Nudno...

[italy_m]

Nudno,smutno do domu daleko... czy ktos tak jak ja teskni za pogaduchami w
ojczystym jezykiem?

[italy_m]

Ups...przepraszam mialo byc w JEZYKU a nie jezykiem...

[julka.wit]

hej, ja jeszcze nie zdążyłam zatęsknić, może jestem tutaj zbyt krótko...
chissa...a w jakim rejonie Włoch tak sie 'nudzisz';)? Jeśli masz ochotę to
napisz [e-mail], pozdrawiam z okolic Mediolanu :)Jula

[italy_m]

Hej!W koncu ktos z "moich"okolic:)

[zuzinkas]

hmm, jest nas tu wiecej z Mediolanu i okolic...

[agatatoron]

Czesc!Jest mi smutno,teskno za polska i mym domowym ogniskiem.Mieszkam w
Modenie nie znam polek takze smutno mi i to jak!Brak towarzystwa polskiego.
Chociaz mòj maz jest wyrozumialy i czesto jezdzimy do polski ale còz czas w
polsce szybko mija a wiecej go trzeba spedzic tutaj.POzdrawiam wszystkie
forumowiczki!Agata

???

[dorrit]

Mnie nie jest smutno ani nudno z wymienionych przez Was powodow; zyje tu
normalnym zyciem, rozmow mi nie brak, zazwyczaj nie czuje roznicy, w ktorym
jezyku rozmawiam.
Rzadko jezdze do Polski, bo praca/urlopy/opieka nad dziecmi - nielatwo sie
wyrwac; brak mi wiec czestszych wyjazdow, przejscia sie po ulicach w PL,
zajrzenia do sklepow, porozmawiania z rodzina i przyjaciolmi mieszkajacymi TAM.

[bambolinka]

jesli moge zapytac, dorrit, jesli tak rzadko jezdzisz do Polski, czy Twoje
dzieci czesto widuja sie z polskimi dziadkami? Nie brak Ci pogaduszek z mama,
nie wolalabys zostawic dzieci z babcia niz z opiekunka? Jak to jest jak sie ma
rodzicow tak daleko...czy np. nie martwisz sie o nich, nie masz ochoty czasem
wpasc znienacka sprawdzic jak sobie radza, odkurzyc im mieszkanie czy podrzucic
sloik rosolu...? Moi rodzice sa mlodzi i pelni zycia, i maja siebie nawzajem,
ale przeciez nie zawsze tak bedzie. Chce, zeby moje dzieci znaly babcie na co
dzien, a nie od swieta, chce, zeby chodzily z dziadkiem na spacery...powiedz mi
szczerze - jak to jest? Czy Twoje dzieci mowia dobrze po polsku?

[bambolinka]

jak ja cie rozumiem...
wlasnie spedzilismy weekend u siostry w sztokholmie, gdzie jest jeszcze kilku
innych przyjaciol z Polski...
po powrocie ryczalam 2 dni, nie moglam dojsc do siebie.
na szczescie 12 przyjezdza cala banada, lacznie z siostra i przyjaciolmi z
Polski.
dorrit, mysle, ze tak bardzo nie cierpisz, bo raz, ze masz tu dzieci, a dwa, ze
rzadko bywasz w Polsce. Ja wiem, ze im czesciej tam jestem, tym bardziej
tesknie. Ale nie moge nie jezdzic! Bo zycie, ktore tu mam to tylko namiastka,
erzac, a czlowiek szybko sie przyzwyczaja i godzi na wszystko, wiec musze sobie
stale przypominac jak naprawde ma moje zycie wygladac, zeby potem nie udawac,
ze tu jest tak fajnie...
bo nie jest.

a jak sobie pomysle o 1 listopada...juz czuje ten ziab na placeach, zapach
swiec i chryzantem, cala rodzina przy grobie babci, ciche rozmowy, a potem
wszystcy na obiad...pyszne polskie jedzenie, cieplo, rodzinnie...
a jak spedzasz 1 listopada tutaj, dorrit?

pzdr!

[bella_ragazza]

Z całym szacunkiem dziewczyny, ale jak Was czytam, to mam wrażenie, że piszecie
z wygnania na Syberii a nie z Włoch, dokąd - jak mniemam - wyjechałyście z
własnej woli. Takie sa konsekwencje tej decyzji i trzeba nauczyć się z tym żyć,
a nie skamleć, jakby Wam zabroniono kontaktów z Polską i torturowano na
miejscu.

[italy_m]

To nie tak...Moze to jesien...pojecia nie mam ale jak zaczynalam ten watek to
myslalam(o ja naiwna niewiasta)ze moze ktos tez teskni za pogaduchami po
POLSKU, ze milo by bylo miec z kim popisac....Sie pomylilam ups............

[agator3]

A co to Syberia a Wlochy zawsze nie jest sie u siebie.Sa dziewczyny ktòre
wogòle nie tesknia przeszly na zycie Wloskie sa jednak te ktòre do polki
tesknia i beda tesknic.To prawda ze same decydujemy o bycie tutaj nikt nas do
tego nie zmusza ale teskonta do domu jest.Ale to zalezy od charakteru danej
osoby.Ja np. mam 27 lat,choc los tak chcial i zabral mi rodzicòw to do polski
gnam kiedy tylko moge!!Wcale sie nie lamentuje to sa moje sentymenty tesknoty
do NASZEGO kraju!

Ps.Zmienilam nick z agatatoron

[italy_m]

Wasnie dopiero na obczyznie teskni sie za ojczyzna;)

[agator3]

Masz racje italy_m!Twoje pytanie mi sie bardzo podobalo jak chcesz napisz do
mnie na priva.Z jakie miasta pochodzisz?

[italy_m]

agator3 napisała:

> Masz racje italy_m!Twoje pytanie mi sie bardzo podobalo jak chcesz napisz do
> mnie na priva.Z jakie miasta pochodzisz?

Czesc:)Pochodze z Kielc i chetnie do Ciebie napisze tylko podaj
namiary.Pozdrowienia:)

[agatatoron]

Czesc moj adres to [e-mail] lub [e-mail]

do bella ragazza

[bambolinka]

tak sie sklada, ze kazdy ma prawo do wlasnych odczuc, a ty nie musisz tego
czytac. ciesz sie, ze jestes taka odporna i nie wchodz do takich smutasow jak
my.a wyjazd z wlasnej woli nie zawsze oznacza z checi. czasem takie po prostu
jest zycie...
pzdr!

[bella_ragazza]

Swoim postem nie chciałam nikogo urazic. Każdy ma prawo do swoich odczuć i
róznego poziomu "odporności" na tęsnkotę. Jednak w tym wątku dominuje
licytowanie się "a czego to mnie bardziej brakuje", moim zdaniem to nie jest
rodzaj wsparcia, o które tak naprawdę chodzi w tym przypadku. Pozdrawiam
wszystkich

[bambolinka]

Nie urazilas, tak zle nie jest...a dla mnie owe licytowanie sie jest rodzajem
wsparcia, bo dzieki temu wiem, ze nie ja jedna tesknie i siedze tu z dala od
domu. Poza tym, nie chce udawac, ze tutto bene, na tym forum szukalam
szczerosci, ale musze przyznac, ze troche sie rozczarowalam. Sczerosci, a nie
zgodnego "ponarzekajmy sobie wszyscy", prosze tego nie mylic.
Jestem osoba mloda, ledwie po studiach, i naleze do innej grupy emigrantow niz
osoby z pokolenia moich rodzicow czy starszych kolegow. Polska, kiedy ja
opuszczalam, byla innym krajem niz ta Polska, ktora znala pani x czy y. W
zwiazku z tym moje oczekiwania i wymagania sa tez, rzecz jasna, inne. Byc moze
to powoduje moje rozczarowanie tym krajem, brakiem perspektyw i szans na
normalna przyszlosc...nie wiem. Na co dzien nie zanosze sie placzem i nie
obnosze z moja tesknota, ale wlasnie tu...tu, gdzie sa Polacy w podobnej
sytuacji, gdzie nie musimy sobie wciskac kitu, ze jestesmy traktowani na rowni
z wlochami, ze wszystko cacy, ze zycie na poziomie i w ogole nie ma problemu,a
wszystko va bene tylko jakos smutno.... mysle, ze tu moge sobie wlasnie to
pozwolic.

[magda1306]

Brawo bambolinka.
Od zdania 'jestem osoba mloda...' w 100-u % sie z Toba zgadzam.
Glowa do gory. Zawsze moglas trafic na meza... pochodzacego z jeszcze bardziej
skomplikowanego narodu ;)

[italy_m]

agator3 wyslalam ci post daj znac jak doszedl bo cos chyba sie poczta na mnie
obrazila:(

[linn_linn]

No teraz to Dorrit wyjdzie na nieczula osobe, ktorej kontakty z rodzina w ogle
nie obchodza. Mysle, ze tak nie jest. Mysle tez, ze tesknia wszyscy / choc
mniej lub bardziej swiadomie /, ale sa tez osoby, ktore za granica zyc nie
moga. Z roznych powodow. Wyobrazcie sobie przez moment tesknote, tych, ktorzy
przez lata nie mieli polskiej TV, internetu, tanich rozmow telefonicznych, SMS-
ow... A wielu z nas do takich Wloch przyjechalo.
A moze zamiast rozczulac sie nad tym, co daleko, mozna byloby cos zrobic, aby
zyc lepiej tu i teraz?

Wcale nie nudno, choc bywa trudno...

[dorrit]

He he, dorrit odpisuje dopiero teraz, bo przez ten week-end byla dosyc zajeta
rodzina, zwl. jej najmlodszymi czlonkami.
Bambolinko, brakuje mi wielu rzeczy i tesknie za polska atmosfera, zwl. ta z
okresu Bozego Narodzenia, Swieta Zmarlych, Wielkanocy, z niektorych
letnich/zimowych/jesiennych i wiosennych dni, a przede wszystkim - tesknie za
Polska mojego dziecinstwa, ktorej juz nie odnajduje, tylko ze to nie ma nic
wspolnego z nuda lub jej brakiem, a na to zapytanie odpowiedzialam w swoim
pierwszym poscie. W watku o tesknocie pisalabym o czym innym, ale skoro ten
watek sie w takowy przerodzil, to czemu sie nie dopisac... tyle, ze ten
brak/tesknota nie wypelnia mi dnia i glowy (to raczej cos jak "flash"), bo
prozaicznie nie mam czasu, codziennie uprawiam "wielki bieg" a moj wolny czas
miesci sie w godzinach 24:00 - 6:20 rano i bezmyslnie przeznaczam go na sen,
niestety, z przerwami nocnymi (vide: dzieciaki).
Szkoda, ze moje dzieci maja maly kontakt z dziadkami, przyjezdzaja do nas ok. 2
razy do roku, brat moze raz... Z rodzicami dobrze by bylo moc sie spotykac
czesciej i mieszkac blizej, co bierzemy pod uwage na przyszlosc.
Maluchy po polsku troche mowia, ale w tym wieku (nieco ponad 2 lata) nie mowia
dobrze w zadnym z dwoch swoich ojczystych jezykow; znaja wiecej wloskich slow
niz polskich, jako ze wiekszy kontakt sila rzeczy maja z wloskim; po polsku
mowie do nich ja + kolezanka, z ktora widujemy sie na placu zabaw.
Nie mamy opiekunki, dzieci chodza do przedszkola. Nawet wydaje sie, ze dobrze
sie w nim czuja, wczoraj i przedwczoraj rano wyraznie chcialy sie tam wybrac...
ale raczej nie zalowaly potem pozostania w domu i zabawy na placu zabaw.
Nie pamietam, o co jeszcze pytalas...
Mysle, ze kwestia podejscia do mieszkania poza Polska nie jest silnie zwiazana
z faktem, z jakiej Polski sie wyjechalo/do ktorego pokolenia sie nalezy, ani
tez jak czesto sie tam jezdzi, ale tu mowie na podstawie wlasnych doswiadczen:
gdy jezdzilam tam czesto (dzieci jeszcze nie bylo, a i o urlop bylo latwiej),
brakowalo mi tych samych rzeczy w podobnych okresach.
Gdy czlowiek odnajdzie sie w jakims miejscu i zorganizuje sobie zycie mniej
wiecej tak jak chcialby, tesknota nie osacza go i nie stanowi pierwszej i
glownej mysli dnia, tylko gdzies tam sie czai i czasem wyskakuje mniej lub
bardziej znienacka.
Poza tym: wiele osob, ktore zmienilo kraj, twierdzi, ze pierwsze lata byly
najtrudniejsze pod tym wzgledem.

[italy_m]

Dzieki :)Masz w stu procentach racje,ze najtrudniejsze sa pierwsze lata...Wiem
bo juz przez to przechodzilam...Tyle ze wtedy znalam dobrze jezyk a tu jestem
dopiero w trakcie nauki(jakos opornie mi to idzie),bylam moze bardziej
przebojowa,juz sama niewiem...Nie to ze teraz jestem smutna kobietka wciaz
narzekajaca co to to nie:)Kazdy ma te dobre i zle dni-ja ten watek napisalam
zdecydowanie w ZLY dzien...Pozdrawiam