Dedykuję perle

[mate_lot]

Cytat- Świadomie zrezygnowaliśmy z rozmowy o Smoleńsku w trakcie kampanii,
żeby nie być posądzanym o wykorzystywanie tragedii. Moim zdaniem niesłusznie -
mówił w TOK FM Marek Migalski, eurodeputowany Prawa i Sprawiedliwości.



Pispalikot żałuje za grzechy, których nie popełnił. Ciekaw jestem ilu
tutejszych pisoszołomów bedzie zniesmaczonych. Pewnie perła tak, ale marouder
czy piss-off...

sSzantaż moralny PO odniósł SUKCES_czego dowodem

[hasz0]

jest dalsze torpedowanie "gry trumnami" ale juz nie do wygrania
wyborów przez skompromitowanego Bronka ale do zamatczenia
i uniemozliwienia wyjaśnienia.

Podobnie w Komisji Hazardowej ........Chlebowski w raporcie
nie występuje...za to bezkarność i tupet
POzwoliła Sekule wstawiać "uzgodnione z Komisja"

Kempa grozi Sekule:

-"Dość tych tych kłamstw, to do czego pan nas zmusza naraża nas na
odpowiedizalnosc karną".

Po opublikowaniu tego sfingowanego w waszym własnym gronie
Platformy cala opinia publiczna dowie się o klamstwach i zamilczanych
........Arłukowicz nie zostawia suchej nitki...słyszycie co się
dzieje:

Pana prywatna sprawa panie Sekuło, że pan ufa Rosołowi i
Sobiesiakowi..i blikuje pan mozliwość weryfikacji zeznaniami innych
świadków...pan ma byc przewodniczacym Komisji itd. pan juz 26 marca
mial gotowy neiznany nam raport! Tezy już mieliscie wczesniej!!!"
..JAJA NA CAŁEGO!!!!!!!!!!!!!!!

Jakie miałyby być to środki; w czasach rozbudowanych technologii
szpiegowskich, pełnej informatyzacji, wolnego przepływu wiadomości i
istnienia „zmory” wszelkich służb – nieocenzurowanego i
nieprzewidywalnego Internetu?

By odpowiedzieć na to pytanie, ponownie użyję cytatu z roku 1938,
autorstwa doskonałego znawcy Rosji Włodzimierza Bączkowskiego, który
w szkicu „Uwagi o istocie siły rosyjskiej” pisał: „Głównym rodzajem
broni rosyjskiej, decydującym o dotychczasowej trwałości Rosji, jej
sile i ewentualnych przyszłych zwycięstwach, nie jest normalny w
warunkach europejskich czynnik siły militarnej, lecz głęboka akcja
polityczna, nacechowana treścią dywersyjną, rozkładową i
propagandową.”

Niewiele w tej dziedzinie zmieniło się od roku 1938, a rozkwit
rozmaitych technologii nie zdołał wytrącić kremlowskim strategom ich
najważniejszej i najpotężniejszej broni.

Prawdziwą siłą sowieckiej doktryny i gwarancją powodzenia operacji
tajnych służb, była zawsze doskonale prowadzona i funkcjonalna
dezinformacja. Pisał o niej obszernie Golicyn, a wnioski z jego
analiz znajdowały potwierdzenie w zdarzeniach faktycznych.

To strategia nadzwyczaj przydatna w czasach, gdy blokada informacji –
nawet przy użyciu najdoskonalszych narzędzi cenzorskich – musi być
skazana na porażkę. W rosyjskiej koncepcji sprawowania
władzy ,dezinformacja zajmuje miejsce wyższe, niż siła militarna, a
w przypadku operacji tajnych służb okazuje się wręcz niezastąpiona.

Trzeba zakładać, że działaniom służb płk Putina przed, a szczególnie
po 10 kwietnia muszą towarzyszyć akcje dezinformacyjne. Prowadzone
na skalę dotąd niespotykaną, skoro sama operacja byłaby zdarzeniem
wyjątkowym w świecie służb specjalnych.

Bez trudu można dostrzec, że od kilku tygodni jesteśmy świadkami
stosowania wszystkich rodzajów dezinformacji: pełnej, częściowej i
apagogicznej (sprowadzonej do cech niedorzeczności, absurdu). Dobrze
przeprowadzona dezinformacja powinna być zatem przekonująca – czyli
uprawdopodobniona. Oznacza to, że nawet jeśli serwuje się wiadomość
złożoną z samych kłamstw – (czyli poddawani jesteśmy dezinformacji
pełnej) muszą one być tak dobrane i tak sformułowane, aby wydawało
się nam, ze słyszymy tezy prawdziwe. Inną metodą jest stosowanie
dezinformacji częściowej – czyli przekazywania treści, które w
części są prawda, a w części kłamstwem. W tym wypadku przygotowana
informacja musi być prawdziwa w tej części, którą jesteśmy w stanie
sami sprawdzić. Jednocześnie zawarte w niej kłamstwo jest dla nas
niemożliwe do weryfikacji. Kolejną z taktyk dezinformacji jest
wprowadzanie tzw. medialnego szumu. Uporczywie powtarzana teza,
pojawiająca się w prasie, telewizji i radiu, nawet jeśli w sposób
ewidentny kłóci się z faktami, dla części odbiorców staje się
wiarygodna poprzez jej częste powtarzanie. W tym wypadku niezwykle
istotne staje się zaangażowanie jak największej liczby
medialnych „autorytetów” i tzw. rezonatorów, czyli osób, które
bezmyślnie powtarzają fałszywą tezę lub czynią z niej przedmiot
dyskusji.

Ze wszystkimi tego typu metodami mamy do czynienia po 10 kwietnia;
począwszy od tezy o odpowiedzialności Lecha Kaczyńskiego za
katastrofę, poprzez dozowanie przecieków z rosyjskiego śledztwa i
tzw. relacje dziennikarskie, po różnego rodzaju „tropy” w formie
filmów, opinii „niezależnych analityków”, tajemniczych publikacji
prasowych.

Wspólną cechą tych przekazów jest zwykle fakt, że u ich źródeł
znajdziemy stronę rosyjską lub środowisko inspirowane przez Rosjan.
Klasycznym przykładem dezinformacji może być kwestia ustalenia
godziny, w której doszło do katastrofy. Pierwotną wersję (8.56.)
zmieniono po dwóch tygodniach, a „Dziennik Gazeta Prawna”, który
pierwszy poruszył temat, powoływał się na „źródła zbliżone do polsko-
rosyjskiej komisji badającej przyczyny katastrofy”. Po upływie
kolejnych kilku dni, bo już 5 maja pojawiły się nowe informacje
dotyczące godziny. Katastrofa miała się wydarzyć prawie 20 minut
wcześniej niż pierwotnie podawano, a źródłem tej informacji był tym
razem gubernator obwodu smoleńskiego Siergiej Antufiew, opowiadający
sugestywną historyjkę, jak po „usłyszeniu nienaturalnego dźwięku
silników nagle zapadła cisza. Popatrzyłem na zegarek – stwierdził
Antufiew – była 10.38″.

Podobnych simulacrum – informacji symulowanych, pozorujących lub
tworzących nową rzeczywistość – można wymienić wiele. Wystarczy
podać je raz, w ogólnodostępnym medium, by natychmiast zaczęły żyć
własnym życiem, obrastać analizami i być traktowane jako ważne i
prawdziwe. Nie trzeba dodawać, że takie reakcje znakomicie ułatwiają
zadanie specjalistom od dezinformacji.

Sądzę, że ponad 90% wszystkich analiz, spekulacji, hipotez i tzw.
pewnych przekazów można zaliczyć na poczet udanych kampanii
dezinformacji, za którymi stoją tajne służby. Każda kolejna i
powielanie już istniejących hipotez, stanowi rodzaj
dezinformacyjnego „perpetuum mobile” – napędzając proces, u którego
kresu będzie zawsze ślepy zaułek.

Jeśli zatem ktoś uważa, że płk Putin i podległe mu służby dokonały
zamachu na prezydencki samolot, lub w jakikolwiek inny sposób
ingerowały w katastrofę z 10 kwietnia i pozostawiły przy tym
widoczne ślady, które bystry umysł analityka przekuje na
niepodważalne dowody – trzeba mu powiedzieć, że uważając Putina za
idiotę, wykonuje dla niego doskonałą i pożądaną robotę.

Do wielu, poruszonych tu wątków jeszcze powrócę. Zacytuję na koniec
historyjkę, której sens warto przemyśleć, nim podejmie się próbę
wydarcia płk Putinowi największej tajemnicy.

Oto w 1945 r., polsko-sowiecki patrol prowadził niemieckiego jeńca.
Nagle czerwonoarmista polecił Niemcowi, aby ten go kopnął. Niemiec
się wzbraniał. Rosjanin polecenie podparł więc wymownym gestem
pepeszy. Zdesperowany jeniec kopnął rozkazodawcę. Ten serią z
automatu natychmiast zabił nieszczęśnika. Zdumiony Polak zapytał
więc, dlaczego sojusznik nie zabił od razu, a kazał się kopnąć. “Nu!
Ty durak! – usłyszał w odpowiedzi – Nie znajesz czto my nie
agresory”.

Autor: Aleksander Ścios
Źródło: Niezależny Serwis Informacyjny