Raport mniejszości

[agniicha]

Z przyczyn obiektywnych, niezależnych od nas, z powodu monopolizmu TP S.A., z
powodu niemania dostępu do świata przedstawiamy sprawozdanie życia w stanie
offline

Kamiila i agniicha
:)))

dzień pierwszy - środa

[agniicha]

Kamila

g. 7.00 – dzwoni budzik. Muszę wstać. Ale po co? Aha, praca. Ale jak się
pracuje bez dostępu do internetu? Sprawdzę. Jednak wstaję. Co mi szkodzi.
g. 8.15 – no to jesteśmy. Komputer jednak włączamy, trzeba muzyczkę na czymś
odpalić. Odpalamy też czajnik, żeby kawą zregenerować siły po przeprowadzce.
Ręka odruchowo zjeżdża myszką na dół, żeby włączyć gg. Ych, nie chce się
włączyć, ciekawe dlaczego.
g. 9 – zaczynam ciepło myśleć o zrzutach ekranu, które robiłam pasjami.
Poczytam sobie. To nic, że stare. Chociaż przypomina to palenie zagaszonego
wcześniej papierosa. O właśnie – i palić nie mogę przy biurku. Muszę okno
otwierać. Zimno.
g. 9.15 – to dziwne, ale w ciągu 15 minut zrobiłam to, do czego się zbierałam
przez ostatnie kilka tygodni – zarchiwizowałam zdjęcia w komputerze. Kto by
przypuszczał, że zajmie mi to tak mało czasu. Aga szaleje z papierowymi
zdjęciami. Znalazła cudeńka prawdziwe. Kto by pomyślał, że je mamy...
g. 9.30 – Aga myje okno. Mówi, że cały brud ze szmatki zostaje na parapecie.
Niesłychane. Teraz pucuje ramy papierowymi ręcznikami. Okno wydało dźwięk. Coś
jak “wiiiizzzzzzgggg”. Chyba lubi być myte. Uwaga, otwiera okno. I śpiewa.
Zimno się zrobiło. Aga myje nie naszą reklamę, która jest za oknem. Dalej
śpiewa. I wzdycha. Szmatka się zużyła. Trzeba wziąć nową. Szmatkę, nie Agę.
g. 10.02 – Aga się rozhulała z myciem. Doprowadziła do zanieczyszczenia już nie
wiem którą szmatkę z kolei. Mam nadzieję, że podłączą nam w końcu internet, bo
ja nie wytrzymam ciągłych porządków.
g. 10.05 – otworzyli cukiernię, w której są same pyszności. Zostawiamy
gospodarkę

Agniisia
g. 7:35 Jadę wśród pół uroczych i wtem ... Dzwoni budzik! Zaraz mu przydzwonię.
Po co dzwoni? Pewnie się przejęzyczył, przecież dziś niedziela a w ogóle to na
uroczych polach nie ma budzików.
g. 7:50 Dzwoni telefon dryn, dryn... stoi daleko dryn, dryn ... trzeba się
ruuuuszyć z ka_na_pay. Ale mi się nie chce lecz telefon jest uparty. Kto to
dzwonić może, do mnie czy nie do mnie... O do mnie! Kamilka? No co ona... jak
to było, jej głos w pamięci “rano zajdę po Ciebie i idziemy do nowego pałacu”.
Jednak nie niedziela.
g. 8:04 Gdzieś po drodze mijamy neciarnie. Chyba będzie trzeba sobie
przypomnieć stare czasy i kontakt emilkowy.
g. dalej po ósmej - Kamilka dała mi kawę parującą w przestworza. Obiecała, że
jak wypiję to nagle stanie się z nocy - dziś. A tak było słodko w łóżeczku
ciepłym.
g. jeszcze dalej po ósmej, może być przed dziewiątą - Trzymamy razem dużo
pieniądzów w łapkach zanim je wydam na goopooty nie potrzebne wcale
państwowości.
g. nie wiem ile po dziewiątej, bo Kamila ma zegarek w kompie – Układam zdjęcia.
Bardzo lubię układać, byle nie w swoim pokoju. Tu exburmistrz, tam
nextexburmistrzątko. Schować do koperty! Nie patrzeć! Kamilka ćwierka przy
kompie, jeszcze chwila i idziemy do Graczyka.
g X – Jak myje to chyba nie mogę pisać, prawda?
Dobrze nam na nowym. Kamila poszła po ciastka i Kubusia więc mam czas na
refleksję i zadumę. Pan Edward przyniósł gazetki, wyglądają dobrze. Za oknami
drzewa, ludzie na chodniku, ludzie na cmentarzu, pod cmentarzem. Jak
refleksyjnie i zadumowo ojej.

Kamila
g. 10.49 – Ciastka pyszne. Kończymy właśnie ponczówki, zaraz się zabieramy za
babeczki i pączki. Herbata już paruje z kubków. Zjawiła się nadprogramowa osoba
do zapasów od cukiernianego Graczyka. I szefowa przyszła. Hmmm, kawę to im
zrobię, ale babeczki lepiej unieszkodliwić zawczasu. Na wszelki wypadek.
g. 11.09 - Zjadłam swój przydział. Teraz sobie zapalim. Wczoraj szefowa mówiła
co prawda, że palić wolno tylko na balkonie. Ale to było wczoraj i może
zapomniała. A w zasadzie balkon to to samo co okno. Wyjść też można jakby się
kto uparł.
g. 11.18 – Pokój wygląda jak sztab przygotowań do strajku generalnego.
Wszędzie, gdzie się tylko da, wieszamy nasze logo. Mamy okna od ulicy. Głównej
ulicy. Już prawie nic przez nie nie widać – oplakatowane. Słychać za to szum
samochodów. W starej siedzibie było cicho i spokojnie. To se ne vrati...
g. 11.21 – Pojawił się już miły, swojski bałagan. Zanotowałam już trzy brudne
kubki. Cztery kolejne są już w użyciu. Leci już trzecia płytka Kabaretu
Starszych Panów, co oznacza nam upływ czasu.
g. 13.01 – Pada deszcz. Poszłyśmy z Agą na pocztę. Trzeba coś robić z wolnym
czasem. Wróciłam sama. Aga pojechała do Olsztyna. Poszłam z szefową i Adasiem
do starej siedziby po baner reklamowy. Z powodu niemania klucza baner pozostał
na starym miejscu.
g. 13.23 – Mycie okien było przedsięwzięciem co najmniej bezsensownym. Deszcz
zachlapał szybki i jest jak było. Wszechogarniający marazm powoduje, że mam
odruchy peerelowskiej urzędniczki – patrzę na zegarek co 5 minut. Człowiek by
nawet chętnie popracował, ale jak to zrobić bez telefonu? Latać po mieście w
taką pogodę? Eee tam..
g. 13. 32 – Przeczytałam już co ciekawsze rzeczy w swojej “Polityce” i
Agi “Newsweeku” Kończę jeść drugą bułkę i trzecią parówkę. Kubki są brudzone w
zastraszającym tempie. Zapomniałam, że nie lubię parówek. Kawa jest tu
niezbędna. Jutro chyba pójdę do fryzjera. Jest tuż obok redakcji.
g. 13.38 – Nie pójdę jutro do fryzjera. Bankomat (też jest tuż obok redakcji)
pokazał sumę z końcówką 9,96. Dlaczego te wredne maszyny nie wypłacają bilonu?
Jak wydam wszystko na fryzjera, to nie wystarczy mi na GW i papierosy. Pójdę do
fryzjera jak tylko jakaś dobra dusza zasili moje konto. Ale może już wtedy
będziemy miały internet to szkoda będzie wychodzić z pracy.
g. 16. 10 – To już chyba ta godzina, kiedy można iść do domu. Zrobiłam dziś
kilka nie bardzo pożytecznych rzeczy. Zastanawiam się, co będę robiła wieczorem
w domu, skoro gazety przeczytałam w pracy. Jutro czwartek, hmmmm.... Zapas
materiałów do następnego numeru nie wygląda zbyt obiecująco. Ale jakoś to
będzie ...

agniisia
16:38 Wróciłam z Olsztyna. Przywiozłam parę prezentów dla konia. Po co mam
wydawać wszystko na siebie skoro tak przyjemnie wydać wszystko na Cejlona.
Minęłam się z Kamilką a miałam taką ochotę na wspólną popołudniową kawę. Kamila
otwiera okno jak pali ale i tak po wejściu szara ściana smrodku się na mnie
rzuciła. Niefajnie.
Już myślałam, ze ta Zołza mleko do kawy wypiła, ale nie-e. Zostawiła małe co
nie co dla Agi J
W telefonie szumi, może jest podłączony do pralki? Trzeba to zbadać. Kabel
wskazuje na podłączenie do ściany. Nie wiem, co jest w ścianie, bo nie mam
przyrządów. Teraz należy się zastanowić, jak to umieścić w Lochach. Nie można
pisać więcej, bo jeszcze przekroczę magiczne 100 minut.

dzień drugi - czwrtek

[agniicha]

Kamila
8.36 – ej, ej, bez takich, wcale nie wypiłam mleczka. Naprawdę. Tylko sobie raz
dolałam do kawy, ale uprzejmie zapytałam o zgodę. Dziś mnie nie ma. Mentalnie.
Dostałam w końcu “Pięć oceanów” z piosenkami Osieckiej. Proszę dziś nic do mnie
nie mówić i niczego nie chcieć. I uprzejmie donoszę, że palili ze mną Adam W. I
Rafał S. I ja stałam przy oknie. I marzłam. A oni nie.
9.08 - dopijam kawę. Dalej nikogo nie ma. Cisza i spokój. Osiecka była
geniuszem. “paryski walc ma niebo w półnutach, nie robi na drutach”. Realizm
magiczny. O ile mnie słuch nie myli to Edyta Jungowska to śpiewa. Lubię
dostawać płyty i nie wiedzieć do końca, co na nich jest i kto to śpiewa. Po
wczorajszym czytaniu gazet w pracy i niemaniu nic do roboty w domu wieczorem,
pisałam listy. Znalazłam w szufladzie papier listowy, który dostałam od kogoś
tam kiedy miałam bodajże 14 lat. Oczywiście różowy, oczywiście w kwiatuszki,
oczywiście kiedyś był pachnący. Wysmażyłam dwa listy. Pogoda dalej paskudna.
Zimno i mokro. Wczoraj na poczcie ludzie patrzyli na mnie jak ja wariatkę.
Odbierałam przesyłkę z płytami i oczywiście jeszcze przy okienku zaczęłam ją
rozpakowywać. Wyciągałam kolejne płyty i coraz szerzej się uśmiechałam. Potem
wyciągnęłam jeszcze list, który oczywiście od razu przeczytałam i natknęłam się
na część konsumpcyjną. Jednego cukiereczka od razu zjadłam. Przechwyciłam
zdziwione spojrzenie jednej paniusi, kiedy wyciągnęłam z pudełka torebkę
budyniu. I orzeszki. Orzeszki zjadłam wczoraj, budyń zrobię sobie dziś
wieczorem. I jeszcze dwie paczuszki pachnącej herbaty. O właśnie, kawę wypiłam,
to czas na herbatkę. “Ulica Japońskiej Wiśni niech Ci się przyśni co jakiś
czas...”
12.51 – Osiecka dalej trwa. Tylko zamieszanie robimy straszne i mało co
słychać. Zaraz mamy przerwę na kawę. Ale przerwę po czym? Praca dalej idzie co
najmniej niemrawo. Doniesienia z pola bitwy są takie, że podobno jutro mamy
wrócić do cywilizacji.

Agniisia
10:00 Pierwsze kroki skierowane do starostwa. Kawa z Benią i uśmiech do
starosty na jutro na wywiad . Jest tak miło w redakcyjnym gronie (plus bułeczki
i sałatka), że szkoda czasu na pisanie ;- )))))

Kamila

14. 36 Rany, ile ja dziś zjadłam. Wszyscy się dziwią ale twierdzą, że to wpływ
wiosny. No nie wiem. Mogłaby spaść na mnie tona śniegu a ja i tak z chęcią
spałaszowałabym te resztkę sałatki, co została w pudełku. Mhhhmmm...może jak ją
zjem to i tak nikt nie zauważy? A co mi tam. I tak mam opinię wypijacza mleka i
śmietanki, to mogę dołączyc do tego opinię wyżeracza sałatek.

Agniisia
17:33 Jakoś nie składało się zasiąść przed monitorkiem. Kamila wychodzi i robi
dużo szumu. Znalazła parasolkę. I jeszcze mi przez ramie zagląda, nie
wspominając o dziubania parasolką nie powiem gdzie! "Tylko nie siedź za długo!"
grozi Pani z parasolką. A czy ja kiedykolwiek długo siedziałam? No ale
dzisiaj?? Znalazła mi na oceanach moją ukochaną piosnkę a teraz nie dała mi jej
posłuchać. No co za @ z tej kobiety :- )))) "Nie, nie żałuje... " ja naprawdę
kocham swój kraj.
Dziś była praca koncepcyjna. Co za kabaret.
Jest dość duże prawdopodobieństwo, ze jutro nam oddadzą naszego kochanego
kabla. A już zaczęło mi się podobać to pisanie.
Do jutra ;- ))))

[gregorij_]

tak się zastanawiam, czy uzaleznienie Wam nie grozi, uzaleznienie od niemania
czatu? :-)))

[agniicha]

tak się zastanawiam, od czego to uzależnienie? Dlaczego nie wisze nieruchomo na
pasku, gdy nie ma nikogo z "przyjaciół"?

[agniicha]

agniisia
Dziś nadleciała dobra nowina. Internet przed świętami!!! Nagle okazało się, że
internet przydaje się też w pracy i nie jest li tylko dostarczycielem
przyjemności. Barter z cafejką nie wychodzi nam dobrze. Godziny uciekają z
zegarka, jakby je ktoś poganiał. Może Pan kawiarenkowy ma taki specjalny mały
bacik :)

[cwi]

No i proszę... to modły zostały wysłuchane
:-))))

Cwi

[agniicha]

Bez telefonów nie ma nawet czasu by popisać. Robimy tyle km dziennie, że TIR by
się nie powstydził wyniku. O wszystkich pamiętamy i ciepło myślimy :)

[nonstop]

No dobra, ale dlaczego wszystkie relacje kończą się około osiemnastej?
A co dalej?
:-))))

[senne_marzenie]

cenzura, non, cenzura dziala:)

[agniicha]

Dalej nie pracujemy i po 18 nie bywamy w necie, bo Kamila Kubusia a ja
Konika :))). Po 18 zmieniają nam się twarze z uzytkowych w osobiste. Nie innym
to oglądac i oceniać.

[gregorij_]

następne spotkanie w JBP w południe w takim razie :-)

[agniicha]

mi jest przykro to mówić ale jesli nadal bede czarna to na spotkaniu się nie
zamelduję :)))

[agniicha]

agniisia:

To jeszcze informacja z piątku. Zdarzyło się mi być w szpitalu. Proszę się nie
martwić, nie trafiłam tam z powodu ciała mego, raczej służbowo. Przy wejściu
zaraz na ławce przed drzwiami gabinetu na parterze siedziała kobieta. Mogła
mieć może na oko 35 lat. Płakała, zanosiła się wręcz szlochem. Mijały ją
pielęgniarki i chorzy. Kafelki na podłodze leżały, jak zazwyczaj. Łzy
rozbijające nie robiły im różnicy. Stałam przy automacie wydającym foliowe
kapcie. Nie wiedziałam, co zrobić. Choć nie tak. Wiedziałam co powinnam zrobić,
ale nie wiedziałam co mam możliwość zrobić. Nie chciałam jej ominąć tak
zwyczajnie. Chyba nie płakała tak głośno bez powodu. Stanęłam przed nią i
przyglądałam się. Zauważyła, popatrzyła na mnie. Zamurowała mnie, nie
wiedziałam co powiedzieć. Tylko popatrzyłam, a ona „nie trzeba, dziękuję”.
Załatwiłam co miałam załatwić na drugim piętrze ale czekając zdobył mnie drugi
obrazek. Z ostatniego piętra schodziła para powiększona przepisowo do trójcy.
Małe zawiniątko cicho sobie oddychało w różowym kocyku, może to dziewczynka.
Nowa mama szła jak mgiełka lekko po schodach niesiona czułością i ostrożnością.
Sama w sobie wcale tak nie wyglądała. Była zwykłą kobietą prostą z wioski. W
kurtce sprzed lat, swetrze nie do koloru, butach skóropodobnych. Nowy tato
obejmował nowa mamę i podtrzymywał nie tylko na duchu. I tak sunęli w
przepisowym trójkącie. Jutro pójdą na wywiadówkę a pojutrze na wesele.
I tak zbiegły mi się piętrami największa radość z największym smutkiem.

[nianiaa]

Agnicha,choc pomyliłam cie ostatnio z agni_me to i tak powiem jedno.JESTES
WIELKA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[agniicha]

niania nie przy ludziach :)

[marcia79]

Dziewczynki...wroccie juz do mnie.
Niemania mnienia nie trzeba przecieniac.
Swiat raptownie stal sie dla nas za duzy, odnalezc sie nie mozemy.... :-((
I cytacik maly...znany skadinad mi i Kamili tu pasuje..
"Tak zacieramy sie im blizej siebie.
Jestesmy dalsi wciaz od zobaczenia..."
I jeszcze na dodatek te wstreciuchy bramke wylaczyli...
buuu
Wroccie...

[agniicha]

A my brniemy po kablach i łączach, w żyłkach światłowodowych rączki nam sinieją
i nijak nie możemy się przecisnąć :))) Ale obiecują, że już we wtorek :))))

[marcia79]

obiecanki pisanki??? :-))))))