Imiona takie same jak rodziców

[muszta]

Witam,

co sądzicie o tym, żeby dziecko miało takie same imię jak tata. Ja mam
mieszane uczucia, bo jakby się trafił drugi syn, to wtedy jakie imię mu nadać.

[ariana1]

Mnie się taka praktyka nie podoba. Po pierwsze wygląda to tak, jakby rodzice
nie mieli żadnego pomysłu i dla łatwizny nazwali swoje dziecko własnym
imieniem. A przecież jest tyle pięknych imion! A po drugie problemy z
identyfikacją. Przez całe życie tłumaczyć się w urzędach i wszędzie,że to
chodzi o mojego ojca a nie o mnie, o moją matkę a nie o mnie.

[abiela]

Zgadzam sie z ariana, mnie sie tez ta praktyka nie podoba.

[verdana]

Póki dziecko małe - to mały problem.
Ale potem - rodzice moga otwierać wszystkie listy do niego adresowane, czytać
urzedową korespondencję "bo myślałem, że to do mnie". I odwrotnie zresztą też....
Absolutnie nie!

[dorotkak]

Ja tez jestem na nie!
Potrafie sobie wyobrazic wynikajace z tego zamieszanie.
Wystarczy, ze u nas moja mama i jej bratowa maja tak samo na imie
i te ciagle problemy z telefonami, bo kto wie o ktora pania Krysie
chodzi?
Co innego jesli chodzi o drugie imie, to jestem za nadawaniem imion
po rodzicach lub dziadkach.

[bonnie75]

Uff..... znam historie pewnego malzenstwa, ktore w mlodosci bylo w sobie
zakochane po uszy i swiata poza soba nie widzialo. No, w kazdym razie zona nie
widziala nikogo poza mezem Urodzil im sie synek i pelna milosci i
uwielbienia dla meza zona nadala dziecku jego imie wlasnie. Maz byl dumny jako
ten paw i chwali sie przed kolezkami, jak to zona go kocha itp. itd.
Po pewnym czasie czar fantastycznego malzenswa prysl. Sielanka sie
skonczyla. "Cudowny" maz zaczal chlac, wloczyc sie, stracil prace, zeczal
wynosic z domu rzeczy i co tu duzo mowic - zaczal rowniez bijac zone. Nie
oszczedzal rowniez swojego imiennika. No jednym slowem facet stoczyl sie az na
samo dno. Zona znienawidzila go i sie rozwiedli. Pozostal syn z nieszczesnym
imienie, ktore teraz przypomina kobiecinie, ze nie wolno byc tak bezkrytycznie
zapatrzonym w drugiego czlowieka.

Troche pogledzilam, wybaczcie mi, ale scyzoryk mi sie delikatnie w kieszonce
otwiera, jak slysze, ze mamusia nadala synkowi imie po tatusiu, bo tak okrutnie
go kocha....

[kajak75]

Moj ojciec mial tak samo na imie jak dziadek i jak tylko zostal pelnoletni
zmienil sadowo imie. Z Jana na Janusza

[koralik12]

Na początku ciąży jak jeszcze nie wiedziałam że będzie synek, zastanawiałam się
czy w przypadku córeczki nie nazwać jej tak jak ja: Alicja. Pytałam męża co o
tym myśli a jemu się pomysł spodobał i powiedział że ja będę Ala 2 a córka Ala
1. Niespecjalnie mi się spodobało że mam spaść na drugie miejsce ) i zmieniłam
planowane imię na Milena. W końcu i tak jest Bogdaś

[judytak]

a dlaczego zaraz brak pomysłu?
a nie chęć tworzenia dynastii ;o)

mój brat ma na imię tak, jak mój ojciec
mój ojciec ma na imię tak, jak mój dziadek
(dziadek nie miał na imię tak, jak jego ojciec, bo nie był pierworodnym...)

nigdy, absolutnie żadnych praktycznych problemów z tego powodu nie było i nie ma

pozdrawiam
Judyta

[martuszkaw]

Zgadzam się w pełni, problemy tworzą sobie sami ludzie. Pozdrawiam M.

Imiona takie same jak rodziców - niepraktyczne

[a_weasley]

Zdarzyło się naprawdę...
- Dzień dobry, mówi Weasley, czy mogę prosić Krzyśka?
- A pan chciał rozmawiać z moim mężem czy synem?

muszta napisała:

> co sądzicie o tym, żeby dziecko miało takie same imię jak tata.

Jakimś takim snobizmem mi to zalatuje. "Wiesław Gwóźdź Junior". A następny
pewnie będzie "Wiesław Gwóźdź III".

> Ja mam mieszane uczucia,

Ja jestem jednoznacznie na nie. Imię jest po to, żeby jednoznacznie
identyfikować ludzi. Wiadomo, że gdzieś żyje jakiś inny Artur Weasley, ale
żebym miał mieć takiego w sąsiednim pokoju? Gdzie tu jest sens? Gdzie tu jest
logika?

[muszta]

> Ja jestem jednoznacznie na nie. Imię jest po to, żeby jednoznacznie
> identyfikować ludzi. Wiadomo, że gdzieś żyje jakiś inny Artur Weasley, ale
> żebym miał mieć takiego w sąsiednim pokoju? Gdzie tu jest sens? Gdzie tu jest
> logika?

Właśnie o Artura chodzi . I nie jest to żaden snobizm, tylko Artur to piękne,
mocne imię i na razie nie znaleźliśmy takiego, które byłoby ładniejsze.

[adziunia]

Artur az tak przesadnie piekny to nie jest Nie wierze ze nie ma ladniejszego
imienia. Tak jak poprzednicy jestem przeciwna nadawaniu dziecku imienia rodzica.

[gaudencja]

Podpisuję się pod Adziunią. A skoro już piszę, to podpowiem dwa imiona podobne
do Artura, które jednak nie spowodują zamętu np. przy odbieraniu listów czy
telefonów: Artemon, Artemiusz (oba BARDZO lubię i oba mają świętych patronów,
daty imienin itd.). Zdrabniać można wedle życzenia - tak samo, albo inaczej niż
Artura.

Z obserwacji wiem, ze rzadko przy takich samych imionach i nazwiskach rodzica i
dziecka uzywa się w domu imion obojga. Na ogół dziecko ma ksywę, czasem
towarzyszącą mu przez całe życie, albo przez całe życie określany jest
jako "xxx Mały", w odróznieniu od ojca "xxx Dużego". Warto dziecku dać imię
umożliwiające odróżnienie się od rodzica.

[annajustyna]

N amojego nauczyciela polskiego wpodstawoowce mowiono Artur, naprawde
byl...Arkadiusz...

[Gość: mag]

Rzeczywiście, dawniej sporo synków nosiło imię po własnym tacie,
szczególnie, gdy rodzic odnosił sukcesy. Przykładem jest mój tata,
który dostał imię po moim dziadku - Bolesław. Odkąd zaczął
samodzielnie myśleć, znienawidził to imię mimo, że dziadka kochał.
Wszyscy wołali na niego imieniem zupełnie innym, powstałym od
skrótu: Sławek i choć oficjalnie imienia nie zmienił, Sławkiem jest
do dziś dla wszystkich znajomych i rodziny. Mój syn dostał po tacie
drugie imię - i uważam, że to w zupełności wystarczy. Pozdrawiam.

[martuszkaw]

Według mnie snobizmem jest właśnie nazewnictwo junior, senior. Nawet rozbicie
dzielnicowe nie utrwaliło w Polsce tego zwyczaju. Przecież mówi się Strauss syn
i Strauss ojciec, Kossak syn, Kossak ojciec, względnie starszy, młodszy,
przynajmniej tak mnie promotor uczył.

Tak na marginesie znałam pewnego Jasia, który imię dostał po ojcu a mówili na
niego w domu Dziunior, jak dla mnie horror.

Nie mam nic przeciwko nadawaniu dzieciom imion po rodzicach, kwestia
przyzwyczajenia, w Rosji nikomu nie przeszkadza Iwan Iwanowicz, Fiodor
Fiodorowicz a i w Polsce jeszcze kilka stuleci temu nikogo nie raził Mieszko
Mieszkowic.

W mojej rodzinie są aż trzy Anny tegoż samego nazwiska, nigdy żadna nie narzekała.

Pozdrawiam M.

[annajustyna]

W Szczecinie jest dwoch znanach lekarzy (ojciec i syn) o takim samym imieniu.
Syn uzywa "dodatku" junior. jego syn to tez Antoni. Chyba bedzie numer 3???

[zakochalam_sie]

Mój Tata i Jego bratanek noszą to samo imię. Na szczęscie mieszkają dość daleko
od siebie, więc wielkich problemów nie ma, jednak gdy mojemu innemu kuzynowi
urodziła się córeczka i chciał ja nazwać tym samym imieniem, które ja noszę,
odwiodłam go od tego pomysłu. Jeśli tak bardzo chcą mieć Olę - proszę bardzo,
ale chyba lepiej, jeśli ja wcześniej zmienię nazwisko Przecież jest tyle
różnych imion do wyboru!

[annajustyna]

A propos rozbicia dzielnicowego i rodow slaskich: jakze czesto 3 synow nosilo to
samo imie, tylko rozne przydomki. Badz (ale to juz historia niemeickiego
Solaska) te same imiona, tylko kolejny numer...

[zo0]

wiesz u moich znajomych zdarzaja sie takie rozmowy
-dzien dobry, czy moge rozmawiac z danuta m.?
-dzien dobry, chodzi panu o starsza czy mlodsza?
i nie! matka nie nazwala corki swoim imieniem trafila jej sie synowa-imienniczka

uwazam nadawanie pierworodnemu imienia po ojcu/matce za piekna tradycje i jesli
juz taka w rodzinie jest to moim zdaniem warta ja kontynuowac
a z identyfikacja, przy odrobinie wysilku, mozna sobie poradzic

[cataluna]

Nie podoba mi sie pomysł nadawania dziecku imienia po ojcu czy matce. Na drugie
imie tak,jak najbardziej,ale na pierwsze - zdecydowanie nie.
Po przeczytaniu historii,ktore opisywały niektore osoby jestem jeszcze bardziej
na nie.
A wiec - imie inne,odrebne. Na drugie po tacie jak najbardziej.
Hej
Cataluna

[shilla01]

już gdzieś tu o tym pisałam , ale powtórze sie.
Mój bratanek , ma imie po moim tacie czyli po swoim dziadkui ( tata jeszcze
żyjący- oby jak najdłużej ) CZyli nazywają się dokładnie tak samo, to samo imię
i to samo nazwisko. Na początku było dziwnie, ale bardzo szybko się do tego
przyzwyczailiśmy. Dużo sympatycznych sytuacji z tego wynika , dużo śmiechu,
żartujemy sobie. Raz się tylko zdziwiłam jak mój brat był jeszzce w domu
rodziców zameldowany i jakas pani przyniosła skierowanie na szczepienie dla
P..S.. w pierwszej chwili zwątpiłam, mój tata i szczepionka ?? Haha , taki
stary?? )) a dopiero potem zobaczyłam rok urodzenia. Ale sie Uśmiałam, z
siebie oczywiście. Śmiejemy się , że jak młody coś zbroi to przyjdą po starego
i na odwrót Póki co mały ma 8 lat i nic takiego jeszcze nie mialo miejsca
Najfajniej jest w święta, kiedy prezenty podpisane są tym samym imieniem i sie
droczą ze sobą który jest dla którego.

[verona123]

Ja tez odradzam zdecydowanie. Moze wystarczy spojrzec bardziej zyczliwie na
imiona ze swiata poza Arturem. Przychodzi mi do glowy Cezary, syn Artura, a w
domu Czarek i Artek.

(nie mam polskich czcionek)

[galia29]

Ja i moja mama nosimy to samo imię Ewa, a po ślubie nie zmieniłam nazwiska
tylko dodałam męża ale prawie go nie używam.Kłopotów to z tym trochę było- ja
zgłosiłam zagubienie karty a jej zablokowali, kiedyś zamiast dwóch paszportów
wydano jeden.Ale są też śmieszne strony- zdziwiony wzrok urzędników gdy patrzą
na mnie trzydziestoletnią a widzą rok urodzenia 44 (jestem cudem chirurgi
plastycznej??), albo jak mój ojciec wołał Ewa żeby mu coś podać to obie
solidarnie udawałyśmy ,że to do tej drugiej.List od adoratora który odebrała
moja mama, no i usprawiedliwienia pisałam sobie - proszę usprawiedliwić
uczennice....... i podpisywałam się imieniem i nazwiskiem - nikt nie mógł mi
zarzucić oszustwa

[nowabiala1]

Beda klopoty, np. z poczta. Nie wiadomo do kogo aviso skierowane, wezwania do
urzedow itp.

[koza_w_rajtuzach]

Moja mama ma na imię Stanisława - jej ojciec Stanisław. Mojej mamy siostra ma
na imię Maria - tak samo jak jej mama.
Sama nie nazwałabym córki swoim imieniem.

[Gość: Nataloosia:)]

Jestem absolutnie przeciwna temu pomysłowi...dlaczego?? bo każdy człowiek jest
niepowtarzalny, powinien też mieć włąsn eimie oddające jego osobę... świetny
temat! pozdrawiam

[orvokki]

W ogóle nie lubię powtarzalności imion w bliskiej rodzinie. Dla mnie nadanie
dziecku imienia rodzica to takie symboliczne nałożenie obowiązku, żeby spełniło
rodzica ambicje albo w ogóle było jakąś jego kontynuacją, a nie odrębną istotą -
oczywiście nie musi tak być, ale tak to odbieram.
Aczkolwiek miałam kolegę, w którego rodzinie od pokoleń każdy pierworodny,
włącznie z nim samym, miał na imię Rudolf...

Annojustyno

[ninotshka]

doskonale orientuje sie o jakich Antonich piszesz
maja bardzo "kamienne nazwisko"
na forum jak ktoras poleca lekarza - nigdy nie moge sie dokapowac o ktorego
chodzi, ktorego chwala

a co do tematu - nie podoba mi sie ten pomysl
wrecz nie lubie powtarzalnosci nie tylko w rodzinie ale wogole w kregu
znajomych, w srodowisku - takiego mam fiola

[Gość: mała]

nie bardzo podoba mi sie na pierwsze imię
ale na drugie jak najbardziej

[babazygmunta]

U mnie w rodzinie imię przechodziło z ojca na pierworodnego syna. Pradziadek Jan
Feliks - syn Feliks Józef, mój tata Józef Franciszek. Ja bym była Franciszek
jakiśtam, chociaż pewnie bym nie była - bo moja mama była modna i "staromodnego"
imienia by mi nie nadała.

Bardzo mi się to podoba. Mój syn w ten sam sposób 'odziedziczył" imię po ojcu.
Pierwszego imienia bym mu nie dała, bo to rodzi tylko pomyłki, ale drugie??
Znam osobiście bardzo wiele "przypadków", gdy dziecko nosi imię po kimś
konkretnym z rodziny, najczęściej jako drugie imię mamy, albo taty, czasem
dziadków.

[jowita771]

juz pisałam przy innym wątku, znam Franciszka Józefa, którego ojciec również był
Franciszkiem Józefem i najstarszy brat też. a ten mi znany jest najmłodszym z
rodzeństwa i w jego przypadku nie było to zaplanowane, tylko wyszło przez pomyłkę.

[asidoo]

Ja nie uważam, że to dobry pomysł. Tak jakby innych ładnych imion już nie było
na świecie.

[Gość: lilija]

Jestem temu przeciwna. Mam taki przykład wśród znajomych. Zawsze
wynikały z tego jakieś problemy: przychodził list -nie wiadomo do
którego, telefon - tez nie wiadomo którego wołać, nawet w rozmowach
nie wiadomo było o którym mowa więc dla identyfikacji zaczęto o nich
mówić: Mały Maciek i Duzy Maciek co nie brzmi zachęcajaco. No i imię
jeszcze bardziej spowszedniało i osłuchało się. Jest tak wiele
ładnych imion ze nie wyobrażam sobie nazwać dziecko imieniem rodzica
chyba że dziecko miałoby być pogrobowcem i nosić imię ojca ku jego
pamieci. W pozostałych przypadkach nie widzę sensu.