ignorant11
03.10.06, 01:56
Sława!
wiadomosci.onet.pl/1363163,2678,kioskart.html
Przeterminowana broń
Rosja nieprzygotowana do uderzenia odwetowego
Po nieudanych próbach rakiet Buława-30 powstaje pytanie: czy w najbliższej
przyszłości strategiczne siły Rosji będą zdolne do przeprowadzenia uderzenia
odwetowego?
Teoretycznie, obecnie mają taką możliwość. Do ich uzbrojenia należą bowiem
ruchome lądowe zestawy rakietowe Topol będące główną uderzeniową siłą
odwetową. Są one jednak w gotowości bojowej od ponad 20 lat, czyli dwukrotnie
dłużej niż przewidziany okres eksploatacji. Dotąd nie rozpoczęto włączania do
armii nowego mobilnego zestawu rakietowego Topol-M. Pierwsze trzy rakiety
balistyczne mają być zgodnie z planem w gotowości bojowej z końcem tego roku.
fot. AFP
Ponadto konieczność rozpoczęcia budowy w 2008 roku dwóch atomowych okrętów
podwodnych z pociskami balistycznymi Buława przy istniejącym tempie produkcji
rakiet nieuchronnie zahamuje wymianę rakiet Topol na Topol-M. Na stan wojsk
rakietowych Rosji wpływa także fakt, że w gotowości bojowej są rakiety,
których okres gwarancyjny już upłynął. Pojawia się więc pytanie o stopień
ryzyka. W okresie pogwarancyjnym zaczynają się bowiem pojawiać oznaki
starzenia i zużycia, niezawodność spada poniżej wymaganej.
Ale nie wszystkie rakiety tracą swe właściwości bojowe. Ich stan techniczny
może być całkiem dobry. Na przykład w latach 2004-2005 pomyślnie
przeprowadzono próby z rakietami Topol i SS-20 wyprodukowanymi ponad 20 lat
temu. Tym samym potwierdzono niezawodność pocisków będących w gotowości
bojowej. Jednak w przypadku niektórych wspomagających systemów lądowych
widoczne są oznaki starzenia i zużycia. Znacznie wzrosło wykorzystanie części
zamiennych.
Przy obecnym tempie przezbrojenia istniejące rakiety powinny być w gotowości
operacyjnej jeszcze przez 30 lat, co oczywiście jest nierealne. Rakiety Topol
wprowadzano do służby w latach 1985-1991 po 45 sztuk rocznie. A w tym roku
planuje się wyprodukowanie trzech rakiet Topol-M w wersji mobilnej.
W latach 1989-1990 postawiono w stan gotowości bojowej 56 rakiet dalekiego
zasięgu UT23 i UTTH startujących z podziemnych silosów. A w czasie trwającej
6 lat seryjnej produkcji przygotowano zaledwie 52 rakiety Topol-M startujące
z wyrzutni podziemnych (mniej niż 10 rocznie), choć pierwotnie planowano 16-
20 rakiet rocznie.
Przy takim tempie produkcji i nieuchronności wycofania ze stanowisk rakiet,
których okres gwarancyjny dawno upłynął (zwłaszcza SS-19), broń rakietowa
wojsk lądowych Federacji Rosyjskiej może do 2010 roku ulec znacznej redukcji.
To samo można powiedzieć również o morskim elemencie rosyjskiej triady
jądrowej.
Wszystkie 52 rakiety Topol-M rozmieszczone są w jednym rejonie europejskiego
terytorium Rosji. To oznacza, że mogą polecieć w kierunku terytorium USA w
jednej strefie azymutów, co niewątpliwie ułatwi pracę amerykańskich systemów
obrony przeciwrakietowej i uprości ich rozmieszczenie. Na azjatyckim
terytorium Rosji nie rozpoczęto dotąd rozmieszczania rakiet Topol-M w
silosach podziemnych, służących wcześniej wycofanym rakietom SS-20.
W ciągu ostatnich 15 lat wszystkie środki finansowe na prace doświadczalno-
konstrukcyjne w dziedzinie strategicznych wojsk rakietowych przeznaczano na
zestaw Topol-M. Inne badania naukowe finansowano jedynie w ostateczności. Na
skutek tego znacznie opóźnione są prace nad stworzeniem mobilnego stanowiska
dowodzenia dywizji oraz nad sprzętem dowodzenia bojowego strategicznymi
wojskami rakietowymi powyżej szczebla pułku. Na etapie wstępnych projektów
wstrzymano prace nad mobilnymi stanowiskami dowodzenia wojsk rakietowych i
sztabu głównego, nad wyposażeniem rezerwowych i zastępczych systemów
dowodzenia. Znacznie opóźnione jest instalowanie urządzeń nowej generacji na
stanowiskach dowodzenia.
Według ocen ekspertów ministerstwa obrony żywotność systemów kierowania
bronią rakietową niewiele różni się od trwałości samych rakiet, co oczywiście
jest istotnym czynnikiem destabilizującym. Gdy ZSRR dysponował 10-12 tys.
pocisków bojowych, a dla zagwarantowania sobie uderzenia odwetowego
wystarczyło mu 200 bojowych zestawów, można było nie przejmować się niezbyt
wysoką skutecznością naprowadzania. Ale wraz z redukcją liczby rakiet nośnych
wzrasta znaczenie precyzyjnego sterowania nimi.
Trzeba jeszcze dodać, że główne techniczne decyzje dotyczące zestawu Topol-M
podejmowane były z końcem lat 80., gdy istniały ograniczenia wynikające z
porozumień międzynarodowych. Ponieważ obecnie ograniczeń tych już nie ma, w
niedługim czasie można spodziewać się rakiety wielogłowicowej, wyposażonej w
nowe urządzenia pozwalające pociskom przenikać systemy obrony
przeciwrakietowej. Bojowe wyposażenie rakiet Topol-M i Buława będzie
maksymalnie ujednolicone.
Forum Słowiańskie
gg 1728585
