jak dalej?

[maja.the.bee]

mam 32 dla lata, to mialo byc moje pierwsze dziecko
wyczekane, po 9 miesiacach staran
przez 8 tygodni bylam najszczesliwsza na swiecie
wczoraj wszystko sie skonczylo
nie ma juz nic
jak sobie poradzic z tym bolem?
jak przestac plakac, wstac z lozka i zyc?
jak wierzyc ze jeszcze kiedys moze byc dobrze?
jak wierzyc ze nastepnym razem sie uda?
jak przestac szukac w sobie winy?
jak dalej?

[ankups]

To pytanie musiałam zadac sobie trzykrotnie. Tym mocniej Cię tulę do
serca, bo ono teraz pęka...
teraz nie ma nic... teraz. Ale każde nastepne "teraz" przyblizy Cię
do granicy bólu - za nią jest nowy początek.
Jak sobie radzić?... bardzo trudne pytanie - każda z nas pewnie
radziła sobie inaczej. Pozwól sobie na płacz, pozwól na cierpienie,
nie udawaj siły - to TY jestes teraz najwazniejsza. Płacz, jesli to
ma Ci pomóc. Po wypłakaniu pierwszego, najdokliwszego cierpienia
przychodzi kolejny etap żałoby. Musisz pprzejsc przez nie kolejno,
aby móc odzyskać wiarę.
Jak wstać i życ - przyjdzie na to czas, choć czasem trzeba się
zmusić...aby płacz nie przerodziła się w rozpacz.
Jak odzyskać wiarę? czas przyzwyczaja do bólu - nadziejedzie moment,
kiedy uwierzysz. Strach bedzie Ci pewnie towarzyszył, ale znajdziesz
w sobie siłę, o której istnieniu teraz nawet nie wiesz.
Wina... która z nas się choc przez chwilę nie obwiniała? pewnie
niewiele... I ja - jak Ty teraz. Ale ja teraz juz wiem, że na tak
wczesnym etapie ciąży nie ma w tym naszej winy. To niemozliwe!
Musiałabyś robic celowe... nawet nie wiem jak to nazwać. To nie jest
mozliwe. Nie mogłaś mu zaszkodzić ani pomóc. Nasze Dzieci przychodza
do nas na tak długo, jak mogą - Twoje Dziciątko musiało juz
odejść.Tak jak moje Dzieci.
Jak dalej? Bardzo powoli, dzien za dniem, nie tygodnie, ale dni.
Wielokrotnie znów w morzu bolu i łez. Ale dalej jest i spokój duszy.
Jesli pozwolisz i zechcesz, pojdźmy tam razem.

Anna - Mama Aniołka i jego niebiańskiego rodzeństwa: Tosi i Mateuszka

[grochalcia]

nie umiem tak pisać jak ania))

więc teraz prosto, po chłopsku od grochalci-musisz sobie znaleźć jakieś zajęcie.
cos, co zajmie Ci umysl i mysli. zeby bylo malo czasu na płacz i
rozpamietywanie!!!cokolwiek...sadz i ptrzesadzaj kawiaty na balkonie, uporządkuj
szafy, poukladaj zdjecia w albumy. cokolwiek!!!!!
dwa-nie czytaj wiadomosci o ciąży i dzieciach. nie wolno, nie ma sily-łzy beda
leciały same...
trzy-poszukaj jakies fora o stracie dzieci. obojetnie gdzie. wygadanie sie i
wypłakanie bardzo Ci pomoże.
cztery-zrób sobie podstawowe badania po poronieniu. żybys przy kolejnej ciazy
byla spokojna, ze z Twoim zdrowkiem jest wszystko ok..
pięć- nigdy, ale to przenigdy nie mozesz obwiniać siebie..nie wiem czemu tak
jest, ze ludzie, ktorzy maja na swoim koncie ogromne przestepstwa-winy nie
czuja,a Ci co nie zrobili nic zlego-ciagle sie o cos obwiniaja??? nie wolno!!!!!
wiem co mowie, dwa razy przez to przeszłam...
co Ci doradzic jeszcze? przygotuj sie na to, ze reakcje Twoich bliskich po
twojej stracie moga byc różne..od ciekawosci do zupelnego unikania tematu.
czasem nie wiadomo czy smiac sie z tago czy płakac...
nie wiem jak jeszcze Ci pomoc..

jak boli-to pisz!

nas tez bolalo i co tam, minelo ponad 5 miesiecy a boli czasem nadal...
Kasia i 2 aniołki

[maja.the.bee]

potrzebne sa dni, a nie tygodnie...to jak balsam na moja dusze, chodz trudno w
to teraz uwierzyc
wzielam cos na uspokojenie i przespalam caly dzien...sen jest dobry bo pozwala
zapomniec o bolu
najcheniej przespalabym tydzien, i obudzila sie kiedy to wszystko bedzie za mna
czuje sie jak zombi...wzielam prysznic, zjadlam jakiegos sucharka, newet juz nie
placze, nie mysle, nic nie czuje..w srodku jestem pusta

moja ginekolog, cudowna osoba, stwierdzila ze nie ma potrzeby robic zadnych
badan...tu gdzie mieszkam poronienie w 8 tygodniu uwazane jest za naturalny
sposob w jaki moje cialo skorygowalo jakis blad natury, a nie patologie..w
poniedzialek ide tylko oznaczyc hormony, zeby wykluczyc ciaze pozamaciczna...wg
niej jezeli udalo mi sie zajsc w ciaze, to dobry znak ze wszystko jeszcze bedzie
dobrze
potrzebuje to slyszec na okraglo

jezeli zmusze sie jutro do umycia zebow, to pojade kupic farby i przemaluje
werande...jest taka nudna, biala...a ja, zakochana w poludniowych wloszech, od
jakiegos czasu wyobrazam ja sobie w oliwkowej zieleni i cieplych
pomaranczach...przywiezione z toskanii aniolki z terakoty i akwarele z widokami,
czekaja w szafie na swoje miejsce na scianie...moze to dobry sposob zeby znowu
poczuc ze zyje

[ankups]

tak, to, co powiedziała Twoja ginka, to dobry "znak" - jesteś
płodna, to wiesz na 100%! masz teraz 100% na urodzenie zdrowego
dziecka. Mnie trudno było zaakceptować ten fakt - poronienie
zapowiedzią przyszłego macierzyństwa... ale zaczęłam w pewnym
momencie rozumieć, że to prawda. Jedno poronienie to STATYSTYKA -
wiem, brzmi obrzydliwie, ja zareagowałam płaczem na te słowa ginia,
ale okzauje się , że co 3 ciąża niestety nie kończy się porodem. Ale
pamiętaj - STATYSTYKA - nic więcej!
Badania hormonalne to świetny pomysł!nie tylko pod kątem
pozamacicznej - ogólnie - da ci to spokój.

Zęby myte być nie musza, to nie żart! musisz tylko dotrzymac danej
sobie obietnicy - "Przemaluje werandę" - to bedzie piekna zapowiedź
nowych sił.
Po stracie Matka tez przespałam pierwszy ból.
Uczucie pustki towarzyszyło długo, ale wreszcie przyszedl dzien,
kiedy pustka przerodziła się w nowe miejsce dla kolejnego
Dziecka.Właśnie to przed Toba. Możesz mi nie wierzyc, mozesz mnie
teraz wysmiac, bo ja juz przez to przeszłam - ale pamiętam ten ból,
aż nazbyt dobrze. Tylko teraz aż nazbyt dobrze wiem, że wreszcie
przychodzi nowy czas.
Kochanie, całuję!

p.s. Byłabym zachwycona kawałkiem nieba, a ten moge dostac od
Ciebie, kiedy przeslesz zdjęcie werandy... włoskiej werandy.

Anka

Dziekuję

[1978anna]

Dziękuje Wam Dziewczyny za te słowa
Mamą Aniołka jestem od poniedziałku (12.05.2008), to był najgorszy
dzień mojego 30-letniego życia
A miało być tak pieknie. Pierwsza dzidzia, super mama i super tata
Tak wierzylismy, że wszystko bedzie kolorowo
A dziś co?????? PUSTKA PUSTKA ŻAL BÓL i WYRZUTY SUMIENIA może za
mało się starałam, może za mało uważałam I DLACZEGO JA?????
Dzięki temu forum wiem że takie pytanie zadaje sobie wiele osób Mam
i Tatusiów Aniołków
To dzięki WAM moge dzisiaj oddychać i ściskam kciuki za Was i za
siebie też
Ania Mama Aniołka (*) 12.05.2008

[ankups]

O Nienarodzonych Dzieciach i cierpieniu Ich Rodziców mówi sie ZA
MAŁO!

[sofi75]

Bol zakceptowac
Plakac, jesli tego potrzebujesz
Wiara przyjdzie sama
Winy w sobie nie szukac - w medycynie uwaza sie ze samodzielne pobycie sie
zdrowej ciazy 'niechcacy' jest praktycznie niemozliwe

Jak dalej? Powoli, malymi kroczkami. Poszukaj czegos co da ci pewnosc i wiare w
lepsze jutro - dla mnie czyms takim bylo upewnienie sie ze jestem w 100% i moje
poronienia to byl przypadek - wiem ze dla swojego przyszlego dziecka zrobila
wszystko co moglam - rezta w rekach losu.

I ostatnia rzecz: ludzie beda roznie reagowac na to, co Ci sie zdarzylo, czasem
beda Cie mocno ranic, choc nigdy nie celowo. Zajelo mi sporo czasu i chyba
dzieki Ani powyzej sie tego nauczylam: chron siebie i pieprz konwenanse, jak
trzeba to odpyskuj cieta riposta i wyrzuc z pamieci. Znajomy, ktory w takim
momencie doklada ci ciezaru, nie jest godzien byc Twoim znajomym.

Moze przykre, ale ja po swoich 2 poronieniach mam kilkoro znajomych mniej - jak
mi z tym? Dobrze i lekko ... takie wydarzenia niestety weryfikuja nasze znajomosci.

[maja.the.bee]

anka, dziewczyny - dziekuje, z calego serca

wydaje mi sie ze nie potrafilabym rozmawiac o tym z kims, kto przez to nie przeszedl
nie chce slyszec, ze "to straszne, bardzo ci wspolczuje, bedzie dobrze, wiesz co
bylo przyczyna? moze nie potrzebnie zrobilas to czy tamto" od kogos, kto nie ma
pojecia, jak to jest
a jednak mam potrzebe rozmowy, musze wyrzucic z siebie ten bol i slyszec ze
bedzie dobrze, nawet i 100 razy dziennie
moze jestem niesprawiedliwa...ci nieliczni, ktorzy wiedzieli o mojej ciazy i
cieszyli sie razem ze mna, wiedza juz o moim poronieniu...chociaz powiedzialam
wyraznie ze nie chce o tym rozmawiac, dostalam duzo smsow, bardzo cieplych, z
zyczeniami sily...na zaden jednak nie odpisalam
rozmowa tu goi rane, tam na nowo ja otwiera

[ankups]

Tak... wszytskie wiemy, dlaczego rozmowa z osobami 'z zewnątrz"
jatrzy ranę, choc wielu z tych ludzi chce nam pomóc. Sama to
napisałaś.
Robisz milowy krok - rozmawiasz. Ja dłuugo po Matku czytałam to
forum, zamiast rozmawiać. Jedyne co umiałam wyczytac, to rozpacz. a
to nieprawda - cierpię bez moich Dzieci - zajebiście! Ale kiedy
wreszcie zaczęłam gadać, dowiedziałam się, ze ta czy tamta forumka
jest np.etap dalej. Czyli mozna nauczyć się zyc od nowa, choc dalej,
od nowa, choc z bagażem z bolesnego wczoraj.
Niesprawiedliwa?... to nie tak! rozumiem o co Ci chodzi - ale mamy
prawo milczeć, kiedy pocieszaja, mamy prawo fukac, kiedy robia to
źle ("moze nie potrzebnie zrobilas to czy tamto") - powiem więcej -
opierdolić z góry na dół. Nie musisz nikogo ani nieczego tolerować i
jak mi ktoś odpisze, że nie mam racji, to chyba wejde w pyskówkę! ja
nie straciłam męża, ale koledze w moim wieku, ktorego żona rok temu
zginęła jako jego pasażer nie powiedziałam: jestes młody, znajdziesz
nową; pewnie nie powiedziałes jej, żeby zapięła pasy' a jak to
dokładnie się stało? rozwaliło jej głowę?
Nie trzeba przeżyć, żeby uszanowac czyjeś cierpienie - szacunkiem
jest nie tylko myslanie przed mówieniem, ale także uszanowanie
potrzeby ciszy i nieumiejętności wchodzenia w rozmowy o bólu.

[maja.the.bee]

strasznie mi jestes bliska przez to co piszesz
sciskam cie wirtualnie

zawsze uwazalam ze powinno sie o tym mowic..kobiety ktore nie moga zajsc w
ciaze, kobiety po poronieniu, kobiety po stracie dziecka powinny mowic o tym
przez co przeszly...nie tylko w grupach wsparcia, na specjalistycznych forach,
ale otwarcie w rozmowie z innymi...wielu innym, ktorym sie to przytrafi, byloby
latwiej wiedzac ze nie sa same, ze to statystyki, ze nastepnym razem bedzie
dobrze...a jednak teraz rozumiem, dlaczego tak trudno jest o tym mowic...nikogo
nie potepiam, strasznie trudno jest okazac wsparcie nie dajac przy tym "dobrych
rad", trudno jest okazac wspolczucie ktore nie zakrawa na litosc...boje sie
spojrzen pelnych badawczego wspolczucia, boje sie tych ktore mnie beda unikac
udajac ze nic sie nie stalo
ale mam przogromna wiare w was, tutaj, na tym forum
czuje ulge ze nie musze przepraszac za bol ktory z siebie wyrzucam...za to ze
jest go tak duzo, albo ze byc moze bedzie mi towarzyszyl jeszcze dlugo
dlatego z wdziecznoscia tu zostane

[milena176]

Kurcze czytam to co piszecie i płaczę jak bóbr... w sumie myślałam,
że już mi przeszło - na co dzień staram się o tym nie mysleć - dwa
poronienia - ostatnie pod koniec kwietnia tego roku... niedawno...
ale drugie poronienie nie było tak straszne jak pierwsze, poza tym o
ciąży wiedział tylko mąż i oczywiście lekarz, nie powiedzieliśmy
nawet rodzicom i bardzo dobrze - jest mi łatwiej jak nikt nie wie...
po pierwszym poronieniu nie chciałm mysleć o następnej ciaży a teraz
chcę walczyć o kolejne maleństwo - mamy już dwuletniego synka.
Postanowiłam podreperować swój organizm - piję pyłek kwiatowy,
mleczko pszczele z żeńszeniem, Estrozin... zapisałam nas do
genetyka, zmieniłam ginekologa, mam zamiar zrobić tyle badań ile się
da i kiedy pan doktor da nam zielone światło będziemy starac się o
kolejne maleństwo... boję się tylko tego, że jak znowu na teście
zobaczę dwie kreski to będę się bardzo bać...

[ankups]

chym... strategia, która sobie wyznaczyłas wywołała u mnie usmiech -
bo bardzo się nią cieszę! badań nie tyle, ile sie da - jesli ginek
dobry, tyle, ile potrzeba. Chroń sie przed spiralą badań, badań i
jeszcze raz badań.
Czy bedziesz się bała? ja proponuje wtedy jedna myśl, która odkryłam
niestety dopiero po stracie Dziecka - nie czekać na jutro, na 12,
20, 30 tc, ale cieszyc się dniem, który trwa! to daje siłę i pozwala
trwać w radości!

[ankups]

Zostań! ja na nowo tutaj uwierzyłam...
Wiesz co, wczoraj mialam niesamowite wydarzenie - poszłam do sklepu,
tam znajoma Pani - czemu mnie nie bylo tak dawno, pyta. ja na to ,
że chorowalam. Od słowa do słowa, od choroby do choroby a ona da
mnie, że ma troje dzieci - wiem o dwojgu - jedno w niebie...Chyba
przychodzi taki czas, kiedy zaczynamy o tym mówic - otwarcie - ona
teskni za tym dzieckiem, choc to było naście lat temu, ale nie
udaje, ze go nie było. Ja dopiero sie tego uczę. Mojm uwaza chyba,
ze to ekshibicjonizm, ale to nie tak. Wiesz o co chodzi.
A kiedy straciłam trzecie Dziecko, Matiego, męczyłam jedna z gazet o
założenie cyklu o stratach i czekaniu na nowa nadzieje... to gazeta
dla ciężarnych... udało się - istniejemy tam. Tak fajnie, normalnie -
z bólem, cierpieniem, czasem wyczytac mozna, że bardzo świerzym,
czasem juz kilkuletnim, kilkumiesięcznym - ale normalnym! jak po
stracie KAŻDEJ innej bliskiej osoby!!!!

[grochalcia]

nasza skromna Ania

nie tylko wymęczyła ta gazete, ale jeszcze wydrukowali jej artykuł)))
m jak Mama. gazetke szczerze polecamartykul Ani tez oczywiście

[maja.the.bee]

mysle, ze nie zdobede sie chwilowo na to zeby wziac te gazetke do reki

ale jestem absolutnie pewna ze Ania odwalila kawal dobrej roboty

samaja tu blogoslawie za jej posty

usciski dla was wszystkich

[kwiecienka1]

maju, ja kupilam te gazetke, przelecialam jak burza i znalazlam ten
list Ani - jest na przedostatniej, 96 stronie i mozna latwo do niego
dotrzec bez przegladnia calosci...

po prostu odwracasz gazetę okładką do dołu, otwierasz tylną okładkę,
przewracasz jedną stronę z ankietą i czytasz wspomniany list

jeśli masz gdzieś blisko np. Empik to może się udać

pozdrawiam
Kwiecienka ze Sposobem