Ula w wołaczu

[ulik81]

Ostatnio dyrektor zwrócił się do mnie per "pani ULO", co mnie trochę
zdziwiło, zawsze wydawało mi się, że poprawna jest forma "ULU" . Z
drugiej strony jednak zwrot "pani UrszulO" jest prawidłowy i może
stąd mu się tak końcówkuje
Skąd ta różnica? A może obie wersje są dopuszczalne?

[abiela]

Ja bym powiedziała intuicyjnie Ulo. Ulu to dla mnie zwrot do ula.

[szampanna]

Ulu, oczywiście. Ale Urszulo.

[olianka]

Hmm, skoro: Olu, Elu, Alu, to chyba też Ulu?

[aneladgam]

Ciekawe pytanie.
A gdybyśmy wołacz poprzedzili słowem nie "pani", ale "ciocia"? Ja powiedziałabym
"Ciociu Ulo", a nie "Ciociu Ulu".

ale jak jest prawidłowo, nie mam pojęcia. Olu, Alu, Elu, Jolu - ale jakoś Ulo,
no Ulo mi brzmi lepiej.

[olianka]

aneladgam napisała:

> Ciekawe pytanie.
> A gdybyśmy wołacz poprzedzili słowem nie "pani", ale "ciocia"? Ja powiedziałaby
> m
> "Ciociu Ulo", a nie "Ciociu Ulu".

U mnie w rodzinie jest "ciociulu"

[gloria-victis]

skopiowane z
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=374&w=92082015&v=2&s=0
W przypadku rzeczowników zakończonych na -la, a niebędących imionami
żeńskimi, mamy w wołaczu końcówkę -o: chwilo, krasulo, paplo,
brzydulo, mądralo, Brukselo. W przypadku imion żeńskich sprawa się
komplikuje – zgodnie z hasłami „Wielkiego słownika poprawnej
polszczyzny” daje się wyróżnić aż trzy możliwości...

1. Swojsko brzmiące imiona, w szczególności krótkie zdrobnienia,
otrzymują tylko końcówkę -u:
Ala – Alu!
Bela – Belu! (Łęcczanko)
Ela – Elu!
Fela – Felu!
Hala – Halu!
Hela – Helu!
Jola – Jolu!
Jula – Julu!
Lola – Lolu!
Mariola – Mariolu! (przez analogię brzmieniową do: Jolu!)
Mela – Melu!
Ola – Olu!
Pola – Polu!
Tola – Tolu!
Ula – Ulu!
Wiola – Wiolu!

2. Dłuższe imiona, zwykle 3-sylabowe, w szczególności obco brzmiące,
oraz wszystkie 4-sylabowe otrzymują tylko końcówkę -o:
Arabel(l)a – Arabel(l)o!
Gabriela – Gabrielo!
Izabel(l)a – Izabel(l)o!
Lila – Lilo! (dość dziwny wyjątek)
Paula – Paulo!
Petronela – Petronelo!
Priscilla – Priscillo!
Sybilla – Sybillo!
Urszula – Urszulo! (zapewne przesądził nadmiar U)

3. Przypadki niejednoznaczne – czyli można i tak, i tak:
Adela – Adelo! / Adelu!
Aniela – Anielo! / Anielu!
Daniela – Danielo! / Danielu!
Kamila – Kamilo! / Kamilu!
Maryla – Marylo! / Marylu!
Nela – Nelo! (przez analogię brzmieniową do: Petronelo!) / Nelu!
Tekla – Teklo! / Teklu!

No i nie zapominajmy (niektórzy głęboko westchną...), że w KAŻDYM z
tych przypadków wołacz może być równy mianownikowi (w słowniku jako
wersja "pot.").

[ulik81]

Dziękuję, o to mi chodziło!
pouczę dyrektora

[ariana1]

Ja się zwracam do naszej woźnej w pracy: pani Ulu! IMO brzmi
naturalnie.

[n0elia]

Jak myślicie wróci moda na Ulę dzięki serialowi?

[ariana1]

Jakiemu?

[nelcia714]

Chyba chodzi o serial "BrzydUla"

[shilla01]

jesli o Brzydulę to chyba nie

[azyli]

Ulę odmieniam - Ulu naturalnie, ale bardzo zaskoczyła mnie odmiana Poli - Polu,
a nie Polo. Moze dlatego ze kojarzy mi sie bardzo z Paulą.

[pluskotka]

O dobrze, że Paulę też wyjaśniono. Na szczęście mówią do mnie pani Paulo, do
czego nadal nie mogę się przyzwyczaić.