MAM PYTANIE - prosze o POMOC

[radca]

czy pracownik URZEDU MIEJSKIEGO - jest osoba publiczna ?

radca

[Gość: jacek#jw]

Zależy na jakim stanowisku ale raczej nie. Np cieć w urzędzie miasta i
dyrkektor wydziału (nie - tak), czy referent i osoba zarządzająca fubduszami
publicznymi (nie - tak)

Pozdr / Jacek

[Gość: Janko Muzykant]

No dobrze panie Jacku,a inaczej czy ten tak zwany cieć/prac.urzedu,ref./ jest
osobą zaufania publicznego?

[Gość: jacek#jw]

Zdefiniuj osobę zaufania publicznego.

Pozdr / Jacek

[Gość: Ichwan As Safa vel]

No własnie tu mam dylemat dletego sie zwróciłem z pytaniem.W tym przypadku
punkt widzenia może zależeć od miejsca siedzenia i odwrotnie.Powołam się wobec
czego na maxymę Państwa Prawa.Więc byłoby to pytanie do konstytucjonalisty.

[Gość: jaski]

Urzad miejski ma osobowosc prawna, jest podmiotem. Urzednik jako
przedstawiciel? Troche wiecej informacji by sie przydalo.

[Gość: Ichwan As Safa]

podmiotem czego Prawa Hanndlowego?,to dodajmy jeszcze sp. z o.o./np.Urząd Miasta
Warszawy sp. z o.o./,dopiero by nas traktowali.
Wyobrażam sobie sytuację:przychodzi petent do urzędu,zwykły przeciętny
ludek,podchodzi do drzwi,puk.,puk,puk/musi pukać,urz. musi się przygot. do
przyjęcia petenta/.
Za drzwiami! Czego chce,po co przyszedł,no bo,bo,booooooooo.Co Boooooo!
kretynie,A co ma dla nas? bo...bo....... i tak dalej.
No i drugi petent:Złotousty,białykołnierzyk dalej nie trzeba sami wiecie.

[mr_watchman]

radca napisał:

> czy pracownik URZEDU MIEJSKIEGO - jest osoba publiczna ?

A co to jest osoba publiczna, tzn. z jakimi ustawowymi obowiązkami lub
uprawnieniami wiąże się bycie ową osobą?

[Gość: Ichwan As Safa vel]

Ja pisałem o osobie zaufania publicznego,a nie o osobie publicznej.To są dwa
różne pojęcia.A pytanie może brzmieć nast.,Czy szeregowy urzędnik jest osobą
zaufania publicznego,a dosł.czy musi,a wręcz powinien budzić zaufanie u
potencjalnego dowolnego petenta?

[Gość: jacek#jw]

A czy ekspedientka w supermarkecie powinna budzić zaufanie u potencjalnego
klienta? Szczerze mówiąc nie bardzo wiem o co Ci chodzi. Łatwiej jest mi opisać
osobę publiczną, która wykonuje zawód związany z funkcjami publicznymi
(policjant, wójt, poseł) bądź jej działalność podlega ocenom społecznyym
(aktor, dziennikarz itp) niż osobę zaufania publicznego.

Pozdr / Jacek

[mr_watchman]

Gość portalu: Ichwan As Safa vel napisał(a):

> Ja pisałem o osobie zaufania publicznego,a nie o osobie publicznej.

A ja odnoszę się do wypowiedzi założyciela wątku. I co?
Co to jest osoba zaufania publicznego?

[Gość: Ichwan As Safa vel]

Nie jestem prawnikiem,ale wydaje mi sie,że w polskim prawie nie sprecyzowanego
pojęcia "Osoby zaufania publicznego".Pan Jacek powołuje sie na ekspedientkę w
sklepie,no i chyb taż moze mieć jakąś rację.
Problem chyba jest gdzie indziej,otóz u nas obowiazuje tak zwane Prawo Pisane,a
rzadko mówi sie o prawie mówionym.Powołam sie na Torę ,jest Tora pisana i Tora
mówiona,tak samo ważna dla Żydów.
Podobnie czeste zjawisko wystepuje chyba w orzecznictwie prawnym
anglosaskim,gdzie prawo mówione/nie spisane/ ma tez jakieś znaczenie,jeśli się
mylę to proszę mnie poprawic,nie jestem prawnikiem.

[mr_watchman]

Gość portalu: Ichwan As Safa vel napisał(a):

> Nie jestem prawnikiem,ale wydaje mi sie,że w polskim prawie nie
> sprecyzowanego pojęcia "Osoby zaufania publicznego".Pan Jacek powołuje sie
> na ekspedientkę w sklepie,no i chyb taż moze mieć jakąś rację.

Istnieje w kodeksie karnym pojęcie funkcjonariusza publicznego (art. 115 par.
13) oraz osoby pełniącej funkcję publiczną (art. 115 par. 19). Oczywiście,
istnieje masa ustaw, które wiążą z zajmowaniem jakiegoś tam stanowiska pewne
ograniczenia, ale - o ile wiem - żadna z tych ustaw nie wprowadza pojęcia osób
publicznych itp.

> Problem chyba jest gdzie indziej,otóz u nas obowiazuje tak zwane Prawo
> Pisane,a rzadko mówi sie o prawie mówionym.Powołam sie na Torę ,jest Tora
> pisana i Tora mówiona,tak samo ważna dla Żydów.

Hmm, być może. Nasze prawo, aby było prawem, musi być uchwalone przez Sejm i
Senat, podpisane przez Prezydenta i ogłoszone w Dzienniku Ustaw. Wychodzi, że
chyba jest pisane...

> Podobnie czeste zjawisko wystepuje chyba w orzecznictwie prawnym
> anglosaskim,gdzie prawo mówione/nie spisane/ ma tez jakieś znaczenie,jeśli
> się mylę to proszę mnie poprawic,nie jestem prawnikiem.

Jest inaczej. W systemie anglosaskim źródłem prawa jest nie tylko ustawa, ale
może też być rozstrzygnięcie innego sądu w podobnej sprawie. Ponadto prawo
anglosaskie nie jest tak zagęszczone przepisami jak nasze, kontynentalne, tzn.
większą wagę przywiązuje się tam do wyinterpretowania, co i po co ustawodawca
chciał osiągnąć określonym aktem prawnym.