Dodaj do ulubionych

Sens życia

12.10.04, 19:47
Od wyjscia ze szpitala nie mogę odnaleźć sensu życia. Mam bardzo dużo zajęć.
Pracuję, ćwiczę, uczę innych wieczorami, a mimo to nie potrafię myśleć o
niczym innym jak o tym, żeby być znów w ciąży. Wszystko co robię wydaje mi
się pozbawione sensu. Nie potrafię się w nic zaangażować, przez co do
wszystkiego się zmuszam. Czuję, że każdy dzień, jest dniem straconym. Jak
budzę się rano to myślę o tym żeby ten dzień jak najszybciej minął. To trwa
już tyle tygodni i nie zanosi się na to by było lepiej. Bardzo mnie to męczy
i wpędza w coraz większą depresję. Tak ciężkie jest dla mnie teraz to zwykłe
życie...Napiszcie proszę czy to minie? Jak się skupić nad innymi rzeczami?
Obserwuj wątek
    • maja744 Re: Sens życia 12.10.04, 20:21
      U mnie bylo tak samo, wiec to normalna reakcja... Mamy jakies marzenia, a kiedy juz zaczyna
      pojawiac sie mala iskierka, to zaczynamy snuc plany, realne obrazy majace nadejsc lada
      dzien... Zaszlam w ciaze w czerwcu, cudowne wakacje z malenstwem w brzuszku, potem
      koncowka sierpnia i powrot do pracy... juz mialam w planach ze wroce do pracy na raptem
      miesiac i na zwolnienie... zapisze sie do szkoly jezykowej i nadrobie zaleglosci, na ktore
      nigdy nie mialam czasu, przeczytam kilka waznych ksiazek, itd. Przyszedl dzien drugiej wizyty
      u ginekolog i moj swiat sie zawalil, wszystko leglo w gruzach, oprocz rozerwanego serca i
      pustki znow perspektywa dnia szarego i powrotu do codziennych obowiazkow niestety- juz
      bez najmniejszego zapalu i entuzjazmu...
      Tutaj wlasciwie znalazlam odpowiedz i podpowiedz na te kolejne dni, chyba od LidekO smile -
      "to czas zeby przygotowac sie dobrze do nastepnej ciazy", i tym zyje. zabieg mialam 20VIII,
      wiec mam nadzieje zaczac juz w grudniu.

      Nie jest mi latwo (to odnosnie Twojego drugiego postu), mam jak i Ty 30 lat, pracuje z
      niepelnosprawnymi dzieciakami. Rozmawiam czesto z rodzicami, dla ktorych narodziny
      chorego dziecko byly tragicznym i smutnym, bo nieprzewidzianym wydarzeniem. Boje sie
      bardzo, bo wiem ze mimo braku obciazen w rodzinie (z wiekiem to roznie bywa - przeciez i
      20latka rodzi czasem dzicko z ZD) chore dziecko moze sie urodzic.

      Glowa do gory, zrob wszystkie badania, pomysl ze wszystko co nas dotyka jest po cos, byc
      moze to wlasnie nam jest potrzeby taki Dobry Wlasny Aniolek w Niebie.
      • daria75 Re: Sens życia 12.10.04, 21:08
        Dziękuje Ci bardzo za słowa otuchy. Oprócz forum, z kim nie próbuję na ten
        temat rozmawiać, każdy bagatelizuje ten problem. Widzę, że wiele nas łączy. Ja
        również o ciąży dowiedziałam się w czerwcu dokładnie 20 a pod koniec wakacji...
        Chcę zacząć się starać w listopadzie bo poprostu dłużej nie wytrzymam. Gin nie
        widzi żadnych przeszkód, a ja odliczam dni i bardzo, bardzo się boję czy się
        uda za pierwszym razem, czy wogóle się uda, czy donoszę ciążę, czy urodzę
        zdrowe dziecko, czy przeżyje pierwszy miesiąc...
        Cieszę się, że jesteśmy razem na tym forumsmile

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka