wątpliowści w miłości:-(

[moniqueee]

Nie wiem już co mam myśleć, mam taki mętlik w głowie ;-((( Jesteśmy już razem
2 lata i ciut ponad 8 miesięcy. ON kocha mnie i na pewno chce być ze mną -
nie mam najmniejszych wątpliwości... Tylko że niestety ja je mam ;-((( czy to
wszystko ma dalej sens, czy to ten, czy nasza miłosc jest taka jak powinna...
Zaraz mi pewnie napiszecie, że to się czuje... A skoro nie czuję tego czwgoś
to znaczy że go nie kocham? ;-(((
chlip chlip chlip

[mortisch]

Napisz co konkretnie czujesz?Czy dobrze czujesz się w jego towarzystwie?czy
widzisz siebie obok niego za np. 10lat?A tak w ogóle to ile Ty masz lat a ile
on?

[moniqueee]

mortisch, dzieki za odzew :-)

wiesz, wczoraj żaląc Cie kolezance na gg - też zadała mi podobne pytania.
Hmmm.. ja nie wiem co konkretnie czuję :-( z jednej s trony nie wyobrażam sobie
zycia bez niego, jest moją wielką podporą i życiem, z 2 strony - nie czuję
chyba czegoś takiego, że to własnie ON! zastanawiam się czy to wszystko ma
sens..
Acha, ja mam 21 latek, on 23.

;-(

[mortisch]

Kiedyś czułam to samo co Ty.Byłam z facetem 7 lat.Znaliśmy się pod każdym
względem ,znaliśmy swoje wady i zalety i nawet poo tych 7 latach ciągle miałam
wątpliwości czy to ten właściwwy.W końcu podjęłam decyzję,żeby z nim zakończyć
związek bo ta moja "niby miłość" się wypaliła.Teraz jestem z kimś od 10 m-
cy,poczatki nie były łatwe(jak poczytasz poprzednie wypowiedzi,będziesz
wiedziała o co chodzi),ale wiem,że to ten z którym chce sie zestarzeć.
A powiedz mi jeszcze jest u Ciebie z namiętnością?Pociąga Cie fizycznie ten
człowiek?Jak jest u was z seksem?

[moniqueee]

;-( Ups Chyba Twoja odpowiedź nie jest pocieszająca ;-((( Boję się tego, boję
się, że jeśli przetrwamy to za jakiś czas znowu będą wątpliwości... P. mówi, że
jesli przetwamy, to nas wzmocni. A ja nie jestem o tym przekonana... to chyba
nienajlepiej świadczy... wiec może lepiej się rozstać? ;-( Tylko, ze ja nie
wyobrażam sobie jednak tego, bo już to bardzo przeżwyam :-( już w tym tygodniu
zawaliłam jedno zaliczenie ;-( a to dopiero poczatek gorącego okresu na
studiach. Nie wyobrażam sobie być sama, bez niego...
Wiele razy już rozmawialiśmy o naszej przyszłości.. nawet o posiadaniu dzieci...
A jeśli chodzi o namiętność, to bardzo mnie pociąga, P. wspaniale reaguje na
moj dotyk... Seksu jeszcze u nas nie było - wspólna decyzja. A jesli chodzi o
mnie... to albo jestem dziwna, albo sie jeszcze nie nauczyliśmy, ale jestem
strasznie zimna w odzuwaniu :-(
Jejku, to się naprawdę wie, że to własnei TEN??? ;-((( Skoro Ty już wiesz po 10
miesiacach... a ja po 3 razy dłuzszym okresie mam watpliwosci...
Przepraswzam, ze moja wypowiedz taka chaotyczna, ale pisze przez łzy ;-(

[mortisch]

Hmmm wiem,że nie była moja wypowiedź pocieszająca,ale lepiej napisać prawdę jak
to wygląda niż kolorować w później się zawieźć.Musisz sobie odpowiedzieć na 2
pytania.Dlaczego nie możesz bez niego żyć?(może to tylko przyzwyczajenie) i
Dlaczego masz watpliwości czy to ten właściwy?Czy chodzi o jegoo
zachowanie,przyzwyczajenia,wady,zalety?Może jest coś co Ci w nim przeszkadza?
A MOŻE POPROSTU BOISZ SIĘ PODWIADOMI BYCIA Z KIMŚ NA POWAŻNIE?MOŻE BOISZ SIĘ,ŻE
NIE BĘDZIESZ JUŻ TAK CAŁKIEM WOLNA?Ja sobie takie pytania też zadawałam w Twoim
wieku (może to jest właśnie kwestia wieku i dojrzałości emocjonalnej).Np.z tym
moim poprzednim bardzo chciałam wziąć ślub,ale jak np. on coś zaczął o tym
mówić automatycznie coś mnie od niego odrzucało i poprstu zaczęłam się
panicznie bać związku z nim tak na stałe.
Napewno nie uzyskasz od nikogo recepty na swój problem.Może Ci jedynie coś
podpowiedzieć,ale przede wszystkim musisz zrobić rachunek "sumienia" i
odpowiedzieć sobie na powyższe pytania.

[moniqueee]

Ja i tak jestem Ci wdzięczna, ze odpowiadasz na moje posty :-)

Wiem, wiem, lepiej znać prawdę. Ale wiesz często ma się jeszcze ciut nadzieji,
że ta prawda jest inna...

Tak, na te pytania z pewnością sobie muszę odpowiedzieć :-( Choć to będzie
ciężkie... Ale chyba zacznę sobie spisywać to na kartce... Rachunek sumienei
konieczny. Może ułatwi mi to tygodniowy wyjazd na prkatyki w ten poniedziałek...
Hmmm... W sumie to się nie zastanawiałam, że się boję z kimś bycia na poważnie?
O zaręczynach, ślubie rozmawialiśmy sobie juz wielekrotnie, ale ze to na pewno
za minimum 2-3 lata, po skonczeniu studiów..

Może właśnie masz rację i tu tkwi przyczyna? Bo z jednej strony to chciałabym
już mieć własnie mieszkanko, rodzinkę, dzieci; a z drugiej boję się prawdziłej
dorosłości i samodzielności...

Nikt na pewno mi nie pomoże, z pewnością :-( porblem musze rozwiązać sama.
Zdecydować się na jakiś krok... Po prostu nie wiem, czy to jak ma się takie
wwątpliwości, świadczy o niemiłości? Czy to oznacza jedno? Czy mimo takich
odczuć może to być prawdziwa miłość?

;-(

[millka26]

Czesc,
kiedys bylam z kims bardzo dlugo, wydawalo mi sie, ze juz zawsze bedziemy
razem, a moze wydawalo mi sie ze On nie da sobie sam rady. W kazdym razie nie
pociagal mnie, nie pragnelam Go, ale przeciez nie bylam sama - to było dla mnie
bardzo bardzo wazne, nie wyobrażałam sobie życia w samotności i wydawało mi się
ze nikogo już innego nie poznam, że tak ma być i koniec. Czasami myślałam żeby
odejsc ale nigdy sie na to nie moglam zdecydowac, marzyłam o ślubie,jak każda
dziewczyna ale z nim sobie tego nie wyobrażałam, owszem rozmawialiśmy o tym ale
ja ciągle deklarowałam, że małżeństwo do szczęścia nie jest mi potrzebne.
Jednak pewnego pięknego dnia zdecydowałam się odejść, miałam 24 lata od 16 roku
życia byliśmy razem, z dnia na dzień zburzyłam swoj świat i jego i choć to ja
podjęłam tą decyzje płakałam strasznie, nie mogłam się pozbierac przez kilka
miesiecy, ale czułam ulge. Teraz żałuje jednego, że tak późno zdecydowałam się
na ten krok.

Obecnie jestem bardzo szczęśliwa, uwielbiam mojego mezczyzne pod kazdym
wzgledem i pragne ślubu a najważniejsze moge go sobie wyobrazic.
Dlatego ... w moim przypadku zwiatpienie swiadczyło o braku miłości z mojej
strony, niepotrzebnie tylko analizowałam wszystko i zastanawiałam się mogłam od
razu podjac odpowiednie kroki, pamietaj, że strach nie jest dobrym doradca,
wiec przemyśl wszystko i nie zwlekaj, może w Twoim przypadku to jakis splot
wydarzen spowodowal zwatpienie a moze to jednak nie Twoja połówka.

Powodzenia i pozdrawiam

[moniqueee]

Cześć :-)

Dzięki za odpowiedz.

I znowu moje przecucia zostały potwierdzone, że jednak jak coś takiego się
czuje, to lepiej...

Jak sobie przeczytałam to co napsiałaś, to pomyślałam, że u mnie moze być
podobnie. Nie wyobrażam sobie życia w samotności :-( nie mam zbyt wielu
bliskich znajomych. Boję się, że po rozstaniu mogłabym się jeszcze bardziej
zamknąć w sobie, w domku, a co pociągnie za sobą że już będę sama, bo przecież
żaden książę nie zapuka do mych dzrzwi. Ale z 2 strony takie myslenie nei jest
uczciwe - nie mogę patrzeć tylko na siebie. Choć wiem, że u niego pewnie byłoby
bardzo podobnie. Nie ukrywam tego, boję się zburzyć mój świat (i jego też) i to
na własne życzenie! Nie wiem czy tego chcę... Z drugiej strony ogromnie boję
się, że być może teraz sobie uświadomię, że tak naprawdę głupie mam te
wątpliwości (teraz rygodniowy wyjazd, potem w lipcu - na miesiąc - wiec czasu
na przemyslenia i "samotnosc" - sporo) i jakby wszystko wróci do normy. Jakby,
bo co będzie jak to za jakiś czas wróci? Po co się więcej angażować? Aaaa!

Metliczek- pętliczek w tej mojej główce ;-(

Z trzeciej (albo czwartej strony ;-) ) może to że takie mam teraz dylemat jest
spowodowany moim ogólnym złym nastrojem (kompleksy, problemiki, trudności na
studiach itp itd), tym, że czasem się unoszę i sprawiam mu przykrość - jest
jedyną osobą która wie o mich wszystkich problemach, o tym co się u mnie
dzieje, i jakby na nim odreagowuje czasem niepowodzenia... Ale przeciez w
milosci chyba nie powinno być tak...

Buuuuuuuuuuuuuu

Również pozdrawiam

Moniqueee

[orvokki]

Cześć,

Chciałam Cię trochę pocieszyć, bo być może to, że przechodzisz takie
wątpliwości wcale nie oznacza, że powinniście się rozstać. Czasem człowiek
podświadomie marzy jeszcze o księciu z bajki, żeby wszystko było idealnie i
żeby cały czas przeżywać jakieś niesamowite uniesienia, jak na początku
związku. A tak naprawdę to chyba warto w życiu stawiać trochę na co innego, co
jak się zdaje w Waszym związku jest: na wzajemny szacunek, na spokojną wierną
miłość, na to, że jedno na drugie może liczyć.
Popieram za to przedmówczynie w tym, że musisz zrobić porządny rachunek
sumienia, dlaczego właściwie uważasz, że "nie możesz bez niego żyć", może to
tylko lęk przed samotnością, a nie przywiązanie do tego konkretnego człowieka...
Tak czy siak, trzymaj się.

[moniqueee]

WItam,

dziękuję za pocieszenie.

Fajnie, ze moge sobie z kimś "porozmawiać" i ktoś obiketywnie może ocenic moje
słowa. I jeszcze jak sobie można przeczytać słowa pocieszenia...

Qurcze, może rzeczywiście ta podświadomość? Może własnie, to że zaczynam zdawać
sobie sprawę, że ten związek jest poważny i być moze będzie mym ślubnym... I
tak jak tu już napisała jedna forumowiczka, że boję się tego, tego że nie będe
już wolna [tylko z drugiej stronny ja wcale nie chcę być wolna i samotna]

Hmmm....

Dzieki za wsparcie.

Przesylam pozdrowienia

Moniqueee

[moniqueee]

Proszę, niech ktoś jeszcze napisze cosik...

Ja mam chyba jeszcze gorzej...

[abere8]

Pozwole sobie wtracic sie do dyskusji, ktora sledze prawie od poczatku.

Napisalam, ze mam gorzej, bo tez nie jestem pewna, czy chce byc z moim
mezczyzna, ale my jestesmy juz malzenstwem... Na szczescie mamy tylko slub
cywilny, ale i tak zobowiazanie jakies jest. Na poczatku bylam bardzo w nim
zakochana, ale caly czas jakos pilnowalam sie, zeby nie byc slepa i
dostrzegalam jego wady i doszlo do tego, ze coraz rzadziej widze jego zalety.
Przed slubem bylismy ze soba ok. 3,5 roku i wiedzialam, ze logicznym nastepnym
krokiem bedzie malzenstwo. Nie bylam pewna, czy tego chce, ale nie umialam
sobie odpowiedziec na pytanie: dlaczego nie?

Jednym z moich problemow byl fakt, ze on byl tak naprawde moim pierwszym
chlopakiem i nie mam zadnej skali porownawczej. No i teraz, rok i pare miesiecy
po slubie zastanawiam sie, czy chce z nim zostac. Niby jest uczciwym facetem,
dobrym, inteligentnym, ale jest pelno drobiazgow, ktore mnie denerwuja. I teraz
pytanie - czy przekonywac siebie, ze jest swietnie i bedzie lepiej?

Jeszcze tylko dodam, ze ja mam 24 lata, a on 28.

Do abere!!

[mycha79]

Nie wiem czy to zbieżnosc ale czy przypadkiem twoj maz nie jest amerykaninem??

[abere8]

Jest Amerykaninem :-) A mieszkamy w Nowej Zelandii, co sprawia, ze hipotetyczne
rozstanie byloby jeszcze ciezsze (nie chodzi mi o to, ze nie chce wyjezdzac,
tylko ze nie mam za co...).

NO COZ Jestem kawalerem

[xmen007]

Do wszystkich!!

[mycha79]

Dziewczyny doskonale was rozumiem. Ja tez bylam ze swoim facetem dluuuugo - 6
lat. W zeszlym roku we wrzesniu mielismy brac slub ale w czerwcu zerwalam
zareczyny. Nie moglam wyjsc za czlowieka ktorego kocham jak brata bo
stwierdzenie ze nic do niego nie czuje po 6 latach byloby klamstwem. Ale po
prostu bardzo go lubie. Bylo to bardzo bolesne dla nas obojga ale wszystko sie
ulozylo. Ja jestem z najcudowniejszym mezczyzna swiata, uwielbiam go dogadujemy
sie pod kazdym wzgledem planujemy dzidzie i slub. Od poczatku wiedzialam ze to
wlasnie ten JEDYNY. Moj ex tez sobie poukladal zycie. Ozenil sie i spodziewaja
sie z zona dziecka. Przykro mi tylko ze nie chce ze mna utrzymywac kontaktu,
ale trudno.
Pamietaj Moniczko, ze jesli chodzi o sprawy milosci i slubu to trzeba byc
egoistka bo jesli zle wybierzesz to mozesz tego zalowac przez cale zycie.
Wybierz tak jak ci podpowiada serce. Bo jesli chodzi o sprawy serca to wlasnie
serce musi wybrac a nie rozsadek. Bo ja tez myslalam ze to nierozsadnie zrywac
6-letni zwiazek a teraz tez zaluje ze zrobilam to tak pozno. Pozdrawiam was
dziewczyny cieplutko:))) Monika trzymam za ciebie kciuki:))

[ethlin]

> Pamietaj Moniczko, ze jesli chodzi o sprawy milosci i slubu to trzeba byc
> egoistka

Egoizm jest czystym zaprzeczeniem miłości.

[mycha79]

Chodzi mi o to ze trzeba myslec o swoim szczesciu a nie byc na sile z kims kogo
sie nie kocha tylko dlatego, ze szkoda odejsc bo ta druga osoba bedzie
cierpiec!!

[moniqueee]

Abere!!! Mycha79!!!

Drogie dziewczyny – wielkie dzięki za odzew!

ABERE! Nie wiem co Ci napisać., bo rzeczywiście jesteś w gorszej sytuacji :-(
Przykro mi, współczuję Ci, bo skoro mi trudno się zdecydować na jakiś krok, to
co dopiero Tobie. Oh, te uczucia… Z jednej strony sprawiają tyle radości, z
drugiej tyle łez…

Ja też nie jestem ślepo w Niego wpatrzona. Widzę (tak mi się przynajmniej
zdaje) i Jego wady i zalety. Z reszta po takim czasie bycia ze sobą, trudno
tylko idealizować. Ale przecież wiem, że księcia z bajki na pewno nie znajdę, a
związek polega na wzajemnej akceptacji. I albo trzeba zaakceptować tą 2 osobę
taką jaka jest, albo nie i … I ja chyba akceptuję. P. jest naprawdę super
facetem. Aż mam wrażenie, że na niego nie zasługuję (bo ja taka zakompleksiona,
on taki fajny, i mnie chciał). Wiem, że szalenie mnie kocha, i nie wyraża się
to tylko w słowach ale i w czynach. I tym bardziej myśląc o rozstaniu, przeraza
mnie ono, przerza mnie to jak wielki ból Mu sprawie, jak bardzo będzie cierpiał
(nawet tak bardzo nie martwię się moim smutkiem) I tu pojawia się strach… Choć
być może spowodowany jest tym, ze co będzie jak okaże się ze to ten jedyny? Bo
przecież tak może być, ze podejmę decyzję, a za jakiś czas dojdę do wniosków,
ze byłam głupia…

Mój P. to też mój pierwszy chłopak – i właśnie może to ze brak skali
porównawczej powoduje ze nie wiem czy to TO czy nie. Kiedyś jedynie w jednej
osóbce się zadłużyłam po uszy, ale to było tylko zauroczenie, takie ślepe
patrzenie – wiec nie mam co porównywać do czegoś takiego.

Poza tym kolejnym problemem może być to, że poznaliśmy się przez necik ;-)
Piszę problemem, bo znaliśmy się kilka miesięcy zaczym się spotkaliśmy po raz
pierwszy, a potem chwilkę też trwało zaczym zdecydowaliśmy się być razem. Ale
chyba już zaczym się spotkaliśmy na żywo, wiedzieliśmy że chyba będzie z tej
znajomości coś więcej niż tylko przyjaźń. Pozbawiliśmy się też tym sposobem
zwariowanego początku miłości. Owszem, było jakoś tak inaczej, ale chyba nie aż
tak bardzo… I może dlatego, myślę, że to może nie być TO. Tylko qurcze skąd mam
wiedzieć czy to TO, czy nie? No skąd? :-(

Im więcej myślę, tym więcej znajduję powodów czemu mogę mieć wątpliwości. To
wszystko nie jest takie proste! Jeszcze nie dawno wcale się nie cieszyłam, że
wyjeżdżam na praktyki aż na tydzień. A teraz bardzo się z tego cieszę! Wiem, że
bardzo pomoże mi to podjąć decyzję.

Jednak, choć znajduje (albo raczej za bardzo się doszukuję) przyczyn mojej
niepewności nadal nie wiem do końca co jest za, a co przeciwko. Nie potrafię
odpowiedzieć na pytanie: a dlaczego nie??? Niby jest dobrze, fajnie z nim
spędza się czas. Ale to „niby”…

MYCHA79, ja właśnie tego się boję – że zdecyduję się być razem z P. dalej,
potem być może dojdzie do zaręczyn, a ja dopiero wtedy się wycofam! A wtedy to
jeszcze bardziej będzie boleć niż teraz. I na pewno czym dużej tym trudniej.

Mojego faceta z pewnością kocham! Jest za dużo znaczącą osobą w moim życiu!
Tylko nie wiem, czy darzę go taką miłością jak powinno darzyć się drugą
połówkę? Niepokoi mnie, bo ja nie wiem, nie czuję, że to ten JEDYNY :-(

Tak ja chyba za dużo myślę rozumem niż sercem. Bo czasem takie zastanawianie
się jest bezsensowne. Może tak właśnie jest i w tym przypadku? Czasem jak
człowiek za dużo myśli to dochodzi do błędnych wniosków. A ja mam właśnie coraz
większy mętlik w głowie :-( Chyba powinnam się wybrać na jakąś kolejkę górską w
wesołycm miasteczku, to może by się wszystki mi w tej główce poukładało ;-)))

Ups, chyba się rozpisałam. Troszkę mi lżej, bo za bardzo nie mam komu się
wygadać o swoich wątpliwościach. Ale jest i dobra sprawa – w ten sposób mam
wszystko już spisane ;-)

ABERE - trzymam za Ciebie kciuki i … za siebie też.

MYCHA79, za kciuki nie dziękuję, z pewnością się przydarzą. A Tobie życzę byś
miała zawsze tą pewność.

Pozdrawiam wszystkich!!!

Jeszcze troche watpliwosci

[abere8]

U mnie bylo tak, ze poznalismy sie w realu, ale po paru tygodniach juz bylismy
w zwiazku na odleglosc - ja w Warszawie, on kolo Krakowa - i widywalismy sie
mniej wiecej co drugi weekend. Po roku on wrocil do Stanow i widywalismy sie
raz na 2-3 miesiace, czasami na tydzien, czasami na 3 miesiace, kiedy mialam
wakacje. I teraz wydaje mi sie, ze taki model naszego zwiazku mi najbardziej
odpowiadal. Maile, telefony, co jakis czas romantyczne spotkania, a teraz jest
szara rzeczywistosc :-(

Jest jeszcze taka mozliwosc, ze akurat teraz mamy ciezki okres, ja nie mam
pracy, on rozkreca firme, wiec calymi dniami go nie ma w domu, a ja sie
frustruje, ze nie mam co robic. Juz nawet jestem wolontariuszka, pracuje za
darmo, bo nie mam pozwolenia na prace. Weekendy spedzamy razem i wtedy czesto
sie klocimy, wiec naprawde chyba bym juz wolala powrot do zwiazku na odleglosc,
gdzie spotkania byly od swieta. Tylko ze calego zycia tak sie nie da przezyc :-(

[moniqueee]

A moze my za duzo myslimy??? I czym wiecej myslimy tym coraz dziwniejsze rzeczy
wymyslamy, by potwierdzic nasze uczucia?

My w sumie też mamy cięzki okres. Rzadko się widujemy. Jesteśmy zmęczeni.

Może trzeba nie myśleć tylko o tych wadach, ale i zaletach?

Albo może wogóle lepiej za dużo nie myśleć? ;-)

Jutro wyjzedzam, co prawda tylko na chwilkę, ale mam nadzieje, że wrócę
z "porządkiem w głowie" i mętliczek-pętliczek zniknie, a przynajmniej się
zmneijszy.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia

Moniqueee

[moniqueee]

Abere!

Ciekawe co u Ciebie? Jak przemyslenia?
Ja wczoraj wrocilam... Na wjezdzie tesknilam, brakowalo mi Go... Wiem, ze bez
Niego byłobym mi strasznie ciężko... Ale nadal nie wiem czy to wlasnie TO! Nie
podjełam jeszcze decyzji ostatecznie, ale na razie składniam się bardziej by
byśmy byli razem.
Pozdrawiam ciepusienko!

Moniqueee

Dzieki za pamiec :-)

[abere8]

Wiesz, juz mi lepiej. Okazalo sie, ze to jeden z moich humorkow chyba byl, tyle
ze trwal dluzej niz zwykle. Pare dni temu akurat tak sie zlozylo, ze wyjechal
na dwa dni i troche nawet zatesknilam sobie :-) Mysle, ze juz jest dobrze,
chociaz jakiejs takiej burzliwej milosci miedzy nami nie ma, ale jest nam
dobrze razem. Oby tak dalej! :-)

[moniqueee]

Droga Abere!!!

Strasznie się cieszę, że jest lepiej :-))) I u Was i u nas :-)
U nas kryzys chyba też było spowodowany przeze mnie i moj dół i trudny okres w
życiu jaki obecnie mam.
Tęsknota zrobiła swoje :-)
A wiesz, może to po prostu taki typ miłości? My się chyba podswiadomie
doszukujemy jakiejś bajkowych uczuć. A przecież skoro jest nam dobrze, to czego
się jeszcze doszukujemy? Hmmm...
Przesyłam moc serdecznosci!

Moniqueee

[rriittaa]

Witam serdecznie, Aberre - szkoda że burzliwej milości już nie ma prawda, u
mnie jest tak samo.... Utozsamiam się z tobą. Mój mąż tez jest moim pierwszym
facetem i też nie miałam żadnego punktu odniesienia. Dlatego wiele wątpliwosci
było w przeddzień slubu. U mnie głupi przypadek, bo mąż poprosił mnie o rękę po
2 latach i to w momencie kiedy ja myslałam zeby to skonczyć, bo zrobil mi dużą
scene zazdrości i poczułam sie bardzo zraniona. potem wytłumaczyłam to sobie
jego wielką miłością,ale czy właściwie???.....Teraz nie ma juz scen zazdrosci
ale są inne.... nie wiem które lepsze... jesteśmy 1,6 roku po ślubie i wszystko
wygasło. Szkoda....
Nie wiem, myślę że trzeba przed ślubem pomieszkać razem i wtedy podejmować
decyzję. Oczywiscie nie zadługo trzba czekać z ta decyzja. Przyzwyczajenie????
to jest chyba najgorsza rzecz. Kilka razy sie rozstawalismy(tylko na dzien,
dwa - dłuzej nie wytrzymywałam), ale ja wtedy nie widziałam świata bez niego,
dzis nie wiem czy poszłabym za nim.... Czasami sie łapie ze chciałabym byc
chociaż jeden dzien wolna i móc sobie z kimś poflirtować....Raz udało mi sie to
zrobic na czacie. Byłam szczęśliwa i prawie zakochana w tej osobie. Na
szczęście potem miałam długą awarię kompa i straciłam kontakt z tą osobą.
Niestety jestem tak wychowana że gdybym zdradzila męża to przede wszystkim nie
mogłabym spojrzec sobie w twarz.
Myslę, że zanim podejmie sie decyzję o wspólnym zyciu to trzeba byc troche
egoistką i zarazem pesymistką i zadac sobie pytanie - "Co jest dla mnie
najwazniejsze i czy druga polowa mi to daje w wystarczajacym stopniu?" Myslę że
zgodzicie sie mężatki ze mną ze po ślubie wszystkiego jest po troszeczku mniej
(np.czułości, słodkich słówek, pocieszenia, wsparcia) Jesli juz przed slubem
nie macie czegoś tyle ile potrzebujecie od drugiej polowy to chyba trzeba sie
zastanowić (co nie znaczy że koniecznie zerwac zwiazek). Całe małżeństwo jest
sztuką kompromisu - tylko zeby było dobrze to na kompromis muszą iść obie
strony, a nie zawsze tylko jedna. Jeśli druga połowa zawsze stawia na swoim to
tez trzeba sie dobrze zastanowic. Teraz z perspektywy czasu to wiem, czy
zdecydowłabym sie ponownie na to samo?????. Powiem tylko ze mimo wielu
wątpliwosci przed ślubem i teraz - dzien slubu był najpiekniejszym dniem w moim
życiu i przed ołtarzem nie zastanawiałam sie nad tym wszystkim. Myslę ze pełnia
szczęścia jest tym co uwalnia od tych dylematów. tylko jak sie nawzajem
uszczęśliwić w tej szarej, codziennej rzeczywistosci, w pogoni za pieniądzem,
żeby przezyć. Pozdrawiam....

[rianon]

Właśnie przeczytałam waszw rozważania (jestem nowa) i muszę przyznać, że
sytuacja znajoma. Proponuję wyobrazić sobie co będzie za 15-20 lat czy widzisz
się u boku swojego P. Mi taki test zaproponowała koleżanka i choć nie było
łatwo podjąć decyzję to w ostatecznym rozrachunku oddaliłam się w siną dal.
A tak dla pocieszenia mojego M.poznałam przez internet rok temu a niedługo
będziemy pół roku małżeństwem. Po prostu wiedziałam, że to ten właściwy.
A tak dla pewności czasami warto posłuchć co mówi otoczenie (przyjaciółki,
mama) zwłaszcza opinie mamy najczęściej są słuszne.

[moniqueee]

Dzięki za odzew :-)
To wyobrazenie sobie siebie za kilkanascie razem, to calkiem dobra metoda :-)
Mi pomogła, już wcześniej mi ktoś ją polecił.
A otoczenie? Moja kolezanka jak powiedzialam jej, ze mi zle, smutno i wogóle i
że nie wiem, to się popatrzyła na mnie i stwierdziła, że przesadzam. Ona już
prawie od poczatku widzi nas na slubnym kobiercu :-)
Ciut spoznione gratulacje z okazji slubu! Och ten necik :-)
Cieplutenko pozdrawiam

Moniqueee

jeszcze slówko

[weronikarb]

Witajcie
Przeczytałam caly watek i u mnie bylo tak samo i nadal jest (2 lata po slubie).
Jestem typowa romantyczka, ktora szukala wielkiej milosci, wielkich uniesien
itd. J. poznalam ww `96 roku bylismy razem 2 lata - zerwalam sadzilam ze to n
ie ten, ze ja go nie kocham. SPotkalismy sie w 2000 roku i wiecie wszystko
odrzylo, przez ten czas co nie bylismy razem nasze wspolne zdjecia i jego
prezenty byly schowane w piwnicy, balam sie tam zajrzec. Po miesiacu
planowalismy slub i wiecie nadal mialam watpliwosci czy to napewno ON. Przeciez
tak inaczej jest to opisane w ksiazkach, w filmach ogladane. A milosc czasami
jest jak myszka ktora zakrada sie do serduszka i tam siedzi, daje glosno znac
tylko jak cos grozi naszemu malzenstwu. Wtedy uswiadamiamy sobie ze bez siebie
nie mozemy zyc. Ze jestesmy dwoma polowkami. A pozniej szara rzeczywistosc do
kolejnego kryzysu. Zastanowcie sie czego oczekujecie i czy przytpadkiem czegos
nie marnujecie. Renata

Wyobraznia

[abere8]

A ja wlasnie nie wiem, czy tam metoda dziala. No bo to, czy za 15-20 lat
bedziemy razem zalezy od tego, co zadecyduje *teraz*. A nawet jesli bedziemy
razem, to kogo mam sobie wyobrazic? Przeciez w ciagu tak dlugiego czasu ludzie
sie zmieniaja i obydwoje bedziemy juz innymi osobami.

Na szczescie ostatnio jest miedzy nami bardzo dobrze, ale z drugiej strony i
tak czuje sie juz jak w starym malzenstwie. Troche jest nudno i byle sen
wystarczyl, zeby mnie wybic z rytmu. Wczoraj snil mi sie jeden taki, kiedys
miedzy nami zaiskrzylo, ale ze oboje bylismy w zwiazkach (ja z moim obecnym
mezem), nic sie nie wydarzylo (nawet pocalunek). Caly dzien przezywalam ten
sen, w ktorym znow byla taka romantyczna atmosfera, brakuje mi takiej
niepewnosci wlasnie, flirtu, bo jak tu flirtowac z wlasnym mezem. Pozartowac
mozna, nawet romantycznie, a potem mozna sie kochac i co z tego - to jest maz,
wiec oczywiste jest to, ze sie z nim sypia, nie ma takiego dreszczyku, jaki byl
na poczatku. I nie chodzi o to, ze jest nam zle w lozku, bo nie jest.

Ach, powinnam sobie odlaczyc mozg na jakis czas...

[moniqueee]

i znowu moje dylematy powrocily ;-(((

[tomoe]

wiesz co, może nie zastanawiać się, czy się kocha czy nie kocha, tylko czy chce
się z tą osobą być na zawsze czy nie. Czy zniesie się jej choroby, jak upadki.
Wszystkie złe dni. Czy jest się na tyle przyjacielem drugiej osoby, żeby
przetrwać z nią wszystkie trudy życia (i vice - versa). Osobiście uważam, że
romantyczna miłosć nie jest wcale gwarantem szczęścia w małżeństwie. flirty i
uniesienia nie trwają nigdy dłużej niż rok czy dwa lata, potem jest spokój,
szczeście, bezpieczeństwo i bliskosć. To są uczucia, które mogą przetwać całe
życie. Jezeli tęskinsz do uniesień, burz i naporów z początkowych faz związku,
to znaczy że nie jeestes tak naprawdę gotowa na to, żeby być z kimś na stałe.

[moniqueee]

Tomoe, wiesz, a moze Ty masz rację? Moze ja wcale nie jestem gotowa by byc w
zwiazku już na stałe...

[abere8]

moniqueee napisała:

> i znowu moje dylematy powrocily ;-(((

Witam ponownie. Wydaje mi sie, ze one tak falami nas nachodza, czyzby to jakies
hormony czy inne fazy ksiezyca maczaly w tym palce? ;-)

Tak jak ktos tu juz pisal, mnie tez czesto brakuje flirtu, zwlaszcza ze, tak
jak pisalam, przed poznaniem mojego meza jakos nie mialam ku temu wielu okazji,
a jak juz z nim bylam, to jak z rekawa sie posypaly. Ja mam w ogole jakas
skrzywiona psychike, bo wystarczy, ze ktos mi powie jakis komplement (tak jak
niedawno kolega meza zapytal, czy wszystkie Polki sa takie piekne jak ja :-)),
a ja sobie wyobrazam, ze sie we mnie podkochuje. No bo ze maz stwierdzi, ze
ladnie wygladam, to normalne, w koncu poprosil mnie o reke, to mu sie musialam
podobac :-) Wiec jego komplementy nie maja az takiego uroku owocu zakazanego. A
np. w takim "Love Actually" najpiekniejsza dla mnie historia milosna byla ta o
mlodym malzenstwie i przyjacielu pana mlodego nieszczesliwie zakochanym w
pannie mlodej... :-)

Najgorsze jest jeszcze to, ze czesto slysze (a raczej czytam, bo to glownie na
forum) wypowiedzi dziewczyn, jak to "bez pamieci" sa zakochane w swoich mezach,
ze zyc by bez nich nie mogly, ze jest im razem cudownie nawet po kilku latach.
Ja czegos takiego nie czuje, jest mi po prostu dobrze z nim, tak normalnie.
Moze ja mam po prostu inna psychike? Jestem bardzo opanowana osoba i moze takie
uniesienia emocjonalne nie leza w moim charakterze?

do góry

[moniqueee]

[happiest1]

Jak nie wiesz co do niego czujesz to pomysl co by bylo jakby on nagle z toba
zerwal. Moge sie zalozyc ze bys za nim plakala i chciala do niego wrocic.
Czesto tak jest ze sie cos docenia jak sie traci. A tak pozatym to nie znam
osoby ktora by nie miala watpliwosci. Ja tez mialam, ale minely. Wiem jakie to
meczace. To tylko moja opinia, nie wiem co naprawde czujesz i tylko Ty sama
musisz zdecydowac. Pozdrawiam.

[moniqueee]

Happiest1 - dziekuje za opinie
No wlasnie, strasznie meczaca dla mnie jest ta sytuacja. Jak mysle o zerwaniu,
to juz placze...

[gosiaas25]

ja tez mialam takie wątpliwości, jestesmy ze soba ponad 6 lat. To bylo ponad
rok temu, pojawił się nawet ktoś inny - nie w sensie romansu czy zdrady ale
szybszego uderzeni aserca i flirtowych rozmów, zauroczenia. Zostałam,
porozmawiałam z M. oceniłam co jest dla mnie najważniejsze w życiu -
bezpieczeństwo, czułość, nasze partnertstwo i miłość. Może nie zawsze już z
takimi porywami i motylkami w brzuchu, ale cudowna trwała i jedyna, na całe
życie. A teraz, dwa miesiące temu moj M. mnie zdradził. Dla niego jednak
chwilowa przyjemność, flirt i jakies zauroczenie okazały sie w tamtym momencie
wazniejsze niz My, bezpieczenstwo i milosc. I tak si teraz zastanawiam, jak to
jest.
Czy te watpliwosci zawsze już bedą, jak nie z jednej to z drugiej strony...bo
teraz z kolei ja zastanawiam sie nad uczuciami naszymi, i wszystkim co sie z
tym wiaze. I tym, czy mozna kochać nadal? Dlatego jesli masz watpliwosci, to
zastanowienie sie jak byloby Ci bez Niego nie jest najlepsze. Zawsze bedzie
inaczej, samotniej, smutniej, cos sie skonczy - moze to za tym placzesz?? Ja
doszlam do takich wnioskow, ze nawet najwieksz amilosc i fascynajca kiedys
przechodzi i łączy sie z "przyzwyczajeniem" i to wlasnie z wlasnym
przyzwyczajeniem najtrudniej sobie pordzic gdy w gre wchodzi rozstanie.
pozdrawiam

[roza12]

Problem nie polega na tym czy to TEN jedyny czy nie tylko na tym ze po jakims
czasie mija zauroczenie. I wtedy nam sie wydaje ze to chyba nie ten jedyny bo
juz nie czujemy sie tak jak w poczatkowej fazie zakochania. I wtedy byle obcy
nowy sie napatoczy to serducho od razu szybciej zaczyna bic. I stad te wszystkie
watpliwosci. Niestety jak tez tak mam. Jestem bardzo kochliwa. Mam meza od 3
lat, ale i tak regularnie marze sobie o roznych takich. Ale nie bede sie
przeciez rozwodzic z mezem bo nawet gdybym sie zwiazala z jakims innym to po
jakims czasie scenariusz bylby ten sam. My sie chyba nie nadajemy do malzenstwa,
albo do zycia z jednym mezczyna zbyt dlugo.

[tnelia]

Właśnie trafiłam na ten wątek i czytam Twoja wypowiedz tak jakby to były moje
słowa. Byłam z facetem 3 lata. Był wspaniały bardzo mnie kochał, miał swoje
wady, ale było nam razem świetnie, planowaliśmy przyszłość tylko że czegoś
ciągle mi brakowało coś było nie dokońca tak jak wydawałoby się że powinno być.
Wydawało mi się że tak ma być że nie istnieje coś takiego jak ten jedyny.
Rozstaliśmy się gdy zorientowałam się że jest poprostu moim przyjacielem nie
chłopakiem.

Piszesz że cie pociaga i reaguje an twój dotyk ale czy ty reagujesz na jego ??
Ja nie reagowałam ale myślałam że to przyjdzie z czasem, nie przyszło.
Dwa lata temu poznałam mojego obecnego męża, wiedziałam że to on po tygodniu.
Jestem w nim nadal szaleńczo zakochana. Wiem że ma wady ale pracujemy nad ich
akceptacja. Czasem jak na niego patrze to płakać chce mi się ze szczęścia że
jesteśmy razem i że się kochamy.

Pamiętaj, jesteś wartościową kobietą, która napewno znajdzie tego właściwego.
Nie bój się odchodzić od niego tylko dlatego że potem zostaniesz przez jakiś
czas sama. Bądź dzielna.

ps. co do słuchania się przyjaciółek to radzę uważać mimo najszczerszych chęci
mogą nieświadomie doradzać ci żebyś z nim została bo jak będziesz sama to
stworzysz konkurencję. Poradź się mamy moja mi pomogła, wyczuła który to będzie
ten właściwy.