szpitalne historie - napisalam do Twojego Stylu

[ciemnanocka]

Szczęście musi się narodzić... Moje się nie narodziło. Niecały tydzień temu
wyszłam zapłakana ze szpitala, mój mężczyzna robił dobra minę do złej gry,
gdy kupiłam listopadowy "Twój Styl". Brzuch bolał, w ręku ślad po ukłuciu
igły od narkozy, w sercu ból...
Poprzedniego dnia w nocy miałam zabieg.
Poszło to tak szybko, w piątek, 8 października diagnoza lekarza... Nie ma
akcji serca... Badania hormonów - powinny wzrosnąć dwukrotnie w ciągu 48h -
dwukrotnie spadły... Oczekiwanie na samoczynne poronienie... Skierowanie do
szpitala, bo dziecko było zbyt duże (8-9 tydzień) na to by organizm sam sobie
poradził, recepta na antybiotyk i cieple słowa mojego lekarza...
Stres, krew, ból brzucha...
W szpitalu może są akcje "Rodzić po ludzku", ale kiedy kobieta jest
zrozpaczona stratą dziecka przez lekarzy jest traktowana gorzej niż w sklepie
mięsnym za komuny...
Ja wiedziałam, po co idę. Miałam diagnozę, USG, wyniki badań. Lekarz łaskawie
mnie przyjął we wtorek około 21, zbadał... Po badaniu z obrzydzeniem
strzepnął rękę od mojej krwi i podął mi papier do wytarcia... Pytam, gdzie
mogę papier wyrzucić, odburknął ze zwykle się papiery do kosza wyrzuca...
Kosz stal 2 metry od fotela... Pól naga, zakrwawiona odbyłam "wycieczkę" do
kosza...
Przypuszczalna diagnoza mojego poronienia była różyczka... Przy przyjmowaniu
mnie do szpitala głośno to zasygnalizowałam. Powiedziałam również ze biorę
antybiotyk. Położna skarżąca się, ze pracuje już trzynastą godzinę zapisała
cos, kazała się przebrać i kazała iść ze sobą na oddział. Mój mężczyzna
poszedł za mną tak daleko jak mógł. Potem, za drzwiami oddziału
ginekologiczno-polożniczego poszłam sama ciągnąc sama za sobą torbę z
rzeczami do szpitala...
Położyli mnie w pokoju z dziewczyna w ciąży. Dziewczyna zapłakana, ale
jeszcze pełna nadziei. Moja wzmiankę o różyczce wszyscy zignorowali.
Nikt mi nie wytłumaczył jak będzie wyglądał zabieg, jakie znieczulenie
dostanę, ile zabieg będzie trwał. Nikt mi nie powiedział, kiedy mogę jeść po
zabiegu, kiedy pić. Na moje stwierdzenie, że o 4 rano musze wziąć antybiotyk,
od pielęgniarki usłyszałam, "co za problem? ma pani telefon, nastawi sobie
pani budzik, pani weźmie"...
Około 22 przyszła po mnie pielęgniarka. Poszłam do gabinetu zabiegowego.
Wkłuto mi igle, podano znieczulenie. Nic nie pamiętam. Obudziłam się jak
kazano mi przejść z wózka na moje łóżko, przykryto mnie i kazano spać.
Cala drżałam. Nie wiem czy ze stresu, czy pod wpływem narkozy, czy z innych
powodów.
Całą noc nikt do mnie nie przyszedł. Nie mogłam spać.
Rano, przed śniadaniem pielęgniarka przyniosła jakieś 2 tabletki. Okazało
się, ze nie zauważyli zapisku ze ja już biorę antybiotyk. Dopiero musiałam im
to zakomunikować.
Potem śniadanie, obchód... Dowiedziałam się tylko ze wychodzę i resztę mi
powie mój własny lekarz, do którego mam iść. Tylko jeden młody lekarz zapytał
ze zrozumieniem czy wszystko w porządku... Na mojej karcie widniał zapis
mojego ciśnienia 120/80 i opis miejsca wkłucia wenflonu: prawe zgięcie
łokcia. Ciśnienia nikt mi nie badał... Igłę miałam wkłutą w wierzch prawej
dłoni...
A w książkach się czyta, że po takich zabiegach wszyscy cię rozumieją, że
korzystasz z pomocy psychologa...
Po pobycie w szpitalu mam wrażenie że jest to taka rzeźnia, gdzie co godzinę
jest wykonywany taki zabieg i panuje zupełna znieczulica... Może kobieta,
kiedy staje się matka jest traktowana jak królowa. Ale kobieta, która właśnie
straciła szansę być matką w ciągu najbliższych kilku miesięcy jest traktowana
jak przedmiot, z którym trzeba zrobić porządek i jak najszybciej się go
pozbyć, zapominając o nim...
To boli. Bardzo boli. Ale słonce wschodzi tak samo, gwiazdy tak samo
wyglądają.
Mężczyzna stara się pokazać mi, ze dni są takie same... Już nawet przestałam
płakać. Teraz trzeba się przebadać. Za kilka tygodni zrobić badania powtórne
i się przekonać czy to była faktycznie różyczka...
Dobrze, ze Twój Styl poruszył ten temat. W dobie, gdzie kobieta musi być
kobieta sukcesu, robić karierę mieć przy tym dwójkę dzieci i być w ciąży
zapomina się o tych 20% kobiet, które płaczą... Nie pisze się o
tych "gorszych", które jakoś jednak nie dały sobie rady, albo inaczej, którym
los spłatał nieprzyjemnego figla.
Pozdrawiam. I dziękuje za ten artykuł. Dzisiaj już nie płaczę.
P.S.
Wczoraj dostałam sms od pełnej nadziei dziewczyny ze szpitala... Miała zabieg
o 16. Bierze środki uspokajające.

a tak sie cieszylam... ciemnanocka.blox.pl

moja historia

[demira]

Ciemnanocko sprowokowalas mnie, zeby tez opisac swoja historie..

Poronienie
Pojechalismy do szpitala o 6 popoludniu. Na izbie przyjec panie
czekaly juz na mnie. Nie zadawaly pytan, bo
wiedzialy od lekarza prowadzacego ciaze. Olaly brak
ubezpieczenia i kazaly mezowi dowiezc pozniej. Potem zbadal mnie
lekarz na izbie przyjec i powtorzyl usg - brak oznak zycia plodu.
Rozplakalam sie. A ten idiota zadawal mi pytania do
ankiety szpitalnej, kiedy mialam pierwsza miesiaczke. A jakie to ma
znaczenia dla kobiety co ma 30 lat? Wiec wypelnilismy ankiete o chorobach
ciezkich, rodzinnych, alergiach. Potem przyszla pani i zaprowadzila mnie do
sali na ginekologii/patologii ciazy. Sala bardzo ok, czysta, odnowiona, 3-
osobowa z lazienka. Potem pani pielegniarki (bardzo mile) wziely mnie na
pobranie krwi i zalozenie welflonu. No i w efekcie mam rece jak
wyrobiona narkomanka, bo w tym stresie wszytskie zyly mi sie
pokurczyly. Nie dalo sie tez zalozyc welflonu. Lepszy cyrk.Wkuwaly
mi sie ze 20 razy. Ale byly bardzo mile i ze zrozumieniem
traktowaly moj placz. Potem czekalam na wyniki badan. Przyszly po
30 minutach, ale na przyjscie lekarza (mojego prowadzacego ciaze)
czekalam 3ngodziny!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Odbieral podobniez trudny
porod, ale szczerze mowiac totalnie mnei to nei obchodzilo, bo to
szpital ginekologiczny i nie pracuje tam jeden lekarz.Po 3
godzinach pan doktor raczyl sie zjawic, zaprosil nas do gabinetu i
dal mi do przeczytania ulotke o skutkach ubocznych leku, ktory chce
zastosowac, poniewaz lek nie dopuszczony jest w Polsce a wiec musze
sie zgodzic. Lek mial spowodowac samoistne wydalenie plodu, zeby
nie trzeba robic lyzeczkowania, ktore jest inwazyjne i moze
uszkodzic szyjke macicy. Generalnie pan doktor mocno zdystansowany
i nie bardzo wiedzial jak sie ma zachowac w sytuacji, w ktorej ja
zamiast tryskac poczuciem humoru jak zawsze plakalam w sposob
nieprzerwany. Nie bylam jakos specjalnie dla niego mila, ale
szczerze mowiac mialam to w nosie. Zalozyl mi tabletki na szyjke
macicy i mialam lezec minimum 3 godziny. Wtedy tez ze szpitala
musial wyjsc maz, bo bylo okolo 21.30 a odwiedziny sa do 20, ale
mialam taka mine, ze nikt ze mna wczesniej nie dyskutowal.
Na sali poprosilam o lek na uspokojenie i dostalam relanium. Zanim
zasnelam zaczal bolec mnie brzuch, wiec grzecznie poprosilma o cos
przeciwbolowego na co przyszla pielegniarka (z nowej zmiany) i oswiadczyla, ze
ma dla mnie JEDEN lek i jak go wezme teraz to nie bede mogla pozniej a
pozniej bedzie mnie bardziej bolalo i co wtedy zrobie? WYOBRAZACIE
SOBIE??? Dostalam piany. Powiedzialam jej,ze jak mnei bedzie bardziej bolalo to
mi poda dolargan i juz. Chyba nazwa leku i stanowczy ton podzialaly na nia, bo
po chwili przyniosla kroplowke. i tu nastepujacy dialog:
ja: co mi pani podaje?
p: to co dal lekarz
ja: rozumiem, ale co to jest?
p: to co dal lekarz. Chyba nie sadzi pani, ze sama cos wymyslilam.
ja: nie posadzam pani o takie naduzycia,ale prosze mi podac nazwe
leku.
p: pyralgina z paparyna. Prosze pani ja tez mam dzisiaj wrazliwy
dzien i niech sie pani zachowuje, bo cala noc bedzie pani ze mna
wspolpracowac, wiec lepiej, zeby sie ta wspolpraca ulozyla.
ja: prosze pani, to jest pani praca a ja jestem pacjentka, wiec jak
sie pani nie podoba to prosze zmienic zawod.
p: ja powiem o wszystkim lekarzowi.jak pani sie zachowuje.
ja: prosze bardzo.
Po kilkunastu minutach przyszedl lekarz i powiedzial, ze
pielegniarka sie skarzy, ze jestem niemila!! Wiec przedstawilam
swoja wersje wydarzen. Na szczescie pielgniarka zostala zmieniona
na inna, ktora byla bardzo w porzadku i sie mna interesowala.
Po relanium i tej awanturze zasnelam. Jeszcze zanim zasnelam to
pocieszaly mnie dziewczyny z sali, ktore zaskoczylo, ze mozna
domagac sie swoich praw. Pewnie gdyby nie to, ze znalam lekarza
dyzurnego to nie bylabym taka pewna sieebie, ale tak nie odpuscilam.
Obudzilam sie po 2 godzinach z silnym bolem brzucha identycznym jak
z poczatku porodu. Rozwierala sie szyjka. Moje dziecko zaczynalo
sie rodzic.Poszlam do lazienki. Dostalam sloik, do ktorego mialy
sie rodzic tkanki do histopatologii. I rodzilam dziecko po kawalku.
Silny bol, skurcz party i kawalek mojego dziecka ladowal albo w
sloiku albo w sedesie. Nie bylo przy mnie nikogo. Jak wolalam
przychodzila pielegniarka. W pewnym momencie urodzil sie wyjatkowo
duzy fragment dziecka. Lezal na polowie mojej dloni. Bylo widac
miekka juz glowke i zawiazki oczu, cieniutka nitke kregoslupa..
Dostalam totalnej histerii. Przeciez rodzilam tam swoje dziecko. W
bolu, do sedesu. Bol sie nasilil i prawie stracilam przytomosc.
Dostalam kroplowke i przyszedl lekarz mowiac, ze to normalne. tylko
co jest normalne????
O 5.30 rano juz tylko krwawilam.
O 6 rano do pokoju wpadla pielegniarka, zeby wszystkich zbudzic na
mierzenie temperatury i cisnienia. Kompletnie tego nie rozumiem, bo
obchod byl o 10, ale ok. O 10 przyszla nowa pani doktor, bardzo
mila i konkretna. Powiedziala, ze za 15 minut bedzie usg, zeby
sprawdzic czy wszystko sie wyronilo. Na usg okazalo sie, ze nie
wszystko i trzeba lyzeczkowac.Dostalam histerii, bo juz myslalam,
ze to wszystko mam za soba. Zabieg byl 20 minut pozniej. Dopoki nie
zasnelam lezalam i plakalam. Leki poronne spowodowaly rozwarcie
szyjki, wiec zabieg byl mniej inwazyjny z medycznego punktu
widzenia. Nie odnosze sie do kwestii psychicznej. Po 15 minutach bylam na sali,
juz bez sladow dziecka w sobie i probowali mnie dobudzic 2 godziny. Jak juz sie
obudzilam to pani doktor zajela sie mna troskliwie, cieplo. Ze zrozumieniem
przyjela moja histerie, leki i odpowiedziala na wszystkie pytania. Za to moj
lekarz mnie zignorowal totalnie. Nawet rano jak mnie widzial na korytarzu
przed koncem dyzuru nie przyszedl zapytac jak sie czuje. A to
przeciez NIC nie kosztuje, a ja poczulabym sie czlowiekiem a nie
przypadkiem medycznym. Jesczze mezowi powiedzial, ze ja bardzo zle
to znosze, bo przeciez to sie zdarza statystycznie i juz.
Po kilku godzinach po zabiegu wypisalam sie do domu.

[slonecznik15]

az sie trzese ze zlosci,juz opisywalam na forum jak przebiegal moj porod 20tc i
poronienie w 6tc,mieszkam w Stanach i tu tez "ludzie" pracuja w
szpitalch,ktorzy wspierali mnie w mojej tragedii,tylko jak dziewczyny w Polsce
nic w tym kierunku nie zrobia to nikt tego problemu nie rozwiaze,chodzby
zatwiedzenie nowej ustawy w Ministerswie zdrowia???Ja sluze pomoca mimo ze
mieszkam za oceanem,ale to wy powinniscie pisac do gazet ,ministerstwa ,a
przedewszystkim do szpitali z prosba o nie popelnianie bledow ktore odbijaja
sie w psychice na cale zycie,a to wlasnie my kobiety po poronieniu powinnysmy
wrocic jak najszybciej do formy by moc sie starac jak najszybciej ponownie
zajsc w ciazy,tylko jak ?????biorac prochy na depresje????
Jestem dumna ze napisalyscie do Twojego Stylu, poslijcie je wszedzie gdzie
mozliwe,moze ludzie przejrza na oczy,spoleczenstwo przestanie traktowac
poronienie jako temat tabu,a nas jak tredowate,a lekarze zaczna kazdy
pprzypadek traktowac jako indywidualna tragedie matki a nie JAKO KOLEJNY zabieg
w danym dniu,gdyz co piata ciaza konczy sie poronieniem!

[aniao3]

Tak bardzo mi przykro, tak bardzo wiem jak wasze historie sa prawdziwe. Ale
redakcje tego nie wiedza. Oni naprawde mysla, ze jak sie traci dziecko w 5-8 tc
to sie w sumie nic nie stalo, ot taka bardziej obfita miesiaczka.
Oni naprawde nie wiedza ze w Poslce wciaz nie da sie ronic po ludzku, a te
gwiazdki i serduszka przyznawane za przyjaznosc nijak sie maja do traktowania
kobiet z poronieniem. Nie wiedza, wiec mysla ze nie ma problemu.
JEST.
I tylko od nas zalezy, czy cos sie zacznie zmieniac.
Prosze was - wysylajcie swoje historie do gazet. Piszcie o tym co was spotkalo.
Piszcie do pism kobiecych, do gazet lekarskich, do magazynu pielegniarek i
poloznych, do pism dla psychologow. Wszedzie gdzie tylko dacie rade. Tylko tak
mozemy sprawic, by zaczeto inaczej widziec problem poroneinia i inaczej zaczeto
traktowac kobiety.
A w najnowszym mies. Dziecko - na 1 stronie wiesz Szymborskiej Bagaz powrotny -
o smierci dzieci. Dzieki temu ze glosno mowimy o naszych problemach - cos,
powolutku, sie zmienia.
Piszcie prosze. Nie tylko tutaj - tutaj ci ktorzy powinni te listy przeczytac
nie zagladaja. Piszcie wiec takze do redakcji. Bo artykul w TS - pierwszy w ich
karierze - byl jak same wiecie mimo wszystko bardzo cukierkowy...
Sciskam was mocno
anka

[ciemnanocka]

Ech... Mi w szpitalu USG nie zrobili ani razu, a po zabiegu nawet mnie nie
zbadali...

[zebra12]

Przeczytajcie moją:! Gdy ja zaczęłam plamić w 11 tyg. zabrano mnie do szpitala.
Tam
przy tabunie studentów badano mnie i głośno komentowano. Płód był martwy. Ale
nikt za mną o tym nie rozmawiał. Kazano mi chodzić. Chodziłam i nagle poczułam
ból jak przy miesiączce. Wyleciało coś...podobnego do wątróbki cielęcej z
jakimiś rurkami. Obejrzałam dokładnie, bo byłam sama w łazience. Po czym
zawinęłam w ligninę, wyrzuciłam do kosza i poszłam na salę. Po drodze
poinformowałam tylko pielęgniarkę, że już "po wszystkim". Byłam w jakimś amoku.
Kazały mi odszukać ten zawiniątek, nie pamietałam gdzie go wrzuciłam, ale jakoś
znalazłam. Wsadziły do "nereczki". Położyłam się spać i zasnęłam natychmiast
ciężkim, kamiennym snem. O północy wyrwano mnie ze snu. ZABIEG - NATYCHMIAST!!!
Nie rozumiałam dlaczego tak nagle w środku nocy. Spytałam. Okrzyczano mnie, że
śmiem zadawać pytania. Lekarz dodał, że jak mi się to nie podoba, to mogę iść
do domu. Że ma dosć, że musi do mnie w środku nocy się zrywać. Usiłowałam się
dowiedzieć o co chodzi. Niestety, położono mnie bez słowa wyjaśnienia na stół.
Zaczęłam płakać, pytać anestezjologa czy jeszcze kiedyś urodzę i co ze mną
będzie...On jeden pocieszał mnie, głaskał po głowie jak dziecko....Obudziłam
się rano. Nie wiem czemu tyle spałam. Nie było lekarza. Z nikim nie mogłam
porozmawiać. Za to na stoliku leżał już wypis. Poczłapałam na chwiejnych nogach
do WC. Gdy wróciłam moje łóżko było już zaścielone i siedziała na nim inna
kobieta. SZOK!!!! Zadzwoniłam po brata, bo nie czułam się na siłach sama
wracać. Poczułam się jak śmieć, jak numer w kartotece, który za dużo chciał
wiedzieć.

[abra111]

moja historia od strony szpitala wyglądała trochę inaczej. mój gin - który
monitorował cykl jeszcze przed poczęciem - akurat wyjechał z kraju na jakieś
sympozjum. uprzedzał mnie, że będzie niedostępny i kazał dzwonić jakby co.
niestety -stało się. dostałam silnych bóli i pojechałam na klinikę. tam
natychmiast się mną zajęli - zupełnie obcy lekarz zrobił usg i potwierdził
przypuszczenia mojego gina - ciąża pozamaciczna. widział, że się łamię, więc
zaczął pocieszać i mówić, że rozumie, że to dla mnie tragedia i że mu przykrro.
potem przprosił i powiedział, że chciałby zrobić jeszcze jedno badanie w
obecności innych lekarzy i czy się zgadzam. zgodziłam się - badanie
potwierdziło diagnozę. lekarz powiedział, że konieczny jest zabieg i jeszcze
raz podkreślał, że mu strasznie przykro. przeprosił, za to że warunki w
szpitalu są jakie są i za to, że za chwilę będzie mi zadawał głupie pytania do
wywiadu. powiedział,że wie, że teraz jestem w rozpaczy, ale prosił żebym się
skupiła i poddała się "rytuałowi" szpitala. widziałam, że naprawdę mi
współczuje - i trudno poddałam się. potem pojechałam na oddział - postarali
się, żebym leżała na sali z panią, która przeszła podobny zabieg. natychmiast
przyszła pielęgniarka, wbiła wenflon, zrobiła ekg. przez cały czas był przy
mnie mąż i trzymał mnie za rękę. potem natychmiast pojechałam na salę
operacyjną. przed zabiegiem pani anastezjolog powiedziała "nie płacz kochanie,
niech ci się przyśnią aniołki". po zabiegu obudził mnie mąż, który siedział
przy mnie. w nocy pielęgniarki przychodziły co jakieś 2-3 godziny - nie wiem,
nie miałam poczucia czasu. ale dostałam kilka zastrzyków przeciwbólowych. rano
przy obchodzie - wiadomo - 30 studentów, jak to na klinice. ale na szczęście
nikt nie kazał mi się przy nich rozbierać ani nic podobnego. zostałam
poproszona do pokoju badań. tam lekarz zrobił badanie i opieprzył pielęgniarkę,
że mnie przyprowadziła, zamiast przywieźć na wózku. byłam bardzo słaba i na
dodatek płakałam. zawieźli mnie z powrotem na salę, dali coś na uspokojenie - i
leżałam. mąż mógł być u mnie tak długo jak chciał i w dowolnych godzinach.
prawdę mówiąc - lekarz nie bardzo chciał ze mną rozmawiać na sali - wolał
powiedzieć wszystko mężowi. dopiero przy wypisie zaprosił nas do gabinetu i
wytłumaczył jeszcze raz co zrobili i co dalej powinniśmy robić. w międzyczasie
mąż dzwonił do niego kilka razy - i też za każdym razem dostawał wyczerpująca
odpowiedź a'propos mojego stanu. na drugi dzień po zabiegu zadzwoniłam do
mojego gina, który akurat był za granicą. również było mu bardzo przykro,
mówił, że rozumie, że to dla mnie straszne przeżycie - i naprawdę starał się
pocieszyć. kazał dzwonić - jabym miała jakiekolwiek wątpliwości. jak tylko
wrócił do kraju - od razu się z nim skontaktowałam. kazał sobie przeczytać
wyniki badań i przez 30 minut wyjaśniał mi co się stało i jakie tego mogą być
konsekwencje. umówiłam się na badania kontrolne - i co dalej zobaczymy. bardzo,
bardzo współczuję ci ciemnanocko, twoich doświadczeń szpitalnych. ze mną
naprawdę obchodzili się jak z jajkiem - a ja i tak byłam w strasznym stanie
psychicznym. nie wiem, jak bym to zniosła, gdyby mnie traktowano z taką
bezdusznością i arogancją jak ciebie. naprawdę - samo poronienie jest czymś tak
potwornym dla kobiety, że nikt ani nic nie powinien jej dokładać bólu. ja
jestem dokładnie 9 dni po zabiegu - a nadal płaczę i nie potrafię się
otrząsnąć. staram się trzymać kurczowo nadziei, że będzie jeszcze dobrze - i
tego wam wszystkie dziewczyny życzę. trudno w to uwierzyć dzisiaj, ale może
jutro.

[star242]

Witam Was moje kochane.I ja opowiem swoją historię.Zaczęliśmy się starać w
czerwcu,było piękne przytulanko przy okazji 7 rocznicy naszego związku.30
czerwiec,test zrobiony rano i 2 kreseczki,byłam jeszcze w pracy,wieczorkiem
przekazałam tę piekną wiadomość mojemu mężczyźnie.Były łzy
szczęścia,plany,zadawaliśmy sobie pytanie czy to będzie chłopiec czy
dziewczynka,obojętne byle zdrowe.W nocy z wrażenia nie mogłam zasnąć,rano silny
ból i krew,PANIKA.Mój lekarz przyjmuje niestety popołudniu,byłam chyba pierwszą
pacjentką.Stwierdził że tak się zdarza,że to pewnie samoporonienie,ale coś Go
tknęło,zbadał mnie,zrobił USG i wypisał skierowanie do szpitala.Był tak
zaaferowany,naprawdę się martwił,wyjaśnił że to może być ciąża pozamaciczna i
jak najszybciej mam się zgłosić do szpitala.Był piątek rano kiedy się tam
zgłosiłam,niestety nie wiedziałam że tam zostanę,nigdy jeszcze nie byłam w
szpitalu.Przyjęła mnie miła pani doktor która zaprowadziła mnie na USG i
spytała czy wiem z jakim podejrzeniem tam przyszłam i czy wiem czym grozi ciąża
pozamaciczna.Ja już nawet nie wiedziałam jak się nazywam,tylko
płakałam,chciałam żeby ten koszmar szybko się skończył.Dobrze że były ze mną
moje przyjaciółki.Pani doktor zaprowadziła mnie na salę a przyjaciółki
pojechały kupić mi pidżamę bo nawet jej z domu nie wzięłam i najpotrzebniejsze
rzeczy,przede wszystkim kartę do telefonu.One pojechały a ja zostałam ze łzami
w oczach.Zaraz po tym znów zjawiła się pani doktor,pocieszała mnie jak tylko
mogła,w międzyczasie robiąc wywiad.Pamiętam że zadałam jej pytanie sama niewiem
skąd je wzięłam "czy aby w razie jakiegoś wypadku oddać swoje organy trzeba
miec to wpisane w dowodzie?Bo ja bym chciała".Pano doktor sama była zaskoczona
takim pytaniem,dziewczyny ja sama niewiem skąd mi takie coś po głowie
chodziło,chyba dlatego że panicznie boję się szpitali.Położyli mnie w sali
POOPERACYJNEJ!!!Leżała ze mną najpierw tylko jedna pani,po wycięciu macicy!!!A
ja tylko wyłam,cały weekend bo w weekendy nic nie robią,żadnych badań.Miałam
tylko przemiłe i naprawdę "z sercem" pielęgniarki.Zadawałam im ciągle te same
pytania "czy ja mogę mieć jeszcze w sobie fasolkę,w macicy,czyli normalną
ciążę?"W kółko te same pytania,chyba miały mnie dość.Poniedziałek rano-
obchód.Wchodzi pani doktor(inna niż mnie przyjmowała)i jeszcze kilkoro ludzi i
pyta mnie co mi dolega z grobową miną,a ja na to że podejrzewają u mnie ciążę
pozamaciczną,ona na to że Ona wie jakie są podejrzenia,ja pytam co pani
dolega.Więc mówię że krwawię,a Ona proszę pokazać podpaskę.Boże dziewczyny,ja
byłam w szoku,nie to że się wstydziłam chociaż to też,ale czułam się jak królik
doświadczalny.Wtorek rano przychodzi tym razem ordynator szpitala,żartuje z
uśmiechem,idę do badania-jak zwierzę na rzeź-tak się czułam.Kolejka jak za
komuny,ręce mi się pocą,1000 myśli na minutę,w końcu moja kolej.Wchodzę
na "kozła".Pełno ludzi naokoło,lekarz sobie żartuje z ordynatorem o stringach,a
ja leżę i czekam!!!!!!!Mówią swoim językiem,a ja nic nie rozumiem,ale serce
bije jak oszalałe i nie potrafię wydusić słowa.Kazali wyjść i czekać na USG
przed drzwiami.Czekałam chyba z 15 min.Idę,kładę się,USG dopochwowe,nie widze
monitora,lekarz swoim językiem mówi do siebie,pytam o czym mówi a On że nie
powinnam się pytać,bo to do ich wiadomości.Badanie coraz bardziej
bolesne,lekarz coś ujrzał ale nie wie co to jest,woła ordynatora i otworzył
drzwi,chyba z 5 min były otwarte zanim przyszedł ordynator,ja już płakałam,z
bólu i niemocy!!!!Zobaczyli ciałko żółte,chyba bo przynajmniej tak
zrozumiałam.Wypuścili mnie do sali i kazali leżeć.Czekaliśmy na badanie
HCG.Powiedzieli że jak nie będzie zerowe to trzeba robić skrobanę.Dosłownie tak
powiedzieli.Wtedy to już tylko wyłam.Na sali leżały ze mną już 3 panie do
zabiegu wycięcia macicy.Szok!!!Jest wynik,idę do "zabiegowego" mówią że wynik
jest 0,ale muszę wybrać,"skrobanka" czy antybiotyk.Mówię że musze się
zastanowić.Niema ze mną nikogo,z płaczem wybiegam przed szpital,dzwonię do
mojego ukochanego,płaczę mu w słuchawkę i pytam co mam wybrać i dlaczego ja,już
nie mogłam się opanować!!!!!Wybieram antybiotyk,chociaz niektórzy mówią że
lepiej zabieg,a ja nie chcę,wracam do lekarza,wciąż w szoku ale już nie
płaczę,mówię że chcę antybiotyk i pytam za ile moge znów się starać,a Oni że za
1,5 roku.Znów płacz,przeraźliwy,na korytarzu w drodze do sali,rzucam się na
łóżko i wyję,aż brakuje mi łez!!!!Przychodzi miła pani doktor i spokojnie
tłumaczy że tak się zdarza,że powinnam się cieszyć że to nie ciąża
pozamaciczna.A JA SIĘ NIE CIESZĘ,JA CHCĘ SPOWROTEM TĄ FASOLKĘ,już nic do mnie
nie dociera.Chcę do domu,mam dośc tego koszmaru,teraz już tylko pytam kiedy do
domu.Wychodzę w piątek,jednocześnie cieszę się że wychodzę(byłam gotowa juz o 7
rano,a wypis o 13:00,a jednocześnie jestem pełna żalu.Minęły już 3 m-ce,a ja
tego koszmaru nie zapomnę do końca zycia!!!Przepraszam że tak się rozpisałam

[bartosowa]

Boże, Dziewczyny, serce mi się kraje gdy czytam Wasze historie, a kraje mi się
dlatego, ze sama to przeżyłam. Krwawienie w 6 tygodniu, pobyt w szpitalu,
badanie przez 15 lekarzy, dla których byłam tylko kolejnym przypadkiem, dla
nich to nie było moje dziecko, tylko nieregularny pęcherzyk ciązowy,
bezduszność tych panów, w końcu zabieg. Nie chcę nawet tego wspominać, bo rana
trochę się już zabliźniła, ale rozumiem Was i jestem z Wami. Mam nadzieję, ze
wszystkim nam się w końcu uda i beziemy szczęśliwymi mamami