Gorsza bo druga?!

[basiulola]

Cześć Dziewczyny
Zwracam sie z prośbą o wsparcie. Może któraś ma podobny problem jak ja.
Jestem drugą żoną w kolejności i przysłowiową macochą. Jak sobie radzicie w
takiej sytuacji? Jakie są (czy są) relacje z poprzedniczkami?
Obecnego męża poznałam 5 lat po jego rozwodzie (więc nie przeze mnie rozpadło
się małżeństwo...). Unikam kontaktów z pasierbicą (jej mama bardzo szybko
postarała się o "nowego tatusia" - stąd rozpad małżeństwa), ma ona już 16
lat. Mąż naciska mnie na poznanie i kontakty z nią. A ja chciałabym "odciąć"
grubą kreską poprzednie jego małżeństwo (łącznie z "przychówkiem") i mieć
normalne życie, jak przystało na młodą (chyba jeszcze bo już 4 lata po ślubie)
mężatkę. Dochowaliśmy się własnych pociech - prawie trzylatka i
trzymiesięcznego maleństwa (obaj chłopcy). Ale to ja żyję problemami dzieci,
bo maż to już kiedyś przeżył...

Pozdrawiam
Barbara

[julka15]

Witaj Basiu,

Mój narzeczony jest dużo starszy ode mnie i ma 14-letnią córkę, która mieszka z
mamą. Rozstali się już dawno temu. Później on był jeszcze kilka lat z inną
kobietą. Teraz jest ze mną. Mamy miesięczną córeczkę. Tak więc jestem trzecia w
kolejności.

Nie rozumiem tak do końca na czym polega Twój problem. Czy unikasz pasierbicy,
bo chcesz żyć nowym życiem, bez związku z przeszłością męża, czy może Twoje
kontakty z pasierbicą źle się układają i dlatego jej unikasz.

Myślę, że to jest w ogóle trudna sytuacja. Normalne jest to, że kobieta chce
sobie ułożyć życie z mężczyzną, którego kocha. I właściwie dzieci nie powinny w
tym przeszkadzać - no bo dlaczego? Przecież możecie być szczęśliwą rodziną, nie
wyłączając pasierbicy. Wydaje mi się, że próba odcinania się od niej może
pogorszyć tylko sytuację. Pamiętaj, że to jest jego córka i on na pewno ją
kocha. Pewnie byłby szczęśliwszy, gdybyście zbliżyły się do siebie - byłoby mu
łatwiej. Ty możesz zrobić "grubą kreskę" na przeszłość, ale on tego nigdy nie
zrobi. Uważam też, że jeżeli chce utrzymywać kontakty z dzieckiem, to tylko
dobrze o nim świadczy.

Jeśli o mnie chodzi, to muszę przyznać, że często mam tak, że nie mam ochoty
widywać się z jego córką. Kiedy ją poznałam, to w ogóle nie przyszło mi do
głowy, że może byc taki problem. Ale nie są to łatwe kontakty. Ona jest bardzo
zazdrosna o ojca i stwarza czasami klimat rywalizacji. Staram się w to nie
wciągać, ale nie zawsze mi wychodzi. Poza tym wchodzi w ten trudny wiek i
ciężko jest cokolwiek od niej wyegzekwować (chodzi o proste rzeczy, typu:
pościel łóżko). Takie sytacje wywołują niepotrzebną nerwowość. Szczerze mówiąc
nie wiem jak sobie radzić z wiecznie naburmuszoną nastolatką. To powoduje, że u
mnie też złość narasta. Często nie potrafię "odpuścić", bo wydaje mi się, że to
czego od niej chcę, to proste rzeczy, normalne, które każdy człowiek musi
robić. Często zapominam, że to jeszcze dziecko i że ja sama byłam podobna,
kiedy byłam w jej wieku. W takich sytuacjach chciałabym, żeby ona nie spotykała
się z nami. Mielibyśmy święty spokój i więcej czasu dla siebie. Czemu ja muszę
męczyć się z "cudzym" dzieckiem?

Może jestem szczera do bólu, ale tak mam. Jest to bardzo trudne dla mnie.
Praktycznie za każdym razem, kiedy się z nią spotykam muszę odpędzać od siebie
złe emocje, nie dopuszczać, żeby to się we mnie "nakręcało". Kiedy mi się to
udaje, to potrafię spędzić z nią miło czas i jest mi autentycznie miło. To daje
jakąś szansę na przyszłość.

Trochę się rozpisałam, ale to i tak tylko wierzchołek góry lodowej...
Na koniec napiszę jeszcze tylko, że to jedna z tych sytuacji w życiu, kiedy
człowiek chciałby pójść na skróty, ominąć problem unikając go. Tak jest
łatwiej. Ale czy lepiej?

Pozdrawiam,

Julia

[anetal2]

Hej,
Przeczytałam oba listy i mam podobną sytuację jak Ty Basiu i Ty Julio. Mój mąż
jest 19 lat starszy ode mnie i jestem jego drugą żoną. Z pierwszą rozwiódł się
kilka lat przed tym jak go poznałam. Potem przez długi czas mieszkał z inną
kobietą, a ja pojawiłam się trzecia. Z pierwszego małżeństwa mąż ma 18-letniego
syna. Niestety w naszym przypadku, to syn nie chce utrzymywać z nami kontaktu,
choć nie jest to z mojej winy. Wiem, że mój mąż bardzo go kocha i bardzo go
boli, że syn się od niego odsunął. Ja go również bardzo lubię i chętnie się z
nim spotykam (co jest wielką rzadkością). Niestety do takiej sytuacji
doprowadziły: była żona i była teściowa. Wiem, że była
dziewczyna "zaprzyjaźniła" się z byłą żoną i z synem mojego męża i
prawdopodobnie ona również miała tutaj swój wielki wkład. Wogóle jeśli o nią
chodzi, to mogłabym napisać książkę. Kiedy poznałam mojego męża, zaczęły się
dziać wokół mnie dziwne rzeczy. Zaczęło się od głuchych telefonów, a potem ...
szkoda gadać. Okazało się, że była dziewczyna mojego męża jest bardzo zadrosna
i nie zamierza go sobie "odpuścić". Mieliśmy ją na głowie przez 2 lata.
Skończyło się po naszym ślubie. To był koszmar. Takie rzeczy ogląda się chyba
tylko w telenowelach brazylijskich, czy jakichś tam. Teraz od prawie 2 lat mamy
spokój, ale ciągle jeszcze boję się cieszyć z tego powodu, żeby nie zapeszyć.
Tym bardziej, że zdarzyło się jej w tym okresie zadzwonić raz do mojego męża.
Syn mojego męża uważa ją za swoją przyjaciółkę. Dzwonią do siebie, spotykają
się. Zdaję sobie również sprawę, że ona nastawia go przeciwko nam, a
szczególnie mnie. Zresztą dała mi to kiedyś do zrozumienia. Czasem czuję się
więc bardzo źle z tego powodu, a z drugiej strony dziwię się, że chłopak w jego
wieku nie potrafi oddzielić prawdy od fałszu i sam decydować w co wierzy i co
jest dla niego lepsze.

Ale się rozpisałam. Mam nadzieję, że nie posnęłyście.
Pozdrawiam
Aneta

[basiulola]

Dziekuję za odzew.
Przemyślałam sobie pewne sprawy... Piszecie, że macie lub staracie się mieć
kontakty z pasierbami. (Reasumuje oba posty) Może na moją postawę płynęło
wychowanie - jak ktoś dopuścił się do zniszczenia małżeństwa to trudno z nim
utrzymywać kontakt. Zapatrywania bardzo radykalne: białe-białe, czarne-czarne.
Dlatego uważałam, że skoro pierwsza żona jest osobą, która za pieniądze
wszystko zrobi, nie jest osobą z którą można utrzymywać kontakt to
automatycznie z córką też nie, bo mieszka z nią i "nasiąka" jej sposobem
myślenia i zachowania. Wychodziłam z założenia; "Jaka mać taka nać". Boję się,
że jak złagodzę swój sprzeciw w kontaktach męża z córką (telfony, widzenia nie
sa zbyt częste ale są - o większości nie wiem albo dowiaduję się później...) to
odnowią się kontakty z byłą żoną. Bo spotyka się z córką w ich mieszkaniu -
tylko wspólna herbatka... Kiedyś coś załatwiał dla córki z jej matką - prosiła
go o zajęcie się jej drugim, małym dzieckiem, itp. A może by tylko pomógł to
czy owo... Założenie: córka tak - matka jej nie, jest trudne do wyegzekwowania.
Przyjełam postawę zachowawczą: lepiej obie nie. Może się mylę, dlatego
chciałabym poznać jak to u Was wygląda.
Pozdrawiam Basia

[anetal2]

Witam!

Przeczytałam... i nie zazdroszczę. Też nie byłabym szczęśliwa, gdyby mąż
spotykał się z synem u byłej żony. Na szczęście mój mąż nie chce mieć z byłą
żoną nic wspólnego, a już napewno widywać się z nią. Myślę, że możesz zrobić
kilka rzeczy, żeby być spokojniejszą. Przede wszystkim daj mężowi do
zrozumienia, że pomimo iż jest to dla Ciebie trudna sytuacja, to akceptujesz
jego córkę i to że pragnie się z nią spotykać (jest jego pierwszym dzieckiem i
zawsze będzie częścią jego życia, więc im bardziej będziesz przeciwdziałać
spotkaniom, tym bardziej uzyskasz efekt odwrotny, tyle tylko, że mąż coraz
częściej będzie ukrywał przed Tobą spotkania). Doprowadź do sytuacji, w której
mąż będzie Ci otwarcie mówił o spotkaniach (przed nimi, a nie po). Myślę, że
powinnaś przemyśleć, czy lepiej czułabyś się, gdyby spotkania odbywały się w
waszym domu (będziesz miała wszystko "pod kontrolą"), czy wolisz, gdy mąż
jeździ do byłej żony. Myślę, że to pierwsze byłoby lepsze. Postaraj się
zaakceptować jego córkę. Ona Ci pod żadnym względem nie zagraża, dopóki Twoja
zazdrość nie weźmie góry nad rozsądkiem. Basiu, takie jest moje zdanie, nie
wiem, czy dobre, czy złe - Ty zrobisz jak zechcesz - wydaje mi się jednak, że
zabranianie spotykania się z córką, to najgorsze co możesz zrobić.

Aneta

[badia]

Basiuola, trochę to z praktyki znam. Nie wydaje mi sie jednak, żeby była żona
mogła być dla Ciebie jakimkolwiek zagrożeniem. Przecież od niej odszedł. Faceci
nie lubią powrotów, zresztą nikt nie lubi i takie radosne powroty praktycznie
są niemozliwe. To czego tu się obawiać?
Pierwsz rzecz, z która musisz sobie poradzic to moim zdaniem nieuzasadniona
zazdrośc o drugą kobietę.
A dziecko - cóż. Ono ma juz matkę i ty jeśli chcesz mozesz się z nim
kontaktować, jeśli nie chcesz - nie musisz. Z tego co wiem matki nie sa wcale
zachwycone z powodu takich kontaktów. Twoja wola, jeśli wolisz nie - zostaw
mężowi wolna rękę, niech wyjadą na wakacje, niech widują sie w neutralnym
miejscu, jeśli nie chcesz, żeby to był Twój dom, lub dom byłej.
A może dziecko jest OK?
Ale rozumiem, że może Cie odpychać od genów Twojego męża i obcej kobiety.
Biologia tak działa, czasem sie potrafimy wznieść ponad biologię, czasem - nie.
I chyba nie ma sensu robic niczego na siłę, bo tylko bedziesz nieświadomie
pokazywać dziecku, że jest "złe", "gorsze". Jak sie nie czujesz na siłach to
nie zawiązuj kontaktów.

[gosiaf4]

Ja co prawda zone jeszcze nie jestem, natomiast mamy w planach slub. Natomiast
juz teraz jestem ta druga. Bardzo sie kochamy i tworzymy naprawde bardzo udany
zwiazek. Mamy duza roznice wieku i co z tego wynika moj luby ma syna. Na
poczatku znajomosci zastrzeglam sobie, ze ja nie chce miec nic wspolnego z ta
sprawa. On niech sie spotyka z nim (u jego matki), natomiast ja nawet nie chce
go zobaczyc. Co prawda w naszym przypadku, on nie powiedzial mi tego na samym
poczatku, wyszlo to jakis miesiac pozniej jak juz bylo miedzy nami powaznie
(bal sie, ze go nie bede chciala z dzieckiem, no i mial racje, jakby na
wstepie mi powiedzial, to bym sie nie zaangazowala, bo to dla mnie tak samo
jak zonaty- nieruszalny). No ale milosc nie wybiera i wpadlam po uszy (nie mam
na mysli dziecko:). No i tak juz ponad 3 lata jest i ja nie zmienilam
stanowiska w tej sprawie, nie pojawia sie u nas ten temat. Jesli sie
przypadkiem pojawi, to konczy sie 'cichymi dniami', ale to naprawde rzadkosc.
Nie interesuje mnie co inni na to, to moje zycie. Dziecko ma matke, nie sadze,
ze jestem mu potrzebna do szczescia. Ojca tez widuje i to dosyc czesto. Moj
partner nigdy nie dal mi do zrozumienia, ze zalezy mu na tym, zebym poznala
jego dziecko. mam zamiar tak to zostawic, chyba ,z e w przyszlosci cos sie
zmieni.

[domali]

Ja jestem w podobnej sytuacji- mój mąż ma syna z pierwszego małżeństwa. Ale mam
do Ciebie pytanie- czy jeśli w przyszłości będziecie mieli dzieci, wyrazisz
zgodę/chęć, że by się poznały z- przecież-bratem? Ja bardzo bym chciała, żeby
mój synek znał swojego brata nie tylko z opowiadań, ale nie jest to takie
proste, niestety... ;( Dominika

[gosiaf4]

Nie mamy jeszcze dzieci i szczerze mowiac, ja nie chce zeby sie znali - na
dzien dzisiejszy. Nie rozmawialismy jeszcze na ten temat, wiec nie wiem jaka
podejmiemy decyzje w momencie gdy taka sytuacja zaistnieje. Rozumiem, ze nie
bedzie to latwa decyzja bo w koncu, jesli beda sie znali to moje dziecko moze
zapytac,dlaczego ja go nie widuje, albo dlaczego tamto dziecko nie przychodzi
do nas do domu. Ciezko mi jest w tej chwili cos zadecydowac, bo nie mam
jeszcze dziecka i nie wiem jak ono zmieni moj poglad na cala sprawe.

[johana2]

A co byście powiedziały, jak byście musiały mieszkać z 18 letnim synem swojego
męża pod jednym dachem i jeszcze go utrzymywać, bo mąż bez pracy a syn traktuje
was jak powietrze? Horror!!!

[gosiaf4]

Buuu... wspolczuje :(((
Gosia

[domali]

Nie zazdroszczę... ;(((( A co z szanowną mamusią "chłopca"??? Dominika

[johana2]

szanowna mamusia zwiała do stanów jakieś 12 lat temu i ma wszystko głęboko
gdzieś-zero kontaków. Ale na szczęście młodzian dojrzał do tego żeby się
usamodzielnić i od pewnego czasu mieszka sam i prawie sam się utrzymuje. Ale co
przeszłam prze pierwsze dwa lata mojego małżeństwa w tym także ciąża i niemowlę
w tych warunkach, to tylko ja wiem. Można napisać książkę.

[domali]

Czyli teraz może być już tylko lepiej... ;)))
A swoja drogą, proponuję Ci opisać swoją sytuację na samodzielnych... może w
końcu niektóre mamusie zrozumieją, że nie tylko one samotnie wychowują
dzieci... albo że to ta "druga" ( zastosowałam cudzysłów, bo w końcu jesteśmy
jedynymi żonami naszych mężów!!!) wychowuje dziecko "pierwszej"...
Dominika
P.S. ta moja propozycja to żart... pewnie znalazłyby powód, żeby Ciebie
zjechać... sorki, że tak gorzko... wyprowadzono mnie tam kiedyś trochę z
równowagi... Trzymam kciuki!

DO DRUGICH!!!

[mikawi]

hej, zapraszam wszystkie drugie żony na forum "macochy";)

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=14479

[patucha]

To ja jeszcze dodam swoje 3 grosze. Swojego męża poznałam jak miałam 22 lata.
Na drugim naszym spotkaniu powiedział mi że ma dziecko, później wyszło że był
żonaty ale już się rozwiódł (2 lata wcześniej).I najbardziej zabolał mnie fakt,
iż był żonaty a nie że ma córkę. Teraz jesteśmy od roku małżeństwem, córkę męża
poznałam jak miała 6 lat i nasze stosunki sa tak myślę idealne. Mała mieszka z
matką, ale spędzamy razem wszystkie weekendy i wakacje.Zony mojego męza nie
chciałampoznać bardzo długo, zmusiła mnie do tego Komunia dziecka, gdzie
poznałam całą rodzinę. Bolało mnie wspominanie tamtej kobiety przez moich
teściów i byłam zazdrosna o uczucia mojego męża do córki,ale raczej z takiego
macierzyńskiego punktu widzenia. Po prostu chciałam zeby to było nasze dizecko.
Przez to że córka męża jest u nas w domu w sumie gościem mój mąż traktuje ją
ulgowo. To mnie doprowadza do furii bo uważam że szkodzi jej i sobie.Nasz dom
traktowany jest jak niezły dom ilg i zabaw. na szczeście córka dorasta ma 12
lat i widać jak bardzo jest rozpieszczona. Mój mąż zaczął zauważać że
traktowanie jej ulgowo (bo skrzywdzil ją) ni eprzynosi rezultatów.a wręcz
przeciwnie.
Myślę ze powinnas porozmawiać z męzem. jak mu powiesz z edoceniasz jego
rodzicielską milosc i jednoczesnie jak wyrazisz sowje obawy i problemy to moze
on spojrzy na to z innej strony i pomoze ci przez to przejsc. Rozumiem ze nie
jest latwo. Caly czas jest mi nieswojo, ale coz takiego dokonalam wyboru....