Bajkowo - swiatecznie

[lusia_janusia]

Cztery świece


Cztery świece spokojnie płonęły. Było tak cicho, że słychać było jak ze sobą rozmawiały.
Pierwsza powiedziała: – Ja jestem POKÓJ. Niestety, ludzie nie potrafią mnie chronić. Myślę, że nie pozostaje mi nic innego jak tylko zgasnąć.
I płomień tej świecy zgasł.

Druga: Ja jestem WIARA. Niestety nie jestem nikomu potrzebna. Ludzie nie chcą o mnie wiedzieć, nie ma sensu, żebym dalej płonęła.

Ledwie to powiedziała, lekki powiew wiatru zgasił ją.

Trzecia: Ja jestem MIŁOŚĆ. Nie mam już siły płonąć. Ludziom nie zależy na mnie i nie chcą mnie rozumieć. Nienawidzą najbardziej tych, których kochają – swoich bliskich.

I nie czekając długo i ta świeca zgasła.

Nagle do pokoju weszło dziecko i zobaczyło trzy zgasłe świece. Przestraszone zawołało: Co robicie? Musicie płonąć! Boję się ciemności!

I zapłakało.

Wzruszona czwarta świeca powiedziała: Nie bój się! Dopóki ja płonę zawsze możemy zapalić tamte świece. Ja jestem NADZIEJA.

Z błyszczącymi i pełnymi łez oczyma, dziecko wzięło świecę i zapaliło pozostałe świece.

Niech nigdy w naszych sercach nie gaśnie Nadzieja i każdy z nas jak to dziecko, niech będzie narzędziem, gotowym swoją Nadzieją zawsze rozpalić Wiarę, Pokój i Miłość.

Autor nieznany - z netu

[lusia_janusia]

HISTORIA O ANIOŁKU I BOŻONARODZENIOWEJ GWIAZDCE

Opowiem wam historię o aniołku małym ,
spacerował wśród gwiazdek w swym ubranku białym
zawsze wesoły, bawił się z wszystkimi,
anioły w niebie bardzo go lubiły.


Kilka dni przed świętami mały aniołek dowiedział się od swoich przyjaciół, że
bożonarodzeniowa gwiazdka obraziła się na ludzi. Słyszała, że ciągle narzekają , są dla siebie niemili, kłócą się.
-Ukryję się, pomyślała. W tym roku ludzie nie zasługują na Boże Narodzenie.
Gdy o tym usłyszał aniołek, bardzo się zmartwił. Muszę odnaleźć gwiazdkę, dzieci czekają cały rok na te najpiękniejsze święta. Podrapał się w głowę i zaczął rozmyślać, kogo by można poprosić o pomoc. Przyszedł mu do głowy wspaniały pomysł. Jest przecież taka wspaniała postać, za którą przepadają dzieci i jest symbolem świąt. Przecież to święty Mikołaj. Zaraz pofrunę do niego i poproszę o pomoc. Aniołek przywitał się ze starszym panem z siwą brodą.
-Panie Mikołaju, czy nie wiesz, gdzie się ukryła bożonarodzeniowa gwiazdka, spytał?
-A kiedy zniknęła, zapytał Mikołaj? Nic o tym nie wiedziałem. Przez cały rok przygotowuję dla dzieci prezenty. Jeżeli nie będzie Bożego Narodzenia, moja praca pójdzie na marne.
Przecież to są święta miłości i radości. A najszczęśliwszymi istotami o czystym sercu są dzieci. Musisz aniołku polecieć do jakiegoś przedszkola i poprosić dzieci o pomoc.
Nie zastanawiając się długo, bo czasu było coraz mniej, znalazł małe przedszkole .
-Kochane dzieci, proszę Was o pomoc w odnalezieniu świątecznej gwiazdki. Ukryła się . Kto zaświeci na niebie w wigilię i oznajmi, że możemy zasiąść gośćmi do stołu?
Bez niej w ogóle nie będzie Bożego Narodzenia. Proszę , zaśpiewajcie pastorałkę o małej gwiazdce, może wysłucha dzieci i powróci do nieba. Dzieci z całego przedszkola zebrały się w jednej Sali i zaczęły pięknym głosem śpiewać . Aniołek cały czas spoglądał w górę. Wreszcie zauważył na niebie maleńkie światełko. Z uśmiechem podziękował przedszkolakom za pomoc i odfrunął. I tak Boże Narodzenie zostało uratowane.

Ta historia o aniołku
nie kończy się wcale,
ciągle chodzi on po chmurach,
ludziom radość daje
i co roku przypomina,
gdy choinka świeci,
pamiętajcie o miłości
dorośli i dzieci.

opowiadanie znalezione w internecie – autor nieznany

[lusia_janusia]

Wierszowana opowieść wigilijna

Jest wigilia więc Filipek gwiazdki wypatruje
wie że gdy wzejdzie na niebie prezenty zwiastuje.
Chociaż choinka ubrana opłatek na stole
lecz że brak prezentu pod nią ma bruzdy na czole.


Z kuchni czuje zapach barszczu i smażonej ryby
pewnie w barszczu będą pływać bardzo smaczne grzyby.
Lecz myśli jego wracają czy Mikołaj Święty
dziś przyniesie mu prezenty jakże jest przejęty.
Chciałby aby Staś i Hubert oraz chora Krysia
– wszyscy prezenty dostali ot chociażby misia.
Dłuży mu się to czekanie oczka przymykają
czy Mikołaj z gwiazdką przyjdzie – myśli zasypiają.
Usnął, śni że coś zajada, nie to nie jest czekolada,
je szyneczkę trochę sera, za owoce się zabiera,
jeszcze wypije kakao i wyruszy w drogę śmiało.
Ale wcześniej rozplanuje prezenty po podpisuje
by nie tracić ani chwili dzień wystarczyć musi mili.
Ach, do szopy jeszcze skoczy po oliwę aby w nocy
sanie były wyślizgane do jazdy przygotowane.
Wkładki zapomnieć nie może z piętami byłoby gorzej,
gdyby nie włożył do buta – droga przed nim lodem skuta.
Teraz pewny jest że zdąży do zmroku ziemię okrąży
odwiedzi wszystkie maluchy, prezenty da pod poduchy.
Pod choinkę też powkłada do skarpety poukłada,
za komodę czy pod drzwiami, już cieszy się z dzieciaczkami.
Nagle mama zawołała że już gwiazdeczkę ujrzała,
zerwał się Filipek raz dwa, cóż to śnił, czy ten sen prawda?
Widzi gwiazdę pięknie świeci prezenty będą dla dzieci?
Tak, pod choinką jest miś zatem był Mikołaj dziś
a on przespał i śnił cuda – Mikołaj to nie ułuda!

Kazimiera Woźniak

[lusia_janusia]

BAJKA O WIGILIJNEJ GWIAZDCE

Była sobie mała, wigilijna gwiazdka. Co roku w ten jedyny wieczór wychodziła na niebo i rozbłyskiwała, jak tylko potrafiła najpiękniej. Ale potem, przez dwanaście długich miesięcy musiała czekać, aż znowu przyjdzie wigilia Bożego Narodzenia. Mała gwiazdka wcale nie była z tego zadowolona. Często użalała się nad swoim losem:

– Dlaczego mogę pokazywać się ludziom tylko raz w roku? To naprawdę niesprawiedliwe! Tak bardzo chciałabym być kimś innym…

Pewnego razu, gdy stary, poczciwy księżyc rozgościł się na niebie, mała gwiazdka rozpoczęła swoje narzekania.

– Jaki ty jesteś szczęśliwy, że zawsze o zmierzchu zwiastujesz nadejście nocy!… – chlipała.

Sędziwy staruszek uśmiechał leciutko i pobłażliwie kiwał głową.

– Powiedz mi, w taki razie, kim chciałabyś być, moja mała przyjaciółko? – zapytał nagle.

Gwiazdka wzruszyła ramionami. Nad tym nigdy się nie zastanawiała. Wtem, tuż obok niej, zawirował, zamigotał i poleciał w dół płatek śniegu.

– Już wiem! – klasnęła w dłonie wigilijna gwiazdka – Chciałabym być śnieżynką! Pomyśl tylko, kochany księżycu, jakby to było wspaniale tańczyć w powietrzu, być leciutka niczym mgiełka, wirować na wietrze i lecieć hen, przed siebie, w daleki świat!

Księżyc zastanowił się chwilkę, a potem zwrócił się do gwiazdki:

– Usiądź na moim błyszczącym rogu. Zaraz sama się przekonasz, czy gwiazdki śniegu są naprawdę szczęśliwe…

I poszybowali w dół.

Rzeczywiście, spadające płatki śniegu wyglądały wspaniale! Pchane jakąś nieznaną siłą, odbijały się od siebie, omijały, krążyły, wznosiły w górę, opadały, a w końcu spadały na ziemię i ….. już nie były pięknymi gwiazdkami. Przejeżdżające samochody rozpryskiwały na boki mokre grudy brudnego, czarnego śniegu. Jakiś przechodzień brnąc po kostki w szarej mazi, ze złością narzekał:

– Fe, jaka okropna kasza!

Wigilijna gwiazdka skrzywiła się z niesmakiem. Księżyc uśmiechnął się i zapytał:

– Czy nadal pragniesz być śnieżynką?

– Nie! – gwałtownie zaprzeczyła gwiazdeczka – One wcale nie są szczęśliwe! Taki smutny los czeka każdą z nich. Już za nic w świecie nie chcę być płatkiem śniegu! Chciałabym być na przykład… na przykład…

Gwiazdka przymrużyła oczka i rozglądała się wokoło, jakby czegoś szukała. Nagle jej wzrok padł na błyszczące w oddali fabryczne światełko.

– Ojej! – krzyknęła – Księżycu, zobacz, tam jest coś ciekawego! Tak pięknie błyszczy! Polećmy tam na chwilę, proszę….

Księżyc bez słów spełnił życzenie swojej przyjaciółki. Wkrótce przez maleńkie okienko zaglądali do wnętrza fabryki. Człowiek w specjalnej masce, chroniącej jego oczy, spawał żelazną konstrukcję. Tysiące maleńkich iskierek wytryskiwało spod rąk spawacza.

– Ach…- rozmarzyła się wigilijna gwiazdka – Jakie piękne, maleńkie gwiazdeczki! Chciałabym być jedną z nich…

Tymczasem kolorowe ogniki szybowały w górę, początkowo splątane ze sobą, potem rozpryskiwały się na złociste drobinki, pokrzykiwały coś do siebie, migotały jeszcze przez chwilę i nagle…. znikały. Zupełnie jakby rozpływały się w powietrzu! Księżyc nie zdążył jeszcze o nic zapytać, gdy wigilijna gwiazdka krzyknęła:

– Nie, księżycu, już nic nie mów! Wcale nie chcę być jedną z tych gwiazdeczek!

– Tak też myślałem. – stwierdził spokojnie księżyc. I znowu poszybowali w górę.

– Właściwie, to sama dokładnie nie wiem, kim chciałabym być…- zmartwiła się gwiazdka.

Właśnie przelatywali nad osiedlem domków jednorodzinnych. Mimo, że było już późno, okna wszystkich domów jaśniały w mroku jaskrawymi światełkami. Księżyc zbliżył się do jednego z okien tak, aby jego towarzyszka mogła zajrzeć do środka. Mała wigilijna gwiazdka aż buźkę otworzyła ze zdumienia. W kącie pokoju stało ogromne, zielone drzewko. Wśród jego gałązek czerwieniły się czapeczki krasnoludków, błyszczały pękate bombki, szeleściły kolorowe cukierki. Porozrzucana wata sprawiała wrażenie, że drzewko okryte jest śniegową kołderką. Ale to, co najbardziej urzekło naszą gwiazdkę, znajdowało się na samym jego wierzchołku. Była to duża, błyszcząca, złocista gwiazda. Pyszniła się swym blaskiem, spoglądając na wszystko i wszystkich z góry.

– Już wiem, już wiem! – zapiszczała wigilijna gwiazdka – Księżycu, już wiem, kim naprawdę chciałabym być! Och, gdybym mogła być tą piękną, błyszczącą ozdobą na szczycie choinki! Każdy mógłby mnie oglądać i podziwiać. Jakże byłabym wtedy szczęśliwa…

Ledwie powiedziała te słowa, do pokoju wbiegła gromadka dzieci. Dwie dziewczynki z jasnymi lokami rozrzuconymi na ramiona podskakiwały wesoło, starszy od nich chłopiec z bujną, kruczą czupryną starał się je wyprzedzić, a na samym końcu dreptał ledwie jeszcze trzymający się na nogach berbeć. Popychając się nawzajem i śmiejąc podbiegły w stronę okna. Księżyc i gwiazdka gwałtownie unieśli się w górę.

– Mamo, tato! – usłyszeli nagle cieniutki głosik jednej z dziewczynek – Już jest! Nareszcie jest! Wigilijna gwiazdka świeci, pora zaczynać!

Dzieci z radością wskazywały na migoczącą na niebie gwiazdeczkę, podskakiwały z uciechy i przekomarzały, kto pierwszy ją zauważył. Do pokoju weszła kobieta, fartuchem ocierała mokre ręce. Na choince rozbłysły różnokolorowe lampki. Kobieta zerknęła przez okno.

– Rzeczywiście. – uśmiechnęła się – To wigilijna gwiazdka. Siadamy do stołu!

Księżyc i wigilijna gwiazdka długo jeszcze wpatrywali się w okno. Widzieli, jak matka i ojciec dzielą się ze swymi dziećmi opłatkiem jak składają sobie życzenia, wyciągają spod choinki prezenty. Długo jeszcze brzmiały im w uszach słowa głośno śpiewanej kolędy: “Lulajże, Jezuniu”.

– Wiesz, księżycu… – szepnęła w końcu gwiazdka – Zmieniłam zdanie. Już nie chcę być kimś innym. Pragnę być wigilijną gwiazdką, która zwiastuje ludziom radosną nowinę. Mój czas już się kończy, ale za rok pojawię się znowu…

Poczciwy księżyc nic nie powiedział, tylko z uśmiechem pokiwał swoją starą, sędziwą głową.

Elżbieta Janikowska - z netu

[lusia_janusia]

Dziewczynka z zapałkami

Ostatniego wieczora w roku, było bardzo zimno, padał śnieg i panowała niemalże całkowita ciemność. Mała, głodna dziewczynka wędrowała przez zmierzch. Nie miała czapki, a jej bose stopy były wręcz niebieskie z zimna. Opuściła dom w kapciach mamy, ale jeden zgubiła, a drugi zabrał jej łobuz.

W swoim fartuszku miała dużo zapałek, ale żadnej jeszcze nie sprzedała. Dlatego nie odważyła się wrócić do domu – czekało tam ją lanie i nie było w ogóle cieplej niż na zewnątrz. Światło wylewało się z otaczających domów i czuć było niesamowity zapach pieczonej gęsi. Śnieg spadł na włosy dziewczynki, a ona przycupnęła między dwoma domami. Jej zmarznięte dłonie piekły.

Jeśli tylko odważyłaby się rozpalić zapałkę, mogłaby ogrzać swoje dłonie. Po chwili, pstryknęło i pojawił się płomyczek – wyglądał jak mała świeczka. Ale cóż to był za dziwny płomień! Wydało jej się, jakby siedziała na wprost cudownie ciepłego kominka. Och, jakże byłoby to miłe!, pomysłała. Płomień zgasł, a ona znów była w ciemnym kącie.

Rozpaliła kolejną zapałkę i po chwili… mogła spojrzeć przez ścianę domu do jego wnętrza! Widziała pokój ze stołem, na którym stała pieczona gęś i inne pyszności. Gęś nawet jej pomachała! I znów płomyczek zgasł, a ona była na zimnej ulicy.

I znów zapaliła zapałkę i wtem, znalazła się nagle pod piękną choinką, którą zdobiły piękne ozdoby i tysiąc świec! Wyciągnęła do nich rękę, ale zapałka zgasła. Tysiąc świec jakby się uniosło i zmieniło w jaśniejące gwiazdy. Jedna z gwiazd zaczęła spadać, zostawiając za sobą świetlny świat, przecinający ciemne niebo. Gdy gwiazda spada, ktoś umiera, pomyślała dziewczynka, ponieważ tego nauczyła ją babcia.

Wyjęła kolejną zapałkę i ją zapaliła. I znów otoczył ją dziwny blask. A tam… pojawiła się jej babcia! Rozświetlona przyjemnym światłem i łagodnym spojrzeniem oczu.
– Babciu! Babciu, weź mnie ze sobą – zapłakała dziewczynka. – Kiedy płomień zniknie, znikniesz i ty. Tak samo jak gęś, kominek i choinka.

Szybko zapaliła wszystkie zapałki. Tak bardzo chciała, by jej babcia została! Otaczające światło było teraz jaśniejsze niż światło dzienne, a jej babcia tak piękna, jak nigdy wcześniej. Pochwyciła dziewczynkę w swe ramiona i zaczęła się z nią unosić. Wyżej i wyżej, gdzie panuje szczęście i gdzie nie ma głodu ani zimna. Obie były teraz z Bogiem.

Następnego ranka, w rogu między domami, ludzie znaleźli małą dziewczynkę z czerwonymi policzkami i uśmiechem na ustach. Zamarzła na śmierć ostatniej nocy w roku, a pierwsze światło nowego roku zaświeciło nad nią jasno.

Próbowała się ogrzać, zauważyli ludzie. Ale nikt z nich nie wiedział o pięknych rzeczach, które dziewczynka ujrzała. I nikt nie wiedział, że ona i jej babcia rozpoczęły nowy rok w radosnych niebiosach.

[maria88]

Piekna bajka Christiana Andersena mam ją w wydaniu w domu w Basniach.

[kendo]

uch...zawsze zakreci mi sie lezka w oku,
biedne dziecie,

pomyslec,ze w obecnych czasach istnieja jeszcze takie dzici,gdzie brak im ciepla w calym znaczeniu slowa....

[kendo]

...cyt...
sliczne te bajeczki
a gwiazdka nareszcie zadowolona i z uteskniemi bedzie czekac na nastepny rok...

[kendo]

lusia_janusia napisała:

> Wierszowana opowieść wigilijna
>
> Jest wigilia więc Filipek gwiazdki wypatruje
> wie że gdy wzejdzie na niebie prezenty zwiastuje.
> Chociaż choinka ubrana opłatek na stole
> lecz że brak prezentu pod nią ma bruzdy na czole.
>
>
.
> Nagle mama zawołała że już gwiazdeczkę ujrzała,
> zerwał się Filipek raz dwa, cóż to śnił, czy ten sen prawda?
> Widzi gwiazdę pięknie świeci prezenty będą dla dzieci?
> Tak, pod choinką jest miś zatem był Mikołaj dziś
> a on przespał i śnił cuda – Mikołaj to nie ułuda!
>
> Kazimiera Woźniak
>

jak to dzieciaczki oczekuja na Mikolaja z niecierpliwoscia..

[kendo]

lusia_janusia napisała:

> Cztery świece
>
>
> Cztery świece spokojnie płonęły.
.
> Pierwsza powiedziała: – Ja jestem POKÓJ. Myślę, że nie pozostaje mi nic innego jak tylko zgasnąć.


> Druga: Ja jestem WIARA.
> Ledwie to powiedziała, lekki powiew wiatru zgasił ją.

> Trzecia: Ja jestem MIŁOŚĆ. Nienawidzą najbardziej tych, których kochają – swoich
> bliskich.
ta świeca zgasła.

> Nagle do pokoju weszło dziecko i zobaczyło trzy zgasłe świece. Przestraszone za
> wołało: Co robicie? Musicie płonąć! Boję się ciemności!
>
> I zapłakało.
>
> Wzruszona czwarta świeca powiedziała: Nie bój się! Dopóki ja płonę zawsze możem
> y zapalić tamte świece. Ja jestem NADZIEJA.
>
> Z błyszczącymi i pełnymi łez oczyma, dziecko wzięło świecę i zapaliło pozostałe
> świece.
>
> Niech nigdy w naszych sercach nie gaśnie Nadzieja i każdy z nas jak to dziecko,
> niech będzie narzędziem, gotowym swoją Nadzieją zawsze rozpalić Wiarę, Pokój i
> Miłość.
>
> Autor nieznany - z netu
>
>

o,Lusia,bajka jak ze na czasie,
zeby jeszcze ludzie zrozumieli plete...

[kallisto]

Przepiękna i bardzo wzruszająca lektura, bajki czy nie bajki, wierszyki prawdziwe czy nie ale poruszające serce, bo gdy człowiek skupi się na słowach to od razu widzi może siebie, moze innych i brak tych pięknych odczuć o których mowa.

Lusiu podrukuję to na pięknych kartach i w przyszłym roku rozdam moim wnukom, może coś z tego wyniosą?

[lusia_janusia]

Mam po Polsku 3 tomy basni Andersena ktore zabralam ze
soba z Polski.

Wydaje mi sie na u mnie jakos powracaja wspomnienia z czytania
roznych bajek i dziecinna fantazja, ktora sie przezywalo kazda bajke,
Tez tak sobie przypominacie?

[kallisto]

Czasami tak, ale nie pamiętam ich na tyle żeby opowiedzieć słowami więc wymyślam zawsze coś innego niż w książkach. Baśnie Andersena są piękne i zawsze ponadczasowe.

[maria88]

Też mam i wiele innych i problem z ich pozbyciem się
w przeprowadzce lub zmianie mieszkania.
Teraz w ksiegarniach ksiazkek mnóstwo w pieknych wydaniach
i leza bo dzieci, mlodziez siedzi w internecie , w tv.
Nawet do kina na bajki nie chodzi się /chyba?/

Mnie z dziecinstwa najbardziej utkwiły momenty
opowiadania bajek przez mamę, ciocię i babcię.
To były cudowne chwile, gdy póznym wieczorem
zasłuchani bylyśmy w rózne bajki, opowiesci o duchach, strachach etc.

[kendo]

o tak Mario,
Nasza sp.Mama tez nam opowiadala baje i speiwala kolysamki,ktore teraz Lusia wnusi wyspiewuje i slucha chetnie..

Kallisto dobry pomysl z tymi kartkami