religia

yawokim Religijność Japończyków wg ks. Bogdana Nowaka SVD 19.11.03, 11:15

Problemem, który utrudnia rozwój chrześcijaństwa w Japonii jest religijność
Japończyków, która kształtowała się przez wiele wieków i tkwi bardzo głęboko w
ich mentalności. Najkrócej można ją określić jako kult przodków. Znaczna część
Japończyków rozpoczyna swoje życie religijne w chwili śmierci jednego z
rodziców. Kupują wtedy ołtarze buddyjskie, ustawiają w nich zdjęcia zmarłego, a
czasami także jego prochy, przynajmniej do czasu włożenia do grobu, i modlą się
do tego zmarłego.

Wynika to z wiary, że tymi modlitwami i różnymi ofiarami można pomóc zmarłym w
drodze do osiągnięcia stanu Buddy, że można zaspokoić ich różne pragnienia.
Dlatego też oprócz modlitw, zmarłym ofiarowuje się jedzenie oraz napoje,
szczególnie te, które zmarły najlepiej lubił. Niewątpliwie w wielu przypadkach
chodzi o podtrzymanie kontaktu ze zmarłym, wynika to z troski o zmarłego, ale
bardzo często przyczyną takiego zachowania jest lęk, że zmarły, czy właściwie
jego duch będzie się mścił, gdy jego rodzina nie zaspokoi jego potrzeb.

Religijność taka utrudnia rozwój chrześcijaństwa dlatego, że rodzice zabraniają
przyjąć chrzest swojemu dziecku, gdyż boją się, że takie dziecko nie kupi
ołtarza zmarłemu rodzicowi i nie będzie się o niego troszczyło. Obawiają się
także, że ochrzczone dziecko pójdzie do innego grobu (nawet nie do innego
nieba, ale grobu). Większość młodych ludzi respektuje ten zakaz rodziców
(czekając na ich śmierć), inni przyjmują chrzest w tajemnicy przed rodzicami.
Inni zaś otwarcie łamią ten zakaz i wbrew woli rodziców przyjmują chrzest.
Jednak czasami doprowadza to do otwartej konfrontacji z rodzicami,
wydziedziczenia, czy też nawet zerwania więzów rodzinnych.

Z drugiej strony tego typu religijność poprzez uzależnienie zbawienia
(osiągnięcie stanu Buddy) nie od danej osoby, ale jego potomków daje im pewien
komfort psychiczny, "wyzwalając" od odpowiedzialności za własne czyny, za
osobisty sposób życia, "wyzwalając" ich od pewnych niepokojów moralnych,
niepokojów związanych ze zbawieniem itp. które tak wielu ludzi doprowadziły do
Boga. Niestety chyba większość z nich nie jest w stanie zdać sobie sprawy z
tego jak wiele kosztuje ich to złudne, to bezpodstawne poczucie pokoju, które
jest właściwie pewnym letargiem. Bardzo niewielu ma odwagę wyrwać się z tego
letargu, podjąć trud refleksji nad tym stanem, trud poszukiwania pewnych
podstaw w pełni ludzkiego, czyli naprawdę uszczęśliwiającego, prowadzącego do
rozwoju ludzkich możliwości pokoju.

Niewątpliwie można by dopatrzyć się jeszcze wielu przyczyn nierozprzestrzeniana
się chrześcijaństwa w Japonii, jak materializm, konsupcjonizm, hedonizm, duży
rozdźwięk miedzy kulturą duchową a techniczną, ale myślę, że najważniejsze
przyczyny można odnaleźć w samym Kościele.

Jedną z nich jest brak dobrych misjonarzy. Wydaje mi się, że nawet nie chodzi o
jakiś heroizm, ale o zwykłą wiarę. Brak wiary jest widoczny nawet w podejściu
do budowy nowych obiektów. Kiedyś misjonarze zastanawiali się czy nowy budynek
jest potrzebny i jeśli stwierdzili, że tak, to budowali nie troszcząc się o
finanse. Obecnie jest odwrotnie. Teraz zaczyna się od pieniędzy. Jeśli jest
wystarczająca ilość pieniędzy to buduje się nowe domy, nawet wtedy, gdy nie są
one potrzebne. Powstały tak budynek często nie tylko nie jest używany, ale
wręcz utrudnia pracę pastoralną. Czasami taki budynek, czy kościół funkcjonuje
jedynie jako pomnik misjonarza, który to wybudował.

Mam nadzieję, że się mylę, ale czasami mam wrażenie, że niektórzy misjonarze
nie widzą sensu w pracy misyjnej, po prostu wykonują swoje obowiązki, czasami
dokładniej czasami mniej, bez większego entuzjazmu, bez żadnej celowości, czy
też nadziei. W ich życiu nie widać tego, że wiara, Chrystus, Bóg są dla nich
czymś istotnym. Nie widać tego, że zależy im na dzieleniu się wiarą, że uważają
ją za coś cennego. Szczególnie jest to negatywne w przypadku księdza
pracującego w jakimś kościele parafialnym, który w przypadku Japonii jest
równocześnie stacją misyjną. Pragnący wiary ludzie, przychodzą do kościoła i
widzą sfrustrowanego człowieka, który nie ma im nic do zaoferowania. Oni sami
są dla tego księdza problemem, gdyż oznaczają dodatkową pracę, od której
jego "pensja" i tak nie wzrośnie.

Także wielu chrześcijan wręcz nie chce, aby "obcy" ludzie przychodzili do
kościoła, gdyż burzą ich pokój, niejako naruszają ich azyl, którego sami
szukają w kościele. Bardzo wielu ludzi, którzy przychodzą do kościoła,
szczególnie kościoła Katolickiego, czują się niemile widziani. Czują, jeżeli
już nie niechęć, to przynajmniej olbrzymi chłód, obojętność ze strony "stałych
bywalców". Muszą pokonać wiele przeszkód zanim wejdą do takiej "wspólnoty".

Na szczęście nie wszyscy księża, ani nie wszyscy chrześcijanie są tacy i ciągle
przybywa nowych chrześcijan. Jednak bardzo często muszą mieć oni silne
motywacje i samozaparcie, aby pokonać wszystkie przeszkody, które spotykają w
Kościele. Wielu z nich mówiło mi, że kochają Jezusa, mają mocną wiarę i chcą
przyjąć chrzest, ale obawiają się tego, że staną się częścią "tego Kościoła",
że staną się podobni do ludzi, których spotkali w kościele.

Myślę, że dużym problemem jest także brak u wielu misjonarzy odpowiedniego
przygotowania do działalności misyjnej. W Japonii jest taka sytuacja, że
właściwie nie ma żadnej metody działania, żadnego programu pastoralnego, czy
też katechetycznego. Jest bardzo mało współpracy między parafiami. Praca nie
jest wcale zharmonizowana. Tak jakby każda parafia stanowiła oddzielny
organizm. W Japonii każdy misjonarz może robić bardzo dużo, a może też
praktycznie w ogóle nic nie robić. Wszystko zależy od wyobraźni, pomysłowości,
czy też zwykłych chęci.

Właściwie każdy improwizuje. Każdy uczy tego, co uważa za stosowne, i tak jak
chce. Możliwe, że taka sytuacja jest korzystna w przypadku doświadczonych
misjonarzy posiadających bardzo głęboką znajomość Boga i człowieka, ale dla
całości jest chyba bardzo szkodliwa. Możliwe, że jesteśmy w jakimś krytycznym,
przełomowym momencie, kiedy stare metody są już nieaktualne, a nowe nie są
jeszcze wypracowane, kiedy się jeszcze eksperymentuje.

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

peter2715626 Re: religia 19.11.03, 00:31

Bylem kiedys w Nikko, wspanialy zespol swiatyn. Pociagnalem za jezyk
przewodnika tubylca. Chcialem cos wiecej dowiedziec sie na temat religii w
zyciu codziennym.

Wyjasnil mi, ze przecietny Japonczyk nie za zadnego wyznania i nie utozsamia
sie z zadna religia.

Dodal tez, ze fanatyzm religijny jest czyms zupelnie niezrozumialym dla
wiekszosci spoleczenstwa.
- anya.s Re: religia 19.11.03, 02:49
  
  znajoma Japonka mowila kiedys ze gdy Japonczyk sie rodzi jest shintoista
  (wielu bogow ma zapewnic wszechstronny rozwoj i opieke). Slub biora w kosciele
  (biala suknia, klimat jak na amerykanskich filmach itp) a przed smiercia
  przypominaja sobie o buddyzmie (bo zapewnia zycie po zyciu)
  sa oczywiscie wyjatki...
  - yawokim Religijność Japończyków wg ks. Bogdana Nowaka SVD 19.11.03, 11:15
    
    Problemem, który utrudnia rozwój chrześcijaństwa w Japonii jest religijność
    Japończyków, która kształtowała się przez wiele wieków i tkwi bardzo głęboko w
    ich mentalności. Najkrócej można ją określić jako kult przodków. Znaczna część
    Japończyków rozpoczyna swoje życie religijne w chwili śmierci jednego z
    rodziców. Kupują wtedy ołtarze buddyjskie, ustawiają w nich zdjęcia zmarłego, a
    czasami także jego prochy, przynajmniej do czasu włożenia do grobu, i modlą się
    do tego zmarłego.
    
    Wynika to z wiary, że tymi modlitwami i różnymi ofiarami można pomóc zmarłym w
    drodze do osiągnięcia stanu Buddy, że można zaspokoić ich różne pragnienia.
    Dlatego też oprócz modlitw, zmarłym ofiarowuje się jedzenie oraz napoje,
    szczególnie te, które zmarły najlepiej lubił. Niewątpliwie w wielu przypadkach
    chodzi o podtrzymanie kontaktu ze zmarłym, wynika to z troski o zmarłego, ale
    bardzo często przyczyną takiego zachowania jest lęk, że zmarły, czy właściwie
    jego duch będzie się mścił, gdy jego rodzina nie zaspokoi jego potrzeb.
    
    Religijność taka utrudnia rozwój chrześcijaństwa dlatego, że rodzice zabraniają
    przyjąć chrzest swojemu dziecku, gdyż boją się, że takie dziecko nie kupi
    ołtarza zmarłemu rodzicowi i nie będzie się o niego troszczyło. Obawiają się
    także, że ochrzczone dziecko pójdzie do innego grobu (nawet nie do innego
    nieba, ale grobu). Większość młodych ludzi respektuje ten zakaz rodziców
    (czekając na ich śmierć), inni przyjmują chrzest w tajemnicy przed rodzicami.
    Inni zaś otwarcie łamią ten zakaz i wbrew woli rodziców przyjmują chrzest.
    Jednak czasami doprowadza to do otwartej konfrontacji z rodzicami,
    wydziedziczenia, czy też nawet zerwania więzów rodzinnych.
    
    Z drugiej strony tego typu religijność poprzez uzależnienie zbawienia
    (osiągnięcie stanu Buddy) nie od danej osoby, ale jego potomków daje im pewien
    komfort psychiczny, "wyzwalając" od odpowiedzialności za własne czyny, za
    osobisty sposób życia, "wyzwalając" ich od pewnych niepokojów moralnych,
    niepokojów związanych ze zbawieniem itp. które tak wielu ludzi doprowadziły do
    Boga. Niestety chyba większość z nich nie jest w stanie zdać sobie sprawy z
    tego jak wiele kosztuje ich to złudne, to bezpodstawne poczucie pokoju, które
    jest właściwie pewnym letargiem. Bardzo niewielu ma odwagę wyrwać się z tego
    letargu, podjąć trud refleksji nad tym stanem, trud poszukiwania pewnych
    podstaw w pełni ludzkiego, czyli naprawdę uszczęśliwiającego, prowadzącego do
    rozwoju ludzkich możliwości pokoju.
    
    Niewątpliwie można by dopatrzyć się jeszcze wielu przyczyn nierozprzestrzeniana
    się chrześcijaństwa w Japonii, jak materializm, konsupcjonizm, hedonizm, duży
    rozdźwięk miedzy kulturą duchową a techniczną, ale myślę, że najważniejsze
    przyczyny można odnaleźć w samym Kościele.
    
    Jedną z nich jest brak dobrych misjonarzy. Wydaje mi się, że nawet nie chodzi o
    jakiś heroizm, ale o zwykłą wiarę. Brak wiary jest widoczny nawet w podejściu
    do budowy nowych obiektów. Kiedyś misjonarze zastanawiali się czy nowy budynek
    jest potrzebny i jeśli stwierdzili, że tak, to budowali nie troszcząc się o
    finanse. Obecnie jest odwrotnie. Teraz zaczyna się od pieniędzy. Jeśli jest
    wystarczająca ilość pieniędzy to buduje się nowe domy, nawet wtedy, gdy nie są
    one potrzebne. Powstały tak budynek często nie tylko nie jest używany, ale
    wręcz utrudnia pracę pastoralną. Czasami taki budynek, czy kościół funkcjonuje
    jedynie jako pomnik misjonarza, który to wybudował.
    
    Mam nadzieję, że się mylę, ale czasami mam wrażenie, że niektórzy misjonarze
    nie widzą sensu w pracy misyjnej, po prostu wykonują swoje obowiązki, czasami
    dokładniej czasami mniej, bez większego entuzjazmu, bez żadnej celowości, czy
    też nadziei. W ich życiu nie widać tego, że wiara, Chrystus, Bóg są dla nich
    czymś istotnym. Nie widać tego, że zależy im na dzieleniu się wiarą, że uważają
    ją za coś cennego. Szczególnie jest to negatywne w przypadku księdza
    pracującego w jakimś kościele parafialnym, który w przypadku Japonii jest
    równocześnie stacją misyjną. Pragnący wiary ludzie, przychodzą do kościoła i
    widzą sfrustrowanego człowieka, który nie ma im nic do zaoferowania. Oni sami
    są dla tego księdza problemem, gdyż oznaczają dodatkową pracę, od której
    jego "pensja" i tak nie wzrośnie.
    
    Także wielu chrześcijan wręcz nie chce, aby "obcy" ludzie przychodzili do
    kościoła, gdyż burzą ich pokój, niejako naruszają ich azyl, którego sami
    szukają w kościele. Bardzo wielu ludzi, którzy przychodzą do kościoła,
    szczególnie kościoła Katolickiego, czują się niemile widziani. Czują, jeżeli
    już nie niechęć, to przynajmniej olbrzymi chłód, obojętność ze strony "stałych
    bywalców". Muszą pokonać wiele przeszkód zanim wejdą do takiej "wspólnoty".
    
    Na szczęście nie wszyscy księża, ani nie wszyscy chrześcijanie są tacy i ciągle
    przybywa nowych chrześcijan. Jednak bardzo często muszą mieć oni silne
    motywacje i samozaparcie, aby pokonać wszystkie przeszkody, które spotykają w
    Kościele. Wielu z nich mówiło mi, że kochają Jezusa, mają mocną wiarę i chcą
    przyjąć chrzest, ale obawiają się tego, że staną się częścią "tego Kościoła",
    że staną się podobni do ludzi, których spotkali w kościele.
    
    Myślę, że dużym problemem jest także brak u wielu misjonarzy odpowiedniego
    przygotowania do działalności misyjnej. W Japonii jest taka sytuacja, że
    właściwie nie ma żadnej metody działania, żadnego programu pastoralnego, czy
    też katechetycznego. Jest bardzo mało współpracy między parafiami. Praca nie
    jest wcale zharmonizowana. Tak jakby każda parafia stanowiła oddzielny
    organizm. W Japonii każdy misjonarz może robić bardzo dużo, a może też
    praktycznie w ogóle nic nie robić. Wszystko zależy od wyobraźni, pomysłowości,
    czy też zwykłych chęci.
    
    Właściwie każdy improwizuje. Każdy uczy tego, co uważa za stosowne, i tak jak
    chce. Możliwe, że taka sytuacja jest korzystna w przypadku doświadczonych
    misjonarzy posiadających bardzo głęboką znajomość Boga i człowieka, ale dla
    całości jest chyba bardzo szkodliwa. Możliwe, że jesteśmy w jakimś krytycznym,
    przełomowym momencie, kiedy stare metody są już nieaktualne, a nowe nie są
    jeszcze wypracowane, kiedy się jeszcze eksperymentuje.
    - yawokim pana wave lab 28.11.03, 00:30
      
      mdn.mainichi.co.jp/photospecials/0305/panawave/01.html

Najnowsze z forum j a p o n i a

Zaloguj się