demko2 11.03.04, 20:09 Warto wejsc do dzialu herbarz www.tatarzy.tkb.pl/ Odpowiedz Link Obserwuj wątek Podgląd Opublikuj
szelajakub Re: Strona Tatarow polskich 11.03.04, 20:17 A nie mowilem,ze szlachta to Azja. Odpowiedz Link
witomir Re: Strona Tatarow polskich 12.03.04, 10:53 W czasie trwania I wojny światowej pewna ilość Tatarów znalazła się w tworzonych oddziałach polskich. Znacznie większa ich liczba weszła w skład odrodzonego wojska polskiego i wzięła udział w walkach z bolszewikami, zaznaczając swój udział zwłaszcza w bitwie warszawskiej w roku 1920. Odzyskanie przez Polskę niepodległości postawiło Tatarów w nowej sytuacji. Istniejące na terytorium RP gminy muzułmańskie nie stanowiły jednolitej struktury organizacyjnej. Dopiero w roku 1923 pojawiły się inicjatywy zmierzające do integracji społeczności muzułmańskiej oraz stworzenia organów reprezentujących ją. Wiosną tego roku powstal Związek Muzułmański Miasta Stołecznego Warszawy, który nawiązał liczne kontakty ze skupiskami ludności tatarskiej na terenie całego kraju. Niezależnie od tej inicjatywy działał Centralny Komitet Związku Tatarów, który wraz z gminą muzułmańską z Wilna nawiązał kontakt z prezydentem mający na celu uregulowanie stosunków między organami państwa a tą mniejszością etniczno-religijną. W roku 1925 z inicjatywy w/w organizacji oraz kilku innych środowisk doszło do powstania struktury obejmującej całą zbiorowość Tatarów polskich. W dniu 28 grudnia 1925 r. miał miejsce zjazd delegatów poszczególnych gmin muzułmańskich. Utworzono w Wilnie Muzułmański Związek Religijny w RP. Na jego czele stanął Jakub Szynkiewicz, pierwszy mufti polskich muzułmanów. Nowopowstałej organizacji podlegało 19 gmin, w których funkcjonowało łącznie 17 meczetów. W każdej gminie istniała szkółka religijna (mekteb) ucząca zasad wiary i czytania Koranu. Głównym ośrodkiem kulturalno-organizacyjnym Tatarów polskich było Wilno. Inteligencja muzułmańska powołała tu w roku 1926 Związek Kulturalno-Oświatowy Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej, który zajmował się przede wszystkim działalnością popularyzatorsko-wydawniczą. W Polsce działało ponad 20 oddziałów Związku. Dokumentowały one obecność Tatarów w Rzeczypospolitej przed wiekami i w czasach współczesnych, dbały o zabytki będące tej obecności świadectwem, organizowały odczyty, zakładały biblioteki i zespoły artystyczne. W 1929 r. z inicjatywy jednego z liderów społeczności muzułmańskiej Leona Kryczyńskiego utworzono w Wilnie Muzeum i Archiwum Narodowe Tatarskie. Z inicjatywy ośrodka wileńskiego w 1932 r. rozpoczęto edycję pisma "Rocznik Tatarski", którego do wybuchu wojny ukazały się trzy tomy. Było to czasopismo o charakterze naukowo-literackim poświęcone historii i kulturze Tatarów polskich. Trzon redakcji stanowili Olgierd, Leon i Stanisław Kryczyńscy, osoby niezwykle zasłużone dla społeczności muzułmańskiej. W Wilnie w latach 1934-1939 ukazywał się również miesięcznik "Życie Tatarskie" adresowany do szerszych rzesz odbiorców. Od roku 1930 w Warszawie staraniem tamtejszej gminy muzułmańskiej ukazywał się kwartalnik "Przegląd Islamski", który z przerwami przetrwał do roku 1937. Choć poświęcony był tematyce ogólnoislamskiej to sporo uwagi poświęcano w nim Tatarom. W II Rzeczypospolitej Tatarzy kultywowali również tradycje wojskowe. W roku 1936 przy 13. Pułku Ułanów Wileńskich na prośbę społeczności tatarskiej utworzono decyzją prezydenta szwadron tatarski, w którego skład weszło 80 muzułmanów. W wojnie obronnej w 1939 r. brał on udział w walkach z Niemcami w Polsce centralnej, a po klęsce wrześniowej jego żołnierze weszli w skład armii polskiej na zachodzie walcząc m.in. w bitwie pod Monte Cassino. Istotnym elementem działalności tatarskich elit była polityka. Wiekszość po zamachu majowym poparła władze sanacyjne. Już wcześniej miała miejsce współpraca między J. Piłsudskim a środowiskami paislamskimi dążącymi do destabilizacji sytuacji w Rosji Radzieckiej i oderwania od niej republik muzułmańskich, którą to politykę popierała znaczna część Tatarów. Szczególnie popularna była wśród nich koncepcja postrzegania polskich muzułmanów jako łącznika między Wschodem a Zachodem, czynnika mającego przeszczepić do krajów islamskich elementy kultury europejskiej i vice versa. Głównym piewcą tego pomysłu był Olgierd Kryczyński, który ponadto stworzył koncepcję mówiącą, iż w dobie rozbudzonych nacjonalizmów małe narody kłaść nacisk powinny na pielęgnowanie własnego dziedzictwa kulturowego i wzbogacać w ten sposób kulturę krajów, w których owe mniejszości funkcjonują, nie zaś dążyć do niepodległości za wszelką cenę. Kryczyński w swym eseju "Ruch nacjonalistyczny a Tatarzy Litewscy" pisał: W tym wielkim ruchu ideowym, który poszukuje syntezy Wschodu i Zachodu celem stworzenia nowej cywilizacji (...), Tatarzy Litewscy, będący poniekąd w miniaturze jakby tą syntezą, powołani są odegrania skromnej, lecz zaszczytnej roli. Tatarzy Litewscy mogą być przewodnikami na wschód tych rzeczywistych wartości, które wytworzyła cywilizacja zachodnia (...) a jednocześnie interpretatorami dla zachodu tych wszystkich pierwiastków (...), które zawiera w sobie wielka i piękna dusza Wschodu, nie znająca tych głębokich przeciwieństw i rozdźwięków, które szarpią światem zachodnim. Tatarzy mieli zatem zdaniem twórcy tej koncepcji do spełnienia pewną misję dziejową, który to wątek jest punktem stałym większości programów społeczno-politycznych powstałych w środowisku tatarskim w okresie międzywojnia. Stał się on inspiracją do podjęcia wysiłku na rzecz kultywowania dziedzictwa przodków wśród Tatarów: historii, języka, kultury. Ze względu na okoliczności historyczne, tj. trwanie garstki muzułmanów w morzu chrześcijaństwa Tatarzy Polscy posiadali pewne poczucie wyjątkowości wśród innych wyznawców islamu. Rdzeń ideowy tej społeczności stanowiły idee panislamizmu i panturkizmu wzbogacone o wspomnianą wyżej "mistykę przetrwania" w obcym otoczeniu oraz pielęgnowaną pieczołowicie mitologię Złotej Ordy jako swego rodzaju wieku złotego społeczności tatarskiej. W 1936 r. w Wilnie powstało koło Młodzieży Tatarskiej, które kładło nacisk na kultywowanie nie tylko tradycji religijno-kulturowych, ale także na rozbudzanie świadomości narodowej mniejszości muzumańskiej, co przybrało postać idei tatarskiego nacjonalizmu, ukształtowanego przez działalność polityczną Edige Szynkiewicza. Szynkiewicz nawiązywał do idei prometeizmu, która w dużym uproszczeniu zakładała wyeliminowanie z gry ZSRR jako polskiego przeciwnika poprzez zaniesienie "ognia wolności" narodom wchodzącym w skład rosyjskiego imperium, zwłaszcza zamieszkującym tam wyznawcom islamu. ZSRR miałby zstać pozbawiony dostępu do Morza Czarnego i Bałtyku i odgrodzony od Polski pasem ochronnym w postaci sfederowanych państw Międzymorza. Jako mniejszość narodowa całkowicie lojalna wobec państwa polskiego Tatarzy nie stali się nigdy przedmiotem ataków polskich nacjonalistów. Przyjmowano ich do zdominowanych przez młodych narodowców korporacji studenckich a czołowy organ Narodowej Demokracji, "Gazeta Warszawska" pozytywnie oceniał obecność muzułmanów na ziemiach polskich. Na uwagę zasługuje fakt, iż na wzór powstających w całej Europie ugrupowań narodowo-radykalnych i narodowo- socjalistycznych w środowisku wileńskiego Koła Młodzieży Tatarskiej powstal projekt powołania tatarskiej organizacji "błękitnych koszul" (narodowy kolor tatarski). Twórca projektu, wspominany E. Szynkiewicz zafascynowany był działalnością ONR-Falanga. Jeśli chodzi o główne nurty samoidentyfikacji polskich muzułmanów to możemy wyróżnić cztery opcje. Pierwszą było cakowite utożsamienie się z muzułmańsko- tatarskim Wschodem, którego Tatarzy polscy stanowili najbardziej na zachód wysuniętą część. Drugi nurt mimo podkreślania ścisłej łączności ze wschodnimi pobratymcami zwracał uwagę na odmienność etniczno-narodową polskich muzułmanów. Trzeci stał na stanowisku, że po tylu latach przebywania na terytorium Polski i Litwy procesy asymilacyjne zaszły tak daleko, że można mówić jedynie o Polakach tatarskiego pochodzenia. Nurt czwarty kładł nacisk na więzi religi Odpowiedz Link
