Kto z was wrocilby do Polski?

[maialina1]

Pytanie kieruje do forumek / forumowiczow mieszkajacych we Wloszech: gdyby
was nie trzymaly we Wloszech zobowiazania wzgledem rodziny, a w Polce
wiedzielibyscie ze znajdziecie prace, wrocilibyscie to Polski?

[makda]

Ja wrocilam 2 tygodnie temu :-)
Ale mialam komfortowa sytuacje: moj maz (Wloch) ma wlasna firme i moze pracowac
gdziekolwiek i tylko latac do Wloch 2 razy w miesiacu.
Jesli chodzi o moja prace, to przenioslam sie wewnatrz firmy, do warszawskiego
oddzialu. Na lepsze stanowisko w dodatku.
ALE zalozenie jest takie, ze pomieszkamy tu ze 2 lata i zadecydujemy,gdzie
ruszamy dalej :-)

[porrka]

Nic mnie nie trzyma wzgledem rodziny w Italii, poniewaz Rodzina jest w PL.
Jestem w Rzymie tylko z narzeczonym (polakiem) i za nic nie wroce do PL.
Pozdrawiam

[daggy4]

complimenti x il nick!

[maialina1]

Grazie! Piace a tutti ;))

[daggy4]

veramente mi riferivo al nick della porrka ma devo ammettere che anche tu non
scherzi

[maialina1]

Ah, scusa!
La copionaaaaa :))) Non avevo visto che c'era pure lei ;)

[pulzara]

We Wloszech mam tylko meza, dzieci jeszcze nie mamy i moglibysmy sie przeniesc
do Polski, gdyby np. nasze firmy zaproponowaly nam przeniesienie. Oboje
zadeklarowalismy w pracy pelna mobilnosc i nie wykluczamy, ze za jakis czas
przeniesiemy sie do innego kraju, niekoniecznie do Polski.
Nie tesknie jednak za mieszkaniem i praca w Polsce. Tu gdzie jestem jest mi
dobrze.

[katy.8]

Jesli sie tylko pracuje a cala rodzina wraz z "milosciami" mieszkaja w Polsce,
mysl o powrocie do kraju towarzyszy nam ciagle,kazdego ranka i tuz przed
zasnieciem.Kazdych swiat-jesli sie nie moze spedzic ich z rodzina- i kazdej
wolnej,ale jakze pustej niedzieli..

[socka2]

z checia wrocilabym do PL :)))) niestety, maz pracuje przy comune i raczej
przeniesienia do PL nie dostanie :( ale on, gdyby tylko mial mozliwosc, to
tez by sie przeniosl.

[magda1306]

No gdybym nie miala tutaj meza i pracy to pewnie nic by mnie tu nie trzymalo i
pewnie bym wrocila - tym bardziej, ze zakladamy, ze wracajac mialabym prace :)

[pulma]

JA wróciłabym do Polski.
Gdyby nie trzymały mnie tu powiązania rodzinne i gdybym w Polsce znalazła
pracę.Och! Jak bardzo bym wróciła...A.

[nandii]

Czy Wy powariowaliście :|... Nie wracać! Zostać w It. Ja chce uciec z PL na
pewno max za kilka lat.

[estivo]

nandii myślę tak samo jak ty

[pulma]

Jak się mieszka przez 10 lat w Italii,to nie jest się już stamtąd i nie będzie
się nigdy stąd.
Siedzi się w polskiej telewizji,polskim internecie,korespondencji z polskimi
przyjaciółkami........z włoskimi NIGDY tak nie będzie:to
zapachy,skojarzenia ,sformułowania,teksty,wspólne przeżycia.
A rodzina?-oj,tęskni się.
Ale kto che wyjechać-niech próbuje,czemu nie....A.

[maialina1]

madre slowa, pulma.
Zgadzam sie z toba.
Niestety, osoby ktore jeszcze sobie nie pomieszkaly zagranica, musza same przez
to przejsc zeby zrozumiec.
Dlatego tez nikomu nie bede odradzac wyjazdu do kraju gdzie mieszkam, ale sama
gdybym mogla to chetnie bym wrocila. Mimo ze - rowniez jak piszesz - moze sie
okazac ze to juz nie to samo, ze "ja juz nie stamtad" ale "jeszcze nie stad".

[cuciolo]

Pulma chyle czola przed madroscia twoich slow. Nie gdybam i nie zakladam ze
moge wrocic do Polski. Wszak zostawialam wszystko co mialam: prace, mieszkanie,
rodzicow przyjaciol jak kazdy/a z nas. I choc we wloszech jestem 3 lata to nie
czuje sie ani stamtad ani stad. Tylko mi lepiej jako mi bo zalozylam rodzine

[viki2lav]

to prawda co pisze Pulma, choc po 12 latach juz zaczynam miec "zapachy,
skojarzenia,itd" z moimi wloskimi znajomymi, powoli, jak strasznie powoli to
wszystko,nie to samo, ale jednak maly przedsmak jest.

[jeremi66]

WItam,
Ja raczej wrocilbym do Italii.
Przyjechalem w 88 i po 7 latach wyjechalem do Kanady.(Po drodze tysiace histori)
Teraz zastanawiam sie jak by sie potoczylo nasze zycie gdybysmy jednak zostali
w Rzymie?
zamierzam wrocic do Wloch w ciagu kilku lat, bo tak naprawde nie ma
piekniejszego kraju na swiecie.
Pozdrawiam
J.K

[katy.8]

Dlugoletnie przebywanie poza wlasnym krajem cos czlowiekowi odbiera.Mozna miec
super prace,swietnie umeblowane (pewnie wynajete)mieszkanko, antene satelitarna
z dekoderem i 50 polskich kanalow,internet,przez ktory tani i latwy kontakt z
rodzina w Polsce powinien satysfakcjonowac. Jednak nostalgii nie da sie
pokonac. Codzienne telefoniczne rozmowy w odleglosci 1500-2000 kilometrow są
tylko chwilową radością ; w momencie odłożenia słuchawki wracaja pytania : co
zrobić,by wrócić?Brakuje nam tego polskiego spokojnego życia,wolnych sobót i
wszelakich "długich weekendów",wspomnienia radosnego dorastania aż kuszą,by
znów znaleźć się w ukochanych miejscach,zobaczyć jaskółki,dożynki,popływać
kajakiem,wejść na drzewo,ulepić bałwana,pójść na spacer do lasu,urządzić z
rodziną grila..Nawet polska ogórkowa smakuje inaczej,niż zrobiona we Włoszech
z "cetrioli in salamoia" .Polak nigdy nie stanie się Włochem,nawet jeśli wiąże
go małżeństwo.Po latach przynależy się połowicznie do jednego i drugiego kraju.
Coś w rodzaju zawieszenia na nieokreślonej przestrzeni..

[linn_linn]

Wystarczy pojechac do Polski na tydzien, aby przekonac sie, ze kraju o ktorym
piszesz, juz nie ma.

[andrea_w_polsce]

linn_linn napisała:
> Wystarczy pojechac do Polski na tydzien, aby przekonac sie, ze kraju o ktorym
> piszesz, juz nie ma.

Jest, jest: w sercu katy.8...

Stosunki pomiędzy ludzmi i krajami są skomplikowany i raczej subjektywny. Dla
mnie Śląsk to rejon ze speczyficzną i subtelną poezją chociaż jest tu tysiąc
ludzi, którzy mają marzenie uciekać stąd.
Situacja finansowa albo rodzinna ociewiście grają rolę, ale jestem przykonany,
że są głębszy powody, żeby się pakować na stało do nowego kraju.
Nie mam do tego powodu, eh. Tylko tak mi się wydaje.

pa
A.

[linn_linn]

W moim tez: jest wiec ze mna we Wloszech.

A ja wrocilam :-)

[jednopokojowe]

Moi drodzy, ja wrocilam po 3 latach w Rzymie. W Polsce jest wspaniale, przede
wszystkim warunki pracy,a poza tym jestem w moim miescie, ktore uwielbiam. Z
powodow rodzinnych za rok bede znow we Wloszech - ciesze sie nawet (slodkie
wspomnienia kolacyjek z przyjaciolmi na Monti). Ale zawodowo to budzi moje
obawy: w Posce czuc chec poprawy wszystkiego, swiezosc, polot. W Italii
satgnacja, fatalny rynek pracy (mowie o centru sud). Jestem ekspertem, i chce
miec mozliwosc wykorzystania tego,

[nandii]

Jednopokojowe otóż, źle piszesz: uwierz mi, że mieszkając Tam nie miałaś/nie
masz pojęcia co się dzieje Tu i na pewno lepsza jest Tamta stagnacja niż
Tutejsza ciągła niewiadoma, co będzie. Może jeszcze nie wiesz, że jeden z
czołowych polityków w polskim rządzie wypowiedział już słowa, żeby zabrać
emerytury emerytom. Nie jestem zorientowana w polityce, ale wyobraź sobie
rozmiar biedy i ubóstwa na wsiach/miastach jeśli coś takiego by się stało.
Pomyśl co będzie z nami młodymi za 30 lat, kiedy my będziemy otrzymywać
emerytury ( jeśli w ogóle ) - jakie będzie nasze życie, dokąd trafiają nasze
składki. Polska to kraj daleko daleko za biedniejszymi krajami UE. Pomyśl
sobie jeszcze co będzie jak wejdziemy do strefy Euro, nie licz na to, że w PL
zarobisz tyle ile Wloch czy Niemiec, a ceny będą europejskie niestety. W tej
chwili jesteś jeszcze na pewno młoda/młody i wyjście w ulubionym polskim
mieście na spacer, spotkanie z przyjaciółmi to priorytety, za jakiś czas one
się zmienią i zaczniesz patrzeć innymi kategoriami. Przyjaciół można mieć
wszędzie, nawet polaków, bo jesteśmy już wszędzie a niestety poczuć
stabilizacji życiowej w tym kraju się nie da.

[jednopokojowe]

Mylisz sie, w Polsce zarabiam lepiej niz we Wloszech, a nie place horrendalnych
sum za wynajem pokoju i utrzymanie.
Po drugie, mlodzi Rzymianie modlili by sie, aby zarabiac, tyle co zarabialam w
Rzymie, bo tam pracy dla absolwentow uczelni nie ma w ogole.Moga najwyzej
posiedziec na recpcji w hotelu za 1000 Euro netto.

[katy.8]

nandii , i ja nie zgodze sie z Toba. Wciaz ogladam telewizje,czytam i rozmawiam
z ludzmi w Polsce.Poza tym jeżdżę do kraju jak najczęściej się da.To juz nie
jest ta Polska sprzed 25 laty-komunistyczna,ponizana,niewykształcona,zaszczuta
i przede wszystkim biedna.Owszem,w Polsce średnia krajowa oznacza,że część
ludzi jest poniżej tego stanu a część dużo powyżej.Polacy nauczyli
się "kombinować", zakładają spółki i cokolwiek się da,robią interesy za ogromne
pieniądze-wystarczy spojrzeć jakie auta pojawiły się na polskich drogach :kolo
polonezów,fiatów 126p i starych renówek przemykają nowiutkie modele
bmv,wszelakie merce i audice ostatniego wypustu.Coraz więcej ludzi spotyka się
w restauracjach (nie mylic z barami za 5 złotych),markowe perfumerie,sklepy z
odzieżą i drogimi butami dobrze prosperują.Ludzie obrastają w piórka :
krewni,którzy pomagają przy prowadzeniu caritasu opowiadają,że "biedni"
wybrzydzają w oddawanych im używanych ubraniach,przychodzą i często odchodzą z
niczym,bo "im się rzeczy nie podobaja kolorystycznie". Nandii, to nie
jest "bieda z nędzą".Owszem,najbiedniejsi trochę cierpią-moja mama ma pięćset
złotych emerytury i muszę jej pomagać.Ale nauczyła się żyć ekonomiczniej,bo jak
i wszystkie koleżanki w jej wieku,dużych wymagań nie mają.Nie wiadomo co zrobi
rząd z emeryturami,powiem Ci,że we Włoszech te plany są już od trzech lat-na
razie jeszcze płacą,ale cały czas nawołują,aby sobie otworzyć ubezpieczenia
prywatne.Również w Polsce jest wybór ubezpieczycieli,którzy oferują różne
warunki oszczędzania pieniędzy na spokojną starość.
Weszlismy do Unii,cieżko nam było,ale chyba warto,nie?Gdyby Polskę
wyeliminowano,faktycznie traktowaliby nas jak kraj trzeciego świata.Niedługo
wejdzie(lub nie-przecież nikt nas nie zmusza)euro i będzie jeszcze ciężej.Ale
kolejni zagraniczni bogaci przedsiębiorcy otworzą w Polsce dobry rynek pracy,
brak paszportów i ta sama waluta nasili turystykę.Myślę,że po 10 latach
wyjdziemy na prostą.A co to jest 10 lat poświęceń,finansowych wzlotów i
upadków,może nawet załamań i frustracji, jeśli na końcu jest światełko
dobrobytu, dobrobytu,który osiągną nasze dzieci.
W Polsce praca jest-przynajmniej dla tych,którzy chcą pracować.Coraz więcej
zwraca się uwagę na wykształcenie,za które nareszcie odbiera się godniejszą
wypłatę.W Italii po nastu latach wciąż jestem niższej kategorii,zarabiam
tyle,by utrzymać mieszkanie,samochód, zjeść na poziomie i..na końcu miesiąca
zobaczyć pustkę w portfelu?Włochy to nie kraj miodem płynący,też jest drogo i
będzie drożej.Powrót do Polski-tej ukochanej w sercu-to kontakt z rodziną, ten
sam poziom ważności wśród otaczających ludzi,spokój duszy i koniec
tęsknoty,której obecność tu,we Wloszech,niejednokrotnie doprowadza do
niewyleczonego smutku.

[jednopokojowe]

Katy.8, co za wspanialy list, zgadzam sie z toba w 100%. Na pewno doswiadczenie
we Wloszech bardzo mi sie przydalo w Polsce, choc jezyk mi sie w ogole nie
przydal. Ja widze b pozytywne zmiany, nie powiem, ze jest latwo wszystkim, ale
specjalistom chcacym pracowac na pewno. W Polsce mam z gory kredyt zaufania, co
przydaje sie np nawet przy przjrzeniu cv: odpowiadam standardom dobrego
wyksztalcenia i zaradnosci. We Wloszech baaardzo sie nameczylam, aby znalesc
ambitna prace, i to tylko dlatego, bo nie znalezli Wlochow znajacych jezyki! A
potem w pracy, ciezko bylo ich przegadac i postawic na swoim w jakiejkolwiek
kwestii. A to na pewno utrudnia awans itp. Sama bylam swiadkiem, jak mojego
szefa Anglika najpierw zdegradowali, a potem zwolnili, bo pojawil sie jakis
wloski spec-glosny ignorant. przykro bylo mi patrzec, jak nawet czlowieka po
Oxfordzie, ktory poswiecil temu krajowi 30 lat swojego zycia i byl super-
ekspertem, potrafia zgnoic...no coz...

[nandii]

Nie chciałam rozpętać "burzy" w Waszych sercach i głowach. Napisałam co mi
przyszło do głowy w tamtej chwili. Nigdy nie przebywałam za granicami kraju
dłużej niż miesiąc ale zawsze szkoda mi było tutaj wracać. Nie dla mnie ten
wątek więc się poddaje i grzecznie wyprowadzam ... ;)

[krowkasmieszka]

katy, masz racje, ale co do jednego z Toba sie nie zgodze...

Niedługo
wejdzie(lub nie-przecież nikt nas nie zmusza)euro i będzie jeszcze ciężej

tu sie mylisz - PL podpisujac traktat akcesyjny i decydujac sie na wstapienie
do Unii, zgodzila sie na przyjecie calego acquis, bez marudzenia i klauzul
wylaczajacych. a to oznacza, ze bez pisniecia musielismy przyjac traktat z
Maastricht i zgodzic sie na wprowadzenie euro. tak wiec euro u nas bedzie,
pytanie tylko kiedy spelnimy warunki, by je wprowadzic.

a co do glownego watku - ja zdecydowalam sie nie podejmowac decyzji o
przeprowadzce do italii i na razie nie zaluje. kosztowalo mnie to sporo
zdrowia, nieprzespanych nocy i morze lez, bo byla to jedna z przyczyn rozstania
z ukochanym, ale wole byc na razie przedstawicielem wlochow w polsce, na moim
terenie, niz uzerac sie z nimi u nich, gdzie, niewazne ile bym mieszkala, jak
dobrze bym nie znala jezyka, ilu bym nie miala znajomych, zawsze bym byla obca.
a co bedzie za jakis czas? niestety mam intuicje, ale szklanej kuli mi brakuje,
nie jestem w stanie tego przewidziec. nie wykluczam przeprowadzki, ale tez nie
rozwazam w tym momencie tej opcji.

[makda]

Bardzo ciekawa dyskusja. Wydaje mi sie, ze duuuzo zalezy od tego, jaka sie
ma/mialo sytuacjewe Wloszech i w Polsce. DLaczego tak wiele osob uwaza, ze
powrot do Polski oznacza bezrobocie i nedze?
My mielismy calkiem dobry standard zycia we WLoszech, aczkolwiek w Polsce
zarabiam wiecej i stac mnie na wiecej. Oczywiscie sytuacja polityczna jest
tragiczna, ale to kraj z duzym potencjalem i ciagle rozwijajacy sie, czego o
WLsozech powiedziec raczej nie mozna.
To o pieniadzach. CO do reszty: tu mam przyjaciol, z ktorymi moge pogadac od
serca do poznej nocy. Ktorzy rozumieja moje poczucie humoru, ktorzy w pol
sekundy rozumieja, o co mi chodzi.
Chociaz, szczerze powiedziawszy, w ciagu tych 3 tygodni od powrotu z WLoch uz
pare razy chcialam pakowac walizki. Bo macie racje: po jakims czasie zyje sie
juz okrakiem: nie jest sie ani stad, ani stamtad.
No, ale ja i moj maz mamy dusze wedrownicza: za 2-3lata pewnie bedziemy sie
znowu pakowac i ruszac dalej..

[katy.8]

krowkasmieszka napisała:

> tu sie mylisz - PL podpisujac traktat akcesyjny i decydujac sie na wstapienie
> do Unii, zgodzila sie na przyjecie calego acquis, bez marudzenia i klauzul
> wylaczajacych. a to oznacza, ze bez pisniecia musielismy przyjac traktat z
> Maastricht i zgodzic sie na wprowadzenie euro. tak wiec euro u nas bedzie,
> pytanie tylko kiedy spelnimy warunki, by je wprowadzic.

***Aby wejść do "strefy euro", należy spełnić wcześniej ścisłe kryteria
konwergencji takie jak:

* inflacja nie wyższa niż o 1,5% od średniej stopy inflacji w trzech
krajach UE, gdzie inflacja jest najniższa
* dług publiczny nieprzekraczający 60% PKB
* deficyt budżetowy nie wyższy niż 3% PKB
* długoterminowe stopy procentowe nie przekraczające o więcej niż o 2 %
średniej stóp procentowych w 3 krajach UE o najniższej inflacji

***Do strefy euro nie przystąpiły 3 kraje z 15 będących członkami Unii
Europejskiej:

* Wielka Brytania - na skutek decyzji swojego parlamentu,
* Szwecja - na skutek niespełnienia wymogów w kwestii maksymalnego deficytu
budżetowego oraz negatywnego wyniku referendum w tej sprawie,
* Dania - na skutek negatywnego wyniku referendum w tej sprawie.

Tak wiec Polska może być gotowa przyjąć euro,ale jeśli jak Szwecja nie spełnimy
oficjalnych wymogów, pozostaniemy przy złotym.

[zuzinkas]

Chyba pierwszy raz ktos tak powiedzial o Slasku... Ale tego ktòry ja pamietam z
dziecinstwa chyba juz nie ma... Z okna mojego pokoju nie widac juz kopalni..
Gdzie na lawce przed familokiem przesiadywala moja babcia z sasiadkami, jacys
kompletnie obcy ludzie.. Nie mam tam juz golebi i kròlikòw... A co najgorsze to
to ze malo kto mòwi po slasku..

[andrea_w_polsce]

Śląsk przypomina mnie Mediolan, jak jest opisana w ksiązach Scerbanenco. Mówie
o ogólnej 'atmosferze', wiadomo że w Lombardii nie ma górników.
Nie wiem, czy oglądałasz ostatnio te trzy części telefilmu 'Krimynalni'
umiejscowione na Śląsku: typowa atmosfera a la Scerbanenco.
Chociaż oprócz kopalni jest miękki i spokojny krajobraz, który mało pasuje do
reszta. Przedziwny rejon, naprawde.

pa
A.

[zuzinkas]

Niestety nie ogladalam bo mieszkam na stale w... Mediolanie, a nie mam tv
satelitarnej. Ale moze siegne po ksiazki? Obojetnie jaki tytul czy polecasz cos
szczegòlnego?

[andrea_w_polsce]

Najbardziej znany są książki z Duca Lamberti: Venere privata, Traditori di
Tutti, I ragazzi del massacro e I milanesi ammazzano al sabato (w tej
kolejności), ale też Milano calibro 9 i Ladro contro assassino są bardzo
ciekawy.
Są bardzo 'twardy', nie każdemu się podobają (jak Śląsk).
Tutaj jest recensja pisana przed mojego znajoma 'don Peppone' na stronie
Camilleri Fans Club:
www.vigata.org/altri_autori/scerbanenco.shtml
pa
A.

[katy.8]

andrea_w_polsce , my tu rozmawiamy o powrotach Polaków przebywających we
Włoszech - wiele lat pracy,mieszkania,przyjaźni,miłości,egzystencji i
przetrwania - do Polski..Kto sie zdecyduje i dlaczego.. A Ty?Masz taką samą
sytuację,tyle,że państwo inne. Nie znam Cię, jestem na forum od dwóch miesięcy,
ale czy Ty wróciłbyś do Twoich Włoch (zrozumiałam,że mieszkasz w Polsce,na
pewno pracujesz,może masz rodzinę),ale czy zdecydowałbyś się na powrót do stron
rodzinnych? Czy tęsknisz za krajem Twoich przodków?

[katy.8]

Do tego tematu chce jeszcze dodac pare słów.
Osoby mieszkajace poza granicami Polski ,Ojczyzne powinny mieć w sercu .Jesli
tak nie jest-w pewnym sensie wygrali.Nie cierpia i zaadaptuja sie do kazdych
warunkow w innym panstwie.Jesli zas cząstka ich kraju jest gleboko zakorzeniona
w "duszy" to..nie pomagają nawet zarabiane zagraniczne pieniadze.Mieszkam w
obcym panstwie spora czesc mojego zycia.Tylko na poczatku bylam zafascynowana i
szczesliwa,ze zarabiam na "lepsze" zycie.Po latach wkradla sie tesknota,ktorej
nie da sie pokonac zadna miara. Moj kazdorazowy wyjazd do Polski jest dla mnie
ogromnym swiętem,nieopisana radoscią,wrecz euforią.Łzy szczescia sa
slodkie,wiecie?Zas powroty wiążą sie z ogromnym przygnebieniem,czasem
chandrą ;przekroczenie polskiej granicy wyjazdowej oplakuję jak dziecko..Nie
chce nikomu doradzac ani odradzac wyjazdu.Sluchajcie wlasnych serc..

[merda]

Ja wrocilabym po rodzicow,brata ,babcie i paru przyjaciol.Nic wiecej mnie w
polsce nie trzyma;w panstwie gdzie sie walczy o przetrwanie ,a nie zyje.No moze
jeszcze polska mentalnosc jest mi blizsza.
Ale jak to mowia: "WSZEDZIE DOBRZE GDZIE NAS NIE MA".
Mieszkajac w Polsce chcialam za wszelka cene wyjechac,a teraz nieraz
tesknie,choc sama nie wiem czy za Polska czy za kolejna zmiana...
Wsrod wlochow na temat Polakow i Polski nie wypowiadam sie zle,ale szczerze
powiedziawszy momentami sie za Polske wstydze i w zadnym wypadku nie czuje sie
patryjotka.
Badzmy szczerzy,moze nie jest tu (it) idealnie,ale napewno latwiej sie zyje niz
w Polsce.

... wróciłam na Śląsk...

[hellee]

po ponad 10 latach w Niemczech gdzie czułam się "jak ryba w wodzie"...:)))
wróciłam "do domu" z tęsknoty za tym wszystkim o czym tu piszecie...
ale teraz, po 7 latach, wyjeżdżam i to akurat do Włoch (mój mąż znalazł tu
pracę)
i wyjeżdżam bez żalu bo muszę z największą przykrością stwierdzić, że tak
bardzo dokucza mi ten wszechobecny polski pesymizm, że nawet utrudnia mi to
pracę (zajmuję się terapią)
zabieram swoja pracę ze sobą i być może na miejscu nie wszystko będzie różowe
ale napewno jaśniejsze...:)))
pozdrawiam serdecznie...:)))



------------------------------------------------------
GG 3721019
Sposób dawania jest ważniejszy od tego, co się daje...

[katy.8]

A ja planuje powrót do Polski.Właściwie już wszystko zapinam na ostatni guzik.
Nareszcie do domu...mimo,że we Włoszech spędziłam ogromną część
życia, "wtopiłam" się w tłum,ale tak naprawdę to nigdy nie byłam stąd. Moje
serce zawsze tęskniło za Polską, jakakolwiek ona jest, ale moja -rodzinna.
Wiem,że przede mną następna próba,tym razem "wtopienia się" w polską
rzeczywistość, przez chwilkę będę tam cudzoziemką,ale wierzę,że dam radę!

chce wrócić do włoch!!!

[ragazzo11]

we włoszech spędziłem 3 lata, wróciłem do Polski, zacząłem studia w Warszawie,
za dwa lata je konczę i wracam.
wracam, bo tęsknie za tamtym słońcem,
za tamtym powietrzem,
za uśmiechem na ulicy,
za górskim krajobrazem,
za krętymi drogami,
za moimi wloskimi przyjaciolmi,
...

Pochodzę z małego miasteczka na zachodzie polski, mieszkam teraz w Warszawie,
dom rodzinny odwiedzam rzadziej niż wtedy, gdy pracowałem we Wloszech.
...bo mnie nie stac na podroze.

do swojego miasteczka na pewno nie wróce, w Warszawie zostac nie chce, wieć
gdzie...
do Italii... najchętniej do "mojej" umbrii, ale niekoniecznie.

Może to dziwne, ale bedąc tam poczulem, że zyje, poczylem pozytywny rytm zycia
bardzo wyraznie.
w polsce czuje marazm, egzystowanie w jakimś kotle, jakbym się unosił
bezwiednie w jakiejś sadzawce.
spadam stąd.

mieszkam w umbrii

[agnesep]

Ja mieszkam w umbrii, dokladnie kolo orvieto i od nastepnego roku akademickiego
bede nostryfikowac dyplom na uniwersytecie w Perugii. Co do mnie jestem bardzo
zadowolona ze tu mieszkam, ze tu zalozylam rodzine i ze tu powoli wtapiam sie w
kraobraz miasteczka w ktorym zamieszkuje.
Poznalam tu super ludzi, przyjaznych, goscinnych, zawsze z usmiechem na
ustach. Zakochalam sie tutaj w moim mezu, pieknym umbryjczyku i zostalam bardzo
ladnie przyjeta przez jego rodzine.
Pisze moze z bardzo duzym optymizmem, ale jestem po prostu tutaj szczesliwa.
owszem zdarzaja sie momenty trudne, czasem trzeba o cos powalczyc...ale
wszedzie tak a fakt ze moge cos pozdobywac sama tez sie podoba.
Za Polska nie tesknie. brak mi jedynie rodziny i przyjaciol zostawionych w
Polsce no ale przeciez istnieje telefony, intenet no i jak tylko mozna to
staramy sie odwiedzac.
Jednym slowem ciesze sie ze zyje wlasnie tutaj nella bella Italia e nella verde
Umbria.
TANTI SALUTI
aga
[e-mail]
gg 8883124

[annarea]

napewno nie wroce, jak napisal chyba Ragazzo11 bedac we Wloszech poczulam
pozytwna strone zycia. Odczuwam Italie jako moje miejsce, normalne zycie,
problemy jak wszedzie sa wieksze i mniejsze ale tutaj naprawde czuje sie jak w
domu.

[mari.na]

> Może to dziwne, ale bedąc tam poczulem, że zyje, poczylem pozytywny rytm zycia
> bardzo wyraznie.
> w polsce czuje marazm, egzystowanie w jakimś kotle, jakbym się unosił
> bezwiednie w jakiejś sadzawce.
> spadam stąd.
>


och jak ja cie rozumiem!!!!!! mam to samo uczucie w polsce ktore mnie dobija,
wszedzie marudzacy ludzie, frustracja ktora sie udziela a ja z moim dynamizmem
nie moge tak egzystowac, to nie wyjdzie!!! 3 lata zwiazku z pozytywnie do zycia
nastawionym wlochem z usmiechem na twarzy oddechem pelna piersia!! to nie chodzi
nawet o pieniadze czy komfort w innym kraju tylko ogolne podejscie, ludzie w
polsce nie przebywaja ze soba, zwalczaja sie nonstop...nie wytrzymam, jeszcze
tylko ulozyc wszystko przez najblizsze 2 lata i wypad.

[a.adriana]

ja planuje wyprowadzke z Polski do Wloch w ciagu max 2 lat. mysle ze na stale.
ale moja rodzina jest w wiekszosci tam, moge miec we Wloszech prace i czuje sie
tam lepiej niz w Polsce.

[zaczek10]

ja ja wrocilbym do polski wydaje sie ze pieknie we wloszech a u nas ,problemy,
polacy jestem 17 lat tutaj i czym mam sie pochwalic , kasa , przyjaciele nooo
sa ale polakom nie ufasz a dla wlocha bedziesz zawsze tym stranierem . no ale
zycze wszystkiego naj naj , byle nie poludnie i ta neapolitanska mondrosc
zycia , buuuuuuuuuuziaki

[grantex]

Ja wracam ,
po 18 latach , 2 lata w Rzymie i 16 na polnocy.

Bylismy tutaj razem z zona - Polka i synem.
I to wlasnie ze wzgledu na syna wracam.Uwazam , ze w Polsce ma wiekszy dostep
do dobrej oswiaty i wieksze szanse na zrobienie kariery.

Co jak co, ale dziecinstwo i okres dorastania w Polsce jest o wiele
ciekawszy.
:)

...syn...

[hellee]

nie wiem ile lat ma Twój syn ale mój, jak wrócilismy do kraju, miał wtedy 11 i
do teraz ma do mnie pretensje o ten powrót...
wprawdzie może studiować w całej Europie ale mimo wszystko twierdzi, że
gdybyśmy zostali za granicą to byłoby dla niego lepiej...
pozdrawiam...:)))



------------------------------------------------------
GG 3721019
Sposób dawania jest ważniejszy od tego, co się daje...

[grantex]

Moj ma 10.
Trudno w tym wieku o wszechstronna ocene sytuacji.
Dlatego to my rodzice musimy podejmowc wazne decyzje , nawet jezeli
nie sa popularne.
Akurat moj jest juz w Polsce od jakiegos czasu (nie mowil zbyt dobrze
po polsku) i czuje sie dobrze.
Zobaczymy co powie jak pojdzie od wrzesnia do szkoly.

:)

[frodo16]

A ja właśnie wracam. Byłam tu przez 2 lata, mój mąż 8 miesięcy. Może to za
krótko by oceniać ten kraj. Ale mam wrażenie że tutaj trudno o awans społeczny,
zawsze zostaniemy stranierami, no chyba że za 10 lat.. a ja nie chcę czekać by
czuć sie dobrze, akceptowana i u siebie. Gdy wchodzę do polskiego urzędu czy
banku juz na starciee jestem "pełnoprawna", a może to tylko kwestaia
nieznajomości języka. Ale my tęsknimy za lasem, łąką, babim latem, wieczorami
ze znajomymi którym naprawdę ufam i którzy nie chcą tylko zabawić się. Wreszcie
brakuje mi życia społecznego, jakiegoś rodzaju pełnej świadomości i zrozumienia
tego co mnie otacza. Myślę, że inaczej odczuwają to młodsi, ci którzy tu
studiują, albo te osoby które związały sie z partnerami włoskimi. Ja tu czuję
się samotna. Pomijam sytuacje w kraju wiemy że jest ciężko i niestety jeśli nie
poradzimy sobie w Polsce to wrócimy, ale nie dlatego że będzie to nasze
marzenie. Nie każdy może byc emigrantem. pozdrawiam

Wróciłam :)

[katy.8]

Wróciłam do Polski! Boże,nareszcie w domu...

Moja poprzedniczka frodo16 czuje to,co ja - samotność we Włoszech. Italia jest
krajem,w którym żyje się łatwiej , swobodniej , taniej. Wyjeżdżamy z Polski w
poszukiwaniu lepszej egzystencji , czasem miłości , spełnienia marzeń.
Niektórym się udaje zakorzenić , inni zawsze będą tęsknić za Ojczyzną. Ja do
nich należę. Żyłam we Włoszech parenaście lat - super praca,dobre zarobki ,
przez które stać mnie było na wszelkiego rodzaju wakacje i goszczenie rodziny,
niezależność w wynajmowanym mieszkanku , włoscy i polscy przyjaciele.Bardzo
dobrze rozmawiam w ich języku,przez co nigdy mnie nie poniżano ani wyśmiewano.
A jednak..
Jednak nie potrafiłam zaakceptować tego życia na obczyźnie , moje serce
tęskniło za krajem , gdzie zaczęło się moje życie, skąd pochodzi rodzina, gdzie
jest mój prawdziwy dom!
Decydowałam się na powrót kilka lat, wreszcie zdobyłam się na odwagę
i..wróciłam. Spakowałam dobytek,który nagromadziłam przez lata,przez miesiąc
żegnałam się z najbliższymi przyjaciółmi,tydzień płakałam zastanawiając się czy
podjęłam dobrą decyzję i wreszcie z drżącym sercem wyjechałam ze słonecznej
Italii.
Minęły trzy miesiące.Jak się teraz czuję? Wspaniale. Już odzyskałam pewność,że
decyzja była słuszna, znów się śmieję i chodzę z podniesioną głową. Przeżyłam
przecudowną polską jesień-ciepłą i kolorową-jakiej nie pamiętam od dzieciństwa.
Chodzę do lasu na spacery, na grzyby,których nie zbierałam parenaście lat-
jeszcze kilka dni temu znalazłam naręcze podgrzybków, z których była pyszna
kolacja!Na łące ganiamy z psem-w Italii mój piesek nie znał takiej swobody-
chodzimy nad rzekę , gdzie czasem dostaniemy rybę od któregoś z wędkarzy :)
Uwielbiam nasz kraj! Daje mi spokój serca,uczucie radości nawet z małych
dziennych spraw,wrażenie "czystości" powietrza i życia..
A co z pracą? Mnóstwo ludzi narzeka,ale widzę,że w Polsce z zatrudnieniem nie
jest tak źle. Interesowałam się możliwością pracy- w biurze ogłoszeń jest jej
naprawdę sporo! Zauważyłam też,że coraz częściej to pracodawcy poszukują
pracowników a nie na odwrót. Ale dużej grupie ludzi "nie opłaca się" pracować ,
umieją tylko narzekać,że za mała wypłata.
Odpocznę "chwilkę" i rozpocznę moje nowe-stare życie w Polsce.Jestem
szczęśliwa,że tu wróciłam. Życzę wszystkim emigrantom możliwości powrotu.

"Tu jest Twoje miejsce,
tu jest Twój ciasny,ale własny kąt,
tu jest Twoje miejsce,
tu jest Twój dom."

Z pozdrowieniami katy.8

[linn_linn]

Cieszy nas to, ze jestes zadowolona. Zdawaj jednak relacje co kalis czas.

[testardo]

Sorki, za niedyskrecje, ale powiedz czy masz dzieci? Ciekawa jestem jak one
odbieraja przeprowadzke i zmiane srodowiska.

[katy.8]

Nie,nie mam dzieci. Być może- mając pełna rodzinę-moja decyzja o powrocie
byłaby inna. W Italii mam kilka koleżanek,żon Włochów, które mają rozdarte
serca.Ich dzieci uczęszczają do włoskich przedszkoli i szkół,gdzie skoro
rozpoczęli naukę, muszą ją skończyć.Ale koleżanki niejednokrotnie w rozmowach
potwierdzały przeogromną,wręcz rozdzierającą tęsknotę za Polską i
krewnymi.Wyszły tam za mąż,bo wybrały miłość,ale zdają sobie sprawę ile ta
miłość od nich wymaga. Kolejni przyjaciele to emigranci całą rodziną - ci zaś
pragną wrócić,ale się boją..boją się zmiany ich życia na gorsze,zastanawiają
się czy dadzą radę znaleźć w Polsce pracę , czy środowisko zaakceptuje ich po
18 latach nieobecności..? Ja też się tego bałam, czułam się trochę obca,mimo,że
do Polski starałam się jeździć często.Bałam się,że ludzie potraktują mnie jak
kogoś z "innej półki" ,że odbiorą moją życzliwość jako zarozumialstwo czy
potrzebę kupna przyjaciela. Fakt, jestem ostrożna i nawet trochę podejrzliwa na
znajomości wyglądające "ekonomicznie" , nie szukam przyjaciół na siłę , jestem
cierpliwa i zadowalam się tą garstką znajomych,którzy zostali mi jeszcze z
czasów przedemigracyjnych.
Zdarzają mi się niewielkie wpadki np.językowe,gdy w sklepie zwrócę się do
sprzedawczyni po włosku albo dla orientacji w cenie towar przeliczam na stare
miliony, lub głośno skomentuję pasztety,jajka i herbaty w puszkach w sklepie
rybnym bądź korale i sukienki sylwestrowe u zegarmistrza ( we Włoszech w rybnym
sprzedawali tylko ryby a u zegarmistrza zegarki na rękę i ścianę).
Pełna nadziei,że dam radę-właściwie już dałam-wdrożyć się do polskiego życia ,
z radością oczekuję moich pierwszych świąt Bożego Narodzenia po powrocie DO
DOMU.