!!),nie Twoj.
Ale,bardzo,bardzo czesto ludzie podziwiaja ogromnaa odwage i nieugietosc
opiekunow w obliczu tak ciezkiej proby.
Poki masz male dziecko,masz szanse "naprawic" je, cokolwiek to mialoby dac!Nie
uzalaj sie nad soba,bo jestes zdrowa,dorosla,masz sile i mozliwosc zmieniac
swoje zycie i zycie tych ktorych kochasz.Ludzie sa szczesliwsi kiedy przestaja
plakac nad soba.
Wiem co mowie,mialam dwoje dzieci z ogromnymi.. problemami.Mialam,bo 7 lat
pracuje nad nimi i jest co raz lepiej.Mlodsze - w wieku 8 mcy ruszalo tylko
paluszkami dloni - teraz biega,siada, wspina sie, plywa...
Starsze - mialo nienauczyc sie pisac,liczyc,myslec - a teraz opowiada o delcie
Nilu...
To co piszesz - to to,co myslisz o sobie.
Nie masz zbyt wiele szacunku do siebie.Nie sznujesz wiec tego dzieciaka
Nie cenisz siebie.
Chyba sie wstydzisz tez siebie. Dlatego wstydzisz sie tego dzieciaka.
I skoro nie podoba Ci sie praca specjalistow, sama stan sie specjalista.
Powaznie mowie.Masz lepsze atuty niz oni.Znasz na wylot pacjeta!
Jestes nieszczesliwa? Nie.Ty nie jestes szczesliwa.Bedziesz miec problem kiedy
twoje dziecko zamiast nie czuc sie szczesliwie poczuje sie nieszczeslwe.

[Gość: halinka]

dziękuję za odpowiedzi

wszystko jest ładnie napisane, teorię to ja też znam
tylko jak rady mam wprowadzić w życie
czasem (ostatnio raczej często) nie mam siły nawet się umyć czy
uczesać
w domu bałagan, nie uprane, nic nie zrobione
mąż twierdzi że dziecku już nic nie pomoże i jest przeciwnikiem
wszelkich terapii, najlepiej żeby siedziała przed telewizorem i nie
dawała znaku życia
na starość wszyscy po koloei poumieramy z głodu

[Gość: Gosc aaaa*]

Halinko,na pewno ladnie brzmi.
Mam wrazenie, ze tak naprawde problem nie lezy w tym jak postrzegaja Cie
inni,ale jak Ty patrzysz na siebie.
A ten Twoj maz? Jakie ma kwlifikacje zeby ferowa tak ostateczne diagnozy? Nawet
jesli bylby profesorem nauk med.,to nawet wtedy,a zwlaszcza wtedy nie ma prawa
kreowac sie na Pana Boga Wszechwiedzacego, bo nikt nie wie co bedzie za
rok,dwa.Moze nauka da rozwiazanie na to co teraz wydaje sie byc
nierozwiazywalnym.Mysle,ze to co opisalas to czubek gory lodowej.Nie potempiam
cie.Jestem daleko od tego!Opis,ktory przedstawilas jest mocno przefiltrowany
przez twoja glowe.Jest mocno skoncentrowany na Tobie.Ktos zwrocil uwage,ze
wlasciwie nic nie mowisz na co choruje dziecko,ile ma lat, jakimi metodami go
kurujecie, ile Ty masz lat,gdzie mieszkacie - na wsi, moze w miescie itd.
Jesli masz ochote i wierzysz,ze to cos moze zmienic napisz.
e mail: [e-mail]

[Gość: aaaa]

jesli mozesz napisz cos wiecej o swoim dziecku ile ma lat czemu twoj
maz je przekresla?

[kirkke7]

Witam:)jestem mamą 10 latka z MPD,epilepsią.Syn mój od niedawna zaczął wstawac
(sam blokuje kolana).Ma stwierdzone upośledzenie głębokie.Do 4 roku życia był
dzieckiem leżącym,bardzo mocno spastycznym.Jest po 2 operacjach min nacinaniu
ścięgien.Oczywiście mój świat głównie kręci się wokół choroby syna(ciągła
rehabilitacja i stymulacja jego rozwoju - by nam żyło się łatwiej). Pisze "mój"
świat ponieważ kiedy dziecię moje miało ok 1 roku, zostałam sama gdyż ojciec
dziecka zginął tragicznie w wypadku. Miałam 20 lat,chore dziecko i zawalony
świat.Marzyłam by nie czuc,nie myślec,nie istniec...a zarazem chciałam krzyczec:
żal,gorycz,bół przeszywał moją całą dusze.Nie nawidziłam wszystkich i
wszystko.Miliony ,tysiące pytań które kłębiły się w mojej głowie:dlaczego go
zabrałes? dlaczego mam takie dziecko?dlaczego ja? dlaczego muszę tak
cierpiec?.Nikogo mądrego by mi na nie odpowiedział..Tak jak Ciebie Halinko nic
mnie nie cieszyło a opiekę nad dzieckiem traktowałam jak obowiązek.O 7 rano
siedziałam już z dzieckiem w autobusie by po 2 godz,byc na rehabiltacji.I tak
przez 6 lat..(później udało się załatwic rehabilitacje w domu,zajęcia
rewalidacyjno-wychow.przedszkole, a teraz syn uczęszcza do orew).Owszem
przechodziłam wszystkie etapy godzenia się z Panem Bogiem,uczyłam się pokory
wobec swojego życia.Ktoś mądry mi powiedział "żeby poczuc się szczęśliwą
pokochaj swój krzyż..."przez 1,5 roku korzystałam z usług psychiatry, pomógł mi
na świat spojrzec bardziej kolorowo tzn,przepisał mi psychotropy.Trochę pomogło
ustąpił bunt i to właśnie wtedy zaczęłam szukac kontaktu z ludźmi.Swoje dziecko
pokochałam i zaakceptowałam już dawno lecz nigdy nie mogłam pogodzic się ze
stratą męża.Przestałam tylko zadawac pytania:dlaczego?.bo wiem że kiedyś
przyjdzie taki czas że poznam odpowiedź na nie wszystkie(uczę się
cierpliwosci:)).Wiem jak ciężko jest się dzwignąc,kiedy się czuje że życie
gniecie nas jak robaka.Kazdego dnia u nas toczy się walka nie tylko o zdrowie i
sprawnosc mojego syna ale rowniez o moje życie... przestałam wypatrywac
szczęścia sama zaczełam sobie je "fundowac".Mowie sobie nie jestem samotna a
samodzielna,moje dziecko nie jest "normalne" a wyjatkowe,moje życie tez nie jest
standardowe...ale mogę powiedziec że jestem szczęsliwa.pozdrawiam wszystkie
specjalne mamy:)

[agatamarszalek]

Witam,
Najogólniej uznaje się, że na chorobę przewlekłą dziecka można
zareagować na trzy sposoby: postrzegać ją jako krzywdę, zagrożenie
lub wyzwanie. Nie pisze Pani, jak długo żyjecie z chorobą. Wydaje
się jednak, że jest Pani w momencie, kiedy wszystko czego Pani
doświadcza traktuje Pani w kategorii krzywdy i bycia skrzywdzoną.
Taki sposób patrzenia na swoje doświadczenie powoduje , że przezywa
Pani żal, gniew i złość. Uczucia, do których dołącza się drażliwość
i napięcie, o których Pani pisze, w efekcie powodują liczne
konflikty z ludźmi: z teściami ( którzy jak rozumiem chcą pomóc), z
terapeutami ( których jak rozumiem sama Pani wybrała), z innymi
ludźmi (z którymi sama Pani ucina kontakty). Jak tu być z
czegokolwiek zadowolonym? Niestety, Pani podejście do sytuacji może
powodować coś co nazywa się sprzężeniem zwrotnym – im więcej
negatywnych uczuć wychodzi z Pani, tym więcej ich do Pani wraca.
Rzeczywiście, najlepszym wyjściem dla Pani wydaje się uciec w inny
świat: fabuły książki, komputera, kolorowych wystaw – czyli w świat
nierealny. Czy to jednak coś zmieni? Powrót z takich odrealnionych
światów powoduje pewnie, ze jeszcze ciężej przezywa Pani swoje
codzienne , trudne doświadczenie bycia mamą chorego dziecka.
To co najsmutniejsze to to, że Pani złość, frustracja wydają się
nie być czymś innym, jak wołaniem o pomoc. Tyle że w takiej formie
to wołanie może być zupełnie niezrozumiałe dla innych - i krąg się
zamyka. A Pani pozostaje nadal osamotniona.
Sami tworzymy swój świat – sposób w jaki myślimy i postrzegamy
innych i siebie, w niemały sposób wpływa na nasze życie. A gdyby
tak pomyśleć o tym, że teściowie chcą ułatwić Pani życie, pomóc w
tym czym mogą – chociażby umeblowaniu mieszkania? Gdyby zamiast
podejrzewać innych o złośliwość i obwinianie Pani zastanowić się,
czy przypadkiem ktoś Pani nie podziwia za Pani trud bycia mamą
chorego dziecka? Gdyby tak umówić się z koleżanką na zakupy i
porozmawiać o tym, jak Pani trudno? Może taki sposób pozwoliłby
Pani trochę inaczej przeżywać siebie i innych. Bo tego, że Pani
dziecko choruje Pani nie zmieni. Swoim podejściem może Pani
natomiast wiele zrobić i dla dziecka, i dla siebie.
Nie jest to łatwe, jak Pani pisze. Rady radami, a życie życiem. Ale
prawda jest taka, że nikt nie jest odpowiedzialny za Pani życie
bardziej niż Pani sama.
Pozdrawiam, A.M.

[Gość: gość]

witaj,
przechodzisz to, co wszyscy rodzice chorych dzieci...nie wierzysz ze
dasz radę, nie masz wsparcia w mężu,który już się poddał, wszystko
cię denerwuje a nic nie motywuje.
moje dziecko ma dziś 14 lat,wychowuję je sama, te wszystkie twoje
rozterki są moimi, mam chwile załamańi niewiary, poczucie krzywdy i
osamotnienia, ale ...żyję.tak po prostu.i widzę że inni też mają
problemy, dzieci gorzej chore niż moje, jakoś sobie radzą więc ja
też mogę! zacznij od małych rzeczy a najlepiej od siebie-zrób sobie
makijaż:) pogódź się z tym, że twoje życie będzie inne ale to nie
znaczy że beznadziejne-przeżyjesz je intensywniej czując, bo choroba
dziecka wyczuli cię na sto innych spraw:)i weź męża do galopu,
niech sobie nie myśli,że to on jest najnieszczęśliwszy.

[Gość: quistiska]

Ciesz się. Jesteś matką, masz swoje ukochane dziecko.
Każdy jest jakiś, jeden nie chodzi, drugi ma dysleksje, inny nie potrafi tak
szybko biegać, a inny jest upośledzony. Kochajmy wszystkich, za to kim są, a nie
jacy.
Masz na pewno wrażliwe dziecko, które potrzebuje miłości. Takiej, które tylko ty
potrafisz mu dać również.
Nie wstydź się jego ani siebie. Tacy już jesteście.
Życzę dużo miłości.

[aga377]

Witam, czytam odpowiedzi na Twój post i zaczęłam się zastanawiać czy ze mną jest
wszystko ok??? O chorobie dziecka dowiedziałam się w 6 miesiącu ciąży...
Miesiąc wcześniej zostawił mnie ojciec dziecka. Po prostu odszedł bez słowa...
Od początku byłam e wszystkim sama, z chorobą dziecka z brakiem pieniędzy, z
wszystkim... Ola urodziła się z wadą, która podejrzewali lekarze. Przysłali mi
szpitalną panią psycholog, tylko, że ona nie była mi potrzebna. Po co mam z nią
rozmawiać skoro urodziłam wyczekiwaną córcie, która żyje a ja nie cierpię na
poporodową depresję??? Odesłałam ją. Nie zadałam nigdy pytania dlaczego ja,
dlaczego ona? I tak pewnie nie dostałabym żadnej satysfakcjonującej mnie
odpowiedzi. Choroba Oli jest widoczna. A nigdy nie miałam z tym problemu, nigdy
się nie wstydziłam, że moje dziecko wygląda tak a nie inaczej!!! Parzą się na
nią ludzie? Owszem, patrzą się... I co z tego? A niech sobie patrzą ile chcą. A
ja już wypracowałam takie spojrzenie odwzajemniające ich spojrzenia na Olę, że
od razu chowają wzrok i są zawstydzeni. Chodzę z nią wszędzie gdzie tylko mogę
ją zabrać, nie chowam jej niepełnosprawności... Chodzimy na basen, nad wodę,
rozbieram ją do pieluszki i jestem szczęśliwa, że ona jest szczęsliwa bo
uwielbia pluskać się w wodzie. Los dał mi chore dziecko bo wiedział, że będę
umiała się nią zająć jak należy, że zapewnię jej wszystko czego potrzebuje. Mam
przy niej po prostu więcej obowiązków niż gdybym miała dziecko zdrowe. Mam chore
dziecko bo ktoś inny zrobiłby jej krzywdę zostawiając w szpitalu, oddając do
placówki albo jeszcze gorzej. Mam moją chorą Olę bo jestem wyjątkowa...i ona też
jest wyjątkowa!!!
Pozdrawiam wszystkich

[Gość: halinka]

zazdroszczę Ci

moje dziecko też jest wyczekane, właściwie wypracowanie niemal w
pocie czoła:) wcześniej mieliśmy różne niepowodzenia
kocham ją niesamowicie
mam jednak takie dni w miesiącu (wydaje mi się że to przed moim
okresem) ze ... hm ... nie nadaję się do niczego oprócz użalanie się
głównie nad sobą
mało piszę o dziecku i rodzinie bo nie chcę identyfikacji, fora
czyta mnóstwo ludzi

to że teraz jest źle już przebolałam
naprawdę przeraża mnie starość, co będzie jak my z mężem już nie
będziemy w stanie zarabiać, opiekować się córką, co jak nas już nie
będzie... co? zamkną ją w szpitalu, naszpikują lekami uspokajającymi
i umrze z głodu i wycieńczenia z odparzeniami itp. itd.
przerasta mnie to

[danutasy]

Rozumiem ciebie znakomicie,moja córeczka jest lekko upośledzona, ma 9 lat, też
już wszystko przebolałam POGODZIŁAM SIĘ, ŻE TAK PO PROSTU JEST.Neurolog
powiedział mi: proszę postarać się o drugie, to nie da wam satysfakcji. A JA
JESTEM Z NIEJ DUMNA, JEST ŚLICZNA, MĄDRA SWOIM ROZUMKIEM, PIĘKNIE RYSUJE. JEST
JEDNA MYŚL, Z KTÓRA SIĘ BUDZĘ I ZASYPIAM: prawdopodobnie mnie przeżyje...I CO
WTEDY?..

[Gość: kkkkk]

Witam. Mam 30 lat, dwie starsze siostry i jednego brata. Brat niestety urodził
się ze znaczną wadą mózgu. Jest upośledzony w stopniu znacznym. Ma ogromne
problemy z koordynacją ruchu. Zaczął poruszać się w wieku 12 lat. Dodatkową
trudnością są nieprzewidywane ataki agresji brata. Ma bardzo dużo siły i w ogóle
jest duży, zdarza się że podczas szału robi krzywdę.
Odkąd pamiętam rodzice fajnie sobie radzili z jego upośledzeniem. Mieszkaliśmy
na wsi gdzie niektórzy ludzie są mało dyskretni, przesądni i co tu dużo mówić -
niezbyt inteligentni. Na początku różnie się układało, parę razy mój ojciec z
kimś się bił, parę razy mama :) Po jakimś czasie się to zmieniło, może ludzie
dojrzeli, nie wiem, w każdym bądź razie - rodzice zaczęli być bardzo szanowani.
Ludzie patrzyli jak się zmagamy z ciężarem choroby i zaczęli nas zupełnie
inaczej odbierać. W szkole, wszystkie miałyśmy takie same doświadczenia. Jak się
dzieci dowiadywały, jak udało im się zobaczyć naszego brata to znalazły się
takie co dokuczały. Pomagałyśmy sobie nawzajem jak mogłyśmy, z czasem stawała w
naszej obronie większość klasy a potem jakby bardziej nas poważano. Tak było w
podstawówce, w liceum, nawet na studiach.
No właśnie, odkąd pamiętam to jedno nas wszystkich napawało lękiem. Co będzie
jak umrzemy? Rodzice raz na jakiś czas pocieszali się że któraś z nas się będzie
opiekować bratem. Podejrzewam że każda z nas prosiła Boga "żeby to nie spadło na
mnie". Ale wszystko rozwiązało się inaczej. Taty już z nami nie ma, mama jest co
raz słabsza i mieszka z najstarszą siostrą. Brat mieszkał trochę z nimi, trochę
ze mną, trochę z drugą siostrą. Jemu wszędzie było źle. To się czuło. Co raz
częściej nas atakował słownie, niszczył nasze rzeczy. Przegadaliśmy sprawę z
panią psycholog i na próbę oddaliśmy go do dps-u. Bardzo to było ciężkie
doświadczenie dla nas wszystkich, dla mamy okupione chorobą. A jak się okazało
nie dla brata. On tam jest naprawdę szczęśliwy. Ma kolegów z którymi czuje się
dobrze. Z żadnym z nas nie mógł czuć się "dorośle". A przecież to dorosły czlowiek.
Oczywiście nadal wszyscy mamy wyrzuty sumienia wobec czego mój brat jest
nieustannie odwiedzany :) Często wygląda to tak że on oprowadza nas po domu, a
potem zajmuje się sobą i tylko z rzadka na nas spogląda. Ataki zdarzają się
teraz rzadko, informują nas o każdym z nich. Potem długo leży i dochodzi do
siebie. Opiekę ma bardzo dobrą - nie ma mowy o odleżynach, głodzie. Wszyscy tam
mają dobrą opiekę, nawet ci do których nikt nie przyjeżdża. Nawet ci którzy już
tylko siedzą. I pomimo tego że nam wydaje się to niemożliwe - on tam odnalazł
swoje miejsce i jest szczęśliwy. Ja nadal mam nieustanne myśli - jeżeli mnie
przeżyje, co wtedy? Ten lęk chyba jest po mojej stronie, jest wynikiem mnie,
mojego związania, mojego nie radzenia sobie z przyjętym i utrwalonym schematem.
"Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Powinnam, Muszę". Pominięcie tego jest
nie możliwe, bo żyłam wg niego zawsze i jest on moją podstawą, ziemią po której
chodzę. Ale czasem pomaga mi myśl - ten lęk jest tylko we mnie, tylko mój. Nie
jego. On jest szczęśliwy. Powinnam zaufać że będzie dobrze. Na razie nie umiem
ale miło pomyśleć że powinnam zaufać.
Ależ się rozpisałam. Mam nadzieję że choć troszeczkę pomogłam. Bo myślę że mój
ojciec gdyby wiedział to co ja teraz 30 lat temu, miał by więcej szczęśliwych
wieczorów i przespanych nocy.