Do poszukujacych forumowiczow

[Gość: Konrad]

Od osamotnienia do samotności – krok 1
Siedzę w SKM otoczona milczącymi ludźmi ukrytymi za płachtami gazet albo
zapatrzonymi w świat swych własnych fantazji.
Współczesne społeczeństwo uświadamia nam wyraziście, że jesteśmy osamotnieni.
Osamotnienie jest dziś jednym z najbardziej powszechnych źródeł cierpienia.
Korzenie osamotnienia są bardzo głębokie i znajdują pożywkę w przekonaniu ,że
nie ma nikogo, kto niesie i daje miłość za nic, i że nie ma miejsca, gdzie
możemy okazać swą słabość bez obawy, że zostanie wykorzystana.
Wiele małych codziennych odrzuceń-czyjś sarkastyczny śmiech ,gwałtowna uwaga,
energiczna odmowa albo gorzkie milczenie.
Zbyt często robimy wszystko by uniknąć osamotnienia (np. udział na Forum
gazety).
Nasza kultura stała się niebywale pomysłowa w unikaniu bólu, i to zarówno bólu
fizycznego, jak też emocjonalnego.
Jesteśmy wówczas gotowi zrobić wszystko, by się czymś zająć i kontynuować grę,
dzięki której znów wierzymy, że wszystko jest w porządku.
Im bardziej nam brakuje życia wewnętrznego, tym wytrwale i rozpaczliwiej
biegamy do skrzynki po wiadomość.
Żyjąc świadomie, możemy poznać różnicę pomiędzy osamotnieniem a samotnością.
Samotność jest jedną ze zdolności człowieka, która może istnieć, trwać i
rozwijać się pośród wielkich miast, ogromnych tłumów, nie pozbawiając
człowieka możliwości aktywnego i twórczego życia.
Jeśli potrafimy rozpoznać te dwa bieguny(osamotnienie i samotność0 istniejące
w każdym z nas, wówczas nie czujemy się już zagubieni.
Wtedy odkryjemy, że potępianie zachowana innych są raczej przejawem naszego
osamotnienia(naszego zwątpienia w siebie) niż mocno ugruntowanych naszych
przekonań.
Przejście od osamotnienia do samotności jest ruchem w kierunku głębszego
zaangażowania się w palące problemy naszych czasów.
I o to chodzi!
Chętnych pogłębienia tematu wątku odsyłam do książki Henri J.M.
Nouwen’a „Przekroczyć siebie”.
Po wykonaniu ruchu pierwszego następuje ruch drugi: od wrogości do gościnności.

Z pozdrowieniami
przyjaciel

[tyu]

Po kwestii przyjaźni - drugi Twój temat: ciekawy i ważny zarazem.
A jednak: minęło już tyle godzin od Twojego wpisu - i nic.
Czy ludzie boją się przyznać (nawet sami przed sobą) do swego osamotnienia?
I dlatego nie wpisują swoich uwag?

A Ty - czy boisz się przyznać, kim jesteś?
Piszesz jak kobieta, ale podpisujesz się męskim imieniem oraz
słowem "przyjaciel". Czy "przyjaciel1"?

Pozdrawiam.
tyu - lubiący samotność, ale (chyba?) nie osamotniony

[Gość: konrad]

jestem kobietą.
samotną, ale nie osamotnioną. już nie.
robię następny ruch, czego dowodem jest moja obecność na Forum.

do Konrada

[Gość: V.C.]

Ktoś znany i chyba mądry powiedział kiedyś : " Samotność rozwija talent . "

A Antoine de Saint-Exupery rzekł : "Cudze życie - to tak daleko ..."

Czy - patrząc na choćby tylko na tytuły wątków na tym Forum - nie uwazasz ,że
nie jest to odpowiednie miejsce na rozwijanie Twojego wątku ?

Polecam Forum > Ksiązki . Sam czasami tam zaglądam . Może tam porozmawiamy ?

Pozdrawiam

V.C.

[przyjaciel1]

Hej V.C.
Dziękuję za zaproszenie do innego klubu.
Czytam dużo , ale nie namiętnie.
Czytam tylko te książki, które pomagają mi poznać i zrozumieć siebie i świat.
Czytanie jest dla mnie formą pracy, a ja lubię swoją pracę.
Lubię prawie każdą pracę, którą mam do wykonania.
Kącik czytelniczy to dla mnie za mało, ale dziękuję za zaproszenie.
Pozdrawiam
Przyjaciel
PS.1
Różne moje nicki były przyjęte z premedytacją, ale nie z perfidią.
PS.2
Moje hasło to moje imię
PS.3
Zmieniam nicka od jutra.

[tyu]

Gość portalu: konrad napisał(a):

> jestem kobietą.
> samotną, ale nie osamotnioną. już nie.
> robię następny ruch, czego dowodem jest moja obecność na Forum.

W takim razie i ja zrobię następny ruch i spytam: czemu Konrad? Przez sympatię do
Josepha?
Nawiasem: czytając Cię po raz pierwszy (Twój adres: Port Gdynia) pierwszym moim
skojarzeniem było, że pisze to marynarz, który właśnie zszedł na ląd i czuje się
samotny, bez przyjaciół... Teraz sama piszesz o samotności...
Pozdrawiam.

[przyjaciel1]

nick Konrad ma u mnie trzy skojarzenia w tym jedno osobiste

Od Tyu do odszukanego forumowicza

[tyu]

przyjaciel1 napisał(a):

> nick Konrad ma u mnie trzy skojarzenia w tym jedno osobiste


Pierwsze, to pewnie Konrad mickiewiczowski ("Samotność, czym są ludzie, czym
pieśniarz bez ludzi..."). Gdyby nie nadmorskie skojarzenia, pewnie wymieniłbym go
i ja jako domniemaną przyczynę przyjęcia takiego właśnie nicka przez Konrad (nie
Conrad). Tematyka wątków mówi o tym dość wyraźnie.
Drugie - może książę Konrad Mazowiecki?
Trzecie - wiesz tylko Ty.

Po czym mam Cię jutro poznać?

[Gość: 3@]

ale nie wiem, czy się zgłoszę.
to zależy od warunków zewnętrznych.
pozdrowienia od 3@.

DO odszukanego forumowicza

[tyu]

Gość portalu: 3@ napisał(a):

> ale nie wiem, czy się zgłoszę.
> to zależy od warunków zewnętrznych.
> pozdrowienia od 3@.


Trudno, w razie czego zaczekam.
Tu i tam...

[przyjaciel1]

mój koloryt to barwy brozowo-jesienne z oczekiwaniem na wiosnę.
z pozdrowieniami
przyjaciel

[Gość: R.Gość]

Droga Konradko,

Przez wiele lat jeździłem kolejką SKM gdzies po trasie miedzy Gdańskiem a
Gdynią tak więc chyba potrafię wyczuć otaczające cię klimaty. O tej porze roku
w Trójmieście jest dość ponuro. Każdy człowiek jest w jakimś stopniu meteopatą
tak więc twój nastrój nie jest czymś wyjątkowym. Na taki smętny humor chyba
nie ma złotego środka. Nawet kawa Anatol nie zawsze pomaga. Nie bardzo wiem do
czego dążysz, no może powiedzmy że się domyślam. Dodam tylko że dość już dawno
doszedłem do wniosku że nawet gdy jesteśmy z innymi nawet bardzo bliskimi
ludźmi to jesteśmy w gruncie rzeczy samotni. Ale lepsza jest taka samotność we
dwoje niż samotność samemu.
Pozdrawiam
RG

[tyu]

Gość portalu: R.Gość napisał(a):

> Droga Konradko,
>
> Przez wiele lat jeździłem kolejką SKM gdzies po trasie miedzy Gdańskiem a
> Gdynią tak więc chyba potrafię wyczuć otaczające cię klimaty. O tej porze roku
> w Trójmieście jest dość ponuro. Każdy człowiek jest w jakimś stopniu meteopatą
> tak więc twój nastrój nie jest czymś wyjątkowym. Na taki smętny humor chyba
> nie ma złotego środka. Nawet kawa Anatol nie zawsze pomaga. Nie bardzo wiem do
> czego dążysz, no może powiedzmy że się domyślam. Dodam tylko że dość już dawno
> doszedłem do wniosku że nawet gdy jesteśmy z innymi nawet bardzo bliskimi
> ludźmi to jesteśmy w gruncie rzeczy samotni. Ale lepsza jest taka samotność we
> dwoje niż samotność samemu.
> Pozdrawiam
> RG


I tu zaczyna się dyskusja, bo z ostatnim zdaniem nie zgadzam się zupełnie. Gdy
jestem SAM (czyli samotny) praktycznie nigdy nie zdarza mi się odczuwać
osamotnienia - choćby dlatego, że w myślach mogę być z moimi bliskimi - z kim
chcę. Albo sam - gdzie chcę.
Myślę, że PRAWDZIWE osamotnienie, to samotność WŚRÓD LUDZI. Niby wszystko jest
jak należy: czyny, słowa, gesty... a jednak - wewnątrz pustka. Paskudne uczucie,
może WŁAŚNIE dlatego, że okoliczności zmuszają nas do ukrywania go - potęgując je
de facto.

[Gość: V.C.]

Abstrahując od osobistych przeżyć każdego/ej z nas , odnoszę jednak nieodparte
wrażenie ,że problem samotności jest zbytnio eksponowany i wyolbrzymiany przez
media , zwłaszcza w filmach .

Kiedy codziennie naokoło słyszymy w TV , kinie , od naszych bliskich i
przyjaciół , jak to strasznie jest być samotnym albo "kiedy w końcu ten
ślub ?" , to nawet urodzony samotnik/czka , któremu zawsze było z tym dobrze ,
zacznie się zastanawiać : " A może oni maja rację ? "

Zawsze byłem przeciwny uleganiu wpływom otoczenia i krakaniu jak owe
przysłowiowe wrony .

Dlatego też , gdybym miał wybierać : " Męczyć się i udawać w czyimś
towarzystwie " albo po prostu żyć samotnie - wybrałbym to drugie .

Do poszukujacych forumowiczow i V.C.

[tyu]

Gość portalu: V.C. napisał(a):

> Abstrahując od osobistych przeżyć każdego/ej z nas , odnoszę jednak nieodparte
> wrażenie ,że problem samotności jest zbytnio eksponowany i wyolbrzymiany przez
> media , zwłaszcza w filmach .
>
> Kiedy codziennie naokoło słyszymy w TV , kinie , od naszych bliskich i
> przyjaciół , jak to strasznie jest być samotnym albo "kiedy w końcu ten
> ślub ?" , to nawet urodzony samotnik/czka , któremu zawsze było z tym dobrze ,
> zacznie się zastanawiać : " A może oni maja rację ? "
>
> Zawsze byłem przeciwny uleganiu wpływom otoczenia i krakaniu jak owe
> przysłowiowe wrony .
>
> Dlatego też , gdybym miał wybierać : " Męczyć się i udawać w czyimś
> towarzystwie " albo po prostu żyć samotnie - wybrałbym to drugie .


Rozumujesz więc tak, jak ja. O wiele gorsze jest osamotnienie wśród ludzi,
których nie akceptujesz, niż "prawdziwa" samotność, zwłaszcza jeśli jest ona z
wyboru.

Pozdrawiam.

Poważna sprawa

[Gość: R.Gość]

tyu napisał(a):

> Gość portalu: R.Gość napisał(a):
Dodam tylko że dość już d
> awno
> > doszedłem do wniosku że nawet gdy jesteśmy z innymi nawet bardzo bliskimi
> > ludźmi to jesteśmy w gruncie rzeczy samotni. Ale lepsza jest taka samotnoś
> ć we
> > dwoje niż samotność samemu.
> > Pozdrawiam
> > RG
>
>
> I tu zaczyna się dyskusja, bo z ostatnim zdaniem nie zgadzam się zupełnie. Gdy
> jestem SAM (czyli samotny) praktycznie nigdy nie zdarza mi się odczuwać
> osamotnienia - choćby dlatego, że w myślach mogę być z moimi bliskimi - z kim
> chcę. Albo sam - gdzie chcę.
> Myślę, że PRAWDZIWE osamotnienie, to samotność WŚRÓD LUDZI. Niby wszystko jest
> jak należy: czyny, słowa, gesty... a jednak - wewnątrz pustka. Paskudne uczucie
> ,
> może WŁAŚNIE dlatego, że okoliczności zmuszają nas do ukrywania go - potęgując
> je
> de facto.
>

"Aby być z drugim człowiekiem naucz się najpierw być sam ze sobą".
Zgadzam się z tą madrością odkrytą zapewne przed wieloma wiekami.
Jest chyba tak że spotykamy w zyciu ludzi z którymi nam jest po drodze ( z
niektórymi wybieramy się na wycieczkę a z innymi w długą podróż ) bo wzajemnie
się ubogacamy lub też zwyczajnie jest nam z nimi dobrze. Poczucie osamotnienia
jest sprawą bardzo subiektywną. Są ludzie otaczani autentyczną przyjaźnią,
życzliwością a może nawet miłością a mimo to nie potrafiący się z poczucia
osamotnienia wyrwać. W skrajnych przypadkach stany takie prowadzą do ciężkich
depresji lub kończą się jeszcze bardziej tragicznie. Tak więc to co odczuwamy
zależy chyba jednak przede wszystkim od nas samych odbierających świat przez
nasze własne receptory, filtry. Nasze widzenie świata jest zakłócone przez nasze
słabości, wystepki, grzechy. Może być tak że na miłość nie jesteśmy w stanie
odpowiedzieć. Nie szukał bym przyczyn ( winy ) naszego osamotnienia po stronie
anonimowego tłumu w kolejce SKM. To my często nie potrafimy wyjść do świata -
bez tej umiejetności bedziemy się czuli bezradni i samotni. Wracając do mojego
zdania z którym się nie zgadzasz. Chciałem w nim podkreślić osobność,
podmiotowość kazdego pojedyńczego człowieka przed którą nie możemy uciekać. Iluż
ludzi wiąże się z innymi głównie dlatego że obawia się swojej samotności (
samego siebie ? ). A przecież przed sobą samym nigdy nie uciekniemy. Zawsze będą
sprawy, problemy które musimy rozwiazywać najbardziej intymnie, osobiście we
własnym tylko i wyłącznie sumieniu. Dodałem, że lepsza jest samotność we dwoje.
To stwierdzenie jest chyba bardziej kontrowersyjne. Chciałem w zasadzie
podtrzymać to co wyraziłem wczesniej czyli to że każdy jest pewnym
niepowtarzalnym indywiduum poruszajacym się gdzieś tam w czasoprzestrzeni ale
jednak lepiej gdy znajdzie na swej drodze towarzysza podróży. Tak więc nie ma
chyba zasadniczych sprzeczności między twoim a moim spojrzeniem na samotnośc.
Trochę inaczej definiujemy pewne pojecia.
pozdrawiam
RG
ps
Gdzie jest Carmina ?
RG

[Gość: witekjs]

Gość portalu: R.Gość napisał(a):

> tyu napisał(a):
>
> > Gość portalu: R.Gość napisał(a):
> Dodam tylko że dość już d
> > awno
> > > doszedłem do wniosku że nawet gdy jesteśmy z innymi nawet bardzo blis
> kimi
> > > ludźmi to jesteśmy w gruncie rzeczy samotni. Ale lepsza jest taka sam
> otnoś
> > ć we
> > > dwoje niż samotność samemu.
> > > Pozdrawiam
> > > RG
> >
> >
> > I tu zaczyna się dyskusja, bo z ostatnim zdaniem nie zgadzam się zupełnie.
> Gdy
> > jestem SAM (czyli samotny) praktycznie nigdy nie zdarza mi się odczuwać
> > osamotnienia - choćby dlatego, że w myślach mogę być z moimi bliskimi - z
> kim
> > chcę. Albo sam - gdzie chcę.
> > Myślę, że PRAWDZIWE osamotnienie, to samotność WŚRÓD LUDZI. Niby wszystko
> jest
> > jak należy: czyny, słowa, gesty... a jednak - wewnątrz pustka. Paskudne uc
> zucie
> > ,
> > może WŁAŚNIE dlatego, że okoliczności zmuszają nas do ukrywania go - potęg
> ując
> > je
> > de facto.
> >
>
> "Aby być z drugim człowiekiem naucz się najpierw być sam ze sobą".
> Zgadzam się z tą madrością odkrytą zapewne przed wieloma wiekami.
> Jest chyba tak że spotykamy w zyciu ludzi z którymi nam jest po drodze ( z
> niektórymi wybieramy się na wycieczkę a z innymi w długą podróż ) bo wzajemnie
> się ubogacamy lub też zwyczajnie jest nam z nimi dobrze. Poczucie osamotnienia
> jest sprawą bardzo subiektywną. Są ludzie otaczani autentyczną przyjaźnią,
> życzliwością a może nawet miłością a mimo to nie potrafiący się z poczucia
> osamotnienia wyrwać. W skrajnych przypadkach stany takie prowadzą do ciężkich
> depresji lub kończą się jeszcze bardziej tragicznie. Tak więc to co odczuwamy
> zależy chyba jednak przede wszystkim od nas samych odbierających świat przez
> nasze własne receptory, filtry. Nasze widzenie świata jest zakłócone przez nasz
> e
> słabości, wystepki, grzechy. Może być tak że na miłość nie jesteśmy w stanie
> odpowiedzieć. Nie szukał bym przyczyn ( winy ) naszego osamotnienia po stronie
> anonimowego tłumu w kolejce SKM. To my często nie potrafimy wyjść do świata -
> bez tej umiejetności bedziemy się czuli bezradni i samotni. Wracając do mojego
> zdania z którym się nie zgadzasz. Chciałem w nim podkreślić osobność,
> podmiotowość kazdego pojedyńczego człowieka przed którą nie możemy uciekać. Ilu
> ż
> ludzi wiąże się z innymi głównie dlatego że obawia się swojej samotności (
> samego siebie ? ). A przecież przed sobą samym nigdy nie uciekniemy. Zawsze będ
> ą
> sprawy, problemy które musimy rozwiazywać najbardziej intymnie, osobiście we
> własnym tylko i wyłącznie sumieniu. Dodałem, że lepsza jest samotność we dwoje.
>
> To stwierdzenie jest chyba bardziej kontrowersyjne. Chciałem w zasadzie
> podtrzymać to co wyraziłem wczesniej czyli to że każdy jest pewnym
> niepowtarzalnym indywiduum poruszajacym się gdzieś tam w czasoprzestrzeni ale
> jednak lepiej gdy znajdzie na swej drodze towarzysza podróży. Tak więc nie ma
> chyba zasadniczych sprzeczności między twoim a moim spojrzeniem na samotnośc.
> Trochę inaczej definiujemy pewne pojecia.
> pozdrawiam
> RG
> ps
> Gdzie jest Carmina ?
> RG
____________________
Witajcie.Ciekawe jest to co piszecie.Problem samotności spotyka każdy z nas,w
różny sposób z nim sobie radząc.Najsilniej,chyba odczuwa się samotność będąc z
dala od Ojczyzny,szczególnie gdy nie masz tam rodziny lub bliskich znajomych i
jesteś emigrantem lub wygnańcem.Ciężko, czasami znosi się samotność wśród
prostackich, rywalizujących ludzi,z którymi musisz przebywać przez wiele godzin
np. w pracy.
Straszna musi być samotność w celi,gdy nie masz książek ani możliwości pisania.
Są zawody, w których jesteś zawsze samotny podejmując,tu i teraz niezwykle
ciężkie decyzje.Jeśli błędne, nikt i nigdy nie uwolni cię z poczucia winy i
przegranej.Niezwykle trudna jest samotność człowieka pozbawionego pracy,nawet gdy
siedzi w domu wśród kochającej rodziny, przeżywającej z nim tę
tragedię.Ekstremalnie ciężka jest samotność ciężko chorego,umierającego człowieka
w sali lub zatłoczonym korytarzu szpitala.Niewiele da się powiedzieć o
dramatycznym osamotnieniu po śmierci najbliższej osoby...Już z tych kilku
przykładów widać jak wiele jest sytuacji w naszym życiu gdy jesteśmy naprawdę
samotni.
Wydaje mi się,że internet pełni niezwykle pozytywną rolę w niwelowaniu poczucia
samotności u milionów ludzi na świecie, mogących spotykać się i wymieniać
myśli,buszować po bibliotekach,muzeach,księgarniach i innych interesujących
miejscach.Wielu ludziom wypełnia on pustkę w jakiej znajdują się z różnych
powodów.
Pozdrawiam.Witek

[Gość: iwona]

Gość portalu: witekjs napisał(a):

> Wydaje mi się,że internet pełni niezwykle pozytywną rolę w niwelowaniu poczucia
> samotności u milionów ludzi na świecie, mogących spotykać się i wymieniać
> myśli,buszować po bibliotekach,muzeach,księgarniach i innych interesujących
> miejscach.Wielu ludziom wypełnia on pustkę w jakiej znajdują się z różnych
> powodów.
> Pozdrawiam.Witek
>
*****************************

A ja mam wrażenie, że internet pogłębia jedynie samotność, składnia ludzi do
porzucenia prób wyjścia na zewnątrz. Wspomnianie przez Ciebie niwelowanie
poczucia samotności to jedynie złudzenie.

pozdrawiam samodzielnie iwona

[witekjs]

Gość portalu: iwona napisał(a):

> Gość portalu: witekjs napisał(a):
>
> > Wydaje mi się,że internet pełni niezwykle pozytywną rolę w niwelowaniu poc
> zucia
> > samotności u milionów ludzi na świecie, mogących spotykać się i wymieniać
> > myśli,buszować po bibliotekach,muzeach,księgarniach i innych interesującyc
> h
> > miejscach.Wielu ludziom wypełnia on pustkę w jakiej znajdują się z różnych
>
> > powodów.
> > Pozdrawiam.Witek
> >
> *****************************
>
> A ja mam wrażenie, że internet pogłębia jedynie samotność, składnia ludzi do
> porzucenia prób wyjścia na zewnątrz. Wspomnianie przez Ciebie niwelowanie
> poczucia samotności to jedynie złudzenie.
>
> pozdrawiam samodzielnie iwona
__________________
Droga Iwono.
To prawda,że złudzenie,dlatego napisałem o niwelowaniu poczucia a nie
rzeczywistej samotności.Czasami od tego trzeba zacząć aby zebrać siły i chęci do
wyjścia do ludzi.Oczywiście jedynie to może na prawdę przerwać samotność/ze
wszystkimi zastrzeżeniami samotności wśród ludzi/.Niekiedy wirtualne życie może
jedynie wypełniać próżnię, w której człowiek może znajdować się czasami np. z
powodu choroby.Czytanie,oglądanie TV,czy słuchanie radia jest jednak czym
innym.Aktywne uczestnictwo w internecie zmusza do skupienia i zaangażowania
emocji jeszcze w coś innego niż rozmyślanie o swojej samotności.Trzeba także
pamiętać o szeregu twórców, którzy zawsze są sami w czasie kreowania swojej
pracy.Myślę,że nawet po wydaniu książki czy na wernisażach mogą się czuć
osamotnieni.Wiele zależy od tego jaką osobą i z kim jesteśmy.
Na pewno internet nie zastąpi prawdziwych,bliskich kontaktów z
człowiekiem,którego widzimy słyszymy i czujemy.Przyjażnie czy uczucia internetowe
to już zupełnie inne zagadnienie.
Pozdrawiam serdecznie Ciebie i inne osoby,z którymi rozmawiamy.
Witek

Poważna sprawa. Do Gościa i Witka z Iwonką w tle

[tyu]

Gość portalu: witekjs napisał(a):

> Gość portalu: R.Gość napisał(a):
>
> > tyu napisał(a):
> >
> > > Gość portalu: R.Gość napisał(a):
> > > > Dodam tylko że dość już dawno
> > > > doszedłem do wniosku że nawet gdy jesteśmy z innymi nawet bardzo bliskimi
> > > > ludźmi to jesteśmy w gruncie rzeczy samotni. Ale lepsza jest taka
> > > > samotność we dwoje niż samotność samemu.
> > > > Pozdrawiam
> > > > RG
> > >
> > >
> > > I tu zaczyna się dyskusja, bo z ostatnim zdaniem nie zgadzam się zupełnie.
> > > Gdy jestem SAM (czyli samotny) praktycznie nigdy nie zdarza mi się odczuwać
> > > osamotnienia - choćby dlatego, że w myślach mogę być z moimi bliskimi - z
> > > kim chcę. Albo sam - gdzie chcę.
> > > Myślę, że PRAWDZIWE osamotnienie, to samotność WŚRÓD LUDZI. Niby wszystko
> > > jest jak należy: czyny, słowa, gesty... a jednak - wewnątrz pustka.
> > > Paskudne uczucie, może WŁAŚNIE dlatego, że okoliczności zmuszają nas do
> > > ukrywania go - potęgując je de facto.
> > >
> >
> > "Aby być z drugim człowiekiem naucz się najpierw być sam ze sobą".
> > Zgadzam się z tą madrością odkrytą zapewne przed wieloma wiekami.
> > Jest chyba tak że spotykamy w zyciu ludzi z którymi nam jest po drodze ( z
>
> > niektórymi wybieramy się na wycieczkę a z innymi w długą podróż ) bo wzaje
> mnie
> > się ubogacamy lub też zwyczajnie jest nam z nimi dobrze. Poczucie osamotni
> enia
> > jest sprawą bardzo subiektywną. Są ludzie otaczani autentyczną przyjaźnią,
> > życzliwością a może nawet miłością a mimo to nie potrafiący się z poczucia
> > osamotnienia wyrwać. W skrajnych przypadkach stany takie prowadzą do ciężkich
> > depresji lub kończą się jeszcze bardziej tragicznie. Tak więc to co odczuwamy
> > zależy chyba jednak przede wszystkim od nas samych odbierających świat przez
> > nasze własne receptory, filtry. Nasze widzenie świata jest zakłócone przez
> > nasze słabości, wystepki, grzechy. Może być tak że na miłość nie jesteśmy w
> > stanie odpowiedzieć. Nie szukał bym przyczyn ( winy ) naszego osamotnienia po
> > stronie anonimowego tłumu w kolejce SKM. To my często nie potrafimy wyjść do
> > świata - bez tej umiejetności bedziemy się czuli bezradni i samotni. Wracając
> > do mojego zdania z którym się nie zgadzasz. Chciałem w nim podkreślić
> > osobność, podmiotowość kazdego pojedyńczego człowieka przed którą nie możemy
> > uciekać. Iluż ludzi wiąże się z innymi głównie dlatego że obawia się swojej
> > samotności (samego siebie ?). A przecież przed sobą samym nigdy nie
> > uciekniemy. Zawsze będą sprawy, problemy które musimy rozwiazywać najbardziej
> > intymnie, osobiście we własnym tylko i wyłącznie sumieniu. Dodałem, że lepsza
> > jest samotność we dwoje.
> >
> > To stwierdzenie jest chyba bardziej kontrowersyjne. Chciałem w zasadzie
> > podtrzymać to co wyraziłem wczesniej czyli to że każdy jest pewnym
> > niepowtarzalnym indywiduum poruszajacym się gdzieś tam w czasoprzestrzeni ale
> > jednak lepiej gdy znajdzie na swej drodze towarzysza podróży. Tak więc nie ma
> > chyba zasadniczych sprzeczności między twoim a moim spojrzeniem na samotnośc.
> > Trochę inaczej definiujemy pewne pojecia.
> > pozdrawiam
> > RG
> > ps
> > Gdzie jest Carmina ?

> > RG



Teraz tyu do Gościa.
Tak, wydaje mi się, że myślimy podobnie - tym bardziej, że ja kwestionowałem
TYLKO to, co i Ty określiłeś jako "bardziej kontrowersyjne", czyli wyższość
samotności we dwoje. Jeśli WE DWOJE, to już nie jest samotność, tym bardziej -
nie osamotnienie. Lecz jeśli OBOK SIEBIE - podtrzymuję moją tezę o paskudnym
uczuciu...

Carmina? Nie wiem! Widziałem Twój wątek na jej cześć, gdzie dotychczas jej nie ma
(gdzie indziej też o nią pytano), ale przypuszczam, że chwilowo. Może wróci na
Forum po weekendzie?


> ____________________
> Witajcie.Ciekawe jest to co piszecie.Problem samotności spotyka każdy z nas,w
> różny sposób z nim sobie radząc.Najsilniej,chyba odczuwa się samotność będąc z
> dala od Ojczyzny,szczególnie gdy nie masz tam rodziny lub bliskich znajomych i
> jesteś emigrantem lub wygnańcem.Ciężko, czasami znosi się samotność wśród
> prostackich, rywalizujących ludzi,z którymi musisz przebywać przez wiele godzin
> np. w pracy.
> Straszna musi być samotność w celi,gdy nie masz książek ani możliwości pisania.
> Są zawody, w których jesteś zawsze samotny podejmując,tu i teraz niezwykle
> ciężkie decyzje.Jeśli błędne, nikt i nigdy nie uwolni cię z poczucia winy i
> przegranej.Niezwykle trudna jest samotność człowieka pozbawionego pracy,nawet
> gdy siedzi w domu wśród kochającej rodziny, przeżywającej z nim tę tragedię.
> Ekstremalnie ciężka jest samotność ciężko chorego,umierającego człowieka
> w sali lub zatłoczonym korytarzu szpitala.Niewiele da się powiedzieć o
> dramatycznym osamotnieniu po śmierci najbliższej osoby...Już z tych kilku
> przykładów widać jak wiele jest sytuacji w naszym życiu gdy jesteśmy naprawdę
> samotni.
> Wydaje mi się,że internet pełni niezwykle pozytywną rolę w niwelowaniu poczucia
> samotności u milionów ludzi na świecie, mogących spotykać się i wymieniać
> myśli,buszować po bibliotekach,muzeach,księgarniach i innych interesujących
> miejscach.Wielu ludziom wypełnia on pustkę w jakiej znajdują się z różnych
> powodów.
> Pozdrawiam.Witek


Witaj Witku!
Myślę, że dałeś dobre przykłady dowodzące tezy, którą i ja popieram, że samotność
z wyboru a osamotnienie jako UCZUCIE, to dwie zupełnie inne rzeczy i że ciężarem
jest ta DRUGA. Podobnie - popieram tezę, że pobyt w internecie pozwala pozbyć się
tego uczucia - istniejącego przecież REALNIE. Nieodległa jest tu analogia do
dyskusji w wątku "Czy najważniejsze jest niewidoczne dla oczu?" i problemu
realności np. przyjaźni nawiązanej przy pomocy internetu. Co więcej - internet to
POCZĄTEK czegoś, co MOŻE (choć oczywiście nie musi) być kontynuowane w "realu".
To a propos konsekwentnej niewiary Iwonki w możliwość zaistnienia czegoś takiego.

Pozdrowienia - potrójne.

Konsekwentnie do Tyu

[Gość: iwona]

tyu napisał(a):
>
> To a propos konsekwentnej niewiary Iwonki w możliwość zaistnienia czegoś takieg
> o.
****************************

Witaj Tyu,

Konsekwentna niewiara brzmi zdecydowanie lepiej niż niekonsekwentna wiara,
nieprawdaż ??? Spodobało mi się to...

pozdrawiam niedzielnie.iwona

Konsekwentnie do Iwonki

[tyu]

Gość portalu: iwona napisał(a):
>
> Witaj Tyu,
>
> Konsekwentna niewiara brzmi zdecydowanie lepiej niż niekonsekwentna wiara,
> nieprawdaż ??? Spodobało mi się to...
>
> pozdrawiam niedzielnie.iwona


Mnie też! I dlatego SAM jestem taki - co prawda w zupełnie innych sprawach.

Pozdrawiam niedzielnowieczornie. tyu

[euromir]

Gość portalu: iwona napisał(a):

> tyu napisał(a):
> >
> > To a propos konsekwentnej niewiary Iwonki w możliwość zaistnienia czegoś t
> akieg
> > o.
> ****************************
>
> Witaj Tyu,
>
> Konsekwentna niewiara brzmi zdecydowanie lepiej niż niekonsekwentna wiara,
> nieprawdaż ??? Spodobało mi się to...
>
> pozdrawiam niedzielnie.iwona

..................................................................................................................................
Szanowna Pani,
gra półsłówek :

" /.../Konsekwentna niewiara brzmi zdecydowanie lepiej niż niekonsekwentna wiara, /.../ "

wywołała moją niekontrolowaną reakcję. Po przyczytaniu tych słów, gwałtownie zgasiłem papierosa i wstałem
od stołu. Potrąciłem krzesło. Upadło z hukiem na podłogę. Nie mogłem (przez dobrą chwilę) pozbierać myśli.
Zapaliłem nowego papierosa... Podniosłem krzesło.

No...tak...czy aby konsekwentna niewiara nie świadczy o krnąbrnym uporze właściwym osobom młodym, umysłom
podatnym na proste prawdy, a jednocześnie głęboko uczciwym w swym wrodzonym poczuciu sprawiedliwości ?
A... niekonsekwentna wiara, czyż nie jest domeną umysłowości podejrzliwych, niepewnych, ruchliwych intelektualnie
podatnych na mody, ale i ...charakteryzujących się słabością moralną, chwiejnością przekonań. / Wszystko - co
napiałem - proszę czytać starając się nie odbierać pejoratywnego ładunku emocji zawartego w okrągłych
sformułowaniach przymiotników /.
Czy w związku z tym co powiedziałem powyżej, stwierdzenie Pani, że :

" /.../Konsekwentna niewiara brzmi zdecydowanie lepiej niż niekonsekwentna wiara, /.../ "

jest tylko zapisem dżwięku gry półsłówek i pytaniem o brzmienie jedynie semantyczne, czy też w prezentowanej
opozycji, nie ukrywa się aby pytanie... o wybór postawy ?

Pozdrawiam z szacunkiem :

Euromir

Konsekwentnie antynikotynowo

[Gość: iwona]

Szanowny Panie,

Pańska reakcja po przeczytaniu mojego konsekwentnego stwierdzenia, którą opisał
Pan tak żywiołowo :


>>> Po przyczytaniu tych słów, gwałtownie zgasiłem papierosa i wstałem od
stołu. Potrąciłem krzesło. Upadło z hukiem na podłogę. Nie mogłem (przez dobrą
chwilę) pozbierać myśli. Zapaliłem nowego papierosa... Podniosłem krzesło<<<


nie zaskoczyła mnie. Przyznam, że w realu paraliżuję swoją działalnością
antynikotynową zdecydowaną większość moich znajomych. Ale jak dotąd nikt nie
nokautował z tego powodu krzesła. Pochlebiło mi to -przyznam się
szczerze...Tylko po coś Pan kolejnego papierosa zapalił ???


>>> Czy w związku z tym co powiedziałem powyżej, stwierdzenie Pani, że :
" /.../Konsekwentna niewiara brzmi zdecydowanie lepiej niż niekonsekwentna
wiara, /.../ "
jest tylko zapisem dżwięku gry półsłówek i pytaniem o brzmienie jedynie
semantyczne, czy też w prezentowanej opozycji, nie ukrywa się aby pytanie... o
wybór postawy ?<<<

Pytanie o wybór postawy ??? Ależ skąd... Odpowiedź już dawno znam. Pytajniki
czasami mocniej brzmią niż cała armia wykrzykników, czy też skromna kropka.


>>>No...tak...czy aby konsekwentna niewiara nie świadczy o krnąbrnym uporze
właściwym osobom młodym, umysłom podatnym na proste prawdy, a jednocześnie
głęboko uczciwym w swym wrodzonym poczuciu sprawiedliwości ?<<<<

Z prostych prawd wyrosłam, a jednak umysł krnąbrnym pozostał. Czyżbym jakiś
etap rozwoju osobowościowego pominęła ? Jeśli tak, to gratuluję sama sobie, bo
zaliczyłabym opisany przez Pana stan :


>>>A... niekonsekwentna wiara, czyż nie jest domeną umysłowości podejrzliwych,
niepewnych, ruchliwych intelektualnie podatnych na mody, ale i ...
charakteryzujących się słabością moralną, chwiejnością przekonań. <<<

Pozdrowienia dla Pana.

iwona

[przyjaciel1]

c.d.
„W samotności możemy poświęcić światu wiele przychylnej uwagi i poszukiwać
uczciwej odpowiedzi...
Czujność w samotności zmienia nasze spojrzenie na świat i odniesienie do
HISTORII,
Przez którą ten świat do nas przemawia...
Życie każdego z nas należy do historii, której jest się nie tylko częścią, ale
którą również pomaga się kształtować”

To nie moje słowa, ale całkowicie się z nimi zgadzam.
Z pozdrowieniami od przyjaciela.
D.J.

[Gość: 3x@]

Ruch 2. od wrogości do gościnności.
„przejście od wrogości do gościnności jest ruchem, który określa naszą relację
z innym człowiekiem”.
Postrzegam moją gościnność jako stworzenie wolnej przestrzeni, w której mogę
wyjść do innych i ofiarować im moją przyjaźń.
„Pojęcie gościnności może nadać wspólny wymiar wszystkim międzyludzkim
relacjom”
Idealistyczne? - tak.
„Dobry gospodarz to ten, który wierzy, że jego Gość przynosi wiadomość, którą
chce wyjawić każdemu, kto okaże autentyczne zainteresowanie.
Z pozdrowieniami
D.J.

[Gość: nurni]

szanowna Pani !

pozwolę się nie zgodzić
nie społeczeństwo, nie znajomi, rodzina
determinują nasza samotność
tylko przynależy ona do nas jak nasze imię
uświadomienie tego to tylko odkrycie
zawsze tak było, może nie widzieliśmy wcześniej

osamotnienie rozumiem inaczej trochę
może tak być że świadomy wybór
kobiety, młodej wdowy która tak właśnie zdecydowała
że tak juz zostanie
mężczyzny który nie lubi ze stadem wypić
bo broni w ten sposób resztek swojego
księdza/zakonnicy którzy dokonują wyboru
mało dla ogółu zrozumiałego

może być i jakże często tak jest, że to nie wybór
pani Stasia z III pietra sama od lat
cały dzień w oknie, można do niej jak w dym
gdyby tylko kto ciekaw "czy listonosz dzisiaj chodził"
Nowakowski w swoich opowiadaniach często o tym pisał
nie mówimy wtedy samotność, tylko osamotnienie właśnie
inni piszą opuszczenie

pisze Pani:
"Wtedy odkryjemy, że potępianie zachowana innych są raczej przejawem naszego
osamotnienia(naszego zwątpienia w siebie) niż mocno ugruntowanych naszych
przekonań."

nie wierzę
tak w moim przypadku jak i myśle w przypadku osób z którymi
tu na forum często okoliczność mam po której krew spływa

ja doprawdy nie wiem czy moje przekonania takie znowu
"ugruntowane" są, całkiem wielu tu tak pisze jak czuje
ucieczka od samotności ? może..


nie lekceważę broń Bog Pani głosu
bo za dużo w nim ciekawych obserwacji
pozdrawiam i dziekuje za te parę zdań
potrzebnych w tych przepychankach forumowych
jak wentyl pełen ożywczego

nurni

ps
jescze do VC
ksiązki czy film to takie fora
na którch plebiscyty raczej
najlepszy film, ksiązka, albo tzy najlepsze filmy
dziesięć najlepszych ksiązek...itd... mało się tam dzieje
info dnia to taka enklawa... jeszcze

Równy Gość / dobrze to "r" poniałem?/
Trójmiasto i dla mnie miejsce magiczne
tu kolejka dla Ciebie, dla mnie taka góra w Gdyni
której nazwy teraz nie pamiętam
samotność raczej nie z tym związana
miejsce to tylko miejsce
z resztą co napisałeś zgadzam się

nurni

wzajemność oraz drugi wariant

[Gość: doku]

Gość portalu: Konrad napisał(a):

> ... nie ma miejsca, gdzie
> możemy okazać swą słabość bez obawy, że zostanie wykorzystana.

Osoba lubiana w towarzystwie ma tę właśnie zaletę - umiejętność okazywania
słabości, aby dać innym od czasu do czasu okazję do żartu czy złośliwości.
Wykorzystania słabości nie trzeba się obawiać. Praktykowanie na co dzień
wzajemnego odsłaniania się ma dwie zalety. Po pierwsze - sprzyja atmosferze
życzliwości i wzajemnego zaufania, gdyż uczy nas, że wykorzystywanie drobnych
przewag nie jest przejawem nienawiści. Po drugie - zabezpiecza nas przed
prawdziwymi szkodami, gdy wyczerpani nieustannym pilnowaniem się nagle osłabimy
czujność w naprawdę niebezpiecznych okolicznościach. To tak jak z zabawami
naszych dzieci - największym zagrożeniem jest chronienie dziecka przed wszelkimi
zagrożeniami. Prawo to, dla podkreślenia jego ważności, Korczak nazwał Prawem
Dziecka do Śmierci - dziecka nie wolno izolować od zagrożeń, jeżeli ma dożyć
dorosłości. To samo jest z okazywaniem słabości, wystawianiem się na
niebezpieczeństwo, tak jak dziecko wystawia się na nie włażąc na drzewo.
Niebezpieczeństwo grozi prawie wszędzie, ale nie wływa ono na jakość naszego
życia dopóty, dopóki nie zaczynamy go unikać.

> odkryjemy, że potępianie zachowana innych są raczej przejawem naszego
> osamotnienia(naszego zwątpienia w siebie) niż mocno ugruntowanych naszych
> przekonań.

Psychologia ewolucyjna pogłębiła tego typu diagnozy. Nonkonformizm jest przejawem
osamotnienia u jedynaków i pierwszych dzieci. Im dalsze dziecko tym coraz
pewniejsze jest właśnie manifestowanie siły i pewności siebie w formie potępiania
innych. Oczywiście ten prosty obraz nie jest w pełni adekwatny, gdyż pozycja
rodziny w społeczeństwi i jej zamożność, a także płeć dziecka także wpływają na
wybór optymalnej strategii.

>
> Po wykonaniu ruchu pierwszego następuje ruch drugi: od wrogości do gościnności.
>

Albo, np. w wypadku najmłodszego rodzeństwa, od wrogości do ucieczki, a nawet
emigracji.

kiedy mdła glisto...

[Gość: siedem]

przestaniesz wygłaszać te przynudne homilie rządowe za nasze pieniądze?

7,33

A to co tam w szambie zabulgotało? To siedem

[Gość: doku]