Zespół Aspergera a dysleksja

[nata_g]

Witam wszystkich jestem tu nowa, mam 9 letniego synka i diagnozę ZA
od paru miesięcy.
Im więcej o tym myślę i czytam tym mam większe wątpliwości.
Moża któraś z Was zechce podzielić sie ze mną swoimi doświadczeniami
z własnym dzieckiem.
Większość dostępnych informacji na temat Zespołu Aspergera ,
podaje , że dzieciaczki te bardzo często przejawiają jakieś
nietypowe zainteresowania, szybko sie uczą są poprostu małymi
geniuszami.
Mój synuś oprócz różnych dziwnych zachowań, znacznie opóźniona
mowa, obsesyjne zabawy na niby,które mogą trawać godzinami, różnego
rodzaju lęki a w dodatku silna nerwica natręctw, ma poważne problemy
z czytaniem i pisaniem ( jest uczniem drugiej klasy - iloraz
inteligencji górna granica normy)może przyplątała się do nas jeszcze
dysleksja.
Czy często zdarzają się dzieciaczki z ZA + różnego rodzaju
dysfunkcje jak dysleksja i dysgrafia.
Jakie szanse mają takie dzieci na normalną naukę !!!!

[katerina8]

Witaj, Nata!
Opis Twojego synka bardzo przypomina mi mojego 11-latka :-).
Ma dobrą pamięć, zdolność dostrzegania rozmaitych szczegółów, ale
nie zdradza żadnych objawów genialności :-). Czytanie sprawia mu
trudność, a z pisaniem ma ogromny problem, ma stwierdzoną dysgrafię.
Gdy pracuje w domu razem ze mną, można odczytać to, co napisał,
natomiast w szkole jego pismo przeważnie przypomina hieroglify nie
do odczytania. Niektóre prace z polskiego może wykonywać w domu na
komputerze.
Wszystkie lektury czytam synowi ja, dopiero teraz trochę ruszyło w
tym zakresie i zaczął czytać nieduże książeczki dla dzieci
samodzielnie. Syn ma bogaty zapas słów i często po prostu zgadywał
co jest napisane, nie zawsze trafnie :-), no i mógł przeczytać
najwyżej pół strony, potem język mu się zaczynał plątać i wymyślał
słowa z sufitu.
Przyczynę tych deficytów upatruję w mikrouszkodzeniach OUN, z
którymi syn się urodził.
Szanse na "normalną" naukę :-) takie dzieci też mają, tyle że z
dużym zaangażowaniem rodzica, przynajmniej tak jest w naszym
przypadku. Ja uczę się z synem po lekcjach w szkole już czwarty
rok :-), dzięki temu on zdobywa wiedzę i ma dobre oceny, a mi się
niestety już chce szczekać na szkolny system edukacyjny :-D.

[nata_g]

Witaj !!
Cieszę się,że jakoś radzicie sobie z nauką , napisz mi proszę jak
podchodzą do tej sytuacji nauczyciele.
Wychowawczyni Kuby ostatnio stwierdziła, iż żałuje że przepuściła go
do II klasy. Dla mnie jest to przerażające, niestety oprócz tego
stwierdzenia sama nie robi nic aby mu pomóc.
Sami borykamy się codziennie w domu nad lekcjami , które zajmują nam
długie godziny.
Kubuś czyta sylabami daje radę tylko kilka linijek potem już trudno
jest mi go zmobilizować, pisząc tylko pierwszy wyraz utrzymuje w
liniaturze reszta literek ucieka w cały świat i najcześciej
przebiega przez kilka linijek.
Nie wyobrażam sobie zmiany klasy i kolegów tak bardzo sie do nich
przyzwyczaił, każda zmiana dla dzieciaczka z Za jest trudna.
W tym tygodniu udało nam się zdobyć miejsce w PPP na terapię
korekcyjno - kompensacyjną , może w końcu coś ruszy.
Raz w tygodniu chodzimy też na EEG Biofeedback z dużymi
nadziejami,ale jesteśmy dopiero po 5 treningu i trudno jest mówic o
jakiś efektach.

[katerina8]

Nauczyciele podchodzą do tej sytuacji tak, że wzbudzają we mnie
uczucia, które ujęłam w ostatnim zdaniu poprzedniego postu :-). Od
nauczycielki wspomagającej (syn chodzi do klasy integracyjnej) na
karteczce otrzymuję wytyczne czego mamy nauczyć się w domu, warczę
na to, ale co mam zrobić?!!! Więc edukuję syna, ciągle zdziwiona
poziomem przekazywania wiedzy przez niektórych nauczycieli.
Najbardziej krzywdzące jest to, że potem pani wspomagająca na piśmie
pięknie prezentuje wyniki "swoich" dokonań pedagogicznych ;).
Mój syn ma przyznane zajęcia korekcyjno-kompensacyjne na terenie
szkoły, ale odbywają się one z taką częstotliwością, że o
jakichkolwiek sukcesach na tym polu trudno mówić.
Na treningi EEG Biofeedback syn chodzi z przerwami praktycznie od 2
klasy, nie mogę powiedzieć, że zdziałały one coś oszałamiającego,
traktujemy to bardziej jako odpoczynek od jednej lekcji szkolnej:-).

Jeśli jesteście zapisani na terapię do PPP, poproś, niech
poobserwują dziecko pod kątem dysleksji i wydadzą stosowną opinię do
szkoły. W opisie zaburzenia mojego syna z PPP jest informacja o
dysgrafii.
Rozglądnij się też za terapeutą SI, mojemu synowi trochę pomogły
ćwiczenia stymulacyjne dobrane indywidualnie.

[nata_g]

Może faktycznie w klasie integracyjnej było synowi trochę łatwiej,
niestety w naszym mieście nie ma takiej klasy.
Zajęcia też mamy przyznane w szkole i wyglądają one dokladnie tak
samo jak u Was od września może ich było 6, ale gdy syn odmówił
chodzenia na nie podniósl się krzyk i Pani kazała podpisać mi
oświadczenie , że świadomie rezygnuje z pomocy szkoły.
Narazie Kubus ma orzeczenie , że jest dzieckiem z grupy ryzyka
dysleksyjnego , po orzeczenie o dysleksji kazali nam wrócić pod
koniec III klasy.
Przepraszam , że cię tak męcze ale jest to dla mnie nowy temat i
czasami muszę z kimś pogadać, podaję mojego meila [e-mail]

[katerina8]

Nie ma sprawy, odezwę się :-).
Pozdrawiam.

[nulka71]

Mój Aspi ma 16 lat, w tym roku kończy gimnazjum.
Ma dysgrafię i dysortografię. Jedyne co mogę Wam dziewczyny poradzić to walczcie w PPP o wpis w opini żeby dziecko mogło korzystać w trakcie lekcji z komputera, oraz o możliwość pisania prac domowych na komputerze.
Dziewczyny mamy wspaniałe zdolne dzieciaczki, tylko niestety nauczyciele są zazwyczaj niedouczeni :(
Zbierajcie artykuły, książeczki, broszury, podtykajcie je nauczycielom. Starajcie się po dobroci ich edukować.
Wiadomo, że nasze dzieciaczki potrzebują więcej pracy, ale uwierzcie w siebie i dzieci, mój Młody nigdy nie miał niższej średniej niż 4, nawet w najgorszych okresach.
Jeżeli są problemy z czytaniem, to proponuję audioksiążki, mając aktualne zaświadczenie o dysleksji można zapisać dziecko do biblioteki dla niewidomych, są tam kasety i mp3, można wypożyczyć lektury i wiele innych pozycji ( pracownicy biblioteki przesyłają kasety pocztą po za Warszawę).
Syn chodził do normalnej podstawówki, teraz do gimnazjum.
Problemem w takich szkołach jest chałas, oraz agrasja innych dzieci wobec naszych Aspi :(
Trzeba bardzo uczulić nauczycieli na to, najlepiej aby wychowawy, albo pedagodzy przeprowadzili rozmowy z uczniami o tolerancji dla innych.

[katerina8]

Nulka, dziękuję za ciepłe słowa o naszych dzieciach :-).
Nauczycielki ze szkoły syna edukuję w temacie ZA już od 1 klasy : z
mojej strony - mnóstwo wydrukowanych materiałów, skserowanych
broszurek, wypożyczanie książek, m.in. R. Davisa "Dar dysleksji",
propozycje szkoleń. Nie mam sobie nic do zarzucenia w nawiązaniu
współpracy ze szkołą :-), ale moje wysiłki i starania tak naprawdę
niewiele dają.

W temacie tolerancji też krucho, po prostu nikt za bardzo się nie
wysila i nie przeprowadza żadnych rozmów w tym temacie, choć jest to
placówka integracyjna.
Wczoraj po brutalnym popchnięciu syna w plecy przez szkolnego
kolegę, usłyszałam : "Popychają mnie, bo jestem INNY", 11-latek już
dobrze zdaje sobie sprawę ze swojej inności. Coraz częściej myślę o
zmianie szkoły dla syna, tylko wykrusza się we mnie wiara, że
gdziekolwiek można znaleźć przyjazne miejsce.

[gajkowik]

Mój syn ma 15 lat, po długiej, nie zawsze efektywnej wędrówce po
gabinetach terapeutycznych mogę z czystym sumieniem powiedzieć że na
pewno pomogła nam terapia SI oraz treningi umiejętności społecznych
w grupie dzieci z takimi samymi problemami. Niestety, terapia
odbywała się zawsze w prywatnych poradniach, bo naszym dzieciom
potrzebna jest systematyczna, długotrwała terapia, a państwowe
takiej nie oferują. Jeśli chodzi o szkołę, bo przyjazne,
tolerancyjne środowisko moje dziecko odnalazło dopiero po
przepisaniu do szkoły specjalnej. Tam wszystkie dzieci mają jakieś
mniejsze lub większe problemy, więc nie dokuczają sobie tylko
wspierają się nawzajem.

[bkt]

Własnie byłam wczoraj w szkole, przedwczoraj w innej
Ja o moim dziecku mówię że jest w ryzyku dysleksji, a panie na to że
w szkole mają dwa segregatory akt dzieci z różnymi dys ... i że
wiedzą jak postępować. W każdej szkole do której idę słyszę że
dysleksja to powszechny problem i że wygląda na to że potrafią sobie
z tym radzić.
Z drugiej strony mówią że oferują tylko godzinę w tygodniu terapii.

[katerina8]

Bkt, segregatory to jeszcze nie wszystko ;-).
Kadra szkolna posiada opasły segregator z dokumentacją o moim synu,
o efektach pisałam wyżej.
Oferują godzinę terapii w tygodniu, a w rzeczywistości nawet taka
częstotliwość ulega skróceniu.

[maria.guzik]

Wychowałam dwójkę dzieci z dysleksją.Swoje wspomnienia opisałam w e - booku "Z pamiętnika dyslektyka". Może komuś pomogą, dodadzą siły.