Ciężki los arabskiego absztyfikanta

[ewa8a]

O dogłębnym wypróbowaniu walorów kandydatki na żonę nie ma co marzyć. Biedak
czasami zmuszony jest kupować kota w worku (z zezem i zarostem), a potem ma
same problemy.


,,Ambasador jednego z krajów arabskich w Dubaju sądownie anulował swe
małżeństwo, gdy odkrył po ślubie, że panna młoda ma ... zeza i zarost na
twarzy. (-)
Oszustwo odkrył, gdy uniósł nikab, by pocałować nowo poślubioną żonę. ''

kobieta.interia.pl/byc-kobieta/z-zycia/news/panna-mloda-z-zarostem-na-twarzy,1437713,5124?source=p_art

__Interia ma forum kobiece z Parą tete a tete=100%

[aquanetowiec]

Pary-Tete dla damskich tematów na Faq= 0%.

"Nic o tym nie wiedziałam do chwili publikacji w mediach (co
nastąpiło w październiku 2009 roku) - mówiła mu.'

Jestem już dorosła mam 31 l TaTo POszukaj mi pracy

[aquanetowiec]

[mykwa444]

aquanetowiec napisała:

>
>

Nie na temat aquastachanowcu! Dużo postów za to głupich!

a kóry jest najgłupszy?

[aquanetowiec]

[mykwa444]

Ja, to dla mojego zarost zgalam. Napatrzył sie na różne swiństwa i ma łobuz
wymagania, ale co tam i tak go kocham.

Na twarzy? Łoj, nie doczytałam. Na twarzy nie zarastam

[ewa8a]

mykwa444 napisała:
> Ja, to dla mojego zarost zgalam

Upewnię się - nie na twarzy ?

[mykwa444]

Na twarzy nie zarastam.

ewa8a napisała:
> Upewnię się - nie na twarzy ?
>

[ewa8a]

A .... na nogach !

w mdz czasie odpocznijcie przy lżejszym temacie

[aquanetowiec]

forum.gazeta.pl/forum/w,13,107370260,107370260,Znamienne_sa_te_pisie_sukcesy_w_eksporcie_dyn.html

Nie plącz się pod nogami

[ewa8a]

(nieogolonymi ?)
Ten twój nick też będę musiała wygasić.

[mykwa444]

Ciepło, ciepło, gorąco

____________ładne macie te "twarze"?

[aquanetowiec]

forum.gazeta.pl/forum/w,13,107342778,107367803,dlatego_dzieci_zAstAna_JUZ_co_roku_INO_rok_1984.html

takie chociaż?

Pani Ewo

[mykwa444]

Trzeba chyba zawiadomoc administracje, ze jakis półgłówek niszczy tak pieknie
zapowiadajacy się watek. Tylko musieliby dac mu bana na jedenascie nicków.
Wrocławski kretynie, zbastuj!

[ewa8a]

Jedyna rada to wygasić.

[mykwa444]

Tak uczynię. To nie jest do wytrzymania czytanie tego impotenta.

Drogie Panie. Tak

[pozarski]

wyglada ten watek z mojej perspektywy. Prawda,ze ladnie?)

Re: Pani Ewo
Autor: mykwa444 16.02.10, 13:06
Dodaj do ulubionych Skasujcie
Odpowiedz cytując Odpowiedz
Tak uczynię. To nie jest do wytrzymania czytanie tego impotenta.

Znałem kiedyś lekarza, chirurga

[pan.scan]

(naszego, na kontrakcie), który zszywał pewnemu arabskiemu Don Juanowi
przyrodzenie. Pewnego razu tego pustynnego amoroso chuć doprowadziła do
utraty zmysłów tak, że jął gwałcić sukę. A ta mu się odgryzła.

__suki jak za dawnych lat kłapią koniec politykom

[hasz0]

opozycji.

Do __"suki" !

[hasz0]

W początkach marca na Uniwersytecie Warszawskim wrzało. Na murach i
tablicach pojawiały się coraz to nowe ulotki. Krążył też następujący
antysemicki wierszyk:

„Wieszcz narodu zszedł na Dziady,/Czy już o tym wiecie?/Gdy go
Michnik i Szlajfery/Okrzykują w świecie.

Rzekł tak mądrze ktoś niedawno/O piątej kolumnie,/A Polacy w Żydów
ślepią,/Bo jak zwykle – durnie.

Dalej bracie, karabele/Każdy w dłonie chwyta./Żyda za pejs i za
morze/Rada znakomita.

Im ta Polska, w którą plują,/Daje nadal łaski./Ty studenckie piwko
ciągniesz,/Czekasz na oklaski”.

Mając prawdopodobnie na myśli ten wierszyk, jeden ze studentów w
liście z 5 marca pisał: „Studenci wykazują aktywność. Roznoszą różne
memoriały, listy, protesty. Bibuły namnożyło się tyle, że człowiek
traci orientację co do charakteru publikacji. Kolportuje się odezwy
i kontrodezwy, odpowiedzi i odpowiedzi na odpowiedź, w prozie i
wierszem rymowanym. Satyrzą »Dziadów« i Żydów. Bibuła krąży z rączki
do rączki jak gazeta polska w okresie okupacji. Od czasu do czasu
wiesza się jakiś antysemicki wierszyk na ścianie, ale znika on
niebawem i ustępuje miejsca odezwie potępiającej działalność
antyżydowską. Studenci podpisują odezwy wołające o wolność kultury i
takie, które twierdzą, że taka wolność istnieje”.

Środowisko studenckie było podzielone. Jeden z aktywistów Związku
Młodzieży Socjalistycznej pisał w liście: „Zaczęły się ukazywać
ulotki. Razem z innymi ludźmi byłem zdecydowanym wrogiem wszelkich
akcji. Zrywaliśmy ich ulotki i niszczyliśmy je”. Czy wieszali
również te antysemickie – autor listu nie pisze.

Pięścią i pałą

3 marca gruchnęła wiadomość o relegowaniu Adama Michnika i Henryka
Szlajfera ze studiów. Grupa opozycyjnej młodzieży postanowiła
zorganizować wiec protestacyjny. „Podobno jeszcze w tym tygodniu
odbędzie się wiec na dziedzińcu UW. Piszę podobno, bo datę, godzinę
i miejsce wiecu zna wąskie grono organizatorów. W ogóle to nie
wiadomo jak iść, z kim i na kim się oprzeć”. Wiec przed gmachem
Biblioteki UW rozpoczął się punktualnie w południe 8 marca. Irena
Lasota, studentka filozofii, przeczytała projekt rezolucji
wyrażającej sprzeciw wobec deptania konstytucji PRL, usunięcia z
uczelni Michnika i Szlajfera, zakazu wystawiania „Dziadów”.

„Nagle na Krakowskim został wstrzymany ruch i na Uniwerek wjechało 7
autokarów z napisem »Wycieczka«. A w autokarach »wycieczkowicze« w
szarych paletkach i kapelusikach. Rzucili się na demonstrantów,
którzy usiedli na śniegu i zaczęli bić. Bili pięściami po twarzy i
to nie tylko studentów, pracowników naukowych też. Nie myślcie
sobie, że Święto Kobiet przeszkodziło im bić dziewczęta.
Jednocześnie zaczęli zgarniać prowodyrów do »suki« i zabierać
legitymacje i indeksy. Kilka dziewcząt zemdlało. Jedne wynieśli
koledzy, drugie wywozili prywatnymi autami do szpitala. Potem
wszystko przeniosło się pod rektorat i zaczęło się. Wycieczkowicze
zgarniali wszystkich, kto im się nawinął pod rękę. Studenci
krzyczeli, żeby pokazał się rektor. Pojawił się prorektor i zaczął
nawoływać do rozejścia się. Wycieczkowicze zaczęli bić studentki.
Chłopcy rzucili się na pomoc. Zaczęli rzucać w wycieczkowiczów
pieniędzmi – »za nadgodziny«, »na dziwki«, »na delegacje« itd. Wtedy
do akcji weszli mundurowi. Wycieczkowicze leli gołymi rękami,
policja pałami, wtedy polała się krew”.

Wycieczkowiczów od studentów różniło bez mała wszystko, nie tylko
uniformy – jesionki w jodełkę czy wysoki poziom agresji, potęgowany
schowanymi w rękawach pałkami. Generacyjnie należeli do pokolenia
ZMP, lekko podtatusiali, skrzyknięci zostali przez partię w różnych
zakładach i instytucjach Warszawy na hasło „trzeba uspokoić
gó...arzy”. Niektórzy posługiwali się – jak zauważali świadkowie –
kodem ograniczonym, który na kampusie uniwersyteckim nie mógł się
stać podstawą porozumienia. Ich sposób myślenia ilustruje jeden z
listów: „Rozrabiają studenci podjudzani przez prowodyrów. Są to
synowie i córki rodziców bogatych bądź na dobrze płatnych
stanowiskach. Wśród nich są studenci pochodzenia żydowskiego, którzy
robią z siebie »bohaterów«. Szkoda, że ten nasz naród da się tak
bałamucić. (...) Do tej pory cackano się i tłumaczono tym
rozrabiakom, żeby się wzięli za naukę, ale to nie poskutkowało, ale
jeszcze bardziej rozwydrzyło synalków opływających w dobrobycie.
Trzeba więc było uciec się do innych argumentów, bo nie ma innego
wyjścia”. Jednym z tych, którzy przekonali się o sile owych
argumentów, był dzisiejszy publicysta „Polityki” Wiesław Władyka,
wtedy student historii, którego przewrócił i uderzył jeden z
pasażerów autokaru z napisem „wycieczka”.

Na czas wysłania delegacji studentów do prorektora bicie ustało.
Wycieczkowicze zaczęli wracać do swoich autokarów, gdy ok. godz.
14.30 na polecenie komendanta stołecznego MO płk. Henryka Słabczyka
przez bramę główną od strony Krakowskiego Przedmieścia zaczęły
wkraczać umundurowane oddziały milicji w hełmach, okularach
ochronnych i z długimi pałkami. Jeden z uczestników studenckiego
wiecu relacjonował: „Wczoraj mogłem osobiście przekonać się o
niezwykłej wprost operatywności oddziałów MO w strojach frontowych,
tudzież wspaniale prezentujących się pachołków z ORMO, którzy w
robociarskich waciakach zjechali na teren UW, aby osobiście uczcić
odbywający się tam wiec antyreżimowy. Usłyszane
okrzyki: »Konstytucja, Konstytucja«, »Gdzie jesteście bracia
robotnicy«, »Nie ma nauki bez wolności, nie ma chleba bez
wolności«, »Gestapo« (po akcji MO i ORMO)”.

Następnego dnia w „Życiu Warszawy” ukazał się artykuł, zgoła inaczej
przedstawiający wydarzenia. List do naczelnego gazety również
przechwyciła SB: „Byłem naocznym świadkiem wypadków na terenie UW i
mogę stwierdzić, że informacja o powyższym zamieszczona w »Życiu
Warszawy« jest daleka od całej prawdy i chyba świadomie wypaczona.
Mówiąc Waszym stylem: komu taka informacja służy? Zapewne
skostniałemu kierownictwu naszego państwa i
zwolennikom »zamordyzmu«. Można oczywiście długo utrzymać się przy
władzy przy pomocy bojówkarzy ormowskich, »chłopców z Golędzinowa«,
posłusznej prasy, radia, sądownictwa i niemego sejmu. Ale
jednocześnie można utracić resztki zaufania społeczeństwa. Żyjemy
nadzieją, że świeże, ożywcze wiatry południowo-zachodnie i do nas
dotrą”.

pokolenie ZMP zaczęlo zgarniać prowodyrów do »suki

[hasz0]

Śpimy w mundurach

Brutalne pogwałcenie praworządności na uniwersytecie, kłamliwa
kampania w prasie stały się katalizatorami protestu, którego
szybkość rozprzestrzeniania się świadczyć może również o
nagromadzonym buntowniczym potencjale młodzieży. Do demonstracji czy
tylko akcji ulotkowej doszło praktycznie we wszystkich miastach
akademickich, a także takich jak np. Tarnów, Legnica, Bielsko-Biała,
Radom, gdzie szkół wyższych nie było. Już trzy–cztery dni po 8 marca
SB zaczęła wyłapywać pierwsze ulotki skierowane do
robotników: „Władze wyrzucają naszych kolegów z uczelni. Milicjanci
biją nas pałkami. Nie oszczędzają kobiet. Biją profesorów.
Warszawiacy wiecie o tym, bo sami to widzicie. Prasa kłamie! Chcemy
się uczyć i pracować dla kraju, ale bez wolności nie ma nauki, nie
ma chleba. Robotnik i student płacą za mięso tyle samo. Mamy ten sam
kraj, tę samą Polskę. Dla niej się uczymy, dla niej chcemy pracować.
Robotnicy Warszawy! Zwracamy się do Was, nie dajcie bić Waszych
dzieci, nie dajcie bić studentów”.

Z listu do żołnierzy: „W dniu 8 marca 1968 r. w Dniu Święta Kobiet
Milicja biła pałkami po głowie kobiety studentki na Uniwersytecie.
Prosimy, aby Wojsko Polskie stanęło w obronie Kobiet Polek. Kobiety
Warszawy”. Tego typu wezwania mogły trafić do żołnierzy z poboru.
Jeden z nich opisywał swój udział w wydarzeniach 8 marca: „W Dzień
Kobiet byliśmy w czterech na przepustce i widzieliśmy, jak nasza
szanowna milicja biła pałkami studentki w dniu ich święta. (...)
Wtedy na przepustce nie mogąc wytrzymać pobiliśmy czterech
milicjantów. Nie wiedziałem, że oni są tacy słabi. Nasze pasy i ręce
okazały się szybsze niż pałki”.

Listy żołnierzy stanowią jeden z wielu dowodów na to, że marcowy
protest nie ograniczył się do społeczności akademickiej, lecz miał
charakter pokoleniowy. Pokazują także, jak mało brakowało, by nabrał
charakteru ogólnonarodowej rewolty. „Przepustki wstrzymali
całkowicie – pisał podchorąży z jednostki w podwarszawskim Zegrzu –
bo w Warszawie dzieją się straszne rzeczy, dosłownie jak powstanie.
Na razie nie używana jest broń, ale lada moment dojdzie do walki
zbrojnej. Nie chcą dopuścić do tego, aby tam znaleźli się
podchorążowie i żołnierze służby zasadniczej. Warszawa zaczyna
zmieniać powoli swój wygląd w pobojowisko. (...) Studenci zaczęli
mówić o pogwałceniu wolności i w ogóle, że nasza obecna przyjaźń z
ZSRR na dobre nie wychodzi Polsce. Domagają się zmiany rządu,
wyrzucenia sługusów Związku Radzieckiego i stworzenia państwa
socjalistycznego w pełni samodzielnego jak Rumunia. Chcą po prostu
Polski naszej i dla nas”.

Wojsko zostało postawione w stan gotowości bojowej. Jeden z
żołnierzy w liście z 18 marca pisał: „Powiedziano nam, że spokój
będzie dopiero wtedy, kiedy nastąpią zmiany w partii i rządzie.
(...) Od tygodnia nie zdejmuję z nóg butów ani munduru z siebie,
nawet w nocy śpi się w mundurach, w butach, z ładownicami przy boku
pełnymi amunicji i pistoletami przy łóżku. Panuje stan taki, jakiego
w wojsku nie było od wielu lat”.

Lament w bufecie

Ogólnopolski wybuch nie nastąpił. W marcu i kwietniu 1968 r. doszło
do robotniczych strajków. Podczas żadnego z nich nie pojawiły się
jednak postulaty o charakterze politycznym. Wszystkie dotyczyły
bieżących problemów ekonomicznych. Czynnikiem, którego znaczenie
trudno przecenić dla zachowania porządku społecznego w Marcu 1968
r., był autorytaryzm i jego psychospołeczne korelaty: lęk i
konformizm dużej części społeczeństwa. Władzy ponadto udało się
narzucić znacznej części społeczeństwa obraz protestu jako
syjonistycznego spisku. I znów pokazują to listy.

„Nie byłam i nie chcę być antysemitką, ale wprost rzuca się to w
oczy, że ci, którzy sieją ten ferment, to dobrze sytuowani Żydzi,
którzy chcą grać w państwie czołową rolę. Na naszym wydziale to się
wprost rzuca w oczy”.

„Było mi bardzo żal tej młodzieży, że się dała wciągnąć w żydowską
robotę. Dzięki Panu Bogu, że opanowano wszystko w porę i normalnie
nasz fundament ojczyzny już się uczy”.

„Żydzi z mojego zakładu podnieśli lament niebywały. Kiedyś
twierdzili, że antysemityzm i antysyjonizm to jedno, nie wytrzymałem
i powiedziałem – każdy Żyd jest potencjalnym syjonistą – nie
wiedzieli co powiedzieć i umilkli. Teraz za to jak przychodzę do
zakładu jest cicho. Lamentować wychodzą do bufetu. Chciałbym bardzo
wiedzieć, czym to się wszystko skończy. Gomułka prawdopodobnie
zajmie miejsce Ochaba, bo ten sam się zwracał, by go z tego
stanowiska zwolniono, ale nie wiadomo, kto będzie I Sekretarzem
Partii. Plotka wysuwa trzech potencjalnych kandydatów: Gierka,
Moczara, Strzeleckiego. Dla mnie to nieistotne kto z nich, ale który
podejmie odważnie decyzję rozwalenia 5 kolumny żydowskiej. Takiego
jestem gotów poprzeć w każdej chwili”.

W kraju ruszyła antysemicka czystka, która, choć zorganizowana przez
partię, miała swoje społeczne poparcie. Jeden z autorów listów,
pracujący w Ministerstwie Kultury i Sztuki, wręcz chełpił się, że
przyłożył do niej rękę. Ofiarą był Stanisław Neumark, dyrektor
generalny w tym ministerstwie, którego wina polegała na tym, że
korzystał z resortowego ośrodka wypoczynkowego. „1 kwietnia został
na zebraniu partyjnym u nas w Ministerstwie wylany z partii.
Zebranie trwało od 16-tej do 1-ej w nocy. Sądzono go bezlitośnie,
wywlekano wszystkie jego draństwa i znęcanie się nad ludźmi. Jego
samego nie było na zebraniu, bo (dyplomatycznie) zachorował, wraz z
nim wylano trzech Żydów dyr. Departamentu w naszym Ministerstwie
(...). Neumark na tydzień przed wylaniem ustawicznie do mnie dzwonił
(był wówczas na przymusowym urlopie od czasu aresztowania jego syna
syjonisty) prosząc o pomoc. Mówił, że sobie życie odbierze, jeśli
ktoś go nie obroni na zebraniu partyjnym. Oczywiście, gdy przyszło
do głosowania na zebraniu głosowałem z satysfakcją za wylaniem.
Skończyły się dla niego zaszczyty, władza, samochody, apartamenty w
Radziejowicach dla żony, dzieci i dwóch psów – żywionych na koszt
państwa. (...) Dadzą mu za jakiś czas pracę, ale referenta za 2000
zł. Koniec z Żydostwem! Wzięto się za nich skutecznie, wylewają na
pysk wszędzie. Kto Żyd nie ma co szukać obecnie w Polsce” – pisał
pracownik Ministerstwa Kultury.

Antysemicki Kulturkampf przedstawił rodzący się bunt pokoleniowy
jako problem w gruncie rzeczy rasowy. Młodzieżowa rewolta
wykorzystana została do stworzenia nowego wizerunku władzy: lepszej,
bo wolnej od Żydów. Niektórzy powiedzieliby: polityczny majstersztyk.

__________________Ukąszony organ suki - Polityki

[hasz0]

[snajper55]

pan.scan napisał:

> (naszego, na kontrakcie), który zszywał pewnemu arabskiemu Don Juanowi
> przyrodzenie. Pewnego razu tego pustynnego amoroso chuć doprowadziła do
> utraty zmysłów tak, że jął gwałcić sukę. A ta mu się odgryzła.

Widocznie nie miała ochoty na seks oralny.

S.

[absztyfikant]

I stad te kozy, wielblady, owce...

[snajper55]

absztyfikant napisał:

> I stad te kozy, wielblady, owce...

Jaka kobyła jest każdy widzi.

S.

[hymenos]

snajper55 napisał:

> Jaka kobyła jest każdy widzi.

No jak to? Przecież przez nikab nie było widać czy to kobyła czy
młoda klacz dostarczona została.