benek231
30.01.22, 08:04
Polska się cofa do przedpokoju [POLITYKA ZAGRANICZNA PIS]
Jarosław Bratkiewicz
29 stycznia 2022 | 05:55
Nasza konstytucja została skonstruowana w duchu przyjaznym dla prawodawstwa unijnego. Więc po co wyprawiać dziwne łamańce w tzw. Trybunale Konstytucyjnym?
Niedawno z mównicy Parlamentu Europejskiego Mateusz Morawiecki, który miał spowiadać się z zanegowania przez Trybunał Konstytucyjny Julii Przyłębskiej nadrzędności prawa unijnego w Polsce, sztorcował eurokrację i jej mocodawców (w domyśle: Niemcy). Wyrzekał, że pchają Unię w kierunku „beznarodowego państwa europejskiego", w którym Polska będzie tylko „prowincją". Pisowski premier wyjęzyczył tym samym główną obolałość doktrynalną PiS-u.
W członkostwie Polski w UE zawęźlają się wszystkie dylematy Prawa i Sprawiedliwości. Pisowskie widzenie Polski rozmachem i zuchowatością szybuje – ech, sokolim lotem! – dalej niż podkurhanne przejrzenia Wernyhory. Polska ma być mocarstwem, powiada PiS. Zapewne jak II RP, co konstatował jej ambasador w Paryżu Juliusz Łukasiewicz pod koniec 1938 r. w broszurze pod tytułem, który zakasował Witkacowski „mózg wariata na scenie [dziejów]". Tytuł brzmiał „Polska jest mocarstwem". A do katastrofy Września zostały tylko miesiące.
Eurokołchoz precz!
Mocarstwowość PiS-u przejawia się głównie w grze pozorów. Władze pisowskie uwielbiają paradować z jagiellońskim marsem na czole i dostojnie gospodarzą na zlotach przywódców państw naszego subregionu (których zwabiała obecność Donalda Trumpa lub innej szyszki z jego administracji w Warszawie). Nade wszystko jednak ubóstwiają łajać swoich adwersarzy: jeżeli są to Rosjanie, to na bezpieczną odległość; jeśli są to politycy zachodnioeuropejscy, znani z obyczajności i kurtuazji, to władze pisowskie skracają dystans, podejmują fechtunek na groźne miny i kalumnie.
Pisowstwo zraża do siebie Europę – a teraz nawet USA – nie tylko dlatego, że obałwaniła je własna ideologia „patriotyczno-niepodległościowa" (tandetny miks równania na tradycje piłsudczykowskie, krzykliwego nacjonalizmu, „mocarstwowego" etatyzmu i solidaryzmu, który rozdawnictwem skupiałby „lud polski" wokół PiS-u).
PiS łakomi się na „zastępcze konflikty zbrojne", coś w rodzaju „drôle de guerre", które zarazem poświadczają, że pisowska Polska walczy bohatersko na wszystkich frontach i ani myśli ulegać, a niebawem podejmie zwycięską kontrofensywę. Rzecz jasna, żadna kula nie gwizdnie w tej europomachii PiS-u, ale ujadanie pisowskich przemarszów, zadym i naparzań przeciw „eurokołchozowi" deklasuje zgiełkliwością eksplozje atomowe w Hiroszimie i Nagasaki razem wzięte.
Przebywanie Polski w Unii krzyżuje również ambicje autorytarne prezesa wszystkich prezesów. Żeby przyczesać swoje nastroszenie przeciw demokracji i nowoczesności, PiS transponuje na UE własną ofensywność proautorytarną w Polsce, pomawia Brukselę o niedemokratyczną ingerencję w sprawy nasze, polskie, a więc – pisowskie. Prezes, jako posiadacz kota, nabył wirtuozerii w odwracaniu problemu ogonem.
Pisowstwo, które całe świeci pomrocznym światłem myślowego wysiłku Kaczyńskiego Jarosława, niewielką ma wiedzę o Unii i jeszcze mniej ją rozumie. Stosunek PiS-u do Unii opiera się na pięciu fundamentalnych aksjomatach.
Po pierwsze, pisowcy uważają, że UE zmierza w kierunku paneuropejskiego imperium, co godzi w suwerenność Polski jako „lidera regionu".
Po drugie, za imperiotwórczą eurointegracją PiS dopatruje się ambicji Niemiec, które chcą się wywindować, w przebraniu unijnym, na pozycję hegemona w Europie.
Po trzecie, alergicznie reaguje na ingerencję unijnych organów w przypadki nadużyć i matactw rządów PiS-u w sferze wymiaru sprawiedliwości, swobody słowa etc.
Po czwarte, w opinii PiS-u Unia jest strukturą w zasadzie niedemokratyczną, „oderwaną od mas" i opartą na narcystycznej biurokracji brukselskiej, która wściubia nos w sprawy państw członkowskich.
Po piąte wreszcie, UE zdegenerowała się, wedle PiS-u, do stanu multikulturowej rozwiązłości (permisywizmu) i eksperymentów genderowych, w czym przejawia się „lewacka" natura Unii – odrzucana tedy z niesmakiem przez partię „konserwatywną" (jaką mieni się PiS).
Onegdaj Jarosław Kaczyński sarkał, że „dziś instytucje UE, jej urzędnicy, jacyś politycy [unijni]", których „Polacy nigdy nigdzie nie wybierali", zamierzają „zweryfikować całą naszą kulturę (…), bo im się tak podoba" („Gazeta Polska", 13 października 2020 r.). Czym udokumentował swe nieuctwo w kwestiach unijnych.
Organy decyzjotwórcze w Unii są dwa: Rada UE i Parlament Europejski. Niepodobna odmawiać demokratyczności obu tym ciałom. W Radzie UE zasiadają ministrowie z rządów państw członkowskich Unii, wedle właściwych sektorów, którzy ucieleśniają suwerenność reprezentowanych przez siebie demokratycznych władz. Z kolei europarlament skupia eurodeputowanych, których demokratycznie wyłoniono w wyborach bezpośrednich w państwach unijnych.
Państwo ograniczonego zaufania
Od pięciu lat PiS odgraża się, że wystąpi z projektem zasadniczych zmian w systemie unijnym, które ograniczałyby polityczne kompetencje UE, jakoby naruszające suwerenność państw członkowskich. Od 2016 r. PiS domaga się, żeby Unia „wróciła" do modelu Wspólnot Europejskich, które ponoć koncentrowały się na zagadnieniach społeczno-gospodarczych.
Te gromowładne zapowiedzi i groźby PiS-u rozpłynęły się w atmosferze ziemskiej jak para ze spiżowych ust liderów tej partii, bez wpływu na klimat Ziemi. Zauważmy przy tym, że PiS zupełnie nie przyswaja sobie kardynalnej prawdy, że Wspólnoty, a już tym bardziej Unię, zainicjowano jako przedsięwzięcia nade wszystko polityczne.
Manipulacje władz pisowskich wokół wymiaru sprawiedliwości RP i swobody mediów w Polsce już w pierwszych latach rządów PiS-u wywołały odzew unijny. Bruksela uruchomiła procedurę przewidzianą w art. 7 Traktatu o UE. Na jego mocy najpierw Unia ogłasza, iż dane państwo unijne podejrzewa się o naruszanie art. 2 TUE, który stanowi o demokracji i rządach prawa w krajach członkowskich, i domaga się od tego państwa wyjaśnień. Jeśli państwo to nie koryguje działań kolidujących z art. 2, UE władna jest podjąć kroki retorsyjne wobec niego.
Reasumując, można powiedzieć, że Polska pod rządami PiS-u niejako została „postawiona pod pręgierzem" przez sam fakt uruchomienia art. 7 wobec niej. Rzecz jasna obniża to jej prestiż w oczach państw unijnych i pozaunijnych, głównie z Europy Wschodniej. O ile Polska przed 2015 r. funkcjonowała w Unii jako kraj wiarygodny i cieszący się respektem, to Polska pod rządami PiS-u spadła do rangi państwa ograniczonego zaufania.
Kontentować się takim obrotem spraw mogą tylko zagorzali zwolennicy PiS-u, którzy w ślad za obecną władzą obnoszą się z hasłami o „eurokołchozie" i „lewako-pedałach z Brukseli". Polityka pisowska zlumpowała się też wskutek hucpy z sankcjonowaniem przez niektóre samorządy w Polsce, gdzie większość ma PiS, „stref wolnych od LGBT". Jest to pogwałcenie przytaczanego wyżej art. 2 TUE, który do kanonu wartości unijnych zalicza też prawa osób należących do mniejszości. Co tym bardziej psuje wizerunek Polski – jawnie już tchnącej Eurazją.
Zdecydowalem o niezamieszczaniu "kretynskiej sygnaturki" bo Kretyn i tak zalatwil sobie by zostala wykasowana. Wrazliwiec.
