czy amstaff nadaje sie dla rodziny z maluchami?

[Gość: olababa]

Kochani, moje dzieci (7 i 5) błagają o psa. Ja nie pracuję, mieszkanie
spore, łąka, lasek i plaża blisko. Jedyny problem w tym, że nie cierpię
kłaków. Ktoś mi polecił amstaffa, bo to podobno zwierzak łagodny i
cierpliwy. Jak go zobaczyłam, to bałam sie zbliżyć!!! Czy ktoś mógłby mi
doradzić? Może macie amstaffy i dzieci? Jestem z Gdańska.

[Gość: Dina]

Amstaff owszem nadaje sie do dzieci, ale wymaga konsekwentnego wychowania i
socjalizacji z innymi psami juz od szczeniaka. Problem klakow pozostaje, gdyz
na wiosne i jesien lnieja.
Wiecej informacji uzyskasz pod tym adresem:
www.dogomania.pl/rasy/rasa27/

[Gość: Beata]

Amstaffa lepiej nie dawac do tak małych dzieci, poniewaz róznie sie to konczy.
Jezeli jednak chcecie spróbowac to kupcie koniecznie suczke, a nie psa.
Jestem treserka i kiedys hodowałam asty, dlatego prosze mi wierzyc;-)
Pozdrawiam

[Gość: tomaszxxx]

Czy mogę zapytać, co znaczy sformułowanie "różnie się to kończy"?
Niecierpliwie oczekuję

[Gość: olababa]

Fajnie, fajnie, ale co masz na myśli pisząc: kosekwentne wychowanie? Nie
jestem pewna czy mi to wychodzi w stosunku do własnych dzieci, a co dopiero
pies! A może kurs? A ta socjalizacja to po to żeby potem nie zagryzał
wszystkich psów w okolicy?:-) No i właśnie, co to znaczy, że się różnie kończy?
Mnie chodzi o to, czy to prawda, że krwiożerczy wygląd amstaffa jest
przeciwieństwem jego usposobienia? Mam znajomą której paroletni syn jeździ na
amstaffie, są nierozłączni. Pies nie szczeka, nie atakuje innych,istny cud,
wymaga tylko dużo ruchu a ona nie boi sie z nim spacerowac nawet o późnej
porze bo ktokolwiek na niego spojrzy to się z respektem odsuwa. Dostaje tylko
małpiego rozumu na widok wody np. jeziora, wskakuje i pływa pare godzin. A
może to tylko jakiś cudowny wyjątek?

[Gość: Dina]

Konsekwentne wychowanie- czyli od samego poczatku ustalenie hierarchi w stadzie
(pies na najnizszej pozycji), w przeciwnym wypadku to pies stanie sie
przewodnikiem w stadzie i bedzie agresywny w stosunku do obcych ludzi i psow. A
ze jest to rasa bojowa, ktora byla w przeszlosci stosowana do walk psow, w
konfrontacji z obcym psem, moze sie to zle zakonczyc dla innego psa.
Szkolenie nie wystarczy, trzeba caly czas cwiczyc i utrzymywac pozycje
przewodnika. Jezeli nie wychodzi Tobie konsekwentne wychowywanie dzieci to
odradzam zakup tego psa. Moim zdaniem ta rasa powinna znajdowac sie w rekach
ludzi doswiadczonych.
Ten pies nie socjalizowany moze nawet zagryzac obce psy.
Przyklad Twojej znajomej swiadczy o tym, ze potrafila madrze wychowac swojego
psa. Jeszcze jednym waznym aspektem jest czy pies jest z rodowodem czy bez.
Kupujac psa z rodowodem ma sie pewnosc, ze rodzice nie przejawiali agresji( co
jest dyskwalifikacja psa z hodowli-nie moze byc rozmnazany) i potomstwo rowniez
nie jest agresywne. Natomiast kupujac psa bez rodowodu nie wiadomo czy jego
rodzice nie przejawiali agresji, ktora potomstwo moze odziedziczyc po rodzicach.
Podam Tobie adres stronki, na ktorej znajdziesz wszystko o wychowaniu oraz o
charakterach roznych ras.
Jezeli decydujesz sie na psa rasowego to tylko z rodowodem! W przeciwnym
wypadku w kazdym schronisku czekaja urocze psiaki( ja taka mam i jest bardzo
kochana).
www.hauuward.pl
a nastepnie kliknij na "Porady spod lapy"- o wychowaniu
oraz kliknij na "Charakterystyka ras"
Czekam niecierpliwie na odpowiedz.

[Gość: -]

Gość portalu: Dina napisał(a):

> Konsekwentne wychowanie- czyli od samego poczatku ustalenie hierarchi w
stadzie
> (pies na najnizszej pozycji), w przeciwnym wypadku to pies stanie sie
> przewodnikiem w stadzie i bedzie agresywny w stosunku do obcych ludzi i psow.
A
>
> ze jest to rasa bojowa, ktora byla w przeszlosci stosowana do walk psow, w
> konfrontacji z obcym psem, moze sie to zle zakonczyc dla innego psa.
> Szkolenie nie wystarczy, trzeba caly czas cwiczyc i utrzymywac pozycje
> przewodnika. Jezeli nie wychodzi Tobie konsekwentne wychowywanie dzieci to
> odradzam zakup tego psa. Moim zdaniem ta rasa powinna znajdowac sie w rekach
> ludzi doswiadczonych.
> Ten pies nie socjalizowany moze nawet zagryzac obce psy.
> Przyklad Twojej znajomej swiadczy o tym, ze potrafila madrze wychowac swojego
> psa. Jeszcze jednym waznym aspektem jest czy pies jest z rodowodem czy bez.
> Kupujac psa z rodowodem ma sie pewnosc, ze rodzice nie przejawiali agresji(
co
> jest dyskwalifikacja psa z hodowli-nie moze byc rozmnazany) i potomstwo
rowniez
>
> nie jest agresywne. Natomiast kupujac psa bez rodowodu nie wiadomo czy jego
> rodzice nie przejawiali agresji, ktora potomstwo moze odziedziczyc po
rodzicach
> .
> Podam Tobie adres stronki, na ktorej znajdziesz wszystko o wychowaniu oraz o
> charakterach roznych ras.
> Jezeli decydujesz sie na psa rasowego to tylko z rodowodem! W przeciwnym
> wypadku w kazdym schronisku czekaja urocze psiaki( ja taka mam i jest bardzo
> kochana).
> www.hauuward.pl
> a nastepnie kliknij na "Porady spod lapy"- o wychowaniu
> oraz kliknij na "Charakterystyka ras"
> Czekam niecierpliwie na odpowiedz.
>

BZDURY!Nigdy nie można byc pewnym czy ten pies "nie bedzie wyjatkiem" i nie
bedzie agresywny. To cecha osobnicza!

[Gość: Dina]

Gość portalu: - napisał(a):

> Gość portalu: Dina napisał(a):
>
> > Konsekwentne wychowanie- czyli od samego poczatku ustalenie hierarchi w
> stadzie
> > (pies na najnizszej pozycji), w przeciwnym wypadku to pies stanie sie
> > przewodnikiem w stadzie i bedzie agresywny w stosunku do obcych ludzi i ps
> ow.
> A
> >
> > ze jest to rasa bojowa, ktora byla w przeszlosci stosowana do walk psow, w
>
> > konfrontacji z obcym psem, moze sie to zle zakonczyc dla innego psa.
> > Szkolenie nie wystarczy, trzeba caly czas cwiczyc i utrzymywac pozycje
> > przewodnika. Jezeli nie wychodzi Tobie konsekwentne wychowywanie dzieci to
>
> > odradzam zakup tego psa. Moim zdaniem ta rasa powinna znajdowac sie w reka
> ch
> > ludzi doswiadczonych.
> > Ten pies nie socjalizowany moze nawet zagryzac obce psy.
> > Przyklad Twojej znajomej swiadczy o tym, ze potrafila madrze wychowac swoj
> ego
> > psa. Jeszcze jednym waznym aspektem jest czy pies jest z rodowodem czy bez
> .
> > Kupujac psa z rodowodem ma sie pewnosc, ze rodzice nie przejawiali agresji
> (
> co
> > jest dyskwalifikacja psa z hodowli-nie moze byc rozmnazany) i potomstwo
> rowniez
> >
> > nie jest agresywne. Natomiast kupujac psa bez rodowodu nie wiadomo czy jeg
> o
> > rodzice nie przejawiali agresji, ktora potomstwo moze odziedziczyc po
> rodzicach
> > .
> > Podam Tobie adres stronki, na ktorej znajdziesz wszystko o wychowaniu oraz
> o
> > charakterach roznych ras.
> > Jezeli decydujesz sie na psa rasowego to tylko z rodowodem! W przeciwnym
> > wypadku w kazdym schronisku czekaja urocze psiaki( ja taka mam i jest bard
> zo
> > kochana).
> > www.hauuward.pl
> > a nastepnie kliknij na "Porady spod lapy"- o wychowaniu
> > oraz kliknij na "Charakterystyka ras"
> > Czekam niecierpliwie na odpowiedz.
> >
>
> BZDURY!Nigdy nie można byc pewnym czy ten pies "nie bedzie wyjatkiem" i nie
> bedzie agresywny. To cecha osobnicza!
Gosciu!
Czyzbys okazal sie tchorzem, nie stosujac nicka ?
oczywiscie ze sa wyjatki, to wydaje mi sie logiczne. Zreszta nie napisalam ze
jest 100% pewnosci, wiec nie rozumiem o co sie rzucasz. Ale ryzyko jest
mniejsze niz w przypadku psow nierodowodowych kiedy ich rodzice pozostaja
wielka niewiadoma.

[mgd3]

Gość portalu: olababa napisał(a):

> Mnie chodzi o to, czy to prawda, że krwiożerczy wygląd amstaffa jest
> przeciwieństwem jego usposobienia?

nie jest przeciwieństwem. Ale są dużo łagodniejsze niż na to wyglądają. Co
prawda labradorek to nigdy z niego nie wyrośnie, ale nie jest to taki pies-
morderda jak wszyscy myślą.

> Mam znajomą której paroletni syn jeździ na
> amstaffie, są nierozłączni. Pies nie szczeka, nie atakuje innych,istny cud,

Bo one są bardzo "grubokościste" po prostu mniej czułe na męczenie niż inne
rasy.
A co do atakowania. Na pewno będzie bronił swojego terenu, bo to bardzo stadne
psy i dbają o otoczenie i rodzinę. Nie ma mowy żeby pod nieobecność właścicieli
ktoś zaglądał na podwórko. :-)

> wymaga tylko dużo ruchu a ona nie boi sie z nim spacerowac nawet o późnej
> porze bo ktokolwiek na niego spojrzy to się z respektem odsuwa.

A to jest niewątpliwa zaleta. Też się nie bałam chodzić na spacerki ze swoim
amstafkiem. A w szczególnie bezpiecznym miejscu nie mieszkałam. :-)

> Dostaje tylko
> małpiego rozumu na widok wody np. jeziora, wskakuje i pływa pare godzin.

To chyba norma. Nasz stafik jest jedynym znanym mi psem który tak uwielbia
wodę. Potrafi godzinami się w niej bawić. Nawet nurkuje! Tzn. wyciąga różne
rzeczy z dna. :-) A w warunkach normalnych - tzn z dale od jeziora - ulubioną
rozrywką jest codzienna kąpiel przy okazji podlewania ogródka. :-)

[Gość: lenka]

Gość portalu: olababa napisał(a):

> Kochani, moje dzieci (7 i 5) błagają o psa. Ja nie pracuję, mieszkanie
> spore, łąka, lasek i plaża blisko. Jedyny problem w tym, że nie cierpię
> kłaków. Ktoś mi polecił amstaffa, bo to podobno zwierzak łagodny i
> cierpliwy. Jak go zobaczyłam, to bałam sie zbliżyć!!! Czy ktoś mógłby mi
> doradzić? Może macie amstaffy i dzieci? Jestem z Gdańska.

Mysle ze poniekad sama sobie odpowiedzialas czy amstaff sie dla was nadaje
jesli juz sam jego widok cie przeraza to chyba nie powinnnas jego kupowac.Jak
chcesz dobrze wychowac psa skoro sie go boisz?Zreszta uwazam ze amstaff
potrzebuje doswiadczonego przewodnika.Masz jakies doswadczenia z psami?Poza
tym na razie nie powinnas ulegac dzieciom. Pragnienie psa moze byc u nich
tylko chwilowe.Czy nie lepiej poczekac z kupnem zwierzaka jak dzieci urosna i
beda w stanie czynnnie uczestniczyc przy jego wychowaniu.

[gitman]

lepiej kup sobie jamnika, przynajmniej oba dzieciaki beda go mogly glaskac
rownoczesnie ...
ps amstaf nie jest polecany ludziom nie majacym wczesniejszego doswiadczenia z
psami. dzieciom nie powinien nic zrobic, ale sa to psy bardzo agresywne
wzgledem innych psow i tylko doswiadczeni psiarze wiedza jak sobie z nimi
poradzic.

[mgd3]

Jamnika to może lepiej nie. :-) bo one zazwyczaj nie przepadają za dziećmi. Do
domu z ogródkiem i z dziećmi to na pewno bym wzięła bokserka. :-) To są
najbardziej "dzieciolubne" psy jakie znam. Łatwiejsze do wychowania niż
amstafik i też mają krótką sierść. A co do amstafka... Hmmm... Ja takiego mam,
kocham i jest cudowny. Ale to pies dla miłośników rasy. :-) Ciężki charakterek,
trzeba włożyć dużo pracy w tresurę żeby nie starał się dominować. Za czasów
jego młodości sporo się namęczyliśmy tłumacząc mu że moja siostra (miała wtedy
11 lat) jest od niego wyżej w hierarchii.

[Gość: Monia]

Witam
Kupowanie dzieciom psa to głupota. Pies będzie członkiem rodziny a wychowaniem
powinien zająć się ktoś dorosły. Amstaff nie jest psem dla każdego, zwłaszcza
gdy jest to pierwszy pies w rodzinie. Ja mam rottweilera i też mogę powiedzieć -
polecam, ale zaraz ktoś napisze że to psy mordercy. Psa trzeba umieć wychować
a z małymi dziećmi to może być trudne. Piesek będzie przytulany, brany do łóżka
itp. Jak to dzieci + mały psiak. A piesek rośnie i przejmuje dowodzenie...
Każdy pies taki jest, bez względu na rozmiar. Amstaff to silny pies i może
zranić przy zabawie.

Poczytaj o innych rasach, pytaj znajomych o ich doświadczenia. Pies nie jest
zabawką, którą można wyrzucić gdy się znudzi lub nie spełni oczekiwań
właścicieli.

Jest taka rasa Jack Russell Terrier . Zdjęcia zobacz na
www.terrier.com
www.gangstaff.com.pl

Monia

[hetta]

> Jest taka rasa Jack Russell Terrier . Zdjęcia zobacz na
> www.terrier.com
> www.gangstaff.com.pl
>
> Monia
>

Jack Russell nie jest polecany dla rodzin z malymi dziecmi i odpowiedzialni
hodowcy niechetnie sprzedaja szczeniaki takim rodzinom. Pies jest wprawdzie
maly i ma niespozyta energie do zabawy, ale ma rowniez bardzo silny charakter i
dazy do dominacji. Potrafi sie rowniez bronic, co w przypadku nieumiejetnego
obchodzenia sie dziecka ze zwierzeciem, moze skonczyc sie nieszczesliwie. Jack
Russell nie nadaje sie rowniez na pierwszego psa, wlasnie ze wzgledu na swoj
charakter.

Hetta

[astrit]

Myślę, że do domu z dziećmi można wziąć labradora lu nowofunlanda. To psy o
ogromnym instynkcie opiekuńczym, duże, budzace respekt wyglądem, ale nie mają
takiej skłonnosci do agresji i dominacji jak amstaffy. Komuś, kto nie miał
wczesniej psa, bedzie łatwiej dogadać się z którymś z tych. Co do futra, to
tylko łyse psy go nie gubią.

Labrador, golden retriver,bokser

[Gość: Beti]

Według mnie to są najlepsze psie rasy, jeśli w domu są dzieci. Ale uwaga, weź
pod uwagę, że twoje dzieci są małe, czyli niskie a każdy duzy pies jest silny i
ciężki. Z mniejszych ras wzorcowo polecam ci welsh corgi, urocze, przyjazne
pieski - ulubiona rasa królowej Wlk.Brytanii albo pudla / wcale nie są głupie,
poza tym nie będziesz wiecznie sprzatała /. Wbrew pozorom utrzymanie mieszkania
bez sierści, nie jest tez łatwe. Krótka sierś po prostu wbija się wszędzie i to
jest gorsze.

[orvokki]

Radzę Ci dobrze przemyśleć decyzję o psie... Tak jak tu już wiele osób pisało,
amstaff może być kochanym domownikiem, ale raczej wymaga doświadczonego
przewodnika. Poczytaj sobie książki o wychowaniu psów i o rasach ( polecam
Fennel "Zapomniany język psów", A. Redlicka "Pod jednym dachem z psem", "Rasy
psów" Evy-Marii Kramer). Jeśli chodzi o takie rasy psów jak bokser czy
labrador, to rzeczywiście mają one cudowny charakter, ale są duże i bardzo
silne - w żadnym razie nie może wychodzić z nimi na spacer siedmioletnie
dziecko, bo nie będzie w stanie opanować chociażby chęci do zabawy takiego
psiaka (obie rasy w swojej ogromnej miłości do człowieka mają tendencję np. do
wylewnego witania się nawet z nieznajomymi). Rzeczywiście dobrym pomysłem
wydaje mi się pudel w wersji średniej lub małej (i podobno pudle nie linieją! a
poza tym zaliczają się do najinteligentniejszych ras, są chętne do zabawy),
osobiście polecam też cocker spaniela (ale z dobrej hodowli, bo zdarzały się
zwłaszcza u psów złotych, osobniki agresywne z powodów genetycznych). Doradzam
raczej psa małego, z którym w razie czego dziecko sobie poradzi (np. będzie w
stanie utrzymać go na smyczy). A poza tym pamiętaj, że kupujesz psa SOBIE, a
nie dzieciom, które są daleko za małe, żeby udźwignąć taką odpowiedzialność.
Jest mnóstwo korzyści płynących z tego, że dzieci chowają się z psem, ale tą
decyzję musi podjąć dorosły po jej dokładnym przemyśleniu. Życzę dokonania
właściwego wyboru. Pozdrawiam Olga

[venus22]

Amstaff, pitbull, doberman, rottweiler, owczarek niemiecki itp to sa psy dla
ludzi majacych JUZ doswiadczenie z psami.
Nie zalecalabym do rodzin z dzicmi jako pierwszy pies - NIGDY!
Bo roznie mozna trafic, a jak jescze sie do tego doda brak pojecia o
wychowywaniu psa, to nieszczescie gotow.
takie machanie ogonem u psa - wiekszosc mysli ze jak pies macha ogonem to
znaczy ze jest przyjaznie nastawiony.

Nic bardziej blednego - zalezy JAK macha tym ogonem i w jakich okolicznosciach.

Psy ktore nie gubia siersci naprawde to krzyzowka pudla z maltese.
Tutaj zwany maltipoo.

www.annapet.com/puppies/maltipoo.gif
Wiem bo znajoma ma.
maly pies koloru bezowego o kreconych wloskach.
To jest dobre dla dzieci.
Venus

[Gość: liv1]

acn.waw.pl/psiaki/ na tej stronie są piękne pieski i zobacz sobie żabę.

[Gość: Yvonne]

Widzę, że wątek odżył nieoczekiwanie, chociaż jego inicjatorka pewnie podjęła
już decyzję.
Mimo to, ponieważ znów trafił na toplistę, może i moje trzy grosze na coś się
zdadzą. Generalnie jestem absolutną przeciwniczką: amstaffa, dobermana, doga,
rottwailera (i jeszcze paru innych)jako pierwszego psa w rodzinie. Nie tylko w
rodzinie z małymi dziećmi.
Mimo to znam przynajmniej dwa wypadki, gdy przyjęcie do domu psiego przyjaciela
z tych ras okrzyczanych zabójców okazało się bardzo szczęśliwym wyborem.
Zrównoważeni,przyjaźni ludzie wychowali przyjazne psiska o diabelskich mordach
(doberman i amstaff właśnie). Mam też znajomych, którzy dręczeni są przez
miniaturowego pudelka gryzącego jak i gdzie popadnie: po rękach, nogach
(rozkoszne maleństwo skacze też do twarzy, a że skoczne pudle jak wiadomo są,
więc i ryzyko skaleczenia ogromne).
Powiedziałabym na podstawie własnych doświadczeń, że nie można zwalać całej
winy ani na właściciela psa, jeśli wychowanie się nie uda, ani też wyłącznie
na "zły" charakter zwierzaka. Prawda często leży pośrodku, a i człowiek, istota
rozumna zachowuje się w pewnych sytuacjach gorzej niż zwierzę.
Z tą agresją, to też bywa różnie. Jechałam z moim psem autobusem. Pies w
kagańcu, grzecznie siedział przy nodze, ale, że jechaliśmy już dość długo, więc
nie wytrzymał i rozłożył się na tylnym podeście w pozie umiarkowanie
wyciągniętej - ni to "leżeć", ni to "waruj". Moja pewnie wina, bo sie
zagapiłam, że na kolejnym przystanku będzie wsiadać sporo ludzi. No i wsiedli,
a że głównie osoby starsze, więc wyścig do siedzeń nastąpił i przeleciało to
całe towarzystwo po mojej biednej suni, a konkretnie po wyciągniętych przednich
łapach. Psina poderwała się ze skowytem, a ja o mało co nie zostałam
zlinczowana, że z takim niebezpiecznym i agresywnym zwierzęciem do autobusu
wsiadam. Smutne, nieprawdaż :( Czy tylko mnie sie tak wydaje?
A ona na nikogo się nie rzuciła, tylko z bólu się miotnęła, a że duża, to może
i kogoś potrąciła czy nadepnęła, ale jak się ma nadepnięcie łapą do nadepnięcia
całym ciężarem ludzkiego ciała skoncentrowanym na podeszwie buta?
Inna sprawa, że zaufanie miałabym ograniczone nawet do bardzo
przyjaznego/zaprzyjaźnionego dużego psa i nie zostawiłabym sam na sam z małym
dzieckiem. Dziecko nie zna mowy ciała psa i nie reaguje na ostrzeżenie. Nie
wysyła zatem w odpowiedzi sygnału, który wytłumiłby agresywne zachowanie psa i
zadziałałby w odniesieniu do osobnika jego własnego rodzaju.
Ja wystarczy, że w takim momencie "konfliktu interesów" spojrzę na moją pannicę
i ona natychmiast przypomina sobie, kto w tym domu rządzi.
Nigdy też nie zezwalałam na szarpaniny moich dzieci z psem. Zabawa zabawą, ale
w określonych granicach. I stwierdzić muszę, że sunia tych granic przestrzegała
znacznie pilniej niż dzieciaki.

[marialudwika]

Moze setter?Sama mam inna rase,ale settery uwielbiam za ich charakter i
lagodnosc
ml

[ekn]

Też mam małe dziecko i rok temu zdecydowałam się na zakup psa, przedkupnem
jednak sporo czytałam i dowiadywałam się o różnych rasach, zwracałam uwagę
tylko na te , które były przyjaznie nastawione do dzieci.Amstafy b. mi się
podobały lecz, wiadomo nigdy nie wiadomo kiedy psu może"odbić".
Tak, więc miałam do wyboru boksera,lub labradora zupełnie pozbawionego
agresji.Jednak po przeczytaniu wspaniałym izabawnym charakterze bokserka
postanowiłam wybrać właśnie tą rasę.Mój błąd polegał na tym,że kupiłam psa z
ogłosdzeniaza 500zł,zamiast trochę dołożyć i kupić z hodowli.Więc mój bokserek
okazał się mieszńcem z amstafkiem.Całe szczęści pies nadzwyczaj łagodny(a bał
się nawet kury) nasze dziecko uwielbia i niepozwala nawet dać myu małego
klapsiaka.Wiem jednak,iżdo końca nie można mieć zaufania dlatego cały czas mam
go na widoku gdy bawi sie z moim dzieckiem.Jedyna wada: okropne zniszczenia w
domu w postaci poobgryzanych tapet,zjedzonego aparatu fot itp.

[Gość: mona]

podam taki przyklad...znajomi z dwojka dzieci w wieku szkolnym maja
kochanego pieknego amstaffa.pies po szkoleniu,wystawowy,naparwde
lagodny.niestety dzieci nie maja nad nim kontroli,pies w aucie skacze po
glowach,drapie nawet niechcacy,swoja sila pzreraza,na spacery wychodzi tylko
glowa rodziny ktora jestw stanie utrzymac psa na smyczy,gdyz pies dostaje
szalu widzac inne psy.dlatego z moich obserwacji wnioskuje,ze taki pies dla
malych dzieci absolutnie sie nie nadaje.wiadomo,ze po ogrodzie,na lakach
hchcialabys aby pies nie byl pilnowany pzrez dzieci,lecz zeby on opiekowal sie
dziecmi,zeby mimo duzego wzrostu byl delikatny .dlatego labrador jest
chyba najodpowiedniejszym towarzyszem zabaw dla dziecka.

[Gość: Venus]

A ja z wiekszych psow polecam dla rodziny Golden Retriver.
wspanialy!
z tym ze futro wypadajace ma.
tak ze od razu - zanim ktos kupi psa, niech sie nie ludzi ze bedzie mial
czysto w domu.
Dotyczy to wlasciwie kazdego psa..
Venus

[ekn]

Ponoć jedyne psy, które nie gubią sierści to małe Yorki,można je nauczyć nawet
załatwiania swoich potrzeb do kuwety(jak kto woli), ich wadą jest jednak
nadmierna szczekliwość(bynajmiej psy moich znajomych).

[mgd3]

Gość portalu: Yvonne napisał(a):

> Generalnie jestem absolutną przeciwniczką: amstaffa, dobermana, doga,
> rottwailera (i jeszcze paru innych)jako pierwszego psa w rodzinie.

Z amstem, rotkiem i dobermanem to się zgodzę. Ale co masz do dogów? To są takie
łagodne i grzeczne psiaki. I świetnie nadają się do małych mieszkań bo spokojne
i "leżące". :-) Doga niemieckiego opisuję - bo to jest rasa którą rozumiem pod
pojęciem "dog". :-)

[Gość: mona]

jesli sie nie myle,to duze aczkolwiek ponoc nie liniejace psy to
bouvier,czarny terier rosyjski,pudel krolewski/duzy/,z malych to wszystkie
nagusy czyli grzywacz itp,pudelki,niektore terierki i sznaucerki/te sie
niestety trymuje/.psy ktore nie linieja niestety trzeba obcinac...wiec na
jedno wychodzi wlasciwie.pozdrawiam.

[Gość: Yvonne]

mgd3 napisała:

>Z amstem, rotkiem i dobermanem to się zgodzę. Ale co masz do dogów? To są
>takie
>łagodne i grzeczne psiaki. I świetnie nadają się do małych mieszkań bo
>spokojne
>i "leżące". :-) Doga niemieckiego opisuję - bo to jest rasa którą rozumiem pod
>pojęciem "dog". :-)


Nie jestem pewna co z tego co napisałać jest żartem, a co na serio ;-)
Niemniej czuję się zobowiązana gromko zakrzyknąć:
Ależ ja w ogóle nie mam nic przeciwko dogom jako takim !!!

Moja bardzo bliska przyjaciółka krótko po ślubie sprawiła sobie do mieszkanka w
blokach cudnego arlekina. Osiedle pięknie położone, wokół niezagospodarowane
jeszcze połacie nieużytków. Raj dla dużego psa. Ciapciuś wabiący się zresztą
Protazy był fantastyczny. No, ale potem zaczął rosnąć. Kłopotów wychowawczych
specjalnych nie sprawiał - swoje miejsce znał, ale objawy radości na widok
szczególnie ulubionych gości były co najmniej szokujące i nic, ale to zupełnie
nic nie było go w stanie w objawianiu tejże radości powstrzymać.

No i ogon. Nie każdy wie, że dogi mają bardzo wrażliwe ogony - delikatna skóra
i silne ukrwienie. Wiecznie miał porozbijany od zwykłego machania, często do
krwi. Uderzał po prostu o framugi drzwi, meble itp. gdy się cieszył. Płakać się
chciało patrząc na roześmianą mordę i krwawe smugi pojawiające się równolegle
na czymkolwiek, co w zasięgu ogona się znalazło. Nie zdążało się toto goić.
Trzeba było w końcu psiaka dziewięciomiesięcznego oddać do domku z ogródkiem.
Dowiedzieliśmy się tylko tyle, że na szczęście nowy właściciel okazał się
trafiony i nie zmarnował psu charakteru. Poza tym temat dlaszych losów
Protazego był w domu mojej przyjaciółki delikatny i nie należało go drążyć.
Ale to nie koniec tej historii.
Jakieś cztery lata później wędruję z mężem willową uliczką na przedmieściach,
gdy nagle dostrzegam kątem oka, że nad mijaną właśnie bramą, taką ze 2,20 m
pięknym susem przelatuje gigantyczny dog arlekin i pełnym galopem pędzi za
nami. Z wrażenia nawet nie pomyśleliśmy, żeby się zatrzymać :). Pies podbiegł,
wyhamował, wsadził mi w opuszczoną w dół dłoń nos (tylko tyle zdołał, bo łeb
wielki jak spore wiaderko), następnie nieskończenie delikatnie uchwycił rękę
zębami i twardo szykuje się, żeby iść dalej z nami. Odważyłabyś się mu to
wyperswadować? :) A zabrać rękę? :)
Musieliśmy się wrócić i odprowadzić go do domu na tej oryginalnej smyczy.
Właściciel osłupiał.
Domyśl się jak wabił się psiaczek? Czyżby Protazy? :D
Cztery lata nas nie widział. Jak mogłabym mieć w tych okolicznościach coś
przeciwko dogom?

Pozdrawiam

[mgd3]

No z tym ogonem to masz rację. U nas na początku całe mieszkanie wyglądało jak
jatka. :-) Ale w końcu udało nam się ją nauczyć nie stukać ogonem o meble i od
paru miesięcy jest z tym spokój - cieszy się tylko z "tyłem psa" na wolnej
przestrzeni i ogon zdołał się zagoić. A dogi się świetnie nadają do bloku bo
nie wymagają dużo ruchu - znam osoby posiadające po kilka takich psów w
mieszkaniu w bloku.
A w poprzedniej mojej wypowiedzi po prostu zaprotestowałam przeciwko stawianiu
dogów na równi z amstafem, rotkiem i dobermanem - bo to są rasy obronno-
walczące i teoretycznie niebezpieczne a dog to typowy piesek towarzyszący. :-)

[Gość: Yvonne]

No nie wiem czy dogi naprawdę nie wymagają dużo ruchu. Mnie się wydaje, że
każdy bez wyjątku duży pies wymaga dużo ruchu, a dogi są wprost stworzone do
biegania.
Tylko nie zrozum mnie źle. Ja nie krytykuję. Nie widzę niczego złego w
trzymaniu dużego psa w mieszkaniu. Mam nadzieję, że nikt się na mnie nie rzuci
przy tej okazji z pazurami, ale twierdzenie, że duży pies "męczy się" w małym
mieszkaniu jest trochę bez sensu. Ilu ludzi gnieździ się na przysłowiowych paru
metrach kwadratowych i nikt nie podejmuje żadej akcji "w obronie praw". To
trochę pachnie hipokryzją, albo zwyczajnym brakiem wyobraźni krzyczeć, że
biedny dog się "męczy", a rodzina z dziećmi (i babcią na dodatek) na 35
metrach, to już nie, bo to jest rzekomo naturalne.

No więc, jak widzisz nie mam rzeczywiście nic przeciwko. Zazwyczaj nie pcham
się też do nikogo z tzw. dobrymi radami, ale też znam (właściwie znałam) parę
dogów i jeśli można coś zasugerować, poruszaj się trochę z tą Twoją sunią. :D
Nie zaszkodzi nawet jeśli jest zaprzysiężoną domatorką :D

[mgd3]

Ja nie twierdzę wcale że nasza sunia nie wymaga ruchu. :-) Mieszka u moich
rodziców w środku lasu i wielokilometrowe spacerki to dla niej norma. :-)
Po prostu te psy mają opinię takich, które leżą cały dzień i łaskawie wychodzą
2 razy dziennie na kilkuminutowe spacerki.
Naszą sunie kupiłam jak miała już prawie rok i jej poprzedni właściciel
twierdził, że ma ona bardzo spokojny i ospały charakter. Właściwie się nie
rusza - tylko 2 razy dziennie krótki spacerek przed domem, a w zimie to i do
tego trzeba ją zmuszać. I tak powinno być bo nadmierne bieganie szkodzi na
stawy. Natomiast jak zamieszkała z nami to zwyczajowe stały się codzienne
godzinne spacerki - a w wakacje nawet kilka dziennie. Pół biedy jak na spacerek
zabieramy tylko ją - idzie grzecznie blisko człowieka i nie biega. Natomiast na
spacerkach z innymi psami (a mamy ich kilka), które są mocno "biegające"
szaleje tak, że ledwie jest w stanie doczłapać do domu. Według wszystkich
informacji książkowych nie powinna chcieć tyle biegać, a po kilka razy krótszym
spacerku powinna grzecznie spać przez resztę dnia. :-) Tylko chyba ona tych
książek nie czytała. :-(

[Gość: Yvonne]

No to i słusznie, że za udzielanie rad zazwyczaj się nie biorę :(
Kajam się pokornie i życzę udanych długich spacerków.
Wygląda, że trafiłam z tą radą, jak kulą w płot, no ale pociesza mnie, że
jednak teoretycznie MOGŁA się przydać ;)
Co do opinii o dogach, że spokojne i stateczne to w zasadzie się zgadzam, ale
mam jeszcze jedną historyjkę. Otóż w zamierzchłej przeszłości :) syn koleżanki
mojej mamy dostał powołanie do wojska. Czasy były takie, że nie mógł opuszczać
jednostki i nie przyjeżdżał do domu przez ponad półtora roku. Kiedy wreszcie
dostał przepustkę jego mama wyszła po niego na dworzec razem z dożycą. Bardzo
zrównoważoną. I po prostu nie zdołała jej utrzymać. Sunia poszła jak burza, a
chłopak wylądował w szpitalu ze złamanym obojczykiem. Coś tam z żebrami też
było, ale już nie pamiętam. Znaczy, da się wykrzesać z dostojnego doga odrobinę
nieprzystojnej dla jego powagi radości :D

> Według wszystkich
> informacji książkowych nie powinna chcieć tyle biegać, a po kilka razy
> krótszym
>
> spacerku powinna grzecznie spać przez resztę dnia. :-) Tylko chyba ona tych
> książek nie czytała. :-(

No i ja myślę, że dobrze, że nie czytała ;-)
Przeglądam sobie razu pewnego całkiem niezłą książkę o kotach. Widzę zdjęcie.
Kot jak kot. Na persa wygląda. Popatruję raz jeszcze. Oczka jak trzeba,
miedziane, okrąglutkie, ślicznie komponują się z futrem. Nosek na miejscu i o
ile się na tym znam należycie krótki i w odpowiedniej do okrywy barwie. Uszki
małe i zaokrąglone. Pędzelki w uszkach obecne. A tu czytam podpis: "kot
długowłosy nierasowy" a dlaczego nierasowy, bo barwa futerka nie wpisana do
rejestru uznanych odmian :D
Postanowiłam nie pokazywać tego zdjęcia mojemu Kotu.

Żartuję oczywiście. Znam (niektóre przynajmniej) wzorce u psów i nie trzeba mi
tłumaczyć po co istnieją, ale z kotami jest trochę inaczej. Ras wciąż przybywa
i można odnieść wrażenie, że jedynym kryterium kwalifikacji "rasowości"
jest "uznanie" nowego wzorca. Takie kłopoty były z ragdollami na przykład.
Pisze się, że twórczyni tej rasy "przez wiele lat walczyła o jej uznanie".
Wiele ras uznawanych jest też wyłącznie przez niektóre federacje. No, ale tu,
to już się rozpisałam zupełnie nie na temat. Mam niestety skłonności do
dryfowania.
:D

pozdr.

[Gość: misuszatek1]

Mam Amstafa sukę - jest łagodna jak baranek, daje się gryźć psu dwa razy
mniejszemu od siebie.
Nigdy nie zdecydowałabym się na Amstafa przy małych dzieciach. Pies moze miec
swoj zły dzień tak jak mój owczarek niemiecki, który po wielu latach
absolutnego posłuszeństwa mnie ugryzł.
Najważniejszy argument : twoje dzieci mają swoich małych kolegów i koleżanki, i
rodzice tych dzieci mogą nie zgadzać się żeby one przychodziły z wizytą do
ciebie. Ja pomimo ze mam Amstafa nie zgodzilabym sie na wizyty
moich "przyszłych dzieci".